Τρίτη, 23 Απριλίου 2019

ΣΧΕΔΟΝ ΛΗΘΑΙΟΣ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ...



Του Ηλία Κεφάλα
«Σ’ όλα του κόσμου τα ποτάμια η θλίψη βαραίνει το ίδιο στην καρδιά μας».
Προς στιγμήν νόμισα πως έφεγγε ὁ Ληθαίος της πόλης μου με αυτήν την αιθερική άχνα των κουτσουπιών που επαίρονται στις όχθες του. Αλλά δεν ήταν. Άλλο ποτάμι ήταν κι αυτό με τις πηγές του κατευθείαν μέσα στο όνειρο. Με τα ήρεμα ακύμαντα νερά και τη νωχελική του βάρκα κάτω από τα φεγγαρογνέματα του σπαταλημένου φούξια. Τι είναι οι κουτσουπιές; Μα ό,τι απέμεινε από τις παλιές νεράιδες.

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

Η βαθύτατη επικοινωνία με το βλέμμα (Εικόνες του χωριού)



Το πιο εκφραστικό μέρος της ανθρώπινης επικοινωνίας είναι η επαφή με το βλέμμα.
Ο τρόπος που κοιτάζουμε κάποιον ή κάτι και η εντύπωση που προκαλούμε περικλείει την έννοια του βλέμματος.
Οι ποιητές, το βλέμμα, συχνά το περιγράφουν ως «καθρέφτη της ψυχής».
Συνήθως η ανθρώπινη επικοινωνία και επαφή γίνεται με τα λόγια. Όμως τα υπόλοιπα μηνύματα στέλνονται, ηθελημένα ή αθέλητα, στον περίγυρο, εκπέμποντας με τη γλώσσα του σώματος, τη στάση, τις χειρονομίες, τις εκφράσεις του προσώπου και του βλέμματος.
Μια εικόνα που απαθανατίσαμε, με το φακό μας,  παλιότερα στο Βαλτινό, και στην οποία φαίνεται η δύναμη του βλέμματος, ανάμεσα σε δυο ανθρώπους συνομιλητές, είναι η απρόοπτη και τυχαία επικοινωνιακή στιγμή, της απόδοσης σεβασμού από τον νεότερο προς τον γεροντότερο, όπου μαζί με το χειροφίλημα πραγματώνεται και η βαθύτατη επικοινωνία με το βλέμμα.
Το χειροφίλημα και η επαφή με το βλέμμα, είναι μια ισχυρή ένδειξη σεβασμού και προσοχής προς τον συνομιλητή, που αφήνει να εννοηθεί, πως «Αυτή τη στιγμή ενδιαφέρομαι για εσένα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο». 
Χωρίς πολλά λόγια, με δωρική λιτότητα και μοναδική ευαισθησία στην έκφραση και στη λαχτάρα των ματιών, αποτυπώνεται η πανανθρώπινη αναζήτηση της επικοινωνίας του βλέμματος. Αυτού του βλέμματος, που οι δύστυχοι άνθρωποι, σήμερα τείνουν πλέον να το χάσουν…
Καλό Μεγαλοβδόμαδο!


Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

Το λεξικό των τσοπάνηδων



Μια έρευνα και μια συστηματική καταγραφή ελληνικών λέξεων, από τον ποιμενικό βίο, που επιμελήθηκε ο Ηλίας Ζαπαντιώτης, παρουσιάζουμε παρακάτω με αλφαβητική σειρά: 
Αγγειό (το): δοχείο, σκεύος.
Ανάρμεγος: το θηλυκό ζώο που δεν έχει αρμεχθεί. Είναι ανάρμεγο το κοπάδι.
Απλάδι (το): Κλινοσκέπασμα από προβατίσιο μαλλί….
Αποκόβω: απογαλακτίζω.
Αρβάλι (το): Χάλκινο ή τσίγκινο στρογγυλό δοχείο με χερούλι για το άρμεγμα των ζώων.
Αρνάδα: Χρονιάρα προβατίνα που κρατήθηκε για «έχει», δηλ. για αναπαραγωγή. Στα γίδια λέγεται κατσικάδα.
Ασαλά(γ)ητος: αυτός που δεν παίρνει από ορμήνιες, που κάνει ότι του κατέβει στο μυαλό.
Βάκρα: Προβατίνα με άσπρο τρίχωμα στο σώμα της και μαύρες κηλίδες μόνο στο μούτρο της.
Βετούλι (το): Κατσίκι ενός έτους.
Γαλάρια (τα): Τα γεννημένα πρόβατα ή γίδια που κρατούν (έχουν) γάλα. Σε αντίθεση με τα στέρφα που δεν έχουν.
Γάστρα (η): Σιδερένιο θολωτό σκέπασμα. Στη γάστρα ψήνονταν το ψωμί, ορισμένα φαγητά και ολόκληρα αρνιά ή κατσίκια.
Γκιόσα (η): Η γίδα με μαύρο σώμα και άσπρη κοιλιά.
Γκισέμι (το): Τραγί ή κριάρι μουνουχισμένο και μεγαλόσωμο, οδηγός του κοπαδιού που φέρνει το μεγαλύτερο κουδούνι.
Γκλίτσα: Ποιμενική μαγκούρα με σκαλιστή λαβή.
Ζλάπι (το): Η φράση «παρουσιάσκη ζλάπι» σημαίνει ότι εμφανίστηκαν στα πέριξ λύκοι ή τσακάλια και πρέπει να προσέχει ο τσοπάνης.
Ζυγούρι (το): Πρόβατο που μόλις έχει περάσει το πρώτο έτος της ηλικίας του.
Ζωντανά (τα): Τα πρόβατα και τα γίδια συνολικά. Αλλιώς τα πράματα.
Κάδη (η): Ξύλινο ψηλό δοχείο με στενή βάση για το χτύπημα του γάλακτος.
Κακαράντζα (η): Τα περιττώματα, η κοπριά των ζώων.
Κάλεσα: Προβατίνα με σώμα άσπρο, αλλά με μάτια, μύτη και αυτιά μαύρα.
Καπνόγκεσα (η): Κατάμαυρη γίδα με καφέ μούρη.
Καραμάνικη (η): Προβατίνα άσπρη με μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια και φαρδιά ουρά.
Καρδάρα (η): Ξύλινο στρογγυλό δοχείο για το άρμεγμα του γάλακτος.
Κάτσενα: Άσπρη προβατίνα με κόκκινο πρόσωπο.
Κλαπάτσα (η): Αρρώστια των προβάτων.
Κλαρίζω: Κόβω τα κλαδιά δένδρου.
Κλωτσοτύρι (το): Το τυρόγαλο που μένει από το πήξιμο του τυριού, άμα το βράσουμε κάνουμε το κλωτσοτύρι.
Κολήγοι: Σμίξιμο δύο – τριών τσοπάνηδων για κοινή πορεία – συνεταιρισμό εξαμηνιαίο.
Κολλημένα (τα): Πρόβατα με αρρώστια στον πνεύμονα που κολλάει τα παΐδια (πλευρά).
Κολόκουρος (ο): Το πρώιμο μερικό κούρεμα στον αυχένα και στην ουρά του ζώου. Συνήθως γίνεται στο τέλος του Μάρτη.
Κονάκι (το): Αυτοσχέδιο καλύβι από σάλωμα (είδος καλαμιού). Χρησίμευε για καλοκαιρινό κατάλυμα του τσομπάνη, στα ορεινά και το χειμώνα το εγκατέλειπαν για τα χειμαδιά.
Κάπα (η): Χοντρό πανωφόρι από τραγόμαλλο. Φοριέται τους χειμερινούς μήνες.
Κορύτος (ο): ξύλινη και μακρόστενη ταΐστρα ή ποτίστρα για ζώα. Σκαφίδα.

