Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2019

Με λαμπρότητα και κάθε επισημότητα γιορτάστηκε η επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821 στο Βαλτινό.



Με σύμμαχο την καλοκαιρία και με κάθε επισημότητα γιορτάστηκε η Εθνική Επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821 στο Βαλτινό, την Δευτέρα 25 Μαρτίου 2019.
Οι εκδηλώσεις απόδοσης τιμής ξεκίνησαν με τον εκκλησιασμό και τη δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού. Ακολούθησε στην κεντρική πλατεία, στο χώρο του Ηρώου, η επιμνημόσυνη δέηση από τον πατέρα Κωνσταντίνο Ζαχαράκη και η κατάθεση στεφάνων από τους εκπροσώπους των τοπικών αρχών, σχολείων, φορέων και συλλόγων παρουσία μαθητών, καθηγητών, διευθυντών σχολείων του Βαλτινού και πλήθος κόσμου.
Στη συνέχεια ακολούθησε η μαθητική παρέλαση.


«Η επέτειος της 25ης Μαρτίου είναι η μεγάλη διπλή γιορτή, της Εθνικής Παλιγγενεσίας και της Ορθοδοξίας με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Είναι ημέρα κατάνυξης και απόδοσης της οφειλόμενης τιμής στους αγωνιστές του 1821, σε όλους εκείνους τους επώνυμους αλλά και ανώνυμους ήρωες, που κράτησαν στην καρδιά τους άσβεστη τη φλόγα του ξεσηκωμού και αγωνίστηκαν προκειμένου να υπερασπιστούν τα ιδανικά, τις αρχές και τις αξίες του έθνους μας.


Αποτελεί μια ασίγαστη υπενθύμιση του πάθους και της γενναιότητας της ελληνικής ψυχής, της αποφασιστικότητας, της τόλμης και της αυτοθυσίας των Ελλήνων. Ταυτόχρονα αποτελεί και παράδειγμα της μεγάλης δύναμης του έθνους μας όταν καταφέρνουμε να αγωνιζόμαστε για τον κοινό σκοπό με σύμπνοια και ομόνοια. Στη σημερινή δύσκολη συγκυρία για την Ελλάδα μας, είναι και ημέρα ευθύνης προς την πατρίδα, προς τη σημερινή αλλά και τις επόμενες γενιές.

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2019

Μνήμες του Βαλτινού από τις εκδηλώσεις για την150ετηρίδα της επετείου του 1821.

Αναμνηστική φωτογραφία των φουστανελοφόρων από το Βαλτινό

Το 2021 συμπληρώνονται δύο αιώνες από την κήρυξη της Επανάστασης του 1821. Ήδη φορείς, θεσμοί και ιδρύματα σε όλη τη χώρα προγραμματίζουν εκδηλώσεις, και προετοιμάζονται γι’ αυτή την επέτειο.
Η Επανάσταση του 1821 είναι μία συγκλονιστική εποχή της νεοελληνικής ιστορίας, και εξαιρετικά γοητευτική. Ας μην ξεχνάμε ότι γέννησε ένα ανεξάρτητο, σύγχρονο κράτος και εμπεριέχει όλα τα στοιχεία της ανατροπής, της μεταρρύθμισης και τη νεωτερικότητα που εμφανίζονται διαρκώς κατόπιν. Της αξίζει συνεπώς μια βαθύτερη μελέτη.
Η επέτειος των διακοσίων χρόνων δίνει την ευκαιρία για να βγουν στην επιφάνεια όλα τα νέα στοιχεία οι ιστορικές μελέτες και τα ερευνητικά προγράμματα που δημιουργούν το υπόβαθρο για να εγκατασταθεί επιτέλους νέα αφήγηση της ιστορίας συνδεδεμένη με την καθημερινότητα.  
 
Φουστανελοφόροι ιππείς από το Βαλτινό στην αρχή της οδού Ασκληπιού στα Τρίκαλα

Γυρίζοντας 50 χρόνια πίσω, στην 150ετηρίδα, της επετείου του 1821, θα δούμε ότι έγιναν ανάλογοι εορτασμοί από το κράτος, δίνοντας την ευκαιρία της ενδυνάμωσης των πατριωτικών αισθημάτων του λαού μας.
Στα πλαίσια λοιπόν, των εορταστικών εκδηλώσεων της 150 ετηρίδας της επαναστάσεως του 1821 είχαν γίνει στις 22 Μαρτίου 1971, στην πόλη των Τρικάλων, διάφορες εκδηλώσεις με την συμμετοχή πολλών κατοίκων από το Βαλτινό.
Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν το πρωί με την αναπαράσταση της εισόδου του Ελληνικού Στρατού στα Τρίκαλα, την 23ην Αυγούστου 1881. 
Στη συνέχεια τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση από τον τότε Σεβασμιώτατο Σεραφείμ στην πλατεία Χατζηπέτρου. Μετά, ο τότε Δήμαρχος Ιωάννης Μάτης δεξιωθεί στο Δημαρχείο τους επισήμους.
Στο τέλος της δεξίωσης έγινε η αναπαράσταση της εισόδου του Ελληνικού Στρατού στα Τρίκαλα και η παράδοση στον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου του κλειδιού της πόλεως του αρχηγού του τμήματος.

Οι ιππείς φουστανελοφόροι από το Βαλτινό, Ναπολέον Σταμούλης, Αθανάσιος Πράτας και Γιάννης Βαγγελός.  

Την αναπαράσταση είχε αναλάβει, και την πραγματοποίησε με μεγάλη επιτυχία, τμήμα φουστανελλοφόρων ιππέων απαρτιζόμενο από κατοίκους του Βαλτινού.
Οι Βαλτσινιώτες που έλαβαν μέρος ήταν οι:
Κων/νος Ψύχος, Βάιος Σταμούλης, Αναστάσιος Σταμούλης, Σωτήριος Πέτρος, Νικόλαος Βότσιος, Αθανάσιος Ριζαριώτης, Γεώργιος Κουφοχρήστος, Νικόλαος Χασιώτης, Κων/νος Σταμούλης, Ναπολέων Σταμούλης, Γεώργιος Κλιάκος, Μιχάλης Δήμου, Βασίλειος Τσιγάρας, Βασίλειος Κράβαρης, Ιωάννης Χριστάκος (Βαγγελός), Κων/νος Αγγελόπουλος, Κων/νος Πέτρου, Γεώργιος Ζαμπακάς, Αθανάσιος Πράτας, Γρηγόρης Καραγιώργος, Ευάγγελος Κόρακας, Κων/νος Βαγγελός, Απόστολος Σχολής, Γεώργιος Βαγγελός και Απόστολος Βότσιος.
Ένα άλλο τμήμα άλκιμων νέων αναπαρίσταναν τους αποχωρούντες Τούρκους.

