Η σέγα, το ξύλο και η υπομονή

 

Η σιδερένια σέγα, με το λεπτό της τόξο και το εύθραυστο πριονάκι τεντωμένο σαν χορδή, ήταν κάτι περισσότερο από εργαλείο, ήταν μια άσκηση υπομονής. Στο μάθημα της χειροτεχνίας δεν μαθαίναμε απλώς να κόβουμε ξύλο, μαθαίναμε να συντονίζουμε το χέρι με το μάτι και τον νου με τον χρόνο. Δίπλα της, το σετ με τα λεπτά πριονάκια, το σουβλί και το κομμάτι κόντρα πλακέ έμοιαζαν με φτωχά μέσα, ικανά όμως να γεννήσουν μορφές.

Πάνω στο κόντρα πλακέ αποτυπώναμε το σχέδιο με καρμπόν, σαν να μεταφέραμε μια ιδέα από τον κόσμο της σκέψης στον κόσμο της ύλης. Εκεί άρχιζε το αληθινό μάθημα: τα κομμάτια που αφαιρούνταν και τα κομμάτια που έμεναν. Οι τρύπες και τα περιγράμματα. Το κενό και το πλήρες. Μια εταζέρα, μια φιγούρα του Καραγκιόζη, μια κορνίζα δεν γεννιόταν από την προσθήκη, αλλά από την αφαίρεση. Από ό,τι τολμούσες να κόψεις και ό,τι αποφάσιζες να κρατήσεις.

Στο πάτωμα μαζεύονταν τρίμματα, μικρά σκουπιδάκια ξύλου, ίχνη της προσπάθειας. Κανείς δεν τους έδινε σημασία, κι όμως εκεί κρυβόταν η ιστορία του έργου: τα λάθη, οι δισταγμοί, οι διορθώσεις. Κάποτε, από μια απροσεξία, το πριονάκι έσπαζε ή ξέφευγε. Ένα μικρό ξάφνιασμα, μια απογοήτευση στιγμιαία. «Φτού κι απ’ την αρχή». Και μαζί της, ένα μάθημα σιωπηλό: ότι η δημιουργία δεν προχωρά ευθύγραμμα, πως συχνά χρειάζεται να ξαναρχίσεις, πιο προσεκτικός, πιο ταπεινός.

Όταν τα κοψίματα τελείωναν και οι συγκολλήσεις στέγνωναν, ερχόταν το λούστρο. Εκεί, το ξύλο άλλαζε όψη, έπαιρνε βάθος, σαν να αποκτούσε φωνή. Και στο τέλος, τα «έργα» εκτίθεντο. Όχι γιατί ήταν τέλεια, αλλά γιατί ήταν ολοκληρωμένα. Έφεραν πάνω τους τον κόπο, τον χρόνο και τα μικρά σφάλματα εκείνου που τα έφτιαξε.

Ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο μάθημα της χειροτεχνίας: ότι το σχέδιο της ζωής, όπως και στο κόντρα πλακέ, σχηματίζεται από όσα αφαιρούμε και όσα κρατάμε. Από τα πριονάκια που σπάνε και από την επιμονή να συνεχίζεις. Και πως, στο τέλος, ακόμη κι αν στο πάτωμα μένουν τρίμματα, κάτι στέκεται όρθιο, έτοιμο να εκτεθεί στο φως.

Τσικνοπέμπτη με ομαδικό πνεύμα από τον Α.Ο. Βαλτινού στο γήπεδο Βαλτινού

 

Ο Αθλητικός Όμιλος Βαλτινού τίμησε με τον πιο ζεστό και ομαδικό τρόπο την παράδοση της Τσικνοπέμπτης, διοργανώνοντας μια όμορφη γιορτή μετά την προπόνηση της Ακαδημίας Καλλιδένδρου στο γήπεδο Βαλτινού.

Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της προπόνησης, το γήπεδο μετατράπηκε σε χώρο γιορτής. Παίκτες, γονείς και παράγοντες του συλλόγου έστησαν ψησταριά και έψησαν σουβλάκια και λουκάνικα, δημιουργώντας μια ζεστή, γιορτινή ατμόσφαιρα. Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να χαλαρώσουν και να διασκεδάσουν, ενώ οι μεγάλοι αντάλλαξαν ευχές και συζήτησαν σε κλίμα χαράς και συναδελφικότητας.

Η εκδήλωση ανέδειξε για ακόμη μία φορά τον οικογενειακό χαρακτήρα του Α.Ο. Βαλτινού και τη σημασία που δίνει ο σύλλογος όχι μόνο στην αθλητική ανάπτυξη των παιδιών, αλλά και στη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των μελών της αθλητικής κοινότητας. Μέσα σε πνεύμα ομαδικό και φιλικό, όπως επιτάσσει η ημέρα, όλοι συμμετείχαν σε μια γιορτή που ενίσχυσε το αίσθημα της ενότητας και της συνεργασίας.

Τέτοιες πρωτοβουλίες αποδεικνύουν ότι ο αθλητισμός δεν περιορίζεται μόνο στις προπονήσεις και τους αγώνες, αλλά αποτελεί και αφορμή για κοινωνική συνεύρεση, χαρά και κοινές στιγμές που φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά. Η βραδιά της Τσικνοπέμπτης στο Βαλτινό άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις σε μικρούς και μεγάλους, επιβεβαιώνοντας το ισχυρό δέσιμο της ομάδας με την τοπική κοινωνία.

Ο ποταμός που ξαναβρήκε τη ροή του

 

Στις φωτογραφίες ο ποταμός απλώνεται σαν μια ήσυχη γραμμή μνήμης ανάμεσα στην κοίτη, την πεδιάδα, το βουνό και τον ουρανό. Είναι ο Ανάποδος ποταμός, μια ζωντανή φλέβα που διαπερνά σχεδόν όλα τα χωριά στα ριζά του Κόζιακα, κουβαλώντας μαζί του ιστορίες ανθρώπων, εποχών και μεταμορφώσεων. Το νερό του, θαυματουργό και ευεργετικό, γίνεται το καλοκαίρι ανάσα δροσιάς. Ξεδιψά ανθρώπους, ζώα και φυτά, και με το απαλό του κελάρισμα ομορφαίνει το χωριό, σαν να του θυμίζει τον αρχέγονο ρυθμό της ζωής.

Κι όμως, για χρόνια αυτή η φλέβα είχε πληγωθεί. Τα μπάζα σκέπασαν την κοίτη του, σαν να επιχειρούσαν να φιμώσουν τη φυσική του φωνή. Όταν έρχονταν οι δυνατές βροχές, το νερό, ανήμπορο να βρει τον δρόμο του, φούσκωνε και ξεσπούσε σε πλημμύρες, δοκιμάζοντας το Βαλτινό, τον Παραπόταμο και τα γύρω χωριά. Ήταν σαν μια υπενθύμιση ότι η φύση δεν ξεχνά την πορεία της και ζητά πάντα τον χώρο που της ανήκει.

Ο καθαρισμός του ποταμού σε όλο του το μήκος, με τη μέριμνα της Αντιπεριφέρειας Τρικάλων, δεν ήταν μόνο ένα τεχνικό έργο, ήταν μια πράξη συμφιλίωσης. Το νερό ρέει ξανά ελεύθερο, και όπως λένε οι παλιότεροι, ο Ανάποδος πήρε την παλιά του μορφή. Αποκαλύφθηκε πάλι ως κανονικός ποταμός, καθρέφτης του ουρανού και σύνδεσμος ανάμεσα στο βουνό και την πεδιάδα. Στη ροή του καθρεφτίζεται μια απλή αλήθεια: όταν σεβόμαστε τη φύση και αποκαθιστούμε τις πληγές της, αποκαθιστούμε μαζί και κάτι βαθύτερο μέσα μας - την αίσθηση του μέτρου, της συνέχειας και της κοινής μας μοίρας με τον τόπο.

Φωτογραφίες: Βασίλης Κ. Σταμούλης