Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

Πατσίλας, ο τελάλης των Τρικάλων




Γύρω στα 1890 με 1895 έκανε την εμφάνιση του στα Τρίκαλα ο Πατσίλας, ένας γραφικός τύπος, που άφησε εποχή σαν δημόσιος κήρυκας (τελάλης) της πόλη μας. Το πραγματικό του όνομα ήτανε Νίκος Καλογερόπουλος, μα όλοι τον ήξεραν με το όνομα «Πατσίλας» που ίσως προέρχονταν από κάποιο παρατσούκλι, που του κόλλησε οριστικά.
Εκείνη την εποχή δεν είχανε αρχίσει να εκδίδονται στην πόλη μας καθημερινές εφημερίδες. Υπήρχαν μονάχα εβδομαδιαίες, μια από τις όποιες ήτανε η «Αναγέννησις». Έτσι για την πληροφόρηση του κοινού σε ορισμένα συμβάντα χρησιμοποιούνταν ο τελάλης, που επίσημα ονομάζονταν δημόσιος κήρυκας.
Αυτός περνούσε από διάφορες γειτονιές (μαχαλάδες), σταυροδρόμια και τρίστρατα και διαλαλούσε με δυνατή φωνή τα νέα της μέρας, που αφορούσαν συνήθως την κοινωνική ζωή της πόλης, όπως γάμους, κηδείες, μνημόσυνα, πανηγύρια, θεατρικές παραστάσεις, δημοπρασίες, πτωχεύσεις και άλλα πολλά, ενώ παράλληλα διαφήμιζε διάφορα είδη ή προϊόντα της τρικαλινής αγοράς.
Γι’ αυτή τη δουλειά ο πιο κατάλληλος τότε κρίθηκε ο Πατσίλας, ιδιαίτερα γιατί είχε πολύ δυνατή και καθαρή φωνή. Όταν ο Πατσίλας άνοιγε το στόμα του, η φωνή του ακούγονταν χιλιόμετρα μακριά. Ήτανε ο Πατσίλας πανταχού παρών και πολύ απαραίτητος στην καθημερινή ζωή και κίνηση των Τρικάλων. Από τη φωνή του, όλοι, μικροί και μεγάλοι, περίμεναν να μάθουν τα νέα και όταν τον έβλεπαν παρατούσαν τις δουλειές τους και έτρεχαν κοντά του ή έστηναν αυτί για να τον ακούσουν.
Κάθε Δευτέρα, ο Πατσίλας βρίσκονταν στις μεγάλες δόξες του. Από το πρωί ως αργά το απόγευμα τριγυρνούσε συνέχεια στο χώρο του εβδομαδιαίου παζαριού και διαλαλούσε τα πάντα. Αν κανένας χωρικός έχανε το άλογο ή το γαϊδούρι ή την αγελάδα του, σ’ αυτόν κατέφευγε για να το βρει.
Αλλά και όσοι παζαριώτες χάνανε πορτοφόλια ή άλλα πράγματα αξίας, πάλι σ’ αυτόν πήγαιναν. Και ο Πατσίλας με τη δυνατή φωνή του γνωστοποιούσε την απώλεια του ζωντανού ή του πράγματος και καλούσε εκείνον, που το βρήκε να το παραδώσει και «θα αμειφθεί γενναίως». Συνήθως το χαμένο γαϊδούρι βρίσκονταν, εκείνα όμως που σπάνια ή και καθόλου δεν βρίσκονταν, ήτανε τα πορτοφόλια ή άλλα πράγματα αξίας, συνήθως τιμαλφή, που όποιος τα έβρισκε έκανε πώς δεν άκουσε τον Πατσίλα!

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Το ποδόμακτρο



Δίπλα στις εξώθυρες παλιών σπιτιών συναντάμε ένα υπό εξαφάνιση εργαλείο, το ποδόμακτρο, «το σίδερο για τις λάσπες», όπως το αποκαλούσαν. Επρόκειτο για μια σιδερένια πλατιά λάμα, που δεν ξεπερνούσε σε ύψος τα 20 εκατοστά, ήταν στερεωμένη με δύο κάθετα σίδερα στο πεζοδρόμιο, δίπλα στην εξώθυρα (συνήθως στο δεξί μέρος), και χρησίμευε για τον καθαρισμό των παπουτσιών και την απομάκρυνση τη λάσπης.
Ήταν η εποχή που οι δρόμοι δεν ήταν ασφαλτοστρωμένοι και τις βροχερές μέρες η λάσπη κολλούσε στα παπούτσια των περαστικών. Για να μην μεταφερθεί μέσα στα σπίτια, έπρεπε οι εισερχόμενοι να καθαρίσουν προσεκτικά στο ποδόμακτρο τα παπούτσια τους. 


Τα ποδόμακτρα συνήθως ήταν χειροποίητα και οι σιδεράδες έβαζαν όλη την τέχνη και την φαντασία τους για να κατασκευάσουν πρωτότυπα και κομψά ποδόμακτρα σε μεγάλη ποικιλία σχεδίων. Αποτελούσαν, μαζί με τα ρόπτρα (επιθύρια χεράκια), απαραίτητα εξαρτήματα της εισόδου, τόσο από λειτουργική όσο και από αισθητική άποψη. 


Όταν οι δρόμοι ασφαλτοστρώθηκαν, τα ποδόμακτρα έπαψαν να τοποθετούνται στις εισόδους των σπιτιών και αντικαταστάθηκαν από τις ψάθες ή τα πατάκια. Σήμερα αποτελούν μαζί με τα ρόπτρα συλλεκτικά είδη.
Στις μέρες μας, ποδόμακτρο ονομάζεται το μικρό χαλί που τοποθετείται στην είσοδο των διαμερισμάτων και των μονοκατοικιών και χρησιμεύει για το σκούπισμα των παπουτσιών από τη σκόνη και τις λάσπες.

Της Μαριάνθης Μπέλλα

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Απεβίωσε ο Αθανάσιος Πατέγος





Απεβίωσε ο Αθανάσιος Πατέγος, σύζυγος της Σταυρούλας Παπακώστα, την Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2018, σε ηλικία 57 ετών.
Ο Αθανάσιος Πατέγος γεννήθηκε το 1961, στο Βαρικό της Φλώρινας. Παντρεύτηκε με την συγχωριανή μας Σταυρούλα Παπακώστα και απέκτησαν δύο παιδιά, Τον Ιωάννη και τον Φάνη.