Η Επανάσταση του 1821 στον Ασπροπόταμο


Του Δημήτρη Κωνσταντινίδη

Τέσσερις μόλις μήνες μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης στην Πελοπόννησο ακολούθησαν επαναστατικές κινήσεις και στη Δυτική Ελλάδα και ειδικότερα στην ευρύτερη περιοχή του Ασπροποτάμου. Τα γεγονότα της μάλλον άγνωστης αυτής πτυχής της τοπικής μας ιστορίας έχουν ως εξής:
Το επαναστατικό σχέδιο
Το πρώτο «γενικού χαρακτήρα» επαναστατικό σχέδιο, στο οποίο είχαν μυηθεί οι ασπροποταμίτες ηγήτορες λίγο μετά την έναρξη της επανάστασης του 1821, αποτελούσε μέρος του αδρομερούς σχεδίου ανάφλεξης στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Ελλάδας. Το σχέδιο, το οποίο δεν είχε αναλυτική στρατιωτική τεκμηρίωση και καταγραφή, συνάγεται από τη μοναδική ισχυρή ιστορική μαρτυρία του αγωνιστή του 1821 Νικόλαου Κασομούλη και καταγράφεται στα «Στρατιωτικά Ενθυμήματά» του.
Ο αρχικός σκοπός των πρώτων επαναστατικών κινήσεων στον Ασπροπόταμο ήταν η αποκοπή της επικοινωνίας των στρατευμάτων του Χουρσίτ, ο οποίος αγωνιζόταν να υποτάξει τον εξεγερμένο Αλή Πασά στην Ήπειρο, με τα αντίστοιχα ισχυρά στρατεύματα του Μαχμούτ Δράμαλη, που είχαν εγκατασταθεί στη Λάρισα. Η αποκοπή της επικοινωνίας θα επιτυγχανόταν μέσω της ισχυρής στρατιωτικής παρουσίας σε όλες τις διόδους που οδηγούσαν στην Πίνδο. Επακόλουθο του αποκλεισμού των διόδων θα ήταν η αμφισβήτηση της τουρκικής διοίκησης στη Δυτική Ελλάδα και η ενθάρρυνση ανάλογων επαναστατικών κινήσεων σε όλη την Ήπειρο.
Πρέπει να αναφερθεί ότι οι περισσότεροι από τους αρματολούς της Πίνδου, όπως και οι πρόκριτοι των χωριών του Ασπροποτάμου, στάθηκαν ουδέτεροι ή ενίσχυσαν τα σουλτανικά στρατεύματα στην αρχή της Επανάστασης. Άλλοι, διότι ήταν ισχυρά προσκολλημένοι στην τουρκική ηγεσία και άλλοι διότι γνώριζαν για την παρουσία ισχυρής στρατιωτικής δύναμης που διατηρούσαν οι Τούρκοι στα Τρίκαλα και η οποία με τον υπάρχοντα συσχετισμό δυνάμεων δεν ήταν δυνατό να αποκοπεί σε καμία από τις δύο «εισόδους» της Πίνδου, ούτε δηλαδή στη στενή κοιλάδα που σχηματίζεται δυτικά της Καλαμπάκας με κατεύθυνση την Καστανιά και τον Ασπροπόταμο, αλλά ούτε και στα στενά της Πόρτας. Η κρίση όμως που επέφερε η πολεμική σύρραξη στις περιοχές τους και οι πιέσεις που δέχονταν από ανταγωνιστές ενόπλους ή από τις ήδη επαναστατημένες περιφέρειες συνέβαλε στο να ξεπεράσουν και αυτοί τους αρχικούς δισταγμούς και να προσπαθήσουν να ηγηθούν της Επανάστασης στις περιοχές που ήλεγχαν.

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

Μνήμες από τις σχολικές γιορτές του δημοτικού σχολείου Βαλτινού. Μέρος δεύτερο



Συνεχίζοντας την αναζήτηση της κρυμμένης ελληνικότητας, ανακαλώντας μνήμες από τις σχολικές γιορτές του δημοτικού σχολείου Βαλτινού, με τη βοήθεια παλαιών φωτογραφιών, αναβιώνουμε όμορφες και συγκινητικές στιγμές του παρελθόντος από την σχολική ζωή του τόπου μας.


Στο δεύτερο μέρος του θέματος «Μνήμες από τις σχολικές γιορτές του δημοτικού σχολείου Βαλτινού» γίνεται μια παρουσίαση φωτογραφιών με χαρακτηριστικές φιγούρες μαθητών, δασκάλων και άλλων προσώπων που σχετίζονταν με τη σχολική κοινότητα. 
Οι σχολικές γιορτές αποτελούν πηγή εθνικής συνείδησης και πηγή πολιτισμού. Η αναπαράσταση του αρχικού γεγονότος μέσα από τις σχολικές γιορτές δεν αποτελεί απλά και μόνο μια βιωματική μάθηση, η οποία έχει και καλύτερα αποτελέσματα συγκριτικά με την τυπική εικόνα της μάθησης της σχολικής αίθουσας. Οι σχολικές γιορτές ανατροφοδοτούν με μια σύγχρονη ματιά και με νέες ερμηνείες και επανερμηνείες τα γεγονότα, συγκροτούν έναν ιδιότυπο διάλογο με τις μεγάλες στιγμές της ιστορίας μας, εμπλουτίζουν τη σχολική ζωή και προσδίδουν αξιακό πλεόνασμα στην έννοια και στο ρόλο του σχολείου. 


Συνεχίζουμε λοιπόν, την παρουσίαση όμορφων και νοσταλγικών εικόνων που τραβήχτηκαν πριν από πολλά χρόνια, αλλά εξακολουθούν να τέρπουν χάρη και να ξυπνούν γλυκές αναμνήσεις στη ματιά του θεατή.
Καλή περιπλάνηση! 

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

Μνήμες από τις σχολικές γιορτές του δημοτικού σχολείου Βαλτινού



Με αφορμή την εθνική μας επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821, επιχειρούμε ένα φωτογραφικό ταξίδι, εστιάζοντας σε στιγμές από παλαιότερες επετειακές σχολικές γιορτές, του δημοτικού σχολείου Βαλτινού.
Η έκθεση αυτών των φωτογραφιών συγκροτεί τη θεματική της επετειακής σχολικής γιορτής του τόπου μας, που είχε και έχει ως ζητούμενο την αναζήτηση της κρυμμένης ελληνικότητας, μέσα από την αναβίωση στιγμών και γεγονότων της ιστορίας μας.
Οι επετειακές σχολικές γιορτές έχουν ένα πολύτιμο φορτίο, ένα φορτίο συλλογικής μνήμης και συλλογικών ονείρων. Διατηρούν και αναπαράγουν εσαεί στη μνήμη των νέων γενιών στιγμές και γεγονότα μεγαλείου του λαού μας, καλλιεργούν την εθνική μας συνείδηση και συνεργούν καταλυτικά στη μεταβίβαση της πολιτιστικής κληρονομιάς.


