Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

Απεβίωσε ο Βάιος Δημ. Βασδέκης



Απεβίωσε την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2018, ο συγχωριανός μας Βάιος Βασδέκης του Δημητρίου, σε ηλικία 84 ετών.
Ο Βάιος Βασδέκης γεννήθηκε στον Πρόδρομο το 1934. Ήρθε γαμπρός στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε με την Βασιλική, το γένος Βασιλείου Βελέντζα και απόχτησαν τρία παιδιά. Τον Δημήτριο, τον Βασίλειο και τον Παναγιώτη.

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2018

Η λαογραφία της τράπουλας



Τώρα στις γιορτές πολλοί είναι αυτοί που το ρίχνουν στο χαρτάκι και γενικότερα στα τυχερά παιχνίδια. Άλλοι για να δοκιμάσουν την τύχη τους και άλλοι απλά για να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους. Ας δούμε όμως την ιστορία της τράπουλας και τα περί αυτής παιχνίδια και λαογραφικά στοιχεία της.
Τράπουλα (λέξη Ιταλική: trappola, που σημαίνει παγίδα, δόλο, κι ύστερα δέσμη με τα παιγνιδόχαρτα, η το ίδιο το χαρτοπαίγνιο) την επινόησαν στην Ανατολή, στα μεσαιωνικά χρόνια, οι ανώτερες τάξεις.
Τα πρώτα παιγνιδόχαρτα είχαν αλληγορικές παραστάσεις, θρησκευτικές ή μεταφυσικές, αλλά και κοσμικές από την αυλική ζωή. Με τον καιρό όμως ο τρόπος κατασκευής των χαρτιών φτήνυνε, όσο η τέχνη τους περνούσε από τη ζωγραφική στην ξυλογραφία και ύστερα στη χαλκογραφία και στο τύπωμα. Τα χαρτιά της κάθε δεσμίδας ήταν τότε πιο πολλά.

Οι Ιταλοί τα είχαν 92 και τα χώριζαν στις τέσσερις κατηγορίες που έχουμε σχεδόν ακόμη. Τις «κούπες», τα «σπαθιά», τα «ντινέρια», και τα «μπαστούνια». Αργότερα οι Γάλλοι τα περιόρισαν σε 52 και σε τέσσερις επίσης κατηγορίες. Τα ονόμασαν δε: «καρδιά», «τριφύλλι», «τετράγωνο» και «αιχμή». Από τότε διαδόθηκαν αφού ήταν ένας σατανικός συνδυασμός ψυχαγωγίας και κέρδους.
Στην Ελλάδα οι κατηγορίες από το 1884 ονομάζονταν «μπαστούνια», «σπαθιά», «κούπες» και «καρό».
Η Εκκλησία καταδικάζει το παίξιμό τους ότι είναι αμαρτωλό, και οι Κυβερνήσεις σκέφτηκαν να το φορολογήσουν κι ύστερα να το κρατήσουν μονοπώλιο.

Τις μέρες της πρωτοχρονιάς, η πολιτεία και η οικογένεια το βλέπουν με ανοχή και μπαίνει στα γενικά έθιμα της δοκιμασίας της τύχης που είναι πολλά την πρωτοχρονιά και που γίνονται είτε με μαντική (όποιος κερδίσει σήμερα, θα πάει καλά η χρονιά) είτε με "μαγεία" (πρέπει να κερδίσουμε, για να κερδίζουμε όλο τον χρόνο).
Επίσης είναι γνωστή η χαρτομαντεία σ' όλο τον κόσμο και ξέρουμε καλά τις «χαρτορίχτρες» που μπορούν και «ρίχνουν τα χαρτιά» και να εμπνέονται απ' αυτά στις προφητείες τους.

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018

'"Ο Εκείνος και ο Άλλος"....



Όταν Εκείνος ξεκίνησε από τα στενά πλακόστρωτα των Αναφιώτικων της παλιάς Αθήνας και συνάντησε μετά από χρόνια τον Άλλο στα στενά πλακόστρωτα στο Βαρούσι Τρικάλων....κοινό τους γνώρισμα; γκαφατζήδες και οι δύο....και κάπως έτσι η ιστορία συνεχίζεται.. με τους Τρικαλινούς Κλόουν Βάγια Γουλοπούλου και Βίκυ Φαγκρίδα. Foto:Stefanos Gogοs





Γράμμα στον παππού



Αγαπημένε παππού καλησπέρα....
Αφ’ ότου απήλθες πέρασαν χρόνια 65.
Τις διηγήσεις σου, μου διηγήθηκε η κόρη σου και μάνα μου.
Για τις αδυσώπητες μάχες με τον μακρύ ποδαρόδρομο μέχρι να φτάσεις στο σχολειό, με τους βαρείς χειμώνες για να επιβιώσουν τα ζωντανά, με τη γη για να καρπίσουν τ’ αμπέλια
κι έβγαλαν ρόζους τα χέρια σου για ένα καρβέλι ψωμί που κόβονταν στα δέκα κομμάτια
για λίγες πατάτες που ήταν καθημερινό δείπνο
για μια λάμπα το βράδυ που να θυμίζει το φως,
τις αδυσώπητες μάχες
να μη φύγουν τα παιδιά σου στα ξένα
να μη σβήσει η ελπίδα των ανθρώπων
για μια ζωή καλύτερη…
– για τον άγριο πόλεμο και τους μυριάδες νεκρούς
για το διωγμό και το φόβο απ’ τους... ανακηρυχθέντες... νικητές.
Αγαπητέ μου παππού τα νέα από δω απαράλλαχτα είναι και ίδια.
Η γη να ρημάζει οι νέοι να φεύγουν, γέροι στη φτώχεια
τα σχολειά κλείνουν
η λάμπα ανάβει ξανά
το μέλλον οπισθοχωρεί βίαια.
Αν σκέφτεσαι... να... ξανάρθεις να το σκεφτείς καλά.