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

Στο berklee college of music της Βοστώνης, ο συγχωριανός ντράμερ, Γιώργος Αθ. Ζαμπακάς



Ο συγχωριανός μας ντραμίστας, Γεώργιος Ζαμπακάς του Αθανασίου, που ζει και δραστηριοποιείται εδώ και χρόνια στην Κρήτη με το ψευδώνυμο «Τρικαλέρο», έχει εξελιχθεί σε μεγάλο ταλέντο!
Αποτελεί ένα από τα μέλη του μουσικού σχήματος Badel Trio, οι οποίοι εμφανίζονται ανά την Ελλάδα και παρουσιάζουν στο κοινό την μουσική τους.
Πρόσφατα, με μεγάλη του χαρά και έκπληξη, έλαβε την πρόσκληση για μεταπτυχιακές σπουδές στο berklee college of music της Βοστώνης.


Το berklee college of music της Βοστώνης, είναι ένα από τα μεγαλύτερα ανεξάρτητα κολέγια σύγχρονης μουσικής στον κόσμο. Είναι γνωστό κυρίως για τη μελέτη της τζαζ και σύγχρονης αμερικανικής μουσικής και προσφέρει τετραετές πτυχίο ή και δίπλωμα σε μια σειρά από τομείς που σχετίζονται με τη μουσική, όπως η σύνθεση, η απόδοση, η παραγωγή μουσικής, μηχανική, μουσική, μουσική επένδυση, διοίκηση, σύνθεση μουσικής, τη μουσική εκπαίδευση και μουσικοθεραπεία.


Ο Γεώργιος Ζαμπακάς, ξεκίνησε τα πρώτα του μαθήματα στη ντραμς, στα Τρίκαλα, με δάσκαλο τον Στέλιο Καραγιώργο. Στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε στην Κρήτη όπου συνεργάστηκε με αξιόλογους καλλιτέχνες σε διάφορα σχήματα, όπως με τον Μανώλη Κονταρό, Badel Trio, κ.α.
Γνώστης της κρητικής μουσικής παράδοσης, αλλά και... λάτρης του σκληρού ήχου, με το σχήμα τους, Badel Trio, δημιουργούν νέα μουσική,  συνδυάζοντας τα μουσικά είδη της ροκ και της παραδοσιακής μουσικής και πάνε την ακρόαση σε άλλο επίπεδο μουσικών ήχων.
Και τώρα, στο berklee college of music της Βοστώνης, καλείται να ασκήσει τα φτερά του στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα!

Εμείς του ευχόμαστε καλή επιτυχία!


Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

Η φλορέττα, το κορίτσι μου, κι εγώ



«Η φλορέττα, το κορίτσι μου, κι εγώ» αποτελούσε το μότο της εποχής της δεκαετίας του ΄70 για τα νεαρά αγόρια, σε αντιδιαστολή με το μότο των κοριτσιών «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα, και τα’ αγόρι μου» προερχόμενο από στίχο ελαφρολαϊκού τραγουδιού, επίσης της ίδιας εποχής. 
Στη δεκαετία του ’70 στη μόδα ήταν το DKW ή επί το ελληνικότερο «ντε κα βε», το Ζούνταπ, η «Φλορέτα», KREIDLER FLORETT RS, αλλά και άλλες μάρκες που έκαναν την εμφάνισή τους τότε στην αγορά. Και τι ήταν; Μηχανάκια που έκοβαν τις βόλτες τους, όσοι νεαροί κατάφερναν να τα αποκτήσουν, κάνοντας το κόρτε τους και πιο εύκολο το φλερτ προς τα κορίτσια. 
Το μότο «Η φλορέττα, το κορίτσι μου, κι εγώ» υπήρχε σε πολλά μηχανάκια γραμμένο ως σύνθημα κατάκτησης, υπεροχής και υπερηφάνειας.


Αν είχες απ’ αυτά, ήσουν «κάποιος» και τα βλέμματα των κοριτσιών ήταν στραμμένα πάνω σου. Κυριαρχούσαν, αν και λίγα. Όταν έγιναν πολλά, στη συνέχεια, έχασαν και την αξία τους...
Παρουσιάζουμε μια συλλογή φωτογραφιών από διάφορους Βαλτσινιώτες που κυκλοφορούσαν με μηχανάκια εκείνης της εποχής.


Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΜΑ



Του Ηλία Κεφάλα

Υπήρξαν φορές που ένα ποίημα όσο και να το πίεζα, όσο και να το έτεινα, δεν μου έλεγε τίποτα και, τότε, για να μη χάσω το θέμα του και την όποια οπτική του, το μετέτρεπα σε διήγημα με την ελπίδα να απελευθερωθεί και να μου μιλήσει άρτια.
Υπήρξαν ακόμα άλλες φορές πού, αντιστρόφως, κάποια διηγήματα αποδείχθηκαν φλύαρα και αναγκάστηκα να τα συμπτύξω σε ποιήματα, με την αγωνιώδη ελπίδα η πύκνωσή τους να μου προσφέρει την επιθυμητή ευγλωττία.
Στο ερώτημα αν, ξεκινώντας το γράψιμο, ξέρουμε τι τελικά θα γράψουμε, μπορούμε να θεωρήσουμε ως απάντηση την μονοκοντυλιά του Ρίτσου: "Γεύση βαθιά του τέλους προηγείται του ποιήματος"; Πιστεύω όχι, επειδή μάλλον αναφέρεται στον στόχο του κειμένου. Ο Ρέιμον Κάρβερ ξεπερνάει το δίλημμα λέγοντας: γράψε ότι θέλεις, αλλά βάλε μέσα μια υποτυπώδη πλοκή. Το λογοτέχνημα πρέπει να είναι η αφήγηση μιας ιστορίας. Και, βέβαια, με το ποίημα είναι πιο εύκολα τα πράγματα. Το έχεις εκεί μπροστά σου και το κάνεις ότι θέλεις. Στο διήγημα πρέπει να στρωθείς πιο σοβαρά.
Υπάρχουν πολλοί συγγραφείς που έχουν υιοθετήσει μια ερμαφρόδιτη γραφή που είναι η μικτή μορφή, η συνοδοιπορία ποίησης και διηγήματος ή η υπέρβασή τους. Σ᾽ αυτήν την ανάμειξη των δύο τεχνικών και των δύο μορφών ευαισθησίας θέλω να πιστεύω ότι το μεγαλύτερο βάρος το έχει η ποίηση. Αυτή είναι που σφραγίζει το εγχείρημα και, τελικά, αυτή είναι που χαρακτηρίζει εσωτερικά την ανάπτυξη του κειμένου.