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

Σαββούλα Ριζαργιώτη και Ντίνα Βότσιου! Δυο προικισμένες γυναίκες από το Βαλτινό



Δυο προικισμένες με ταλέντο, συγχωριανές μας, η Σαββούλα Ριζαργιώτη και η Ντίνα Βότσιου, η μία με το χάρισμα της αφήγησης και η άλλη με το χάρισμα του τραγουδιού, μας γοητεύουν, μας καθηλώνουν και δημιουργούν εικόνες και ταξίδια στο μυαλό μας.
Η Σαββούλα Ριζαργιώτη από το Βαλτινό αφηγείται με τον δικό της εκφραστικό τρόπο ένα παραδοσιακό μύθο, με τίτλο «Ο Άη Γιώργης».
Η αφήγηση αυτή, αποτελεί ένα μέρος από το σύνολο πολλών μύθων και παραμυθιών του κάμπου και του βουνού που ξεδιπλώνονται στο ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ, με τίτλο «Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί». Ένα ντοκιμαντέρ που μας ταξιδεύει στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών.


Η Ντίνα Ανδρέου - Βότσιου από το Βαλτινό έμαθε να τραγουδά τα παραδοσιακά τραγούδια και τα μοιρολόγια του τόπου μας από τους γονείς της.
Σε μια προσπάθεια καταγραφής, διάσωσης και διάδοσης των παραδοσιακών τραγουδιών του τόπου μας, η κ. Ντίνα Ανδρέου - Βότσιου, τραγουδάει, με την υπέροχη φωνή της, ακαπέλα, ένα μοιρολόγι του τόπου μας, με τίτλο «Γιώργη μ’ βαρούν τα σήμαντρα».
Τα μοιρολόγια είναι έμμετρα στιχουργήματα με θλιβερή υπόθεση. Τραγούδια θρηνητικά, που τα απαγγέλλουν οι άνθρωποι κατά το θάνατο αγαπημένων τους προσώπων.


Γιώργη μ’ βαρούν τα σήμαντρα
-Γιώργη μ’ βαρούν τα σήμαντρα,
βαρούνε κι οι καμπάνες,
να πας Γιωργή μ’ στην εκκλησιά,
να πας να προσκυνήσεις.

-Εγώ μάνα μ’ αμάρτησα
φαντάρος όταν πήγα,
όλοι τα δέναν’ τ’ άλογα
σε πράσινα λιβάδια
και γω πήγα και το ’δεσα
σε μαυρομάτας μνήμα.


Παρασκευή, 19 Απριλίου 2019

Τα κάλαντα του Λαζάρου (Από την λαογραφία του τόπου μας)



Του Ευαγγέλου Στάθη Φιλολόγου

Τα κάλαντα του Λαζάρου είναι ευχετικά τραγούδια που τραγουδιούνται από κοριτσάκια σχολικής, κυρίως ηλικίας. Σκοπό τους έχουν να αποσπάσουν οι μικρές τραγουδίστριες φιλοδώρημα από τον νοικοκύρη, τον οποίον κολακεύουν με τα παινέματα τους και καλοτυχίζουν με τις ευχές τους. Τα κορίτσια με την καλή διάθεση και την αγνή ψυχή τους είναι «ένα και ένα» για τις ευχές που χρειαζόμαστε, γι’ αυτό και είναι καλοδεχούμενα από όλους. Σπάνια όμως στο χωριό έδιναν φιλοδώρημα δηλαδή νόμισμα στις Λαζαρίνες, έδιναν όμως πολλά καλούδια κόκκινα αυγά, κοκκόσιες  και τσιγάλα, σύκα ξερά, γλυκίσματα, ξυλοκέρατα κ.α.


«Θα παν στο Λάζαρο» λέγαμε στο χωριό, και «θα τραγουδήσουν το Λάζαρο». Γι’ αυτό και τα κορίτσια αυτά τα λέγαμε Λαζαρίνες.
Και οι Λαζαρίνες ετοιμάζονταν αρκετές μέρες πριν, τουλάχιστον όλη την προηγούμενη εβδομάδα μέχρι την Παρασκευή το βράδυ, παραμονή του Λαζάρου. Κύρια προετοιμασία ήταν το καλάθι. Το καλάθι των κοριτσιών έπρεπε να είναι όμορφο, κομψό, και καταστολισμένο με λουλούδια. Πρώτα όμως έπρεπε να βρεθεί το καλάθι. Άλλοτε το είχαν φυλαγμένο από πέρυσι, άλλοτε το δανείζονταν από κορίτσια που μεγάλωναν πια, άλλοτε το αγόραζαν. Τη Δευτέρα της εβδομάδας του Λαζάρου το παζάρι ήταν γεμάτο από τέτοια καλαθάκια, μικρά, μεγάλα, μεγαλύτερα. Μερικά ήταν και χρωματιστά. Κάποιες βέργες τους ήταν χρωματισμένες με λίγο θαλασσί, ροζ ή πασχαλί χρώμα. Ήταν λίγο ομορφότερα αυτά και λίγο ακριβότερα. Πολλές φορές το καλαθάκι της Λαζαρίνας το έφτιαχνε ο παππούς ή ο πατέρας, μπορεί και ο νονός.


«Την Παρασκευή το βράδυ έπρεπε να είναι στολισμένο το καλάθι. Για αυτό την Πέμπτη έπρεπε να μαζευτούν τα λουλούδια. Τα λουλούδια ήταν της εξοχής, αυτά που έβρισκες εύκολα στη μεριά και στα ζευγαρολίβαδα. Πιπιρούνες (έτσι έλεγαν τις ανεμώνες) από τη Βρυσοπούλα, ίτσια και ψηλές μαργαρίτες από τα ζευγαρολίβαδα. Το διαλεσιώτικο το ζευγαρολίβαδο είχε πολλές πιπιρούνες και πολλά ίτσια. Και μέχρι κει έφταναν τα κορίτσια. Έβαζαν και λίγα λουλούδια του κήπου, συνήθως λουλούδια από ανθισμένη κυδώνια λίγη πασχαλίτσα και λίγο αγιόκλημα για πρασινάδα. Τα έκαναν χεριές χεριές τα λουλούδια και τα έδεναν με κλωστή στις βέργες του καλαθιού, τραγουδώντας και κάνα στίχο από το τραγούδι, για παράδειγμα: «με ίτσια, με τριαντάφυλλα, με δύο χειρές λουλούδια».
Το καλάθι είναι έτοιμο. Το κοριτσάκι το χαίρεται, το θαυμάζει και οι μεγάλοι λέν: «πω πω! τι ωραίο καλάθι! ταχιά δεν θα είναι άλλο καλύτερο. Ποιος τόφτιαξε, ποιος το στόλισε;» Ύστερα βάζουν ένα αυγό μέσα και το κρεμάν έξω στην αυλή από το κλαρί ενός δέντρου ή σε ένα στύλο του μπαλκονιού. Εκεί μένει όλη τη νύχτα κρεμασμένο μέχρι τη χαραούλα που θα το πάρει η Λαζαρίνα. Κι η Λαζαρίνα πέφτει γρήγορα να κοιμηθεί, γιατί θα ξυπνήσει πολύ γρήγορα.»

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2019

Απεβίωσε ο Στέργιος Δημ. Ρούσης



Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Στέργιος Ρούσης του Δημητρίου και της Λεμονιάς, την Τετάρτη 17 Απριλίου 2019, σε ηλικία 90 ετών.
Ο Στέργιος Ρούσης γεννήθηκε το 1929 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε με την σύζυγό του Βασιλική, το γένος Αντωνίου Μπάλτου και απόχτησαν δύο παιδιά. Την Ελένη (συζ. Δημητρίου Θεοδοσόπουλου) και τον Δημήτριο.

Οι παλιές Λαζαρίνες του Βαλτινού



Φτάνει η μέρα του Λαζάρου. Τα κοριτσάκια θα μας πουν τα κάλαντα και με τη γλυκιά φωνούλα τους θα αγαλλιάσουν τις ψυχές μας.
«Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα βάγια,
Ήρθ’ η Κυριακή που τρων τα ψάρια.
Σήκω Λάζαρε και μην κοιμάσαι,
Ήρθ’ η μάνα σου από την Πόλη
σού ’φερε χαρτί και κομπολόι.
Και του χρόνου!»
Ο Λάζαρος είναι ένα από τα ζωντανά έθιμα του χωριού μας. Κάθε χρόνο τη μέρα του Λαζάρου, στις αυλές των σπιτιών εμφανίζονται οι κοπελίτσες παρέες παρέες και τραγουδάνε τα κάλαντα. Αυτές οι κοπελίτσες ονομάζονται Λαζαρίνες. 


Από την παραμονή της γιορτής οι Λαζαρίνες ξεχύνονται στους κήπους ή στα χωράφια για να μαζέψουν λουλούδια με τα οποία θα στολίσουν το καλαθάκι τους.
Το Σάββατο του Λαζάρου, πρωί - πρωί τα κοριτσάκια, με καλαθάκια στολισμένα με λουλούδια γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούν το «Λάζαρο»: 
«Καλώς μας ήρθε ο Λάζαρος εφέτος και του χρόνου
με τη λαμπρή τη Πασχαλιά, με τον καλό το χρόνο
με ίτσια με τριαντάφυλλα με δυο χεριές λουλούδια
τα ίτσια πέφτουν στην ποδιά και τα φλουριά στη τσέπη».
Οι νοικοκυραίοι που ακούνε τα κάλαντα προσφέρουν με μεγάλη προθυμία και χαρά το μικρό φιλοδώρημα που αντιστοιχεί σε χρήματα, αυγά, φρούτα, ή άλλα φαγώσιμα, ευχόμενοι «και του χρόνου!»


Είναι ένα έθιμο που επιβιώνει σε όλο τον ελλαδικό χώρο με πολλές κι ενδιαφέρουσες παραλλαγές στους στίχους των τραγουδιών, αλλά πάντα με βασικό γνώρισμα την αναγγελία της επερχόμενης αναστάσεως μετά το θάνατο και, παράλληλα το καλωσόρισμα της ανοίξεως μετά το χειμώνα. Ένα έθιμο συμβολικό που αρωματίζει τη ζωή με ελπίδα και υμνεί την ανάσταση και την άνοιξη.. της ψυχής και της πλάσης.. του ανθρώπου και της φύσης...

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

Απεβίωσε η δασκάλα μας Αλίκη Γεωργολιού



Απεβίωσε η συνταξιούχος εκπαιδευτικός Αλίκη Γεωργολιού - Ρόζου την Δευτέρα 15 – 4 – 2019 , σε ηλικία 86 ετών. Η σορός της μεταφέρθηκε στον  Ιερό  Ναό  Αγίου Αθανασίου Μπάρας  Τρικάλων, όπου έγινε η κηδεία της, την Τρίτη 16 – 4 – 2019  και ώρα 4.00μ.μ.
Η εκλιπούσα αφήνει πίσω τα παιδιά της Αλεξία Ρόζου και Γεώργιο Μπλουγούρα, εγγόνια και λοιπούς συγγενείς.
Η Αλίκη Γεωργολιού γεννήθηκε το 1933 στο χωριό Παραπόταμος Τρικάλων. Διατέλεσε παλιότερα, για πολλά χρόνια δασκάλα στο δημοτικό σχολείο Βαλτινού και πολλοί είναι οι μαθητές και μαθήτριες που την θυμούνται με τις καλύτερες αναμνήσεις.
Από την Εφημερίδα μας ευχόμαστε στους οικείους θερμά συλλυπητήρια. 
Παρουσιάζουμε παρακάτω κάποιες σχολικές φωτογραφίες με την αείμνηστη δασκάλα μας.


Τρίτη, 16 Απριλίου 2019

Πέντε ασημένια μετάλλια για την Ακαδημία Χορού Τέρψις στο Thessaloniki Dance Festival!!!



Με πέντε ασημένια μετάλλια επέστρεψε η αποστολή της Ακαδημίας Χορού Τέρψις από το μεγαλύτερο φεστιβάλ αγωνιστικού χορού στα Βαλκάνια, το «Thessaloniki Dance Festival».
Συγκεκριμένα, το Σαββατοκύριακο 13 & 14 Απριλίου 2019, η Ακαδημία Χορού Τέρψις βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για τη συμμετοχή των Αγωνιστικών Ομάδων Latin, Salsa και Oriental, στο Thessaloniki Dance Festival, που συνδιοργανώθηκε από τη σχολή χορού All Star Dance και από τον Ελληνικό Οργανισμό Διοργάνωσης Διεθνών Εκθέσεων και Εκδηλώσεων ΔΕΘ-HELEXPO.


Οι συμμετέχοντες στους αγώνες του φεστιβάλ ήταν περίπου 2.000 αθλητές όλων των ηλικιών από 35 χώρες. Ενώ  οι θεατές ξεπέρασαν τα 3.000 άτομα.
Η αποστολή της Ακαδημίας Χορού Τέρψις πλαισιώθηκε από όλο το αγωνιστικό δυναμικό της, προσωπικό, καθηγητές, μαθητές, καθώς επίσης από γονείς και φίλους που στήριξαν την προσπάθεια των αθλητών, αλλά είχαν την ευκαιρία να βιώσουν και μια πρωτόγνωρη εμπειρία, ενός διαγωνισμού με ξεχωριστή θέση στα χορευτικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δρώμενα.


Οι επιτυχίες των αγώνων για την Ακαδημία Χορού Τέρψις ήταν οι εξείς:

Τα καλοτάξιδα πουλιά



Του Δημήτρη Τσιγάρα
Είχε καλοκαιριάσει για τα καλά.
Ο ήλιος έψηνε την πέτρα, και χρύσωνε τις καλαμιές στα χωράφια. 
Η ζέστη συμμαχούσε με την απόλυτη σιγή του μεσημεριού.
Η φύση, μετά τη σύλληψη της άνοιξης, είχε περάσει στη φάση του τοκετού και της γέννας και σκορπούσε απλόχερα γύρω τα γεννήματά της.
Η κάψα του μεσημεριού γαλήνευε τη μέρα και θέριευε τον φόβο. Το ανεπαίσθητο θρόισμα των φύλλων έμοιαζε με αστραπόβροντο στην απόλυτη σιωπή της ζέστης.
Αυτές οι μεσημεριανές ώρες στο χωριό ήταν μυστήριες, γεμάτες με πρόκληση και δέος.
Λίγοι αγρότες έξω στα χωράφια κάτω από τον ίσκιο της γκορτσιάς περίμεναν να πέσει λίγο ο ήλιος, για να συνεχίσουν την εργασία τους.
Οι τσοπάνηδες στάλιαζαν τα ζώα τους στα γρέκια και έπαιρναν ένα υπνάκο στη σκιά του δένδρου μέχρι να κοπάσει το λιοπύρι.
Που και πού κανένας τζίτζιγκας έσπαζε με το τραγούδι του την απόλυτη σιωπή του μεσημεριού.


Και εμείς τα παιδόπουλα, χωρίς τις σκοτούρες του σχολείου, με μια φέτα ψωμί, με ζάχαρη και νερό, στο χέρι, χαζεύαμε και παίζαμε με τον κουρνιαχτό ξυπόλυτοι στους δρόμους.
Συναντιόμασταν με άλλους φίλους και αναζητούσαμε τη δροσιά στα ποτάμια, πότε για ψάρεμα με τα χέρια και πότε για μπάνιο στα διάφορα κλούρια που ξέραμε.
Στις όχθες της φλέβας, πότε ψαρεύαμε με τα χέρια πλατίτσες και μυλονάκια και πότε ψάχναμε για καβούρια, μέσα στις γρούσπες. Που και που βλέπαμε κανένα μπακακόφιδο, ή καμιά νεροφίδα και τα κυνηγούσαμε με διάφορα κλαριά.
Κι όταν «μας έκοβε η πείνα το στομάχι» γευόμασταν τα βατόμουρα, τα κορόμηλα, τα σκάμνια, τα σύκα… Καμιά φορά κάναμε «ντου» και στα μποστάνια, στα περιβόλια ή στα αμπέλια και βρίσκαμε μετά τον μπελά μας από τους ιδιοκτήτες. 


Άλλες φορές πηγαίναμε στο δασάκι της Παναγίας για κυνήγι. Ανεβαίναμε στα δέντρα και ψάχναμε στις φωλιές των πουλιών. Πιάναμε τα πιτσουνάκια και όταν αυτά ήταν έτοιμα για το πρώτο τους πέταγμα τα ρίχναμε στον αέρα.
Έτσι βλέποντάς τα να πετάνε στον γαλάζιο ουρανό, ταυτιζόμασταν με τα "καλοτάξιδα πουλιά" του Γκάτσου, ονειρευόμασταν και περιμέναμε ανυπόμονα το δικό μας πέταγμα!!!


Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

Παλαίμαχοι και νέοι ποδοσφαιριστές του Βαλτινού σε διάφορες ομάδες



Το ποδόσφαιρο υπήρξε το πιο δημοφιλές άθλημα, στον τόπο μας.
Από τη δεκαετία του 1950 μέχρι και σήμερα, το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, το οποίο διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη ζωή των παικτών αλλά και των φιλάθλων, είχε μια αναπτυξιακή πορεία και  έφτασε σήμερα, πλέον στην ακμή του.
Παίζονταν, σχεδόν σε όλα τα χωριά των Τρικάλων, στις διάφορες αλάνες ή σε ένα οποιουδήποτε μεγέθους γήπεδο, είτε σε φιλικούς, είτε σε υποτυπώδεις οργανωμένους αγώνες, και οι άνθρωποι παθιάζονταν και ασχολούνταν με αυτό το προσφιλές και λαϊκό άθλημα.
Έτσι σιγά - σιγά ιδρύθηκαν τα πρώτα ποδοσφαιρικά σωματεία και συγκροτήθηκαν οι πρώτες ερασιτεχνικές ομάδες ποδοσφαίρου.  
Παράλληλα ιδρύθηκε και η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Τρικάλων (Ε.Π.Σ.Τ.), η οποία άρχισε να διοργανώνει ερασιτεχνικά πρωταθλήματα.


Η συμμετοχή των ομάδων στα πρωταθλήματα αυτά γίνονταν κατά ερασιτεχνικές κατηγορίες. Οι ομάδες κάθε κατηγορίας κατατάσσονταν σε πίνακες βαθμολογίας ανάλογα με τους βαθμούς που κέρδιζαν από κάθε αγώνα καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου. Στο πλαίσιο ενός πρωταθλήματος, κάθε ομάδα συνήθως αντιμετώπιζε όλες τις υπόλοιπες ομάδες της ίδιας κατηγορίας σε ένα αγώνα στην έδρας της και σε ένα στην έδρα της άλλης ομάδας. Στο τέλος της περιόδου η ομάδα που βρίσκονταν στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα ανακηρύσσονταν πρωταθλήτρια της κατηγορίας. Οι ομάδες που τερμάτιζαν στις πρώτες θέσεις προάγονταν σε ανώτερη κατηγορία και οι ομάδες που τερμάτιζαν στις τελευταίες θέσεις υποβιβάζονταν σε κατώτερη κατηγορία για την επόμενη περίοδο.
Οι ποδοσφαιριστές εξέδιδαν δελτίο ποδοσφαίρου για να συμμετέχουν ως παίκτες της κάθε ομάδας και εντάσσονταν στο δυναμικό του αντίστοιχου σωματείου.

Γεώργιος Πλεξίδας (τερματοφύλακας) και Βάιος Σταμούλης ποδοσφαιριστές του Α.Ο. Διαλεκτού.

Πολλοί ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές μεταγράφονταν σε διάφορα άλλα ποδοσφαιρικά σωματεία της επιλογής τους και παίζανε ποδόσφαιρο εκεί με τη φανέλα της νέας ομάδας.
Στο επίκεντρο της προσοχής μας, βρίσκονται παίκτες και προπονητές από το Βαλτινό, οι οποίοι σε μια προσωπική αναζήτηση και αξιοποίηση του ταλέντο τους, εντάχθηκαν και πρόσφεραν τις γνώσεις, και τις δυνάμεις τους σε άλλες ομάδες, γειτονικών χωριών.
Σε μια συλλογή παλιών φωτογραφιών από ποδοσφαιρικές ομάδες γειτονικών χωριών διακρίνουμε παλαίμαχους, αλλά και νεότερους ποδοσφαιριστές, που έπαιξαν ή δίδαξαν ποδόσφαιρο σε άλλες ομάδες και φιγουράρουν στις ενδεκάδες των ομάδων τους, γεμάτοι νιάτα και δυναμισμό.

Κυριακή, 14 Απριλίου 2019

Η φύση κέρδισε γι άλλη μια φορά...



Από ώρα στριφογυρίζει πάνω στο κεφάλι μου...
Μια στα άνθη της Αμυγδαλιάς, μια στα αγριολούλουδα, και πάλι σε μένα...
Οι άλλες ζουζουνίζουν πάνω στα κάτασπρα από άνθη δέντρα, αυτή πάνω μου...
Αν συμβεί...λέω, αν, συμβεί το αναπόφευκτο, κάποιος απ' τους δυο μας θα πεθάνει...
Οι και οι δυο...
Εγώ αλλεργικός στο κεντρί κι αυτή χωρίς κεντρί πεθαίνει...
Πόλεμος...
Της εξηγώ με όλους τους καλούς τρόπους που διαθέτω....δεν μας αξίζει τέτοιο τέλος!
Δες την ομορφιά της άνοιξης, τη χαρά της φύσης, κι άλλα τέτοια...μεγάλο κρίμα!
Εκείνη επιμένει...ίδια η διαδρομή της, στα άνθη της Αμυγδαλιάς, στα αγριολούλουδα, στο κεφάλι μου...
Της λέω να φύγει και να κάνει το καθήκον της...να γονιμοποιήσει τις Αμυγδαλιές μας, να μεγαλώσουν...
Με κοιτά παράξενα...
Θυμώνω επικίνδυνα...
Ευτυχώς το κατάλαβε!...
Σταμάτησε την άχαρη διαδρομή της...
Επιτέλους!!!...
Τότε κατάλαβα...
Την είδα να γυρίζει και να πέφτει με πάθος πάνω στο μεγαλύτερο διπλανό ανθισμένο κλαδί...
Ουφ!!!...
Τέλος καλό όλα καλά σκέφτηκα και συνέχισα...
Η φύση όπως πάντα κέρδισε για άλλη μια φορά...


Του Παύλου Σαμαρά

Σάββατο, 13 Απριλίου 2019

«Υπέρυθρος» τρικαλινός φωτογράφος στη μεγαλύτερη έκθεση της χώρας



 Με χαρά ο Δήμος Τρικκαίων στηρίζει προσπάθειες τρικαλινών καλλιτεχνών, προκειμένου να προβάλλουν την πόλη. Αυτή τη φορά, πρόκειται για τον φωτογράφο Στέργιο Σπυρόπουλο, που μετέχει στην Image+Tech & Photovision 2019, τη μεγαλύτερη έκθεση για φωτογράφους, την εικόνα, το βίντεο και τις νέες τεχνολογίες.
Ο συμπολίτης φωτογράφος προβάλλει μια διαφορετική φωτογραφική προσέγγιση της πόλης των Τρικάλων με την τεχνική της υπέρυθρης φωτογραφίας. Ο Στέργιος Σπυρόπουλος κατάγεται από τα Τρίκαλα Θεσσαλίας. Ήρθε σε επαφή με την φωτογραφία το 2005, όπου και παρακολούθησε μαθήματα φωτογραφίας. H αγάπη του και το πάθος του για την φωτογραφία τον ώθησε να λάβει μέρος σε διάφορες εκθέσεις, ομαδικές και ατομικές. Ασχολήθηκε με διάφορα είδη φωτογραφίας αλλά τον κέρδισε η υπέρυθρη φωτογραφία. Παρατήρησε ότι αυτό το είδος φωτογραφίας δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στην Ελλάδα όσο είναι στο εξωτερικό, και γι’ αυτό η πρόκληση για γνώση έγινε μεγαλύτερη.


Μετέτρεψε την φωτογραφική του μηχανή σε υπέρυθρη, και κάπως έτσι ξεκίνησε το 2015 το project υπέρυθρη πόλη. Στην ουσία αφορά την καταγραφή του αόρατου φωτός στην ανθρώπινη ματιά. Θέλοντας να απεικονίσει την πόλη του μέσα από αυτό το πρίσμα δημιουργήθηκε η εν λόγω συλλογή. Η περιπλάνηση ξεκίνησε στα Τρίκαλα και ακολουθώντας τις καθημερινές του διαδρομές, μα αλλάζοντας την όψη της εικόνας, δημιούργησε μια νέα προσέγγιση στα συνηθισμένα του μονοπάτια. Με την υπέρυθρη φωτογραφία το αόρατο γίνεται ορατό και το τοπίο αποκτά μία μυστηριώδη και σουρεαλιστική μορφή.

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2019

Έκαναν «κόσμημα» το δημοτικό σχολείο της Κάτω Ελάτης



Με αυξημένο το αίσθημα της ευθύνης, της αισθητικής αλλά και της ανάγκης για την διάσωση, την ανάδειξη και διατήρηση της τοπικής κληρονομιάς, οι κάτοικοι της Κάτω Ελάτης ανέλαβαν δράση και ολοκλήρωσαν τις εργασίες επισκευής, ανακαίνισης και αισθητικής διαμόρφωσης του σχολικού κτιρίου και του προαύλιου χώρου του δημοτικού σχολείου του χωριού τους.
Με πρωτοβουλία της κας Μαριάνθης Ζαχαράκη και σε συνεργασία με τις τοπικές αρχές και του Δήμου Τρικαίων, κατάφεραν μια σημαντική αισθητική αναβάθμιση του σχολικού περιβάλλοντος, δίνοντας μια ευχάριστη νότα στο γκρίζο της εγκατάλειψης και της αδιαφορίας. 
Σχεδίασαν και υλοποίησαν με εικαστικές αξιώσεις διάφορες τοιχογραφίες και μετέτρεψαν το εγκαταλελειμμένο σχολικό κτίριο σε ένα όμορφο και αναβαθμισμένο αισθητικά χώρο, δίνοντας χρώμα και θετική ενέργεια σε όλο το σχολικό συγκρότημα.
Οι παρεμβάσεις αναμόρφωσης του σχολικού κτιρίου είναι οι ακόλουθες:
Πρόκειται για κτίριο επιφάνειας περίπου 550τμ, πρακτικά μη λειτουργικό καθώς παρουσίαζε σοβαρά προβλήματα εισροής όμβριων υδάτων, αποσάθρωσης των λιθόκτιστων τοιχοδομών και κατεστραμμένων ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων του WC.
Στα πλαίσια του συγκεκριμένου δημοσίου έργου εκτελέστηκαν οι εξής εργασίες:
-Διαμόρφωση προαυλίων χώρων.
-Επισκευές και ανακαίνιση των χρωματισμών σε εσωτερικούς και εξωτερικούς τοίχους.
-Επισκευή και ανακαίνιση εγκαταστάσεων του WC .
Με την ολοκλήρωση των εργασιών αποκαταστάθηκε η ομαλή λειτουργία του κτηρίου όπου αναμένεται να λειτουργήσει πλέον ως πολιτιστικό κέντρο του χωριού.
Πρόκειται για μία αξιέπαινη δράση, για μια ενέργεια κοινωνικής προσφοράς, που θα πρέπει να γίνει πλέον θεσμός, και παράδειγμα προς μίμηση για ανάλογες πρωτοβουλίες, με στόχο την ανάδειξη και την βελτίωσης της γειτονιάς και γενικότερα όπου υπάρχει ανάγκη για την αισθητική αναβάθμιση του περιβάλλοντος.


Πέμπτη, 11 Απριλίου 2019

Το γράμμα ενός φαντάρου



Σπανίζουν σήμερα οι επιστολές (τα γράμματα) της επικοινωνίας. Δεν αλληλογραφούμε πλέον, όπως άλλοτε! Το τηλέφωνο, το Fax, το ΙΝΤΕΡΝΕΤ, τα σύγχρονα επικοινωνιακά μέσα αντικατέστησαν την επικοινωνία μας με πρόσωπα αγαπημένα, με φίλους, με συγγενείς, και εκείνη η επαφή του χεριού επάνω στο επιστολόχαρτο, σχεδόν δεν υπάρχει.
Η αναμονή του ταχυδρόμου, το βλέμμα στα χέρια του, στη φορτωμένη του τσάντα, η λαχτάρα της επιστολής του αγαπημένου προσώπου, το δάκρυ που έσταζε, σε στιγμές συγκίνησης προς πρόσωπα που είχαν τρυφερούς δεσμούς, είναι πλέον βιώματα μιας άλλης εποχής.
Μια από τις περιόδους αποχωρισμού των κατοίκων του Βαλτινού ήταν και η περίοδος της στρατιωτικής θητείας των αντρών.  
Η στρατιωτική θητεία διέκοπτε την επαφή και την επικοινωνία του φαντάρου, με τα δικά του πρόσωπα και γι αυτό η επιστολογραφία, ήταν ένας τρόπος να γεφυρώσουν και να συνεχίσουν οι άνθρωποι την επικοινωνία τους.


Λυτρωτική η στιγμή του φαντάρου την ώρα της παραλαβής, και το διάβασμα της επιστολής, αλλά και πολύ ψυχοθεραπευτική η διαδικασία της σύνταξής της και η αποστολή της.
Κάποια στιγμή ο φαντάρος θα έβρισκε λίγο χρόνο για ξεκούραση, χαλάρωση και περισυλλογή. Ήταν η στιγμή και η ευκαιρία για επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Μια επιστολή, ένα γράμμα μια φωτογραφία στα αγαπημένα πρόσωπα θα έδινε τη δυνατότητα της αλληλογραφίας και έτσι θα μοιραζόταν τους καημούς, τις έγνοιες  και τα βάσανά του, με τα συγγενικά πρόσωπα.
Μια τέτοια επιστολή παρουσιάζουμε παρακάτω γραμμένη από τον συγχωριανό μας φαντάρο Δ. Χ., προς τον Δ. Μ., πριν από 56 χρόνια. 
Τεκμήριο πολύτιμο η επιστολή, ανάκατες οι αναμνήσεις και ίσως και ετεροχρονισμένες, όμως πέρα για πέρα αληθινές, και γι’ αυτό πολύτιμες.
Ας τις μοιραστούμε, όπως και τον αναστεναγμό, για τη διαφορά του τότε και του τώρα.



«Κόρινθος 28 – 1 – 63
Αγαπητέ μου Δημήτρη σε χαιρετώ ως στρατιώτης πλέον. Υπηρετώ ήδη προ εικοσαημέρου την στρατιωτικήν ζωήν η οποία είναι γεμάτη από θλίψεις, ταπεινώσεις, απελπισίες. Ευτυχώς που δεν είμαι και πολύ μεγάλος και δεν μου κακοφαίνεται τόσο η ζωή αυτή. Το μόνο που με στεναχωρεί Δημήτρη είναι το ότι ευρίσκομε μακριά από το σπίτι μου, τους συγγενείς και τους φίλους μου. Αλλά δεν πειράζει, ο χρόνος κυλάει πολύ γρήγορα και έτσι δεν καταλαβαίνουμε τόσο την κούραση και τις ταπεινώσεις.
Ένα Δημήτρη που παρατήρησα στο στρατό και το οποίο είναι θλιβερό είναι η ασέβεια προς τον θεόν. Συνεχώς υβρίζουν τον θεόν. Και το σπουδαίο είναι που υβρίζεται από ανθρώπους μορφωμένους, από πτυχιούχους Ιατρικής, φιλοσοφικής κ. α. σχολών. Ας ελπίσουμε όμως, πως κάποτε θα’ ρθει η κάθαρσις της κοινωνίας.
Όσον αφορά για μένα δια να γίνω αξιωματικός, δεν το πιστεύω διότι δυστυχώς κυριαρχεί το μέσον. Και εδώ ακόμη στο κέντρο γίνονται ζυμώσεις των μεγαλυτέρων και ισχυροτέρων. Τέλος πάντων. Επειδή πρέπει να τελειώνω λόγω του περιορισμένου χρόνου σε χαιρετώ και σου εύχομαι καλήν επιτυχία στις εξετάσεις.
Με αγάπη εν Χριστώ Δ. Μ.»

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2019

Νέοι και ενασχόληση με την πολιτική



Του Παναγιώτη Δήμου
Χλωμό το τοπίο. Αυτήν η φράση θα μπορούσε να μείνει μόνη της και να συνοψίσει όλες μου τις σκέψεις σχετικά με την ανάλυση του τίτλου του συγκεκριμένου άρθρου. Αλλά ας εμβαθύνουμε και ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Όσο πλησιάζουν οι δημοτικές εκλογές μπαίνουμε και επίσημα σε έναν προεκλογικό αγώνα που δυστυχώς είμαστε καταδικασμένοι να παρατηρούμε κάθε τέτοια περίοδο με πρωταγωνιστές τα ίδια πρόσωπα. Αλήθεια δεν κουραστήκατε ακόμα και εσείς οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές να κάνετε το ίδιο και το ίδιο σε κάθε προεκλογική περίοδο; Αρχικά είναι ξεκάθαρο ότι έχετε μετατρέψει την πολιτική σας σταδιοδρομία σε «δουλειά χωρίς καριέρα». Μια σταθερή πορεία κατά τη διάρκεια της θητείας, καμία φιλοδοξία και όσον αφορά την τεχνογνωσία, ας μην επεκταθώ γιατί θα στήσετε στη γωνία (πάλι).
Είμαι 22 χρονών. Δεν βιάζομαι. Απλά είμαι πάρα πολύ ανήσυχος. Έχω μια ανησυχία που σπάνια βλέπω από ανθρώπους της ηλικίας μου σχετικά με το πόσο η κοινωνία πηγαίνει προς το καλύτερο για να μπορέσει να φιλοξενήσει δικούς μου απογόνους στο μέλλον. Γιατί όμως η γενιά μου σταμάτησε να ενδιαφέρεται για την κοινωνία και το μέλλον; Γιατί μόλις 1 στους 10 νέους (και όταν λέμε νέος εννοούμε άτομα κάτω των 30 ετών) θα ενδιαφερθεί για την πολιτική; Όλοι έκαναν λάθη, λάθη δεκαετιών που κατέστησαν δύσκολο όχι το μέλλον για τη γενιά μου, αλλά ακόμα χειρότερα την θετική σκέψη για το μέλλον. Και τώρα οι ίδιοι είναι αυτοί που λένε ότι το δικό μου το μέλλον μπορούν να το διορθώσουν. Αυτό είναι ύβρις. Δεν εμπιστεύομαι κανέναν τέτοιο, είτε σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης, είτε σε εθνικό να μου χαράξει το μέλλον. Νομίζω ήρθε η ώρα η γενιά μου να χαράξει το δικό της μέλλον, μόνη της, με την δική της τεχνογνωσία και τα δικά της οράματα. Αλλά το θέμα είναι ότι όλοι εκείνοι έχουν «γραπώσει» το δημοσιοϋπαλληλίκι (και συγχωρήστε μου τον όρο, δεν το λέω υποτιμητικά) και δεν λένε να φύγουν. Όταν είμαι νέος και βλέπω τα γεγονότα της Φαρκαδόνας και του δημοτικού συμβουλίου δεν γελάω όπως εσείς, αλλά θλίβομαι. Και θλίβομαι για την γενιά μου. Γιατί αυτοί (γενικά μιλώντας, δεν γνωρίζω καν τους ανθρώπους), αποφασίζουν για την καθημερινότητά μου.
Δεν έχουμε ανάγκη να ακούσουμε επαίνους από κανέναν παρόλα αυτά. Δεν χρειάζεται να μας πείτε πως όταν έρθει η δική μας η ώρα θα κάνετε στην άκρη. Δεν θα κάνετε. Πέρασαν κι άλλοι νέοι σαν εμάς που είμαστε ανήσυχοι, ριζοσπάστες, αιρετικοί και ένα σωρό επίθετα που στην πραγματικότητα είναι ωραία να τα ακούς. Αλλά δεν τα λένε από αναγνώριση, από φόβο τα λένε. Οπότε αν μπορώ να στείλω ένα μήνυμα σε συνομήλικούς μου που είναι το ίδιο ανήσυχοι με εμένα (και ξέρετε ποιοι είστε, ανεξαρτήτως παράταξης), είναι πως δεν πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε αιρετικοί, ριζοσπάστες και ό,τι άλλο ακούτε και εσείς και εγώ μαζί. Πιστεύω πως πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Όχι για την καρέκλα και το γραφείο. Όχι για την γραβάτα και το κουστούμι. Αλλά επειδή δεν έχουμε πολιτικά είδωλα. Και αφού δεν έχουμε πρέπει να τα δημιουργήσουμε.
Τέλος για να μιλήσω και προσωπικά, η αλήθεια είναι ότι είχα πρόταση για την τοπική αυτοδιοίκηση. Εντάξει η μισή Ελλάδα είχε. Τιμητικό που κάποιος άνθρωπος είδε κάτι καλό σε εμένα, αλλά την απέρριψα. Και την απέρριψα για όλους τους λόγους που παραθέτω παραπάνω. Ήρθε ο καιρός που εμείς που περάσαμε την εφηβεία μέσα στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική κρίση να σταματήσουμε τα παράπονα και να αντιδράσουμε. Με τον οποιονδήποτε τρόπο που πιστεύει ο καθένας. Από το πιο μικρό μέχρι και το πιο μεγάλο. Όταν το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι δεν πετάμε το κεφάλι, αλλά πετάμε το ψάρι και ψάχνουμε να βρούμε καινούργιο. Αιρετικοί, ριζοσπάστες και ρομαντικοί…

Ο Παναγιώτης Δήμος είναι τελειόφοιτος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών (Πολιτική και Διπλωματία) Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Τρίτη, 9 Απριλίου 2019

Μπλεκ: ο ήρωας των παιδικών μας χρόνων...



O Μπλέκ ήταν ο ήρωας των κόμικς, που έδρασε στα τέλη του 18ου αιώνα, στις ΗΠΑ.
O ήρωας που έδερνε τους Άγγλους και φορούσε γούνινο καπέλο και γιλέκο χειμώνα καλοκαίρι .
Νεαρός, περίπου 25 ετών, ύψος 1.88, μυώδης, που έδερνε αλύπητα τους κακούς Άγγλους αποικιοκράτες ή τους ινδιάνους, για την απελευθέρωση της χώρας του. Οπλισμένος με μαχαίρι, πιστόλι, καραμπίνα αλλά και τις ατσάλινες γροθιές του, σάρωνε όπου μπλεκόταν και έσωζε την πατρίδα του από μια μεγάλη καταστροφή.
Χειμώνα – καλοκαίρι ο ξανθομάλλης Μπλέκ φορούσε ένα χαρακτηριστικό γούνινο καπέλο από ζώο, γούνινο γιλέκο χωρίς να φοράει τίποτα από μέσα, στενό κόκκινο παντελόνι και καστόρινες μπότες.


Στις 3 Οκτωβρίου του 1954, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά ένα κόμικς, με την ονομασία Il Grande Blek Magigno. Ήταν δημιουργία τριών νεαρών σκιτσογράφων της καλλιτεχνικής ομάδας Esse Gesse, που την αποτελούσαν οι Ιταλοί Τζον Σινκέτο (1925-1989), Ντάριο Γκουτσόν (1926-2000) και Πιέτρο Σαρτόρι (1926-1989).
Η εικονογράφηση είχε συνήθως φόντο τις πόλεις, τα δάση του αμερικανικού βορρά, τις ινδιάνικες φυλές, τους παράνομους της εποχής και πολλά καπηλειά. Το κόμικς πουλούσε κοντά στα 500.000 τεύχη εβδομαδιαίως και οι περιπέτειες του «ξανθού γίγαντα», γνώρισαν μεγάλη επιτυχία.


Οι άνθρωποι του Μπλέκ
Σε όλες του τις περιπέτειες ο Μπλέκ, είχε μαζί δύο πολύ αγαπημένα του πρόσωπα.

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2019

Τραγούδια του τόπου μας «Τρεις περδικούλες»



Στην προσπάθεια καταγραφής, διάσωσης και διάδοσης των παραδοσιακών τραγουδιών του τόπου μας, παρουσιάζουμε την κ. Ντίνα Ανδρέου – Βότσιου, από το Βαλτινό, η οποία μας τραγουδάει ακαπέλα, με την υπέροχη φωνή της, το παραδοσιακό τραγούδι «Τρεις περδικούλες». 


Τρεις περδικούλες 
Ωρέ! Τρεις περδικούλες κάθονταν
στη ράχη στο Περτούλι.
Ωρέ! Η μια κοιτάει τα Τρίκαλα
 κι η άλλη το Γαρδίκι.

Ωρέ! Κι η Τρίτη η μικρότερη
μοιρολογάει και λέει:
-Ωρέ! Καλά ήσουν Κώστα μ΄ στο βουνό,
τι γύρευες στην πόλη;

-Ωρέ! Ήρθα να ιδώ τους φίλους μου
να δω τους συγγενείς μου.
Ωρέ! Οι φίλοι με ξεχάσανε
κι αυτοί κι οι συγγενείς μου!


Κυριακή, 7 Απριλίου 2019

Ιστορικό χρέος η αποκατάσταση της γέφυρας της Μαρούγκενας



Του Λάζαρου Μάμαλη
Τώρα που ο  δήμος Τρικκαίων εξασφάλισε χρηματοδότηση για την ανάπλαση της πλατείας Εθνικής Αντίστασης (πρώην Κιτριλάκη) και τις παραποτάμιας ζώνης, μήπως είναι η ώρα να… ξεχρεώσουμε και ένα παλιό… λογαριασμό με την ιστορία!
Αυτός ο… λογαριασμός έρχεται από παλιά. Από το 1941 όταν οι  Βρετανοί, κατά την υποχώρηση, ανατίναξαν την πέτρινη γέφυρα της Μαρούγκενας.  Ήταν ένα πέτρινο δίτοξο γεφύρι μήκους 31 μέτρων και ύψους περίπου 7 μέτρων.  Οι φωτογραφίες της εποχής μαρτυρούν ότι ήταν ένα περίτεχνο γεφύρι. Κατασκευάστηκε το 18ο αιώνα από μαστόρους της εποχής και  βρισκόταν στη θέση της σημερινής πεζογέφυρας, που ενώνει την οδό Όθωνος με την πλατεία  Εθνικής Αντίστασης.
Δύο περίπου χρόνια, μετά την απελευθέρωση κατασκευάστηκε ξύλινο γεφύρι, που στηριζόταν στα βάθρα του παλιού. Το 1949 έγινε η σημερινή τσιμεντένια γέφυρα χωρίς να αποκατασταθεί ποτέ το πέτρινο γεφύρι.
Μήπως ήρθε η ώρα λοιπόν, για την πιστή ανακατασκευή  της ιστορικής γέφυρας στο πλαίσιο της ανάπλασης που ετοιμάζει ο δήμος; Ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν πολλά στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η Βαρσοβία, η Δρέσδη και τόσες άλλες πόλεις της Κεντρικής Ευρώπης που ισοπεδώθηκαν ολοκληρωτικά κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο ανακατασκευάστηκαν πιστά βάσει των αρχικών σχεδίων. Πρόσφατα στον εμφύλιο της Βοσνίας, καταστράφηκε η ιστορική πέτρινη γέφυρα του Μόσταρ η οποία αποκαταστάθηκε λίγα χρόνια μετά με την οικονομική συνδρομή διεθνών οργανισμών και ιδρυμάτων.
Στην πληγωμένη Ελλάδα από τον εμφύλιο δεν ήταν προτεραιότητα η διαφύλαξη της αρχιτεκτονικής κληρονομίας των πόλεων αλλά να ξεγελαστεί η πείνα  των κατοίκων της.
Τώρα που η… πείνα κάπως ξεγελάστηκε ίσως ήρθε η ώρα να εκπληρώσουμε το ιστορικό μας χρέος.



Σάββατο, 6 Απριλίου 2019

Ανακοίνωση του υποψήφιου προέδρου για την κοινότητα Βαλτινού Χρήστου Ιωάννου



Πλησιάζοντας οι Δημοτικές Εκλογές και ως υποψήφιος Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού οφείλω να ανακοινώσω στους συντοπίτες μου κάποιες από τις άμεσες σε προτεραιότητα ενέργειες που θα γίνουν στην περίπτωση Εκλογής μας.
Ως δεδομένο τα θέματα Καθαριότητας, Φωτισμού και Ύδρευσης φυσικά θα είναι πάντα στις προτεραιότητες μας
Πέραν αυτού θα προχωρήσουμε σε θέματα που σήμερα δεν υπάρχουν στην Κοινότητα μας και στόχος μας είναι να τα υλοποιήσουμε το συντομότερο δυνατόν!
1). Δημιουργία Τράπεζας αίματος του χωριού
2). Εφοδιασμός με Απινιδωτή και εκπαίδευση κατοίκων του χωριού για τον χειρισμό του. Μην ξεχνάμε ότι πέραν των κατοίκων υπάρχει στο χωριό μας Γυμνάσιο και Λύκειο με αρκετούς μαθητές από πολλά διπλανά χωριά.
3).Κατασκευή Υπαίθριου Πάρκου Άθλησης με υπαίθρια όργανα άθλησης με Δωρεάν και Ελεύθερη για όλους χρήση που ως στόχο θα έχει στην προσέλκυση ολοένα και περισσοτέρων ανθρώπων στον αθλητισμό, δίνοντας τη δυνατότητα σε κάθε ένα από εμάς να γυμναστεί αερόβια, στην ύπαιθρο, μόνος ή με παρέα. Επίσης βασικός στόχος ενός αθλότοπου είναι η δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου και η ανέξοδη άθληση όλων των πολιτών ανεξαρτήτου φύλου και ηλικίας, οποιαδήποτε ώρα και ημέρα με ασφάλεια και σιγουριά.
4).Συντήρηση, διαμόρφωση και αξιοποίηση του Γαλατάδικου ως χώρου που θα αποφασιστεί μετά από ομόφωνη απόφαση των κατοίκων με δημόσιο διάλογο. Τα εργαλεία και μηχανήματα καθαριότητας θα μετεστεγαστούν σε πλησιέστερο χώρο εντός της Κοινότητας.
5).Θα ασχοληθούμε σοβαρά για την Προστασία, Περίφραξη, Δενδροφύτευση, Ανάδειξη και οτιδήποτε άλλο χρειαστεί για το μοναδικό στην καρδιά μας αλλά και στο είδος των αιωνόβιων δένδρων στην Ελλάδα δάσος της Παναγίας !!!
6).Ενημέρωση, παράπονα, απόψεις και γενικά θέματα που αφορούν την Κοινότητα μας σε τακτά η έκτακτα χρονικά διαστήματα σε Δημόσιο διάλογο.
Μέσα από την χρηματοδότηση Ευρωπαικών προγραμμάτων, του Υπουργείου Αθλητισμού η Επιδοτήσεις του Δήμου μας θα αναζητηθούν οι πόροι για την υλοποίηση μερικών όσων αναφέρθηκαν παραπάνω.
Δεν είμαστε αντίπαλοι με κανέναν, ζούμε ειρηνικά με όλους αγαπάμε τον τόπο μας και προσπαθούμε μόνο για το καλό του!!!


επικοινωνιστε μαζι μας