Του Κώστα Σκηνιώτη

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Το πρώτο χιόνι για φέτος στο Βαλτινό



Ο χειμώνας έκανε την εμφάνισή του και μετεωρολογικά, καθώς το πρώτο φετινό χιόνι άσπρισε την περιοχή του χωριού και γενικότερα του νομού Τρικάλων.
Φαίνεται όμως πως, η έκπληξη των κατοίκων του χωριού ήταν μεγάλη, καθώς αρκετοί έσπευσαν από κάθε γειτονιά να καταγράψουν το γεγονός με τα κινητά τους σε βίντεο.
Συλλέξαμε μερικά βίντεο και δίνουμε τις διευθύνσεις URL, που καταγράφουν τη πρώτη χιονόπτωση στο χωριό:






Και παρακάτω μερικές φωτογραφίες από το πασπάλισμα του χιονιού στο χωριό.

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018

Καλημέρες και καλημερούδια



Πόση ομορφιά μπορεί να κρύβουν ένα χαμόγελο και μια καλημέρα κάθε φορά που εκφράζονται από τους ανθρώπους;
Είναι τόσο απλό και όμορφο να χαμογελάσεις και τόσο σημαντική αυτή η ευχή, να πεις μια καλημέρα, στον συνάνθρωπό σου, που δεν κοστίζει τίποτα, αλλά η  προσφορά είναι ανεκτίμητη.
Το χαμόγελο και η καλημέρα είναι ένα κύμα θετικής ενέργειας που μεταφέρεται από άνθρωπο σε άνθρωπο και αλλάζει τη διάθεση προς το καλύτερο εκατέρωθεν.
Ένα χαμόγελο και μια ζεστή καλημέρα είναι τα κλειδιά… για την κάθε μέρα μας.
Οι άνθρωποι, ανέκαθεν, γνώριζαν την αξία της διαχρονικής αυτής ευχής και αποτύπωναν τις καλημέρες σε διάφορα αντικείμενα, με τα οποία ερχόταν καθημερινά σε επαφή, για να τους υπενθυμίζουν την σημασία και τη δύναμη που εμπεριέχεται μέσα σ’ αυτή τη λέξη. Καλημέρα σε καθρέφτες, σε πετσέτες, σε κεντήματα, σε κάδρα κ.α.
Και επειδή η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται, ας κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας να ομορφύνουμε τη κάθε μέρα, φτιάχνοντας τη διάθεση όχι μόνο τη δική μας αλλά και των γύρω μας.
Συλλέξαμε μια σειρά από ανάλογα παραδοσιακά αντικείμενα που μας εύχονται «Καλημέρα» και σε συνδυασμό με δίστιχα καλημερούδια τα παρουσιάζουμε παρακάτω.

Μια καλημέρα θα σας πω με της καρδιάς τα χείλη
και να περνάτε όμορφα αγαπημένοι φίλοι!!!


Μια καλημέρα θα σας πω και όπου και να είστε
Καλά να πάει η μέρα σας να μη στεναχωρείστε

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

Επιχρωματισμένα πορτραίτα του Βαλτινού



Παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, πορτραίτα ανδρών και γυναικών από το Βαλτινό, που επιχρωματίστηκαν στις «Γραφικές Τέχνες» Δ. Τσιγάρα και αναδείχθηκαν σε μια άλλη εικαστική άποψη, όπου το χρώμα κυριαρχεί, χωρίς να χάνεται η αίσθηση της παλαιότητας.
Είναι όλοι Βαλτσινιώτες και αυτή η ιδιότητά τους, τους ενώνει εδώ και πάλι, μετά από τόσο καιρό και τους αθροίζει μαζί σε μια Συλλογή, που σε κάνει να αισθάνεσαι όπως, μπροστά σ’ ένα θαμμένο οικογενειακό άλμπουμ.


Κοιτάζοντας τα πορτρέτα, μπορεί κανείς να ονειροπολήσει και να αναλογιστεί τη σχετικότητα του χρόνου.
Σκιές θα ήταν σήμερα οι άνθρωποι αυτοί στη μνήμη όσων θυμόνταν. Αλλά να, που τώρα με τη επιχρωμάτιση αυτή μεγεθύνονται και μας κοιτάνε χωρίς να μας βλέπουν. 


Λες και θα ξεπηδήσουν από το κάδρο τους και θα μας καλημερίσουν.
Λες και θα μας διηγηθούν την ιστορία τους, για να τους μάθουμε καλύτερα, να τους εμπιστευτούμε, για να μας δείξουν τον τρόπο για το μοιραίο «πέρασμα»...
Εκεί όπου περπάτησαν εκείνοι...
Εκεί όπου ζούμε σήμερα εμείς...
Εκεί όπου θα τρέχουν αύριο οι νεότεροι...

