Το
χιόνι απλώνεται σαν λευκή σελίδα.
Πάνω της, τέσσερα σώματα γράφουν για λίγο ένα ποίημα που δεν πρόλαβαν να πουν
με λόγια.
Ο
Γιώργος, ο Δημήτρης, ο Αντώνης και ο Χρήστος -
ονόματα απλά, δεμένα με το χώμα του Βαλτινού,
μα τα μάτια τους κοιτούν ψηλά,
εκεί όπου ο ουρανός δεν ζητά εξηγήσεις.
Σηκώνουν
ο ένας τον άλλον,
όπως σηκώνει η νιότη τα όνειρα:
με γέλιο, με τόλμη, με μια ελαφρότητα
που αγνοεί τον κίνδυνο της πτώσης.
Χέρια γίνονται ρίζες, ώμοι γίνονται έδαφος,
και πάνω τους ανθίζει για μια στιγμή το πέταγμα.
Ανοιγμένα
χέρια χαράζουν στον αέρα
το σχήμα του αετού.
Όχι για να φύγουν,
μα για να μάθουν πως μπορούν.
Πως ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε μόνο για να πατά,
μα και για να υψώνεται -
έστω αν χρειάζεται τους άλλους για φτερά.
Είναι η δεκαετία του ΄80.
Ο χρόνος ακόμη συγχωρεί,
το μέλλον δεν έχει πρόσωπο,
και το βάρος της ζωής μοιάζει παιχνίδι στο χιόνι.
Σε λίγο τα χέρια θα κουραστούν,
οι πατούσες θα βραχούν,
κι ο κόσμος θα ζητήσει σοβαρότητα.
Μα
αυτή η στιγμή θα μείνει.
Σαν μνήμη που επιστρέφει τις δύσκολες μέρες.
Σαν απόδειξη ότι κάποτε,
τέσσερις φίλοι έγιναν για λίγο ουρανός
και ένας άνθρωπος τόλμησε να πετάξει.
