Όλα χωρούν μέσα στην πολυποίκιλη ζωή μας, ακόμα και μια μαργαρίτα αφηρημένη και αφημένη στη μοναξιά της. Ένα λουλούδι που οπωσδήποτε κυριαρχεί κι ενδυναμώνει την ομορφιά της καθημερινής εικόνας στον περίγυρό μας. Ξανακοιτάζω: Βλέπω τη μαργαρίτα συμμετρική, απόλυτα γεωμετρική, ηλιοφανή, σαν ξεχασμένο ρόπτρο καταγής, παρατημένο, άναυδο, σαν μια λευκή δαχτυλιά, μια κυκλοτερή παραδοξότητα, που κεντά κατάστηθα τη μέρα. Ήταν προχθές εδώ, είναι και σήμερα εδώ και είναι αμφίβολο αν θα υπάρχει και αύριο ή αν θα υπάρχει διαρκώς όσο θα υπάρχουμε εμείς. Αύριο ή μεθαύριο, λοιπόν, μια παράξενη και άγνωστη μέρα, εμείς και η μαργαρίτα θα ζούμε από το φιλότιμο της μνήμης.
Του Ηλία Κεφάλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου