Αργόσυρτο και σχεδόν ακίνητο είναι το ποταμάκι που ρέει μέσα στον κάμπο. Όμως, παρ’ όλη τη νωθρότητά του, κατορθώνει και κλέβει την καρδιά μου και τη φυγαδεύει σε μακρινούς ωκεανούς. Εγώ είμαι πάντα εδώ, σταθερός, ριζωμένος στο νερό, μαγνητισμένος από την πεδινή ακινησία, ναρκωμένος από παράξενα όνειρα, προικισμένος με τις δυνάμεις της ευφορίας του χώματος, ώστε να αντέχω μια καρδιά που ξενιτεύεται ανελλιπώς. Ζω ήσυχα, απλά και ταπεινά, με τον τρόπο μου. Αόρατος.
Του Ηλία Κεφάλα