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Χαλβάς Φαρσάλων




Κάθε Σεπτέμβρη ακούω τα μαχαίρια να χτυπάν τα ταψιά του χαλβά μες τη νύχτα. Φτάνουν ως τη βεράντα μου, μαζί με τον γύρο του θανάτου. "Ξεκινάει στα Τρίκαλα Λιάκομ το παζάρι, πάμε να πουλήσουμε κανα δυό σκουτιά". Τώρα βέβαια αγοράζουν "τρεις κυλότες πέντε ευρώ" Όλα άλλαξαν, άλλαξε και το παζάρι. Έχω χρόνια να πάω, αλλά από εκεί πήρα στα δέκα επτά, τους Άθλιους του Βίκτωρος Ουγκό. Δυό τεράστιοι δερματόδετοι τόμοι. Τότε είχα δυνατά χέρια, τώρα μόνο σε αναλόγιο θα τους διάβαζα. Παραδίπλα κάποιος είχε μια άδεια χαρτόκουτα και φώναζε: "ότι πάρεις μια δραχμή". Συνωστισμός. Τότε το παζάρι ήταν το γεγονός της χρονιάς. Η μάνα μου αγόραζε τραπεζομάντηλα. Ο πατέρας μου κατσαβίδια. Φαντάζομαι πως και τώρα θα έχει κατσαβίδια και τραπεζομάντηλα. Τότε είχε και κομπινεζόν, τώρα αποκλείεται. Τσίκνα, πολύ τσίκνα από σουβλάκια και λουκάνικα. Ευτυχώς που υπάρχει το παζάρι, τέτοια λουκάνικα δεν έχει αλλού. Φέτος ίσως πάω, θέλω να ανέβω στα συγκρουόμενα, διαισθάνομαι μία τάση σύγκρουσης.
Την Πέμπτη αρχίζει το παζάρι, αλλά ο χαλβάς ψήνεται από τώρα. Υπάρχει μια χαλβαδοποιία κοντά στο σπίτι και η μυρωδιά του φτάνει ως εδώ. Κάθε μέρα, όλο το χρόνο. Αυτή τη μυρωδιά ήθελα να περιγράψω απόψε, κι αν έγραφα έκθεση στο σχολείο θα ήμουν εκτός θέματος. Βέβαια πάντα ήμουν και είμαι εκτός θέματος, κάτι σαν παραγγελιά μου φαίνονταν η έκθεση. Πάλι εκτός είμαι. Το θέμα μου είναι η μυρωδιά του χαλβά την ώρα που ψήνεται. Πως να την περιγράψεις όμως; Καμία οσμή δεν περιγράφεται, μόνο βιώνεται. Αν δεν ζήσεις, όση θεωρία και να γεμίσεις τον κουμπαρά σου, εικασία θα μείνει.
Απόψε δεν μπορώ να γράψω με κάποια συνοχή της σκέψης. Φταίει αυτή η μυρωδιά του χαλβά που επικάλυψε ότι πήγα να συρράψω. Ίσως και τα αεροπλάνα που αναβοσβήνουν στην ουράνια διαδρομή τους. Κι εγώ ακίνητος, αιχμάλωτος του χαλβά Φαρσάλων.

Κωστής Ταξιδεύων

Εγγραφές και έναρξη μαθημάτων στην Ακαδημία Χορού Τέρψις!



Οι διακοπές τελείωσαν και η Ακαδημία Χορού Τέρψις με μεγάλη χαρά και ατελείωτη χορευτική διάθεση, ανοίγει την αγκαλιά της για ακόμη μία χρονιά για να υποδεχθεί όλους τους παλιούς, καλούς φίλους και μαθητές της, αλλά και νέους ενθουσιώδεις λάτρεις του χορού.
Για 9η χρονιά η Ακαδημία συνεχίζει την απόλυτα επιτυχημένη πορεία της και επιφυλάσσει εντυπωσιακές εκπλήξεις και εξαιρετικές συνεργασίες, που θα θέσουν τον πήχη του χορού ακόμη πιο ψηλά!!!
Τα μαθήματα ξεκίνησαν το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου με μία δυναμική, άρτια καταρτισμένη, ομάδα χοροδιδασκάλων και φυσικά σε πολύ καλές τιμές και με πολλά πακέτα προσφορών για όλους (οικογενειακά, φοιτητικά, ανέργων κ.α.)!
Είδη που διδάσκονται:
LATIN: Rumba, Cha-Cha, Mambo, Samba, Rock n’ Roll, Salsa, Bachata, Tango Argentino
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΙ ΧΟΡΟΙ: Waltz, Tango, Foxtrot
STREET DANCE: Hip-Hop, Break Dance
ORIENTAL, ZUMBA & ZUMBA for Kids, ΣΥΓΧΡΟΝΟ
ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ & ΛΑΪΚΟΙ ΧΟΡΟΙ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ
ΝΕΑ ΤΜΗΜΑΤΑ…!!!
Η Ακαδημία Χορού Τέρψις εξελίσσεται καθημερινά μέσω της καλύτερης κατάρτισης του διδακτικού της προσωπικού και με την προσθήκη νέων ειδών:
ORIENTAL MUMS
HIP – HOP ΕΝΗΛΙΚΩΝ
ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ
TWERK
YOGA, PILATES, PRE-NATAL PILATES (εγκύων)
ΧΟΡΟΘΕΡΑΠΕΙΑ (ειδικό πρόγραμμα για άνω των 45 ετών)
ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ…!!!
Έκπτωση 40% σε Φοιτητές-Σπουδαστές.
Παραδοσιακοί & Λαϊκοί Χοροί με 10€/μήνα
Άλλες υπηρεσίες που προσφέρονται:
-Επαγγελματικά Τμήματα
-Αγωνιστικές Ομάδες (Oriental, Latin, Hip-Hop)
-Προετοιμασία Μελλονύμφων
Ετοιμαστείτε για ακόμη μία μοναδική  χρονιά με πολύ χορό και εκπλήξεις!
Εγγραφές καθημερινά
Δευτέρα – Παρασκευή 18:00-21:00, Σάββατο 10:00-14:00, Κυριακή 15:00-19:00
Διεύθυνση: Κολοκοτρώνη 19, Τρίκαλα
Τηλέφωνα επικοινωνίας 24310 – 74622 & 6934058832 & 6975891807 & 6989850536

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Λέξεις του τόπου μας, από το Γλωσσάρι Ιδιώματος Δυτικής Θεσσαλίας και ευρύτερης περιοχής αυτής. ΜΙ



Του Ευαγγέλου Στάθη Φιλολόγου

Συνεχίζοντας την παρουσίαση μέρους από το λεκτικό – γλωσσολαογραφικό υλικό που αφορά τον τόπο μας, και το οποίο έχει καταγραφεί στο βιβλίο μου με τίτλο: «Γλωσσάρι ιδιώματος Δυτικής Θεσσαλίας και ευρύτερης περιοχής αυτής», γίνεται μια επιλογή λέξεων που αρχίζουν από το γράμμα Μ και παρουσιάζονται παρακάτω με αλφαβητική σειρά:

μαγάρσμα του ουσ.  στη φράση να, μαγάρσμα, μ’ έκουψις την ανάσα μ’ μι τς φουνές που βάειζ (χαϊδευτικά σε μικρό παιδί ζαβολιάρικο)
μαγκλαράς  η αρσ. ουσ.  και μαγκλάρας θηλ. η μαγκλαρού· ψηλός και άχαρος άντρας, νταγκλαράς
μαγκούφκους  επίθ. η μαγκούφκους η μαγκούφκην του μαγκούφκου· ο μαγκούφικος, ο άχρηστος, ο ανεπρόκοπος: έχασα του γουμάρι· πού ’ξαφανίσκι, ρε, του μαγκούφκου; – μαγκούφς κι αυτός, μαγκούφκα κι τα πιδγιά τ’ (άχρηστα, ανεπρόκοπα)
μάεα  τα ουδ.ουσ. τα μάγια: λεν τάχα ότι τς έκαναν μάεα κι για ταύτου (γι’αυτό) χάλασι η γάμους
μαειργιό  του ουδ. ουσ. μαγερειό, το μαγειρείο· ιδιαίτερος χώρος, πολλές φορές ιδιαίτερο οίκημα στα νοικοκυριά των χωριών, όπου παρασκευάζονταν και μαγειρεύονταν τα φαγητά. Στον ιδιο χώρο υπήρχε ο μπουχαρής, η γάστρα και όλα τα χαλκώματα και τα τεντζερέδια (τα μαγειρικά σκεύη)· υπήρχαν επίσης όλα τα τρόφιμα, αποθηκευμένα ή αρμαθιασμένα και κρεμασμένα στους τοίχους
μάκους  η αρσ. ουσ. ποώδες φυτό, σαν την παπαρούνα, με άνθη μωβ· φύονταν στους κήπους· το χρησιμοποιούσαν οι γιαγιάδες κι οι μαμάδες ως υπνωτικό - ηρεμιστικό για τα μικρά παιδιά. Είναι το λεγόμενο όπιο. Με αυστηρή νομοθεσία απαγορεύτηκε η ύπαρξή του στους κήπους
μακρουσκνάου  ρ. αόρ. μακρουσκοίντσα 1) δένω με μακρύ σκοινί το ζώο να βοσκήσει σε βοσκότοπο: να πας στου λιβάδι τ’άλουγα να τα μακρουσκνήεις  2) μεταφ. στη φράση τι θελτς κι την μακρουσκνάς έτσι  την κουβέντα; (την παρατείνεις)
μαλαγάνας  η αρσ. ουσ.  θηλ. η μαλαγάνα και μαλαγάνου· αυτός που προσπαθεί να πετύχει κάτι με κολακεία, πονηριά, υστεροβουλία
μαλαγανιά  η θηλ. ουσ.  η συμπεριφορά του μαλαγάνα: μι τς μαλαγανιές τ’ τα πιτχαίνει  ούλα,όχι  ότι  είνι κι κάνας έξυπνους
μαλαφράντζα  η θηλ. ουσ.  αφροδίσιο (ή και κάθε άλλο νόσημα)
μαλαφραντζιάρς   επίθ. η  μαλαφραντζιάρς  η μαλαφραντζιάρα  του μαλαφραντζιάρκου· ο αρρωστιάρης, ο καχεκτικός
μαλιμάτι  του ουδ. ουσ.  πληθ. τα μαλιμάτχια· γαλιφιά, μαλαγανιά, κολακεία

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2018

Ο γάμος της Νάντιας Δημ. Ψαρρά




Ανάμεσα σε συγγενείς, γνωστούς και φίλους παντρεύτηκαν το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2018, στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, ο Αθανάσιος Παπακώστας του Βασιλείου και της Αθηνάς, με την Κωνσταντινιά Ψαρρά του Δημητρίου και της Ελένης.



Η εφημερίδα μας εύχεται στο νέο ζευγάρι βίο ανθόσπαρτο! 
Ακολουθεί φωτορεπορτάζ:

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2018

Μήνυμα της Διευθύντριας της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Τρικάλων


Μια νέα σχολική χρονιά ξεκινά σήμερα! Το σχολείο γεμίζει ξανά με τη νεανική σας ορμή, τα χαμόγελά σας, τα λαμπερά σας βλέμματα, τις φωνές σας! Μέσα απ’ αυτά θα πάρουμε, όλοι μαζί μαθητές και εκπαιδευτικοί, τη δύναμη, το όραμα, την έμπνευση για μια ακόμα δημιουργική χρονιά.
Αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες
 Εύχομαι πρώτα απ’ όλα το σχολείο να σας βοηθήσει να γίνετε σωστοί άνθρωποι, να πατήσετε στις στέρεες βάσεις του ανθρωπισμού, που είναι η προσφορά, η ενσυναίσθηση, η αλληλεγγύη και η ανεκτικότητα. Εύχομαι το σχολείο να γίνει ταυτόχρονα και ένας χώρος γνώσης, μόρφωσης  και ουσιαστικής παιδείας που θα ανάψει μέσα σας τη φλόγα για δυνατούς αγώνες στη ζωή σας, για όνειρα και υψηλούς στόχους. Γιατί, όπως λέει και ο  ιρλανδός νομπελίστας ποιητής Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς «Η εκπαίδευση δεν είναι το γέμισμα ενός κουβά, αλλά το άναμμα μιας φλόγας»
Οι καθηγητές σας θα είναι δίπλα σας σ’ αυτήν τη προσπάθεια καθοδηγητές και συνοδοιπόροι. Θα ήθελα να ευχηθώ και σ’ αυτούς  υγεία, δύναμη και αφοσίωση στο έργο τους. Θα ήθελα να τους παρακινήσω με τα λόγια του μεγάλου γερμανού ποιητή και συγγραφέα Μπέρτολτ Μπρεχτ:  «Δάσκαλε, μάθαινε! Δάσκαλε, μάθαινε!
Μην λες πολύ συχνά, πως έχεις δίκιο, δάσκαλε!
Άσε τον μαθητή σου να το νιώσει!»
Θα είμαι κοντά σας, κάθε φορά που θα  χρειαστείτε τη συνδρομή μου. Καλή σχολική χρονιά, με υγεία και δύναμη.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΚΛΑ
ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

Όσους αγάπησες κι “έφυγαν”, δεν τους ξεχνάς ποτέ. (10/09/1989 - 10/09/2018)



Της Κατερίνας Τσιγάρα

Πού πάει ένας άνθρωπος όταν φεύγει από εδώ;
Πέθανε σου λένε.
Και πότε θα γυρίσει, ρωτάς;
Δε θα γυρίσει. Πάει…
Κι αυτό το “πάει”, αυτό το τελεσίδικο, το μαύρο του θανάτου, αδυνατείς να το καταλάβεις.
Δεν μπορείς να δεχτείς ότι πέθανε, δεν μπορείς να δεχτείς πως δε θα τον ξαναδείς, δε θα ξανακούσεις τη φωνή του, δε θα μοιραστείς πράγματα μαζί του.
Άδειασμα.
Δάκρυα κυλούν στα μάτια και παγώνει το μέσα σου.
Αρνείσαι.
Αυτός λένε δεν είναι εδώ. Κι όμως λένε ψέματα.
Αν δεν είναι εσύ πώς ακούς στα αυτιά σου το γέλιο του; Πώς ακούς τη φωνή του; Πώς νιώθεις την αγκαλιά του, πώς μυρίζεις το άρωμά του;
Όλα παιχνίδι της μνήμης. Όλα στο μυαλό, όλα στην καρδιά. Οι αναμνήσεις του, οι στιγμές σας, η αγάπη σου.
Αυτή δεν πέθανε. Δε φεύγει η αγάπη. Δεν ξεχνιέται όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Μοιράστηκες, έδωσες, πήρες. Και τώρα όλα μια φωτογραφία πάνω σε ένα ψυχρό μάρμαρο.
Κλείνεις τα μάτια και περιμένεις την αύρα να σε αγγίξει. Κάπου εκεί γύρω σου είναι, δεν υπάρχει περίπτωση. Δε δέχεσαι να μην υπάρχει.
Δεν τον βλέπεις, μα η αγάπη σου δε γυρίζει πίσω. Κάπου πάει κι ας μη βλέπεις που. Κάπου… κάπου.
Δύσκολο πράγμα οι απώλειες. Δύσκολο να τις δεχτείς, δύσκολο να συμβιβαστείς με την ιδέα τους. Κι είναι κι αυτή η αγάπη που δεν τελειώνει, που περιπλέκει τα πράγματα. Αγαπάς κι όταν όλα έχουν τελειώσει. Αγαπάς κι ας μη βλέπεις, ας μην αγγίζεις, ας μην ακούς τον άλλο πραγματικά.
Αγαπάς την ανάμνηση, αγαπάς τη μνήμη.
Όχι δεν τον ξεχνάς. Κανείς αγαπημένος που έφυγε δεν ξεχάστηκε ποτέ. Κι αν ξεχάστηκε, δεν αγαπήθηκε.
Κλείνεις τα μάτια και τον περιμένεις. Σε όνειρο, σε παραίσθηση, τον περιμένεις. Θα έρθει, θα σου εμφανιστεί.
Θα σου μιλήσει, θα σου γελάσει και ‘συ θα γεμίσεις δάκρυα. Δε θα τον ακούσει κανείς άλλος, δε θα τον δει κανείς.
Μόνο εσύ. Και θα κλάψεις. Βουβά και πονεμένα, ασταμάτητα. Με παράπονο…
Γιατί εκείνη την ώρα θα συνειδητοποιήσεις πόσο σου λείπει, πόσο δυσαναπλήρωτο είναι το κενό που άφησε πίσω του.
Και τότε, τη στιγμή της πιο μεγάλης απουσίας, θα τον αγαπήσεις περισσότερο. Και θα καταλάβεις πως δεν πρόκειται να τον ξεχάσεις ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν…
Γιατί όσους αγάπησες κι “έφυγαν”, δεν τους ξεχνάς ποτέ.



Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

«…σαν ανοίγουν τα σχολεία…»



Όλα είναι σχεδόν έτοιμα στα σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού Τρικάλων, για την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, σύμφωνα με τις αντίστοιχες διευθύνσεις.
Τα βιβλία βρίσκονται ήδη στις θέσεις τους από τα μέσα Ιουλίου, απομένει όπως η τοποθέτηση αναπληρωτών ειδικής αγωγής, καθώς υπάρχουν ακόμη κενά στις συγκεκριμένες ειδικότητες.
Μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία των αποσπάσεων, τότε τα πάντα θα είναι έτοιμα, αφού το Υπουργείο Παιδείας ζήτησε την καταγραφή όλων των οργανικών θέσεων και λειτουργικών κενών, ώστε για πρώτη φορά φέτος να έχουν τοποθετηθεί έγκαιρα οι εκπαιδευτικοί στις θέσεις τους.


Όμως τούτες τις μέρες έρχεται στην επικαιρότητα και το ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ που θέτει τον προβληματισμό:
«Κάθε χρόνο το Σεπτέμβρη σαν ανοίγουν τα σχολεία
στις συνοικίες οι γυναίκες μπαίνουν στα χαρτοπωλεία.
Και αγοράζουν σχολικά βιβλία και τετράδια για τα παιδιά τους.
Απελπισμένες ψάχνουν στα τριμμένα τσαντάκια τους
Kαι την τελευταία δεκάρα, όλο παράπονο
Που η γνώση είναι τόσο ακριβή.
Κι όμως μήτε που υποπτεύονται
Πόσο κακή είναι η γνώση
Που προορίζεται για τα παιδιά τους»
                                                                               Μπ. Μπρεχτ
Μπέρτολτ Μπρεχτ, 76 ποιήματα, μετάφραση: Πέτρος Μάρκαρης, εκδόσεις Θεμέλιο, σ. 41.

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Μαρία συζ. Ηλία Σταμούλη



Απεβίωσε το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2018 η συγχωριανή μας, Μαρία, σύζυγος Ηλία Σταμούλη, σε ηλικία 70 ετών. 
Η Μαρία Σταμούλη το γένος Δημητρίου Κορμή από τη Δάρα, Πυλίας, Μεσσηνίας, γεννήθηκε το 1948. Παντρεύτηκε με τον Ηλία Στεφ. Σταμούλη και απόχτησαν τρία παιδιά, την Βασιλική, την Σταυρούλα και την Στεφανία.
Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, την Κυριακή  9 – 9 – 2018 και ώρα  5.00μ.μ.

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2018

Αθανάσιος Κων. Τζιωρτζιώτης. Νέος συγχωριανός επιστήμονας, Ενδοκρινολόγος - Διαβητολόγος



Ευχαρίστως πληροφορηθήκαμε ότι ο συγχωριανός μας, Αθανάσιος Κων/νου Τζιωρτζιώτης, νέος γιατρός, Ενδοκρινολόγος – Διαβητολόγος, ειδικευθείς στην Ελλάδα και στη Γερμανία, Υποψ. Διδάκτωρ Παν. Essen Γερμανίας, άνοιξε το νέο του ιατρείο, στην πλατεία Μακαρίου 10 (Πλ. Δεσποτικού), στα Τρίκαλα, καθώς και στην οδό Τρικάλων 16, στην Καλαμπάκα.
Οι προσφερόμενες υπηρεσίες υγείας του ιατρείου του έχουν να κάνουν με τη διάγνωση των διαταραχών της λειτουργίας των ενδοκρινών αδένων, η οποία τεκμηριώνεται με τον εργαστηριακό έλεγχο και επιλέγεται με γνώμονα το ιστορικό και την κλινική εξέταση του ασθενούς. 
-Θυρεοειδής
-(Υπέρηχος με ελαστογραφία, FNA Βιοψία)
-Παραθυρεοειδείς (Διαταραχές Ασβεστίου, Βιτ. D)
-Σ. Διαβήτης Τύπου 1&2, Διαβητικό Πόδι
-Οστεοπόρωση
-Μεταβολισμός, Υπερλιπιδαιμία, Παχυσαρκία
-Ανδρική & Γυναικεία Υπογονιμότητα
-Διαταραχές εμμήνου ρύσεως, Εμμηνόπαυση
-Σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, Υπερτρίχωση
-Ενδοκρινοπάθειες στην κύηση
-Υποθάλαμος, Υπόφυση, Επινεφρίδια

Τηλ. Τρίκαλα: 24310 38786. Τηλ. Καλαμπάκα: 2421055555. Κιν: 6972070058

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2018

Μεσημβρινό δαιμόνιο



Ήταν μεσημέρι, στο σπίτι κανένας, προσπάθησα να κοιμηθώ, μα ήταν ο ύπνος των κακών ονείρων. Σηκώθηκα και αφουγκράστηκα: απ’ τα κατάβαθα του σπιτιού ερχόταν πνιχτός ο ήχος, σαν να ροκάνιζαν την πέτρα.
Έφερα ένα γύρω στα δωμάτια, ο ήχος κρουστός κι ανένταχτος ανέβαινε από κάτω.
Δισταχτικά κατέβηκα τη σκάλα του υπογείου. Άνοιξα. Πίσω από το πλατύσκαλο, σε δύο σαρακοφαγωμένα σκαμνιά, κάθονταν ο παππούς και η γιαγιά μου, νεκροί από χρόνια. Η γιαγιά ξεσπύριζε φασόλια σ’ ένα παλιό ταψί. Ο παππούς με το μακρύ, χαμένο μας μαχαίρι ψιλόκοβε καπνό σ’ ένα σανίδι. Σε μια στιγμή σήκωσε τον πριόβολο για να τροχίσει τη φαγωμένη λάμα. Τότε με είδε και σκούντηξε τη γιαγιά και οι δύο σηκώθηκαν και χάθηκαν σε μια άλλη πόρτα, που έβγαζε πιο χαμηλά, σ’ ένα άλλο, άγνωστο υπόγειο.
Ξέρω ότι τους είδα σίγουρα, όπως επίσης ξέρω, πως όχι μόνο δεύτερο υπόγειο στο σπίτι δεν υπήρχε, μα ούτε καν το πρώτο που κατέβηκα.
 


Του Ηλία Κεφάλα. Από τη συλλογή: «ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ», Αθήνα, Αρμός, 1997, 1999.

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Παρατηρώντας μια φωτογραφία του χωριού




Την φωτογραφία την αντλήσαμε από την ιστοσελίδα «ζωή στο χωριό» και αφορά το χωριό Άγιο Αχίλλειο, Φλώρινας.
Είναι μια υπέροχη εικόνα που μαγνητίζει το μάτι του παρατηρητή, χαλαρώνει, ηρεμεί την ψυχή, ανακαλεί μνήμες και δημιουργεί έντονα συναισθήματα.
Η ηρεμία που επικρατεί στο χωριό, οι ήχοι από τα πουλιά, οι μυρουδιές που αναδύονται από τα σπίτια, οι αιωνόβιοι πλάτανοι δημιουργούν μια αίσθηση περίεργη και σε κάνουν να νιώσεις ότι ζεις σε άλλη εποχή. 
Τα όμορφα ασβεστωμένα σπιτάκια, χαμηλής δόμησης, με κεραμοσκεπή, αλλά και τα πέτρινα δίπατα αρχοντικά που τα διασχίζει το πλακόστρωτο καλντερίμι, η καμινάδα με την αποθήκη καυσόξυλων, στο βάθος, που προϊδεάζουν την έλευση του χειμώνα,
δημιουργούν έναν ιδανικό συνδυασμό, γεμίζουν το τοπίο με χρώματα και συνθέτουν ένα μοναδικό σκηνικό.
Μα πάνω από όλα, το σκηνικό των αλανιάρικων πουλιών, του κόκορα με τις κότες, έξω από το κοτέτσι να συζητούν στη συνέλευσή τους για τα καθέκαστα...

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2018

Μια μικρή υπόκλιση στη γενέτειρά τους



Του Δημήτρη Τσιγάρα

Μία ευχάριστη όσο και απολαυστική συνάντηση, στην οποία ανάβλυσαν μνήμες και συναισθήματα, έλαβε χώρα το πρωί της Τρίτης (4-9-2018), στο γραφείο μου, στην πόλη των Τρικάλων.
 Εκτός από την ευκαιρία για μια αλλαγή στην μονότονη καθημερινότητα, η οποία επαναλαμβανόμενη διανύει το χρόνο χωρίς να δημιουργεί εντυπώσεις, υπήρξε και η ευκαιρία για ξεδίπλωμα αναμνήσεων, που οδήγησαν σε συνειρμούς και μνήμες της χαμένης παιδικής αθωότητας. Παράλληλα με τον αναστοχασμό έγινε και μια εποικοδομητική συζήτηση και άνοιξε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα για την τοπική κοινωνία του χωριού και γύρω από το σύνολο των ζητημάτων της.
Συνδιαλεγόμενοι, δύο αξιόλογοι συγχωριανοί, ο συγγραφέας, φιλόλογος και τακτικός συνεργάτης της Εφημερίδας Βαλτινού, Ευάγγελος Στάθης και ο δάσκαλος, Νίκος Πράτας.
Ο Ευάγγελος Στάθης, συνταξιούχος καθηγητής φιλόλογος, δεν μετράει μόνο κάποιες χιλιάδες ώρες διδασκαλίας στην μέση εκπαίδευση, αλλά μετράει ήδη και τρία βιβλία ως συγγραφέας για τη διάσωση της ιστορικής και λαογραφικής γνώσης του τόπου μας.
Ο Νίκος Πράτας, συνταξιούχος δάσκαλος κι αυτός, μετράει αντίστοιχες ώρες διδασκαλίας στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, με ιδιαίτερη κλίση στα εκκλησιαστικά θέματα και μεγάλη συμμετοχή σ' αυτά, στο ενεργητικό του.
Γειτονόπουλα στο χωριό, μεγάλωναν στην ίδια αυλή με λιτότητα και αυτάρκεια, καθότι τότε στα πατρικά τους σπίτια δεν υπήρχαν φράχτες και δεν ξεχώριζαν τα όρια των οικοπέδων τους. «Από τότε που φράχτηκαν τα οικόπεδα φράχτηκαν και οι σχέσεις των ανθρώπων».


Εμφορούμενοι λοιπόν από το πνεύμα της κοινής καταγωγής, ξεδίπλωσαν τις σκέψεις τους και ανέσυραν στην επιφάνεια βιώματά και εμπειρίες.
Και βέβαια η μνήμη λειτούργησε µε τους δικούς της νόμους. Θυμήθηκαν και αφηγήθηκαν όσα τους εντυπώθηκαν σαν σημαντικά ή όσα δημιούργησαν ιδιαίτερη ευχάριστη ή δυσάρεστη ατμόσφαιρα, στα παιδικά τους χρόνια, εμπειρίες, ιστορίες, συναισθήματα, πρόσωπα, εικόνες, λέξεις, ήχους, γεύσεις, χρώματα. Ο χρόνος όμως διαφοροποιεί τις μνήμες απορρίπτοντας ή αποκρύπτοντας το περιττό και κρατώντας την υποκειμενική ουσία µε μικρές ή μεγάλες προσθήκες.
Η συζήτηση εξελίχθηκε με γλαφυρότητα και άμεσο τρόπο και μέσα από αυτή ξεπρόβαλαν και θέματα της καθημερινότητας των κατοίκων, της συμπεριφοράς και της στάσης τους απέναντι στα λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά, στις αλλαγές που συντελούνται στο ευρύτερο περιβάλλον, στις εξελίξεις, που καθορίζονται έξω απ’ τη μικρή κοινωνία του χωριού, τις συγκρούσεις ανάμεσα στις αρχαϊκές, παραδοσιακές κοινωνικές δομές και τις προσταγές των μοντέρνων καιρών, τις απαιτήσεις της αστικοποίησης κ.α.
Και το κοινό συμπέρασμα: Καμία στιγμή ποτέ δεν είναι τόσο ζωντανή όσο ήταν στα νεανικά χρόνια. Όταν είσαι νέος όλα σα να μυρίζουν αλλιώς, σα να φωτίζονται αλλιώς, σα να ακούγονται πιο δυνατά και καθαρά. Και πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος μας σήμερα, που έχουμε ξεχάσει πράγματα που είναι βασικά για αυτό που λέμε καλή - ποιοτική ζωή. 
Η κουβέντα τους μου φάνηκε σαν μια μικρή υπόκλιση απέναντι στον συναισθηματισμό που προκαλεί στον καθέναν μας το μέρος στο οποίο μεγαλώσαμε.

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2018

Γυναίκες του περασμένου αιώνα. Γυναίκες του Βαλτινού



Τις γυναίκες αυτές τις ξέρω καλά. Γυναίκες του κάμπου - εκεί μεγάλωσα και εγώ - γυναίκες άξιες θαυμασμού. Στην αρχή δίστασα να τις προσεγγίσω από σεβασμό, και ίσως δεν ήθελα να βγάλω προς τα έξω τα κρυφά - φανερά μυστικά τους.
Όμως αυτές οι εικόνες, αυτές οι μορφές βρέθηκαν μπροστά μου, ή βρέθηκα μπροστά τους και ήρθαν κι αντάμωσαν με τις παιδικές μου μνήμες.


Έτσι γεννήθηκαν ένα σωρό ιστορίες. Η Αλέξω, η Ανθή, η Βασιλική, η Στεργιάνω, η Μαρίνα, η Δέσπω, η Πανάγιω, η Καλλιόπη…, ονόματα και μορφές που διαβάζοντας τα, απροσδόκητα συντίθεται ένας ύμνος για τις γυναίκες όλου του κόσμου.
Σήμερα δυστυχώς, αυτές οι γυναίκες δεν υπάρχουν στη ζωή και γι’ αυτό έχουν ορφανέψει τα χειμωνιάτικα παραμύθια.
Η μνήμη τους όμως θα μπορούσε να δώσει την αφορμή για τη δημιουργία ενός ταξιδιού. Ένα ταξίδι της ψυχής τους, που ίσως να μην έγινε ποτέ, αλλά που πάντα υπήρχε σαν σπόρος μέσα στο χρόνο. 


Κι άξαφνα, ξεφύτρωσε και ενέπνευσε τον ποιητή να υμνολογήσει τη φύση τους: «Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως, πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας, κι όταν σε πήρε το φιλί Γυναίκα»!

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2018

«Τρεις περδικούλες».Τραγούδια του τόπου μας


Σε μια προσπάθεια καταγραφής, διάσωσης και διάδοσης των παραδοσιακών τραγουδιών του τόπου μας, η κ. Ντίνα Ανδρέου – Βότσιου, από το Βαλτινό, μας τραγουδάει, με την υπέροχη φωνή της, ακαπέλα, το παραδοσιακό τραγούδι «Τρεις περδικούλες». 
Η Ντίνα Ανδρέου - Βότσιου είναι από το Βαλτινό Τρικάλων και έμαθε να τραγουδά τα παραδοσιακά τραγούδια και τα μοιρολόγια του τόπου μας από τους γονείς της. Τα τραγούδια καταγράφηκαν το 2006 από τον Δημήτρη Τσιγάρα.


Τρεις περδικούλες
Ωρέ! Τρεις περδικούλες κάθονταν
στη ράχη στο Περτούλι
Ωρέ! Η μια κοιτάει τα Τρίκαλα
κι η άλλη το Γαρδίκι
Ωρέ! Κι η Τρίτη η μικρότερη
μοιρολογάει και λέει:
-Ωρέ! Καλά ήσουν Κώστα μ΄ στο βουνό,
τι γύρευες στην πόλη;
-Ωρέ! Ήρθα να ιδώ τους φίλους μου
να δω τους συγγενείς μου.
Ωρέ! Οι φίλοι με ξεχάσανε
κι αυτοί κι οι συγγενείς μου.

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

Κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι



Μήπως δυσκολεύεστε να θυμηθείτε πότε ήταν η τελευταία φορά που καθίσατε με την οικογένειά σας στο τραπέζι για φαγητό;
Πραγματικά, ο θεσμός του οικογενειακού γεύματος τείνει να εκλείψει, με αποτέλεσμα να χάνεται και μια ευκαιρία για επικοινωνία, διάλογο και αληθινή επαφή μεταξύ των μελών της οικογένειας.
Τα οφέλη του οικογενειακού γεύματος είναι αναντικατάστατα.
Η σύναξη της οικογένειας για το μεσημεριανό ή βραδινό φαγητό, είναι ευκαιρία για τους γονείς να μαθαίνουν πολλά για τη ζωή των παιδιών τους, να προσφέρουν την υποστήριξη και τις συμβουλές τους και ταυτόχρονα να σφίγγονται οι οικογενειακοί δεσμοί.
Είναι αλήθεια ότι σήμερα φαντάζει όλο και πιο δύσκολη η συγκέντρωση των μελών της οικογένειας γύρω από το τραπέζι για να γευματίσουν όλοι μαζί, εντούτοις τις ελάχιστες φορές που υπάρχει η δυνατότητα –εννοούμε το βράδυ, τις αργίες και τις γιορτές- δεν πρέπει να παραλείπεται. Ο λόγος είναι προφανής και μάλιστα στηρίζεται σε επιστημονικές απόψεις.


Πολλές έρευνες έχουν λοιπόν καταδείξει ότι τα παιδιά των οικογενειών που γευματίζουν όλο και πιο συχνά μαζί με τους γονείς τους, «μετρούν» πολύ περισσότερα πλεονεκτήματα από εκείνα που σπανίως θα καθίσουν μαζί τους για φαγητό.
Έτσι πρέπει να επιδιώκουν όσο το δυνατό συχνότερες οικογενειακές συγκεντρώσεις για το καθημερινό φαγητό, αλλά ταυτόχρονα να μεριμνούν και τον πολύτιμο αυτό χρόνο, η τηλεόραση να είναι κλειστή.
Σύμφωνα με παγκόσμιες έρευνες τα απαιτητικά ωράρια των εργαζόμενων γονιών αλλά και το φορτωμένο πρόγραμμα των παιδιών στις μέρες μας έχουν απομακρύνει τα μέλη της οικογένειας από τη συνήθεια να κάθονται όλοι μαζί στο τραπέζι.
Τα οφέλη, όμως, του οικογενειακού γεύματος είναι αναντικατάστατα.


Καταγράφονται καλύτερες διατροφικές συνήθειες (σταδιακή μεν αλλά γρηγορότερη ένταξή τους στο ενήλικο φαγητό, με γεύσεις και ποικιλία που εμπλουτίζονται και ολοκληρώνονται διατροφικά, επιλογή περισσότερων φρούτων και λαχανικών), ανάπτυξη της γλωσσικής ικανότητας, καλύτερες σχολικές επιδόσεις, συναισθηματική ωριμότητα, αλλά και αποφυγή παραβατικών συμπεριφορών.
Η αιτία βρίσκεται στο ότι τα παιδιά μέσα από αυτή την επαναλαμβανόμενη καθημερινή συνήθεια ισχυροποιούν την αίσθηση της ασφάλειας και της αυτοπεποίθησης, καθώς αισθάνονται ότι είναι μέλη ενός δεμένου συνόλου, όπου ο ένας συμπαρίσταται και ενδιαφέρεται πραγματικά για τον άλλον.
Τις Κυριακές λοιπόν να τις περνάτε μ´ αυτούς που αγαπάτε. Να είστε δίπλα τους όταν ξυπνούν, να ακούτε την βραχνή, από τον ύπνο, καλημέρα τους και να τους κρατάτε αγκαλιά μέχρι να χορτάσουν το χουζούρι σας.
Να φτιάχνετε μαζί πρωινό, να ανταλλάσσετε τρυφερές ματιές και γλυκές μπουκιές και να αφήνετε την μέρα να γεμίζει χρώματα και φως με τα χαμόγελα σας.
Οι Κυριακές είναι φτιαγμένες για να γεμίζουν τα κενά της εβδομάδας. Δεν έχουν 24 ώρες. Έχουν τόσες ώρες όσες εσείς αποφασίσετε. Μπορούν να γίνουν αγάπη, έρωτας, παιχνίδι, παρέα, οικογένεια, γαλήνη ή ξέφρενο πάρτι.
Οι Κυριακές είναι ο λευκός καμβάς, αδράξτε την ευκαιρία και ζήστε τις στιγμές όπως ακριβώς τις έχετε επιθυμήσει.

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2018

Όσοι ήταν παλληκάρια τη ζωή τους την περνούσαν στις σκαλωσιές



Η οικοδομική δραστηριότητα, έχει φτάσει στο ναδίρ των τελευταίων δεκαετιών, αγγίζοντας μόλις το 15% της αρχιτεκτονικής παραγωγής του παρελθόντος – το γιαπί, το πηλοφόρι και το μυστρί έχουν σχεδόν «κρεμαστεί», αχρείαστα εν γένει.
Και μόνο μνήμες, εικόνες και τραγούδια θυμίζουν αυτή τη δραστηριότητα.
Τότε που η ζωή στο πατρικό καμαράκι στέναζε και καμία προοπτική δεν περίσσευε για έναν νέο με όνειρα και φιλοδοξίες. Και η τελευταία επιλογή του δεν ήταν παρά το «γιαπί».
Τότε που για να δουλέψει κανείς στο «γιαπί» έπρεπε απλώς να είναι νέος και να αντέχει. 
Τότε που η δουλειά του οικοδόμου απαιτούσε γερά χέρια, δυνατή μέση και καλογυμνασμένα μπράτσα. 


Τότε που οι άντρες στη σκαλωσιά έδιναν το δικό τους αγώνα επιβίωσης κόντρα στις δυσκολίες της εποχής.
Οι οικοδόμοι κράταγαν το φτυάρι με σιγουριά, γέμιζαν τον τενεκέ με χαρμάνι, τον φόρτωναν στον ώμο τους και ανεβοκατέβαιναν τις σκαλωσιές, με γρηγοράδα, άνεση, και εμπειρία.


Τότε που τραγούδαγε όλη η Ελλάδα και προσέδιδε στην δουλειά, στον ανδρισμό, στην παλληκαριά κύρος και αξιοσύνη.

Το πλαστό το πασαπόρτι
σαν και την καρδιά σου μόρτη
σαν την κάλπικη καρδιά σου τη σκληρή.

Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες
η δουλειά κάνει τους άντρες
το γιαπί το πιλοφόρι το μυστρί. 

Ρημαδιό ζωή και σπίτι
απ’ τα χούγια σου αλήτη
που μετράς το αντριλίκι με βρισιές. 

Μη βροντοχτυπάς τα ζάρια
όσοι είναι παλληκάρια
τη ζωή τους την περνούν στις σκαλωσιές.


επικοινωνιστε μαζι μας