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

«Ψηφιακό Ασκληπιείο» το πρώτο βήμα



Η πατρίδα του Ασκληπιού τιμά και συνεχίζει το έργο του πρώτου γιατρού της ανθρωπότητας Αναλυτικά τα βήματα και οι δράσεις στον πρωτοποριακό χώρο επιστήμης και γνώσης που σχεδιάστηκε προσεκτικά 
Με έναν άκρως μελετημένο και τεκμηριωμένο σχεδιασμό, ο Δήμος Τρικκαίων προχωρά με συγκεκριμένα βήματα στην αξιοποίηση της παράδοσης του Ασκληπιού. Ετοιμάζεται να υλοποιήσει το «Ψηφιακό Ασκληπιείο», μια καινοτόμα δράση που ενσωματώνει και προωθεί, ολόκληρο το πλέγμα σχέσεων που διέπει την αρχαία και σύγχρονη ιατρική, τη μουσειολογία, την τεχνολογία, τους γιατρούς, τα φαρμακευτικά φυτά, τον εναλλακτικό τουρισμό.
Πρώτο βήματα αυτού σχεδίου, το Ψηφιακό Ασκληπιείο. Ένα μοναδικό στην Ελλάδα κέντρο συνάντησης της ιατρικής, της φαρμακευτικής δράσης και της τεχνολογίας, σε έναν χώρο εμβληματικό: στα ριζά του Κόζιακα, από όπου θρυλείται ότι ο Ασκληπιός συγκέντρωνε τα βότανά του.

Η σχετική πρόταση του Δήμου Τρικκαίων υποβλήθηκε στο τοπικό πρόγραμμα του LEADER την Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2018. Με προϋπολογισμό 599.874,79€  και χρονοδιάγραμμα έναρξης υλοποίησης, τον ερχόμενο Απρίλιο, ο Δήμος Τρικκαίων προωθεί την αξιοποίηση του brand name Ασκληπιός. Αυτό συμβαίνει μέσω ολοκληρωμένου σχεδίου, που συμπεριλαμβάνει δημιουργία τοπικής παραγωγικής ταυτότητας, αλλά και ενθάρρυνση της δημιουργίας ομάδας παραγωγών για τη δημιουργία πιστοποιημένων φαρμακευτικών κι αρωματικών φυτών.
Το «Ψηφιακό Ασκληπιείο», αποτελεί μια δράση που μεταβάλλει τον Δήμο Τρικκαίων, σε κέντρο της ιατρικής και της υγιεινής. Αυτό θα συμβεί στο παλιό, εγκαταλειμμένο Δημαρχείο Δ. Κόζιακα, που υποδέχεται τη δράση, αναπτύσσοντας επί μέρους δραστηριότητες, αφιερωμένες στον θεό Ασκληπιό.

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

Η Περιφερειακή Ένωση Δήμων Θεσσαλίας (ΠΕΔ) τίμησε τους διατελέσαντες Δημάρχους στην Αυτοδιοίκηση.



Σε μια σεμνή τελετή, που πλημμύρισε από συγκίνηση και έντονα συναισθήματα, την Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου, στις 7 μ.μ., στο ξενοδοχείο «Ananti City Resort», στα Τρίκαλα, η Περιφερειακή Ένωση Δήμων Θεσσαλίας διοργάνωσε μια εκδήλωση προκειμένου να τιμήσει όλους τους δημάρχους και νομάρχες της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων που υπηρέτησαν τις τοπικές κοινωνίες και τον θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, από την εφαρμογή του προγράμματος «Καποδίστριας» (1997) έως και σήμερα.
Πρόκειται για τη δεύτερη (η πρώτη έγινε στην Καρδίτσα τον περασμένο Μάρτιο), από τις τέσσερις συνολικά σχετικές εκδηλώσεις που αποφάσισε να διοργανώσει το Δ.Σ. της Π.Ε.Δ. με σκοπό «να αναδειχθεί η ιδιαίτερη προσφορά των αυτοδιοικητικών της περιοχής μας στην ικανοποιητική εφαρμογή των πολύπλοκων νομικών σχεδίων αρχικά του «Καποδίστρια» και στη συνέχεια του «Καλλικράτη».

Συνολικά τιμήθηκαν 63 πρώην και νυν αιρετοί άρχοντες της αυτοδιοίκησης Α’ και Β’ βαθμού, που υπηρέτησαν τον θεσμό στο Νομό Τρικάλων. 
Ο Πρόεδρος της διοργανώτριας ΠΕΔ Θεσσαλίας και Δήμαρχος Μουζακίου κ. Γιώργος Κωτσός χαιρέτησε τους παρευρισκόμενους και με τους εν ενεργεία Δημάρχους και τους εκπροσώπους τοπικών φορέων, απένειμαν τιμητικές πλακέτες στους πρωταγωνιστές της βραδιάς.

Μεταξύ των τιμηθέντων ήταν και ο συγχωριανός μας Δημήτρης Τσιγάρας. Την αναμνηστική πλακέτα στον πρώην Δήμαρχο Καλλιδένδρου Δημήτρη Τσιγάρα απέδωσε ο Αστυνομικός Διευθυντής Τρικάλων κ. Στέλιος Μπιλιάλης.
Παρουσιάζουμε παρακάτω τα ονόματα και φωτογραφίες των Δημάρχων από μεταπολίτευση, «Ι. Καποδίστρια – Καλλικράτη» (1975-2019).

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

Μουσική πανδαισία παρέα με τα ξωτικά



Πλήθος εκδηλώσεων από τον Δήμο Τρικκαίων παράλληλα με τον Μύλο των Ξωτικών - Διάχυση των δράσεων στην πόλη, με φιλαρμονικές, χορωδίες, συναυλίες, παρελάσεις. 
Με πλήθος σημαντικών μουσικών εκδηλώσεων, ο Δήμος Τρικκαίων μετέχει στη μεγαλύτερη γιορτή των Χριστουγέννων στη χώρα, τον Μύλο των Ξωτικών. Οι δομές του Δήμου( μέσω της Διεύθυνσης Παιδείας, Πολιτισμού και Αθλητισμού), Δημοτική Φιλαρμονική, η Δημοτική Χορωδία, το Δημοτικό Ωδείο, η Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Τρικάλων και Δημοτικός Κινηματογράφος διοργανώνουν εκδηλώσεις πανελλήνιας σημασίας. Συγκεκριμένα:
1ο Φεστιβάλ Φιλαρμονικών
Η αρχή γίνεται με την διοργάνωση για πρώτη φορά στα Τρίκαλα του Φεστιβάλ Φιλαρμονικών που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 8 και την Κυριακή 9 Δεκεμβρίου. Σε αυτό θα συμμετέχουν Φιλαρμονικές από όλη την Ελλάδα, οι εξής:
Φιλαρμονική Δήμου Ηγουμενίτσας
Φιλαρμονική Ορχήστρα Δήμου Καρδίτσας
Φιλαρμονική Ορχήστρα Δήμου Λεβαδέων
Φιλαρμονική Δήμου Μετεώρων
Δημοτική Φιλαρμονική Μουζακίου
Φιλαρμονική Δήμου Τεμπών
Δημοτική Φιλαρμονική Τρικάλων
Στις 17:00 και τις δύο ημέρες,  θα γίνει παρέλαση από τις φιλαρμονικές ως εξής:
Η 1η διαδρομή θα ξεκινήσει από την έδρα της Φιλαρμονικής – τη Δωροθέα Σχολή -, θα διασχίσει την Στρατηγού Σαράφη, θα συνεχίσει στην Ανδρούτσου και από κει στην  Καραϊσκάκη, στην Ερμού, στην Κεντρική Πλατεία και μέσω της πεζογέφυρας. στον πεζόδρομο της Ασκληπιού και θα καταλήξει στο Δημαρχείο.

Η 2η διαδρομή θα ξεκινήσει επίσης από τη Δωροθέα  Σχολή, θα διασχίσει ένα μικρό τμήμα της Στρατηγού Σαράφη, θα συνεχίσει από την Ν. & Ρ. Παππά και στην συνέχεια στην Κοραή,  στο Παλαιό Δεσποτικό, στον πεζόδρομο Ιουλ. Αδάμ, Βύρωνος και θα καταλήξει στο Δημαρχείο.

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Δημιουργίες καλλιεργώντας έπιπλα



Όταν η έμπνευση, το μεράκι και η τεχνική βρίσκουν εύφορο έδαφος, τότε τα αποτελέσματα είναι απίστευτα.
Ο Peter Cook μαζί με τη σύντροφό του Becky Northey δημιούργησαν την εταιρία Pooktre που ειδικεύεται στην καλλιτεχνική διαμόρφωση δέντρων και θάμνων καθώς αυτά αναπτύσσονται.


Οι δύο καλλιτέχνες κηπουροί δημιουργούν σχέδια που θέλουν να υλοποιήσουν με τη βοήθεια των κλαδιών και του κορμού και ενώ το φυτό αναπτύσσεται εφαρμόζουν ειδικά κλαδέματα και στρέφουν τα νεαρά κλαδιά πάνω σε ειδικά πλαίσια που αντιστοιχούν στο τελικό σχέδιο της διαμόρφωσης. Το φυτό δεν καταστρέφεται, αλλά συνεχίζει να διατηρεί το φύλλωμά τους και να ανθοφορεί.
Με αυτή την τεχνική έχουν δημιουργήσει δέντρα καρέκλες, δέντρα ανθρώπους, δέντρα τραπεζάκια κ.α. 

Δείτε παρακάτω μια συλλογή φωτογραφιών με τις διάφορες δημιουργίες τους.

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

Λέξεις του τόπου μας, από το Γλωσσάρι Ιδιώματος Δυτικής Θεσσαλίας και ευρύτερης περιοχής αυτής. ΟΜΙΚΡΟ




Του Ευαγγέλου Στάθη Φιλολόγου

Συνεχίζοντας την παρουσίαση μέρους από το λεκτικό – γλωσσολαογραφικό υλικό που αφορά τον τόπο μας, και το οποίο έχει καταγραφεί στο βιβλίο μου με τίτλο: «Γλωσσάρι ιδιώματος Δυτικής Θεσσαλίας και ευρύτερης περιοχής αυτής», γίνεται μια επιλογή λέξεων που αρχίζουν από το γράμμα Ο και παρουσιάζονται παρακάτω με αλφαβητική σειρά:



όλιαλέ   επιφών., όπως το ολαλά·  κραυγή μικρού παιδιού συνοδευόμενη από κλάμα, όταν χτυπούσε ή το χτυπούσαν: όλιαλέ, μανούλα μου, μη μι βαρείς άλλου – όλιαλέέέ! πάτσα ένα αγκάθι !
όλιγου  του ουδ. ουσ.  1) το καθάρσιο· καθαρτικό φάρμακο για την εκκένωση των εντέρων· είναι πολύ άνοστο και προκαλεί λιγούρα 2) μεταφ. για οτιδήποτε υγρό που είναι άνοστο: ατατέ, σαν όλιγου είναι!
όμπγυου  του  ουδ. ουσ.  το έμπυον, το πύον
όντας και όντις ως σύνδ. όταν: όντας βαρέσει (ανατείλει) η ήλιους, να κινήεις για τη δλειά σ’
οξ κι ξηρό σ’  έκφραση οργής και θυμού ως απάντηση στο όχι: σι λέω  τόσην ώρα, θα πας ή δε θα πας; όχι! οξ κι ξηρό σ’ να σι μάσει
όργους  ουδ. ουσ.  ο  όργος,  τμήμα εργασίας στο χωράφι (από δω και η λέξη όργωμα)
όρνιου  του  ουδ. ουσ. 1) το αρπακτικό πτηνό όρνιο: έπισαν απάν’σαν τα όρνια 2) μεταφ. υβριστικά για άνθρωπο ανόητο, ελαφρά καθυστερημένο, αμόρφωτο: κι συ, ρε όρνιου, δεν έκανις τίπουτι; έκατσις μι του στόμα κλειστό;
όρσι  ρ. προστ.  όρισε (ρ. ορίζω)· απάντηση σε κείνον που προσφωνούσε κάποιον: ω νύφη, πού είσι; όρσι, ιδώ στου μαειργιό είμι
ό, τι  αντων.  1) οτιδήποτε:  ό,τι κι να πεις, ό,τι κι να καντς, ιγώ μνια φουρά  δε θα σεακούσου – η παππούς φέρει κάθι μέρα κάτι στ’ αγγόνια τ’, νια καραμέλλα, ένα κλούρι, ένα ό,τι  2) ό,τι κι αντί· για οτιδήποτε, για κάθε περίπτωση και περίσταση: ό,τι κι αντί αυτήν βγαίνει μπρουστά, μα για του ένα μα για του άλλου συζητάμι –  ό,τι κι αντί ιγώ φταίω, κάνας άλλους; αμ ντε!
ότιλουεός  επίθ.  ότιλουεός, ότιλουεά, ότιλουεό:  ό,τι λογής, οποιοσδήποτε, όποιος: τίλουεό να είνι του χρώμα; ότιλουεό θελτς ισύ
Ουβρεός  η αρσ. θηλ. η Ουβρεά· ο Οβριός, ο Εβραίος
ουγκιά  η  θηλ. ουσ.  μονάδα βάρους· συνηθίζονταν για την αγοραπωλησία πρόβειων μαλλιών: θα χρειαστούμι καμπόσις ουγκιές μαλλιά να φκιάσουμι βιλέντζις
ουγκώνου  ρ. αμετάβ. και μεταβ. αόρ. όγκουσα· ουγκώνουμι ουγκώτχα ουγκουμένους 1) αισθάνομαι όγκωμα στο στομάχι, βαρυστομαχιά: έφαγα πουλύ κι όγκουσα, δε θέλου άλλου 2) μεταφ. για πρόσωπα αντιπαθώ κάποιον: απού τότι που μίλτσι έτσι τουν όγκουσα – ουγκώτχα ένα ένα μι τς κουβέντις απ’μι είπι κι απού τότι είμι ουγκουμένους όταν τουν γλέπου
ουδι  μόριο  ακριβώς, όπως έχει· χρησιμοποιείται σε φράσεις, όπως ουδιέτσι (όπως έχει) – ουδιτότι (αμέσως τότε) – ουδιδώ, ουδικεί (εδώ ακριβώς, εκεί ακριβώς) – ουδι αυτός (αυτός ο ίδιος)

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2018

Μια κοινή δράση των Γυμνασίων Βαλτινού, Μεγαλοχωρίου και Μεγ. Καλυβίων. Ενσυναίσθηση: πρέπει να μάθεις τι σημαίνει αυτή η λέξη!



H ενσυναίσθηση λειτουργεί ως αντίδοτο στο μίσος. «Θέλει» να καταλάβει τον άλλον τόσο βαθιά, σαν να ήταν μέσα του, αποτελεί  λοιπόν, έναν πολύ σημαντικό παράγοντα στην συναισθηματική ανάπτυξη.  Έχει αποδειχθεί πως τα παιδιά από την προσχολική κιόλας, ηλικία είναι ικανά να δείξουν ευαισθησία απέναντι στους άλλους.
Για «να βιώσεις τα συναισθήματα του άλλου», δεν χρειάζονται πολλά. Με ένα απλό άγγιγμα, με μία κίνηση του κεφαλιού, ή ακόμη, και με την απόλυτη σιωπή μπορεί να επιτευχθεί η ενσυναίσθηση. Το ρήμα «συν-αισθάνομαι» περιγράφει πιο εύκολα την ουσία της ενσυναίσθησης. «Αισθάνομαι μαζί σου» σημαίνει ότι δεν περιορίζομαι σε μία απλή κατανόηση του προβλήματος σου, αλλά ότι αφήνω τη χαρά ή τη λύπη σου να γίνει δική μου.
«Η αρμονική συμβίωση είναι το ζητούμενο» και η empathy στα αγγλικά / Empathie στα γερμανικά, αυτή η αξιοζήλευτη λέξη, φαίνεται πως πολλές φορές, εκπληρώνει τον σκοπό να μπεις πρώτα στη θέση του άλλου και μετά να τον κρίνεις.  Ή ακόμη καλύτερα να μην κρίνεις, απλώς να γνέψεις πως είσαι εκεί για να ακούσεις και να καταλάβεις.

Το νόημα και την σημασία αυτής της έννοιας προσπάθησαν να εξηγήσουν και να αισθανθούν οι μαθήτριες και οι μαθητές  τριών Γυμνασίων του νομού Τρικάλων, του Γυμνασίου Βαλτινού, του Γυμνασίου Μεγαλοχωρίου και του Γυμνασίου Μεγάλων Καλυβίων.
Με αφορμή την γερμανική γιορτή του Αγίου Μαρτίνου οι μαθητές  της  Α΄ τάξης  των τριών Γυμνασίων με την βοήθεια της καθηγήτριάς τους, Ρίτας Ρουσιαμάνη, και με την υποστήριξη των διευθυντών των γυμνασίων, κυρίου Σωτηρίου Τσαντίλα,, κυρίου Θωμά Ροκκά και κυρίου Νικολάου Κοσβύρα, έμαθαν μέσα από βίντεο, κείμενα και τραγούδια την ιστορία του Αγίου της Συμπόνιας.  Έφτιαξαν οι ίδιοι  γλυκύσματα, τα οποία μοιράστηκαν και πρόσφεραν σε όλους τους μαθητές και τους καθηγητές τους και τραγούδησαν τραγούδια για τον Άγιο κάνοντας  προς τιμήν του μια πομπή με φαναράκια δικής τους κατασκευής.

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2018

Απεβίωσε η Αικατερίνη συζ. Νικολάου Απόχα



Απεβίωσε την Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2018 η συγχωριανή μας Αικατερίνη σύζυγος Νικολάου Απόχα, σε ηλικία 89 ετών.
Η Αικατερίνη, το γένος Νικολάου Νικολάου γεννήθηκε το 1929 στη Φωτάδα. Ήταν παντρεμένη με τον Νικόλαο Απόχα και απόκτησαν δύο παιδιά, τον Ευάγγελο και την Σταυρούλα.  

Μια βόλτα με το τρένο των Τρικάλων




Επιστρέφουμε σε μια παλαιότερη ανάρτηση, η οποία έχει τη διαχρονική της αξία και παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, που αφορά στο δρομολόγιο της γραμμής του τρένου Τρίκαλα - Καλαμπάκα.
Μια καταγραφή ενός ταξιδιού με το τρένο, πήγαινε-έλα: Τρίκαλα - Καλαμπάκα. 
Το 1886 ολοκληρώθηκε η κατασκευή της γραμμής Βόλου - Καλαμπάκας του Θεσσαλικού Σιδηρόδρομου. Αρχικά το τρένο έφτανε από το Βόλο ως τους Στεφανουσαίους (Δροσερό) και λίγο μετά συμπληρώθηκε η διαδρομή ως την Καλαμπάκα. 
Εκατόν δέκα χρόνια μετά, δηλαδή το 1996, με εξοπλισμό μια κάμερα, κάναμε τη διαδρομή, Τρίκαλα - Καλαμπάκα, με το τρένο καταγράφοντας έτσι το ταξίδι. Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τσιγάρας.
Με όχημα, την αυτοκινητάμαξα ή οτομοτρίς, που οι παλαιότεροι θα θυμούνται και πολλοί θα έχουν ταξιδέψει με αυτή, πραγματοποιήσαμε τη διαδρομή και καταγράψαμε τον τόπο, τον τρόπο και τις συνθήκες του ταξιδιού. Καταγράψαμε το παλιό κτίριο του σταθμού των Τρικάλων πριν από την ανακατασκευή του σε διώροφο, τα παλιά βαγόνια που υπήρχαν στον σταθμό, τις παλιές γραμμές, και γενικά όλη τη διαδρομή. 
Το οτομοτρίς ήταν ένα σιδηροδρομικό όχημα, τρένο από τα πρώτα πολυτελή στην Ελλάδα. Εκτελούσε το δρομολόγιο Βόλος - Καρδίτσα - Τρίκαλα - Καλαμπάκα και φυσικά με πολλές στάσεις στα ενδιάμεσα χωριά και με την ανταπόκριση στον Παλαιοφάρσαλο. Η αυτοκινητάμαξα αυτή, κινούνταν στις γραμμές μέχρι το 2002 όπου ολοκληρώθηκε η διαπλάτυνση και ο εκσυγχρονισμός του σιδηροδρομικού δικτύου.

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2018

Τα Τρίκαλα και οι άλλοι Πίσω από την σεκόγια των Τρικάλων



Της Λίλας Σταμπούλογλου

Πίσω και από το γεγονός ότι την στολίζουν και την προβάλλουν ως το γιορτινό, πιο ψηλό απ' όλα, φυσικό δέντρο τους, διακρίνεις μια ευαισθησία και μια κομψότητα. Όχι, δεν θέλω να πάω στα Τρίκαλα, θέλω τα Τρίκαλα να «έρθουν» σε μένα!
Η αισθητική και η φιλοσοφία ενός τόπου φαίνεται από παντού. Ακόμα κι από τον χριστουγεννιάτικο στολισμό του. Αλλού διαβάζεις «άναψαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο με Φουρέιρα και Αργυρό»  και αλλού «στόλισαν το ψηλότερο φυσικό χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ελλάδας». Αλλού βλέπεις να στήνουν πίστες μπουζουκλερί για να γιορτάσουν πάνω τους την έναρξη των γιορτών, και αλλού να στήνουν ένα παραμυθένιο σκηνικό αξιοποιώντας ό,τι έχουν στην πόλη τους. Μια γιγάντια σεκόγια έχουν λοιπόν στην πλατεία τους οι Τρικαλινοί, μιας και γι’ αυτούς μιλάω, και τη στόλισαν και φέτος, όπως κι άλλες χρονιές. Το δέντρο μεταφυτεύτηκε στα Τρίκαλα το 1977, από τον τότε Δήμαρχο Τρικκαίων Κώστα Παπαστεργίου και έκτοτε ζει και βασιλεύει και ψηλώνει, έχοντας πια γίνει ένα σύμβολο της πόλης. Τόσο πολύ, θα μου πείτε, ενθουσιάστηκες κι εσύ με την χριστουγεννιάτικη σεκόγια των Τρικάλων; Ναι, γιατί πίσω απ’ αυτήν, κι απ’ το γεγονός ότι την στολίζουν και την προβάλουν ως το γιορτινό, πιο ψηλό απ’ όλα, φυσικό δέντρο τους, διακρίνεις μια ευαισθησία και μια κομψότητα. Διακρίνεις τη φιλοσοφία της πόλης, τον χαρακτήρα και τη νοοτροπία της. Διακρίνεις έναν πολιτισμό. Θέλετε να τον πείτε ευρωπαϊκό, πείτε τον έτσι. Ο πολιτισμός των Τρικάλων δεν φαίνεται βεβαίως τώρα, μ’ έναν στολισμό Χριστουγέννων. Έχει φανεί από διάφορα άλλα που εδώ και χρόνια καθιερώνουν στην πόλη τους, τα οποία διαμορφώνουν την εικόνα και την καθημερινότητά της. Θες το λεωφορείο χωρίς οδηγό που τέθηκε σε πιλοτική χρήση για ένα διάστημα πραγματοποιώντας συνολικά 1.490 δρομολόγια, και μεταφέροντας 12.138 επιβάτες; Θες η καλαίσθητη ξύλινη περίφραξη που κρύβει τους κάδους σκουπιδιών τους, την οποία καθιέρωσαν πριν ένα χρόνο; Θες το δωρεάν ασύρματο ίντερνετ που η πόλη παρέχει σε όλους τους πολίτες της και τις εκπληκτικές ηλεκτρονικές παροχές που τους δίνει; Ένα παράδειγμα είναι ότι οι δημότες έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν online στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου κι ότι απολαμβάνουν υπηρεσίες τηλεπρόνοιας. Πράγματα δηλαδή, που σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, φαντάζουν σαν σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Θες η καθιέρωση των ποδηλάτων, που είναι τόσο γενικευμένη που σου δίνει την εντύπωση ότι όλη η πόλη κινείται με ποδήλατα; Για την ιστορία, τα Τρίκαλα δεν διαθέτουν μόνο το ψηλότερο φυσικό χριστουγεννιάτικο δέντρο, αλλά και τον μεγαλύτερο ποδηλατόδρομο της Ελλάδας, τον οποίο μάλιστα πρόσφατα έβαψαν και κόκκινο για να ξεχωρίζει και να εξασφαλίζει μεγαλύτερη ασφάλεια στους ποδηλάτες. Για να μην πω βεβαίως για την εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου σε όλη την πόλη. Στις 20 Νοεμβρίου του 2017, τα Τρίκαλα έκοψαν το κάπνισμα κάνοντας παράλληλα εκστρατεία ενημέρωσης σε πολίτες και καταστηματάρχες. Όλοι συμμορφώθηκαν και όποιος παραβαίνει το νόμο, τιμωρείται. Εδώ λες: αλληλούια! Επιτέλους, μια πόλη στην Ελλάδα που κάνει το αυτονόητο. Στα παραπάνω λοιπόν, προστέθηκε και μια γιορτινή πρωτοβουλία, ο στολισμός μιας ψηλής σεκόγιας, πλήρως εναρμονισμένη με τη φιλοσοφία της πόλης και την αισθητική της. Βλέποντας μάλιστα τις φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν, όλος ο χριστουγεννιάτικος στολισμός των Τρικάλων αποπνέει μια ατμόσφαιρα σικάτη. Πόσο λείπει αυτή η λέξη απ’ τον τρόπο που στολίζουμε τις πόλεις μας τις γιορτές. Είναι τόσα τα άθλια γιορτινά στολίδια που βλέπεις να κρέμονται σε δρόμους ανά την Ελλάδα, τόσα τα δέντρα εκτρώματα που αντικρίζεις σε πλατείες και τόσες οι δήθεν μοντέρνες γιορτινές κατασκευές που η λέξη κιτς δεν φτάνει για να τις χαρακτηρίσει, που όταν βλέπεις έναν καλόγουστο στολισμό συγκινείσαι. Άδικο έχω; ΥΓ. Μην αρχίσετε τα: άμα σ’ αρέσουν τόσο πολύ τα Τρίκαλα, πήγαινε να ζήσεις εκεί. Εγώ θέλω τα Τρίκαλα να έρθουν σ’ εμένα.

Πηγή: Protagon.gr

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2018

Γ’ Συμπόσιο Λογοτεχνίας Κοζάνης



(Στην φωτογραφία μια αγαπημένη παρέα: Γεωργία Κολοβελώνη, Γεωργία Τριανταφυλλίδου, Αντώνης Κάλφας, Τίτος Πατρίκιος, Ηλίας Κεφάλας εντός της Νέας Βιβλιοθήκης Κοζάνης).

Στις εργασίες του Γ’ Συμποσίου Λογοτεχνίας Κοζάνης, που πραγματοποιήθηκε στο νέο κτίριο της δημοτικής βιβλιοθήκης Κοζάνης, στις 23-25 Νοεμβρίου 2018, το οποίο επιμελήθηκε ο Β.Π. Καραγιάννης και η Δήμητρα Καραγιάννη, με τιμώμενο πρόσωπο τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο, συμμετείχαν και οι συγχωριανοί μας ποιητές Ηλίας Κεφάλας και Γεωργία Κολοβελώνη.