Επί πλέον οι σχολικές γιορτές έχουν και μια άλλη σημαντική αξία. Αρτιώνουν τον παιδαγωγικό λόγο του σχολείου, αναδεικνύουν τον ηθικοπλαστικό ρόλο της ιστορίας και την αναγκαιότητα της βαθιάς επίγνωσής της για το σχεδιασμό του συλλογικού μέλλοντός μας.
Οι πανανθρώπινες αξίες-ιδέες που συνιστούν το ηθικό αυτό μοντέλο όπως ο πατριωτισμός, η αγάπη για την ελευθερία, η ανιδιοτελής προσφορά στην πατρίδα βρίσκουν τη συμβολική έκφρασή τους σε μια ποικιλία συμβόλων των εθνικών σχολικών γιορτών.
Κάθε φορά το όλο σκηνικό προετοιμασίας και οι εκδηλώσεις των σχολικών γιορτών είναι μια έκπληξη του φανερώματος των άπειρων δυνατοτήτων των παιδιών και των εφήβων, είναι μια απελευθέρωση των δημιουργικών δυνάμεων των μαθητών και των μαθητριών.


Ποιος γονέας δεν έχει θαυμάσει και δεν έχει συγκινηθεί από την συμμετοχή του παιδιού του σε μια σχολική γιορτή και δεν φυλάει αυτές τις στιγμές σαν χρυσάφι της ψυχής του σ’ όλη του τη ζωή; Όταν μάλιστα η όλη ιστορία αφορά τις μικρές ηλικίες των παιδιών, τότε το όλο σκηνικό της συμμετοχής του παιδιού του συγκροτεί ίσως και τις πιο όμορφες στιγμές για το βλαστάρι του, γιατί αποκαλύπτουν και αθέατες πλευρές του παιδιού.
Αλλά και ποιος γονέας πάλι, δεν θυμάται τις δικές του βιωματικές εμπειρίες, από τις σχολικές γιορτές. 
Παρατηρώντας τις φωτογραφίες αναγνωρίζει, κανείς, δικά του βιώματα και ανακαλεί μνήμες με όμορφες και συγκινητικές στιγμές του παρελθόντος.
-Τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε να μάθει ή να αποστηθίσει τα ποιήματα ή τους ρόλους που του έδιναν οι δάσκαλοι του.
-Την ανείπωτη χαρά της ενδυμασίας με την εθνική φορεσιά, φουστανέλα για τα αγόρια και παραδοσιακή γυναικεία στολή για τα κορίτσια.
-Την αγωνία και το τρακ την ώρα της απαγγελίας, μπροστά στον κόσμο, πότε με επιτυχία και πότε ξεχνώντας τα λόγια του ποιήματος, ή τη σειρά του ρόλου στο σκετς, αλλά στο τέλος όταν ερχόταν το ενθαρρυντικό χειροκρότημα του κόσμου, πλημμύριζε η ψυχή από το αίσθημα της ικανοποίησης και της υπερηφάνειας.
Κάθε φωτογραφία, κάθε εικόνα, που αφορά σχολική γιορτή του δημοτικού σχολείου έχει να αφηγηθεί και μια ιστορία. 

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

Αναβίωση στιγμών από την επανάσταση του 1821 με τον φωτογραφικό φακό του Ηλία Περγαντή. Μέρος Δεύτερο



Συνεχίζουμε την παρουσίαση του αξιόλογου έργου, του καλλιτέχνη, φωτογράφου και σκηνογράφου, Ηλία Περγαντή, με τίτλο της θεματολογίας του «Φωτογραφίζοντας την Ελλάδα του Χθες».


Ο Ηλίας Περγαντής, μέσα από τον φωτογραφικό του φακό, σκηνοθετώντας και σκηνογραφώντας τα θέματά του ξεδιπλώνει το ταλέντο του και δημιουργεί καταπληκτικά έργα τέχνης. Ζωντανεύει στιγμές ιστορικών γεγονότων, και μορφές γνωστών και άγνωστων ηρώων της Ελληνικής επανάστασης του 1821, σκηνοθετώντας και σκηνογραφώντας τα θέματά του με φυσικά πρόσωπα, τα οποία ενδύει με προσεγμένες εθνικές ενδυμασίες, με αυθεντικά στοιχεία, που τα βλέπει κανείς μόνο στις προθήκες ιδιωτικών συλλογών.


Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2019

Απεβίωσε ο Νικόλαος Ιωαν. Παζαράς



Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Νικόλαος Παζαράς, του Ιωάννου και της Χρυσούλας, την Τετάρτη 20 Μαρτίου 2019, σε ηλικία 63 ετών.
Ο Νικόλαος Παζαράς γεννήθηκε το 1956 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε με την Φωτεινή, το γένος Νικ. Βαλομάνδρα από τη Φήκη και απόκτησαν τρία παιδιά, τον Ιωάννη, την Χρυσούλα και τον Χρήστο.
Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Πέμπτη 21 – 3 – 2019   και  ώρα 1.00μ.μ., στον  Ιερό  Ναό  Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.

Αναβίωση στιγμών από την Ελληνική επανάσταση του 1821, με τον φωτογραφικό φακό του Ηλία Περγαντή.



Η επέτειος εορτασμού της Ελληνικής επανάστασης του 1821 προσφέρει την ευκαιρία ενός αναστοχασμού πάνω σε επαναλαμβανόμενες πρακτικές όπως οι επετειακοί εορτασμοί και ακόμα περισσότερο την επιθυμία ανασημασιοδότησης των συμβάντων αυτών μέσα από τις επιταγές του παρόντος. Παράλληλα δίνει το ερέθισμα για πολλαπλές εκφραστικές και καλλιτεχνικές δυνατότητες σε πολλούς καλλιτέχνες.
Ο λόγος για τον οποίο γίνεται αναφορά εδώ, αφορά στον Ηλία Περγαντή, ενός αξιόλογου καλλιτέχνη που ασχολείται με την τέχνη της φωτογραφίας και της σκηνογραφίας.


Ο Ηλίας Περγαντής περιηγείται με τον φωτογραφικό του φακό ανά το πανελλήνιο, ανατρέχοντας στο παρελθόν, γυρίζοντας το χρόνο πίσω και στέκεται σε πρόσωπα και καταστάσεις που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην ιστορία της Ελλάδας.
Μέσα από τον φωτογραφικό του φακό, σκηνοθετώντας και σκηνογραφώντας τα θέματά του, ξεδιπλώνει το ταλέντο του και δημιουργεί καταπληκτικά έργα τέχνης.


Ζωντανεύει με μεγάλη πιστότητα στιγμές ιστορικών γεγονότων και μορφές γνωστών και άγνωστων ηρώων της Ελληνικής επανάστασης του 1821, χρησιμοποιώντας σημερινά φυσικά πρόσωπα, τα οποία ενδύει με προσεγμένες εθνικές ενδυμασίες. Το ενδυματολογικό υλικό του αποτελείται από αυθεντικά στοιχεία, που τα βλέπει κανείς μόνο στις προθήκες ιδιωτικών συλλογών.
Με τον χαρακτηριστικό τίτλο στη θεματολογία του, «Φωτογραφίζοντας την Ελλάδα του Χθες», παρουσιάζουμε παρακάτω μια σειρά από τα θαυμάσια φωτογραφικά του έργα, που μοιάζουν με πίνακες ζωγραφικής.

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

Πρόταση για την δημιουργία μονάδα κοινωνικής φροντίδας στο Βαλτινό



Του Δημήτρη Τσιγάρα

Ανάμεσα στις ευπαθείς ομάδες της κοινωνίας μας, υπάρχει μία ευαίσθητη ομάδα οι ηλικιωμένοι, που εξαιτίας των ραγδαίων κοινωνικών αλλαγών και του σύγχρονου τρόπου ζωής, τους καθιστούν ιδιαίτερα ευάλωτους, αυξάνοντας συνεχώς τις ψυχοσυναισθηματικές, κοινωνικές και υλικές τους ανάγκες.
Αυτές οι μεταβολές, καθώς και η ιδιαιτερότητα των προβλημάτων των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, κάνουν επιτακτική την ανάγκη για την δημιουργία και οργάνωση δομών, ώστε να τους προσφερθεί η μέγιστη δυνατή φροντίδα, μέσω μίας σειράς δράσεων, που θα στηρίζουν τόσο τους ίδιους, τους ηλικιωμένους, όσο και τις οικογένειές τους.
Μια πρόταση για ένα σημαντικό έργο στο Βαλτινό, θα μπορούσε να είναι η δημιουργία μιας μονάδας κοινωνικής φροντίδας. (Οίκος Ευγηρίας - Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων).
Η πρόταση έχει αποδέκτες τους φορείς του Δήμου Τρικκαίων, την Κοινότητα Βαλτινού, και αφορά όλους τους κατοίκους της Δ. Ε. Καλλιδένδρου και της γύρω περιοχής.
Με την ελπίδα και την πεποίθηση να κατανοηθεί η σημαντικότητα, η αναγκαιότητα, και η ωφελιμότητα αυτού του έργου, ώστε να γίνει λαϊκό αίτημα και κάποια στιγμή να πάρει σάρκα και οστά καταθέτω την πρόταση.
Η προμελέτη της πρότασης έχει ως εξής:
Ένας από τους καταλληλότερους χώρους για να κατασκευαστεί η κτιριακή υποδομή, είναι ο παρακείμενος αύλειος χώρος του Ι. Ν. Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, που θα παραχωρηθεί για την στέγαση της ΜΟΝΑΔΑΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ» του Βαλτινού.
Θα δημιουργηθούν δύο θάλαμοι των δέκα κλινών, σαλονοτραπεζαρία, μια κουζίνα, ιατρείο, γραφεία προσωπικού, μπάνιο - WC, αποθηκευτικός χώρος,...
Η μονάδα θα είναι χωρητικότητας 20 ατόμων και θα φιλοξενεί (περιθάλπτει) δέκα άνδρες και δέκα γυναίκες.


Στη «ΜΟΝΑΔΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ ΒΑΛΤΙΝΟΥ» θα παρέχεται:
1) Καθημερινή στέγαση στους ηλικιωμένους, υγιεινή διατροφή, συντροφιά, ψυχαγωγία και φροντίδα. Θα δημιουργηθεί ένα περιβάλλον που θα πληρεί όλες τις προϋποθέσεις ώστε οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας να νιώθουν την ζεστασιά, την αγάπη, τη φροντίδα, την ασφάλεια, την καθαριότητα και την οικογενειακή θαλπωρή.
2) Ιατρική παρακολούθηση και φροντίδα από τον αγροτικό γιατρό (θα συστεγάζεται το αγροτικό ιατρείο μέσα στη μονάδα).
3) Ειδικευμένη φροντίδα ατομικής υγιεινής από νοσηλευτικό και υπηρετικό προσωπικό. Η φροντίδα αυτή θα περιλαμβάνει την λήψη φαρμάκων, το μπάνιο όλων των περιθαλπόμενων (κάθε 2-3 ημέρες), τον καθαρισμό, τον καλλωπισμό, την ένδυση, την φυσιοθεραπεία,  κλπ.
4) Κοινωνική υπηρεσία. Το έργο της κοινωνικής λειτουργού είναι πολύ σημαντικό και έχει σχέση με την στήριξη, την συναισθηματική τόνωση, την ενθάρρυνση συμμετοχής σε ομαδικές δράσεις, τη διοργάνωση τέτοιων δράσεων, την ενεργό συμμετοχή σε εκδρομές και γιορτές που σκοπό έχουν την κοινωνικοποίηση και δραστηριοποίηση των περιθαλπόμενων. Η ίδια υπηρεσία θα διαχειρίζεται και πιο πρακτικά ζητήματα που αφορούν στους περιθαλπόμενους, όπως τη γραφειοκρατία στις σχέσεις τους με το δημόσιο, την επικοινωνία τους με συγγενείς και φίλους κ.α.


Θέσεις εργασίας.
Θα δημιουργηθούν μόνιμες θέσεις εργασίας.
(1 θέση Κοινωνικής λειτουργού, 1 θέση Νοσηλεύτριας, 1 θέση υπηρετικό προσωπικό 1 Θέση μαγείρισσας).
Επιπλέον θα υπάρχουν και έκτακτοι εξωτερικοί συνεργάτες ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες της μονάδας όπως (Φυσιοθεραπευτής, κομμωτής, κλπ).

Ο Πηνειός ποταμός με τον φακό του Γιώργου Ζάρρα



Ο Πηνειός, ή Σαλαβριάς είναι ποταμός της Θεσσαλίας όπου οι πηγές του βρίσκονται στην Πίνδο. Δεχόμενος όλα τα νερά από τους συγκλίνοντες ακτινοειδώς παραπόταμους της Δυτικής Θεσσαλίας τα οποία άλλοτε σχημάτιζαν λίμνη και ρέοντας από τα στενά της Καλαμπάκας, που από τη διαβρωτική του ενέργεια δημιουργήθηκαν τα Μετέωρα, φθάνει στον θεσσαλικό κάμπο, όπου και διασχίζοντας το πέρασμα της περίφημης Κοιλάδας των Τεμπών, μεταξύ Ολύμπου και Όσσας, και εκβάλλει στο Αιγαίο δημιουργώντας το Δέλτα του κοντά στην κωμόπολη Στόμιο.


Στη σημερινή ανάρτησή μας γίνεται μια περιπλάνηση στις όχθες και στα νερά του Πηνειού ποταμού – Σαλαμπρά, της περιοχής των Τρικάλων, με την φωτογραφική ματιά του Γιώργου Ζάρρα, ο οποίος με αξιόλογη καλλιτεχνική ευαισθησία αποτυπώνει μαγευτικές εικόνες,  πότε με έντονους και πότε με απαλούς χρωματισμούς, αναδεικνύοντας το φυσικό περιβάλλον του ρου του ποταμού, δίνοντας έτσι μια ξεχωριστή διάσταση στην φωτογραφική του απεικόνιση.


Ο Πηνειός ποταμός, ο γιος του Ωκεανού σύμφωνα με την μυθολογία. Στο πέρασμά του ξετυλίγει τις πολυάριθμες πλευρές του και άλλοτε κυλά ορμητικός και άλλοτε ήρεμος, όπως εδώ στο χωριό Διαλεχτό.

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019

«Μάρτιαι Ειδοί» Κωνσταντίνος Καβάφης



Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή.
Και τες φιλοδοξίες σου να υπερνικήσεις
αν δεν μπορείς, με δισταγμό και προφυλάξεις
να τες ακολουθείς. Κι όσο εμπροστά προβαίνεις,
τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι.

Κι όταν θα φθάσεις στην ακμή σου, Καίσαρ πια·
έτσι περιωνύμου ανθρώπου σχήμα όταν λάβεις,
τότε κυρίως πρόσεξε σα βγεις στον δρόμον έξω,
εξουσιαστής περίβλεπτος με συνοδεία,
αν τύχει και πλησιάσει από τον όχλο
κανένας Aρτεμίδωρος, που φέρνει γράμμα,
και λέγει βιαστικά «Διάβασε αμέσως τούτα,
είναι μεγάλα πράγματα που σ’ ενδιαφέρουν»,
μη λείψεις να σταθείς· μη λείψεις ν’ αναβάλεις
κάθε ομιλίαν ή δουλειά· μη λείψεις τους διαφόρους
που χαιρετούν και προσκυνούν να τους παραμερίσεις
(τους βλέπεις πιο αργά)· ας περιμένει ακόμη
κ’ η Σύγκλητος αυτή, κ’ ευθύς να τα γνωρίσεις
τα σοβαρά γραφόμενα του Aρτεμιδώρου.


Στις 15 Μαρτίου του 44 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρας δολοφονείται από μια μεγάλη ομάδα συνωμοτών. Τη χρονιά εκείνη και μετά από μια σειρά στρατιωτικών και πολιτικών επιτυχιών ο Καίσαρας είχε ανακηρυχτεί ισόβιος δικτάτορας της ρωμαϊκής δημοκρατίας, γεγονός που είχε προκαλέσει έντονη δυσαρέσκεια σε αρκετούς συγκλητικούς, οι οποίοι αυτοαποκαλούνταν απελευθερωτές κι οι οποίοι σχεδίασαν τη δολοφονία του.  
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο και τον Σουητώνιο καθώς πλησίαζε η μέρα της δολοφονίας υπήρξαν αρκετοί οιωνοί που προμήνυαν το τραγικό γεγονός, ωστόσο ο Καίσαρας δεν έδωσε τη δέουσα σημασία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η προσπάθεια ενός μάντη να προειδοποιήσει τον Καίσαρα, λέγοντάς του να φοβάται τις Ειδούς του Μαρτίου (Ειδοί είναι κατά το ημερολόγιο των Ρωμαίων το μέσο περίπου του μήνα, η 15η ημέρα για τους μήνες που είχαν 31 ημέρες και η 13η για εκείνους που είχαν 30). Ο Καίσαρας αδιαφόρησε γι’ αυτή την προφητεία κι όταν εκείνη τη μέρα συνάντησε τυχαία τον μάντη του είπε ειρωνικά πως έφτασαν οι Ειδοί του Μαρτίου, λαμβάνοντας ως απάντηση απ’ τον μάντη πως έφτασαν αλλά δεν πέρασαν.
Μια ύστατη προσπάθεια έγινε από τον Έλληνα σοφιστή Αρτεμίδωρο, ο οποίος έχοντας ενημερωθεί για τα σχέδια δολοφονίας του Καίσαρα, έγραψε ένα σημείωμα και του το παρέδωσε λίγο προτού εκείνος φτάσει στη Σύγκλητο, λέγοντάς του πως πρέπει να το διαβάσει αμέσως γιατί περιέχει σημαντικά πράγματα που τον ενδιαφέρουν. Ωστόσο ο Καίσαρας απασχολημένος με το πλήθος ανθρώπων που του εξέφραζαν το θαυμασμό τους ή επιχειρούσαν να του εκθέσουν δικά τους αιτήματα, δεν κατόρθωσε να διαβάσει το σημείωμα του Αρτεμίδωρου. Μπήκε, μάλιστα, στη Σύγκλητο κρατώντας το σημαντικό αλλά αγνοημένο αυτό σημείωμα. 

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2019

Λέξεις του τόπου μας, από το Γλωσσάρι Ιδιώματος Δυτικής Θεσσαλίας και ευρύτερης περιοχής αυτής. ΤΑΥ



Του Ευαγγέλου Στάθη Φιλολόγου


Συνεχίζοντας την παρουσίαση μέρους από το λεκτικό – γλωσσολαογραφικό υλικό που αφορά τον τόπο μας, και το οποίο έχει καταγραφεί στο βιβλίο μου με τίτλο: «Γλωσσάρι ιδιώματος Δυτικής Θεσσαλίας και ευρύτερης περιοχής αυτής», γίνεται μια επιλογή λέξεων που αρχίζουν από το γράμμα (Τ) και παρουσιάζονται παρακάτω με αλφαβητική σειρά:



ταμπούσλα  επίρρ. μπουσουλώντας, περπατώντας με τα τέσσερα, χέρια και πόδια
τανάσκλα  επίρρ. ανάσκελα:  ούλη  τη μέρα τανάσκλα, δλεια ντιπ
ταπίστουμα  επίρρ. βλ. λ. πίστουμα
ταπιτώργια  επίρρ. και  ταπουτώργια  και ταπουτώρα· πριν από λίγο (πριν τα από τώρα): πάλι χαλεύς να φας;  ταπιτώργια δεν έφαϊς;
ταπουταύτου  επίρρ. ορθότ. για ταπουταύτου· γι’αυτό (ακριβώς): α, για ταπουταύτου ήρθις να μι δεις, γιατί ήθιλις κάτι, ε;
ταραχεύου   ρ. μεταβ.  αόρ. ταράχιψα· ταραχεύουμι ταραχεύκα ταραχιμένους· ταράζω, ταράζομαι, χάνω την ηρεμία μου, εκνευρίζομαι: μι ταράχιψι η άχρηστους μεαυτά που έλιγι και έκανι – μόλις μ’είπι αυτές τς’ κουβέντις, ταραχεύκα ένα ένα – του πόσο ταραχιμένη  είμι τώραεά! τουν μπλάτσιασα (συνάντησα) πάλι τουν άφταστουν κι δε μ’ έκρινι ντιπ, έκανι σεαπέρα 
ταύτου  επίρρ. ορθότ. για ταύτου  βλ. λ. ταπουταύτου
τάχα μ’ να   επίρρ. και ταχανά και τάχατις· τάχα
ταχιά  επίρρ. αύριο: ταχιά, προυί προυί, θα κατιβούμι στα Τρίκαλα
τέγγι  του ουδ. ουσ. μικρό, σύντομο χρονικό διάστημα: ήρθι κι έφυγι γλήγουρα  κανα τέγγι έκανι δεν έκανι – πιρίμινέ μι, δε θ’αργήσου ούτι ένα τέγγι  
τέντα ρέντα  επίρρ. τελείως ξάπλα, φαρδιά πλατιά: ξάπλουσι τέντα ρέντα να ξικουραστεί – ούλουένα τέντα ρέντα τουν γλεπς (τεμπελιάζει) – τουν δίνει  μια στου κιφάλι, πάρ’τουν κάτ’, τέντα ρέντα – βρε, τουν μακαρίτη, πχοιος πίστιυι να τουν δούμι τέντα ρέντα! (πεθαμένον)  2) μεταφ. ως επίρρ. ορθάνοιχτα: τέντα ρέντα η πόρτα κι κρύουσι του σπίτι
τζαμαλάια  η θηλ. ουσ. και τζαμαλάιου· για γυναίκα η αχτένιστη, η αναμαλιασμένη: τη γλεπς πουτέ χτιντζμένη; ούλουένα τζαμαλάια είνι
τζαμάρα  η θηλ. ουσ. είδος φλογέρας
τζατζάς  η αρσ. ουσ. είδος πουλιού· έχει χρώμα κοκκινωπό με άσπρη ουρά ή ασπρόμαυρο ράμφος κυρτό και μέγεθος μικρού κότσυφα
τζιαουνάω  ρ. μεταβ. και αμετ.  αόρ. τζιαούντσα· γκρινιάζω συνεχώς, νουθετώντας και συμβουλεύοντας κάποιον: ούλουένα τζιαουνάει κι καένας δεν τουν ακούει
τζιάπι  του ουδ. ουσ. δικαιολογία, αναφορά: τι τζιάπ  θα δώσουμι στουν κόσμου μεαυτό από’παθάμαν
τζιέργια  τα ουδ. ουσ. 1) τα εντόσθια του σφάγιου, η συκωταριά, ιδίως του αρνιού  2) μεταφ. μ’ έφαγις τα τζιέργια μ’ μεαυτά που καντς (με στενοχωρείς πολύ) – έλα δω, τζιέρι μ’ (χαϊδευτικά σε μωρό παιδάκι)  3) στις φράσεις τζιέρι μου, ισύ! (αγάπη μου, καρδιά μου)  αχ, τζιέρι μ’ ισύ, αχ, η μαύρη μ’ τι μι βρήκι (για μάνα που θρηνεί το γιο της)
τζιμάνι  του ουδ. ουσ.  έξυπνος, ικανός νέος: πιδί τζιμάνι, τζιμανόπιδου
τζιόρας  η αρσ. ουσ.  ο χοντροκέφαλος, ο μπουνταλάς: εμ κι συ, ρε τζιόρα, ντιπ δε σ’έκουψι του μνυαλό σ’; τουν άφσις κι σ’ελιγι τέτχοια; να, χαζέ!

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2019

Αδέλφια: Μια σχέση που δεν ξεριζώνεται


Μπορούμε ν’ αποφασίσουμε να ζήσουμε μακριά από τ’ αδέλφια μας ή χωρίς αυτά, ή μπορεί να έρθουν έτσι τα πράγματα χωρίς τη θέλησή μας. Είναι πάρα πολύ δύσκολο, αδύνατο μάλλον, να μην αναζητάμε έστω και υποσυνείδητα στα όνειρά μας τη σχέση αυτή.
«Τα αδέρφια δεν χωρίζουνε»
Στίχοι: Κώστας Βίρβος - Μουσική: Απόστολος Καλδάρας


Είμαστ’ αδέλφια, μιας μάνας γέννα,
στις φλέβες τρέχει το ίδιο αίμα.
Κι αν χώρια τώρα σαν ξένοι ζούμε,
πάλι μια μέρα θ’ αγκαλιαστούμε.

Τ’ αδέλφια δε χωρίζουνε,
η μοίρα το ’χει γράψει
κι ανάμεσά τους όποιος μπει
φωτιά να τονε κάψει.

Όποιο συμφέρον κι αν μπει στη μέση,
να μας χωρίσει δε θα μπορέσει.
Σ’ αυτό τον κόσμο όλα συμβαίνουν,
τ’ αδέλφια όμως αδέλφια μένουν.

Είμαστ’ αδέλφια, μιας μάνας γέννα,
στις φλέβες τρέχει το ίδιο αίμα.
Μπορεί καθένας δρόμο ν’ αλλάζει,
μια μάνα όμως μας αγκαλιάζει.


Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

Αδέλφια: σχέσεις ζωής



Είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, κι όμως τόσο παράξενο, οι σχέσεις που καθορίζουν πιο πολύ τη ζωή μας είναι αυτές που δεν τις έχουμε επιλέξει: η οικογένειά μας, οι γονείς και τα αδέλφια μας. Δεσμοί αίματος, αλλά και δεσμοί συναισθηματικοί, πολύ δυνατοί, μας συνδέουν μαζί τους. Από αυτές τις σχέσεις ζωής εκείνες που, κατά πάσα πιθανότητα, θα μας συνοδεύουν ώσπου να γεράσουμε είναι οι σχέσεις με τ’ αδέλφια μας. 


Οι αρχαίες τραγωδίες, οι μύθοι και τα παραμύθια είναι γεμάτα από ιστορίες αδελφών που θυσιάζονται ο ένας για τον άλλον ή που καταστρέφουν, σκοτώνουν ο ένας τον άλλον. Αν και στην αληθινή ζωή δεν γίνεται αντιληπτό τέτοιο πάθος, τις αδελφικές σχέσεις, ωστόσο, τις χαρακτηρίζουν - σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό - τα ίδια συναισθήματα: η αγάπη και το μίσος, ή πιο ειδικά η αφοσίωση και η αντιζηλία. Από πού προέρχονται αυτά τα συναισθήματα;


Μία πολύτιμη εμπειρία
Κάθε αδελφική σχέση αρχίζει με ένα πρωτότοκο παιδί, που στην αρχή είναι μόνο του και συνήθως απολαμβάνει απερίσπαστα και απεριόριστα την αγάπη και το ενδιαφέρον των γονιών του. Αυτό είναι χωρίς αμφιβολία ένα καταπληκτικό προνόμιο, που απολαμβάνουν τα πρωτότοκα παιδιά κάθε οικογένειας και το οποίο βέβαια δεν θέλουν καθόλου να χάσουν. Τα πράγματα αλλάζουν από τη στιγμή που το παιδί αρχίζει να διαισθάνεται την εγκυμοσύνη της μητέρας του, και συνεχίζουν να αλλάζουν και μετά τη γέννηση του καινούργιου μωρού. Αυτό το καινούργιο πλάσμα, που πραγματικά εισβάλλει με τρόπο ιδιαίτερα δυναμικό και απαιτητικό στη ζωή της οικογένειας και το οποίο όλοι ονομάζουν τρυφερά και χαϊδευτικά «το αδελφάκι σου», γίνεται πολύ συχνά αντικείμενο πραγματικού μίσους. 

«Το χωραφάκι» Διήγημα της Λίλιας Τσούβα



Πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα και το χωραφάκι έσφυζε από ζωή. Μαζεύονταν εκεί παιδιά απ’ όλη τη «Μπάρα». Μια μεγάλη αλάνα από χώμα, στην ανατολική πλευρά της πόλης.
Δίπλα εκτείνονταν το Βαρούσι, η αρχοντογειτονιά των Τρικάλων. Έμποροι και βιοτέχνες είχαν χτίσει εκεί τα σπίτια τους, λίγα μόλις μέτρα μακριά από το Ασκληπιείο, κοντά στο ποτάμι. Σπίτια παραδοσιακά, με σαχνισιά, αλλά και νεοκλασικά, αποτέλεσμα της οικονομικής άνθησης της περιοχής τον περασμένο αιώνα. Από ψηλά το ρολόι να μετρά ακούραστα την ιστορία της πόλης.
Όταν έπεφτε ο ήλιος, το χωραφάκι γέμιζε κόσμο. Περνούσαν από εκεί όλες οι ηλικίες. Τα γέλια κι οι φωνές έφταναν μέχρι ψηλά στο βυζαντινό κάστρο που όλοι το ονόμαζαν «φρούριο». Στα πόδια του κείτονταν ολόκληρη η πόλη.
Ο Ντούλας είχε το σπίτι του μπροστά στην αλάνα. Ένα διώροφο νεοκλασικό ψηλοτάβανο μεσιακό, με δωρική λιτότητα και ομορφιά.
Στο ισόγειο έμενε ο αδελφός του, ο Θανάσης.
Δεν είχε προβλήματα με τη συγκατοίκηση. Βλάχος με ροδαλά μάγουλα και περισσή καλοσύνη, παλιός μεγαλέμπορος αυτός και τα αδέλφια του είχαν όλοι τα σπίτια τους εκεί τριγύρω με θέα τον ανοιχτό χώρο του χωραφιού. Όλοι μια γειτονιά.
Στον Ασπροπόταμο, στα ορεινά της Πίνδου, σ’ ένα βλαχοχώρι με ιστορία κτηνοτροφίας και τυροκομικής από την εποχή των Τούρκων, δέσποζε το εξοχικό του. Βιενέζικες πορσελάνες και πλυσταριά. Βλάχικη περηφάνια κι αρχοντιά.
Εκεί ανέβαζε την οικογένεια κάθε Μάιο, να χαρεί τις καστανιές, το πεύκο και το έλατο. Δυο μέρες κρατούσε το ταξίδι με τα μουλάρια. Στο βουνό ξεκαλοκαίριαζαν. Θα επέστρεφαν στην πόλη τον Οκτώβριο, όταν άνοιγαν τα σχολεία.
Τα απογεύματα και τις Κυριακές έπαιρνε το δρόμο για το ναό της Αγίας Επισκέψεως. Χρόνια επίτροπος σ’ αυτή την τρίκλιτη βασιλική με τον τρούλο και την εννιάπλευρη κόγχη στο πλάι. Μια ευθεία δρόμος απ’ το σπίτι. Περνούσε τα στενά του Βαρουσιού και έφτανε στο κέντρο του. Ήταν η μητρόπολη της πόλης.
«Εκεί έγινε η ευχαριστήρια δοξολογία για την απελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους, το 1881!», καυχιόταν ο Ντούλας και δε σταματούσε να παινεύει το ναό.

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019

Λεωνίδας Καβάκος: Τα μουσικά αριστουργήματα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους



Συνέντευξη του κορυφαίου βιολονίστα και αρχιμουσικού στην ιστοσελίδα του Δήμου Τρικκαίων εν όψει της συναυλίας «Προσφορά Μουσικής & Μουσική Προσφορά» με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στα Τρίκαλα 
Ο τιμημένος με τις σπουδαιότερες διακρίσεις του κόσμου, βιολονίστας και αρχιμουσικός, μίλησε στον εκπρόσωπο Τύπου του Δήμου, Θανάση Μιχαλάκη, λίγες ημέρες πριν τη μεγάλη και εξαιρετικής καλλιτεχνικής αξίας συναυλία που θα πραγματοποιηθεί στις 15 Μαρτίου 2019, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Τρικκαίων «Αθανάσιος Τριγώνης», στην αίθουσα «Δημήτρης Καβράκος».
Η συναυλία με τη μέγιστης ακτινοβολίας και προσφοράς Κρατική Ορχήστρα Αθηνών είναι τμήμα του προγράμματος «Προσφορά Μουσικής & Μουσική Προσφορά» και τα έσοδά της θα διατεθούν στο Κ.Δ.ΑΠ. ΜΕ.Α (Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Ατόμων Με Αναπηρίες) “Ήφαιστος” και τη Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Τρικάλων.

Η συνέντευξη στον Θανάση Μιχαλάκη

Ποιος ο στόχος του προγράμματος «Προσφορά Μουσικής & Μουσική Προσφορά», που πλέον έχει φτάσει στον τρίτο χρόνο; Είστε ικανοποιημένος από τους καρπούς του;
Ο στόχος του προγράμματος πιστεύω ότι ορίζεται ξεκάθαρα από τον τίτλο: με τη μουσική, μέσω της μουσικής, προσφέροντας μουσική, προσπαθούμε να βοηθήσουμε όσο μπορούμε τις διάφορες κοινωνικές ομάδες, οι οποίες έχουν συγκεκριμένες ανάγκες. Ταυτοχρόνως, πηγαίνοντας στην επαρχία, προσπαθούμε να φέρουμε τη μουσική, τις συναυλίες και τα μεγάλα αριστουργήματα της μουσικής ιστορίας κοντά στον κόσμο, ο οποίος ζει στις μικρότερες πόλεις και δεν έχει δυστυχώς άμεση πρόσβαση σε αυτά.

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019

Απεβίωσε ο Σωτήριος Κ. Χασιώτης



Απεβίωσε ο συγχωριανός Σωτήριος Χασιώτης του Κωνσταντίνου και της Φωτεινής την Τετάρτη 13 Μαρτίου 2019, σε ηλικία 63 ετών.  Ο Σωτήριος Χασιώτης γεννήθηκε το 1956 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε με την Ελένη το γένος Σωκράτη Κανδύλη από τη Πιαλία και απόχτησαν δύο παιδιά. Το Κωνσταντίνο και τον Σωκράτη.


Ανοιξιάτικες εικόνες του χωριού



Πέρασαν οι μήνες του κρύου, των βροχών, της μουντάδας, και η Άνοιξη χτύπησε, διακριτικά αλλά απαιτητικά, την πόρτα μας και μπήκε. Το κατ’ εξαίρεση πρόσκαιρο της μεταβολής του καιρού και η απειλητική ρήση: «Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκάφτης» είναι αδύναμα για φέτος και δεν μπορούν να πείσουν για το επαπειλούμενο. 
 Άλλωστε και η φύση του Βαλτινού, με τα ανθισμένα δέντρα της, με την εαρινή ενδυμασία της, καλωσόρισε αμετάκλητα την Άνοιξη.
Από αύριο ο υπέροχος καιρός θα είναι έξω από το παράθυρο μας, και να το ζητούμενο:
«Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της
από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
από το χάδι του το κάθε χέρι
απ᾿ τ᾿ ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί.»

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

Η ανάγνωση μιας φωτογραφίας



(Κοντά στα Μετέωρα,1962, Φωτ.: Hubertus Hierl)
Η ξεγνοιασιά του παιδικού παιχνιδιού μάλλον είναι φαινομενική στην παρούσα φωτογραφία, αναλογιζόμενοι στα στοιχεία της, που διαμορφώνουν την εικόνα της παιδικότητας του αλλοτινού καιρού.
Το αφημένο ακρινά καρδάρι δηλοί κάποια υποχρέωση ή εργασία, που μάλλον παραμελήθηκε προσωρινά για την ενασχόληση με το παιχνίδι (που κι αυτό είναι μίμηση του παιγνίου των μεγάλων στον καφενέ). Η ξυπολυσιά (και η κακοπλυσιά αν θέλετε…) δείχνουν φτώχεια κι ανέχεια, που χαρακτήριζε τη μεταπολεμική Ελλάδα κι έκαμε τις παιδικές ψυχές ασκημένες στη βάσανο της ζωής, περισσότερο μεστωμένες με θέληση και με πείσμα για τη ζωή. Το “μεγαλωμένο” βλέμμα δηλοί έγνοια για το πράξιμο στα πλαίσια της ευθύνης, π’ αποδόθηκε νωρίς στα παιδιά εκείνα από τη μοίρα, λόγω των συνθηκών, τα οποία μολοντούτο “πάλευαν” τη ζωή και διεκδικούσαν με τον τρόπο που καταγράφει η φωτογραφία την άσκηση της φύσει παιδικότητάς τους.
Η Ελλάδα του λαού μεστώθηκε με την έγνοια της ζωής και περιβλήθηκε με την ευθύνη της, για το λόγο αυτό εκτίμησε πιότερο αξίες που σήμερα μάλλον μοιάζουν ξεχασμένες…

Αντώνιος Καπετάνιος

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019

Ο χαρταετός και ο άνεμος



«…Να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη και όταν ο ουρανός δεν υπάρχει.»
Οδυσσέας Ελύτης


«Όποιος δεν έπαιξε ποτέ του με χαρταετό, δεν κοίταξε όσο χρειάζεται ψηλά.
Όποιος δεν ένιωσε την αντίσταση του μεγάλου σπάγκου, δεν κατάλαβε τη δύναμη του αέρα.
Κι όποιος δεν φώναξε με την ευθύνη και την πρωτοβουλία του παιδιού που βλέπει να κινδυνεύει στο ψηλό μετεώρισμά του ο αετός, δεν ένιωσε τη χαρά του να τα βγάζεις πέρα μόνος σου με τη Φύση».
Δημήτριος Λουκάκος


Κυριακή, 10 Μαρτίου 2019

Έθιμα της Κυριακής της Τυρινής



Η Κυριακή της Τυρινής ήταν ημέρα συγχώρησης.
Τη μέρα της Αποκριάς όλοι μαζεύονταν στης γιαγιάς το σπίτι. Κι αυτή -πρώτη φορά- δεν τους καρτερούσε στην πόρτα. Στεκόταν ορθή στη μέση του οντά, επιβλητική και δεσποτική μορφή και τους περίμενε έναν έναν να περάσουν από μπροστά της. Πρώτα οι γιοι, ύστερα οι νύφες, στο τέλος τ’ αγγόνια, με σειρά ηλικίας, σεμνή πομπή, κατά πως ταίριαζε στην περίσταση. Της φιλούσαν το χέρι σιωπηλοί κι ύστερα αγκαλιάζονταν αναμεταξύ τους και συγχωρούνταν, για όσα είχαν κάμει, για όσα είχαν πει.
Ενωνόταν πάλι η οικογένεια, έκλειναν οι ρωγμές της έχθρας κι έμπαιναν με καθάρια την καρδιά, δίχως κακίες και μικρότητες, στη Σαρακοστή που ξημέρωνε.
Το βράδυ έβγαιναν όλοι στην πλατεία του χωριού. Έπιναν, εύχονταν, χόρευαν και γελούσαν γύρω απ’ τη μεγάλη φωτιά που έκαιγε τα κρίματα κι όλα όσα σαν σκιές πλανιόντουσαν απάνω στη ζωή τους. Κι όσο η φλόγα θέριευε κι έφτανε ίσαμε τον ουρανό, γινόταν δρόμος νοητός, στράτα που ένωνε δυο κόσμους. Τον ταπεινό κι ασήμαντο των θνητών μ’ εκείνον του Θεού, του σπλαχνικού Πατέρα που ήξερε ν’ ανοίγει αγκαλιά και να γαληνεύει την ψυχή σαν γύρευε συγχώρεση από Εκείνον, απ’ το συνάνθρωπο, απ’ τον εαυτό της.
Μεγάλο πράμα η μετάνοια. Σαν ρούχο καινούργιο που το φοράς, όταν πετάς από πάνω σου τ’ αποφόρια που σου βαραίνουν την ψυχή.
Τελετουργία εξιλέωσης η μέρα της Αποκριάς στον τόπο μου, μου ‘μαθε- δίχως να το καταλαβαίνω τότε- ότι για να πλησιάσεις τον άνθρωπο, φτάνει να του απλώσεις το χέρι και να προφέρεις μια λέξη. Ότι για να σ’ ακούσει ο Θεός, φτάνει να σηκώσεις τα μάτια ψηλά και να τον αναζητήσεις.

της Ιόλης

επικοινωνιστε μαζι μας