Η ποιήτρια Γεωργία Κολοβελώνη επισήμανε τα εξής στην προσωπική της ιστοσελίδα:
«Επιστρέφοντας από την Κοζάνη την προηγούμενη Κυριακή, απολαμβάνοντας το χειμωνιάτικο τοπίο και την ομίχλη των βουνών, σκεφτόμουν πόσο τυχερή είμαι που απόλαυσα ένα υπέροχο συμπόσιο Λογοτεχνίας, στο πανέμορφο νέο κτίριο της δημοτικής βιβλιοθήκης, στην οποία είχαμε τη χαρά να ξεναγηθούμε από τον Πρόεδρό της Παναγιώτη Δημόπουλο. Τυχερή -και ευγνώμων- που ο Αντώνης Κάλφας με τίμησε με τα λόγια του για το «Μελάνι στον ουρανίσκο», που απόλαυσα τη συντροφιά και τις λέξεις του Τίτου Πατρίκιου, που συνάντησα παλιούς και νέους φίλους. Όλα αυτά χάρη στον ακούραστο μαέστρο λέξεων Βασίλη Καραγιάννη, εκδότη του περιοδικού «Παρέμβαση», και την άοκνη Δήμητρα Καραγιάννη, οι οποίοι μόχθησαν για την εξαιρετική διοργάνωση. Τους αξίζουν θερμά συγχαρητήρια!»


Ενώ ο ποιητής Ηλίας Κεφάλας για το Γ’ Συμπόσιο εκφράστηκε με τον ποιητικό του λόγο:
ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ ΚΙ Ο ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ
"Εκεί που αναρωτιέσαι για πράγματα που πρώτη φορά
αντικρίζεις
για πράγματα χιλιοειπωμένα που έχουν πια περάσει
για πράγματα που ξαφνιάζουν κι ας γίνονται κάθε μέρα
για πράγματα που έλεγες δεν θα συμβούν ποτέ
και τώρα συμβαίνουν μπρος στα μάτια σου
[...]
για πράγματα που τα προγραμμάτισες και δεν σου βγήκαν
γι´ άλλα που τα σχεδίασαν άλλοι και βγήκαν διαφορετικά
για πράγματα που σου έτυχαν χωρίς να τα περιμένεις
για πράγματα που μόνο τα ονειρεύτηκες
και κάποτε, μία στις χίλιες πραγματώθηκαν...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση."

Λοιπον εκεί απάνω, ήγουν στην Κοζάνη, μας ξαναβρήκε η ποίηση του Τίτου Πατρίκιου κι εμείς βρήκαμε και ξαναβρήκαμε τον ποιητή της.


Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2018

Ταχυδρομικός διανομέας



Με τους όρους αγγελιαφόρος, κομιστής μηνυμάτων, φτερωτός Ερμής, ταχυδρομικός διανομέας, ή απλά Ταχυδρόμος, ορίζεται ο ταχυδρομικός υπάλληλος που λαμβάνει, μεταφέρει και διένειμε την αλληλογραφία.
Γνώριμη φιγούρα, που αγαπήθηκε, παλιότερα, καθολικά σε ολόκληρη την Ελλάδα, ξεμύτιζε από το βάθος της στράτας και έφερνε την χαρά και την ελπίδα με τα νέα που κουβαλούσε.
Αλήθεια όμως πως ήταν παλιά οι ταχυδρόμοι; Πως μετέφεραν τα γράμματα; 

Τους αποκαλούσαν αγροτικούς διανομείς και ήταν πραγματικά ήρωες γιατί μέσα από αντίξοες συνθήκες προσπαθούσαν να κάνουν το καθήκον τους.


Μια συλλογή φωτογραφιών και μια αναφορά στους παλιούς ταχυδρόμους μας ξαναθυμίζει την πιο συμπαθητική μορφή των αναμνήσεών μας.
Εχέμυθος και συνεπής με το λειτούργημά του, έρχονταν σε άμεση επαφή και δένονταν συναισθηματικά με την κάθε οικογένεια, τόσο στις χαρές, όσο και στις λύπες της ζωής.
Αντίκριζε μάτια βουρκωμένα, έρχονταν καθημερινά σε επαφή με την λαχτάρα και τον πόθο του νόστου. Έκανε τον παρηγορητή λέγοντας δυο λόγια ελπίδας για να απαλύνει τον πόνο.
Αντιμέτωπος με ταλαιπωρίες και κινδύνους, πότε διάβαινε λασπωμένους και κακοτράχαλους δρόμους, πότε μέσα στα κρύα, πότε στις ανυπόφορες ζέστες προσηλωμένος στο καθήκον να μεταφέρει το άγγελμα.
Η στολή του είχε χρώμα ανοιχτό γκρι και στη κεφαλή φορούσε πηλίκιο.
Φορτωμένος με την ταχυδρομική του τσάντα, που κρεμούσε μπροστά στο στήθος ή στην πλάτη του, κατέφθανε στο χωριό πότε με άλογο, πότε με ποδήλατο, πότε με μηχανάκι, πότε με αυτοκίνητο μα, ποτέ χωρίς χαμπέρια…



«Διορίστηκα στις 4 Σεπτεμβρίου του 1951 και υπηρέτησα ως αγροτικός διανομέας μέχρι το 1985. Το ’50 και το ’60 ήταν πολύ δύσκολα χρόνια. Δεν υπήρχε ούτε δρόμος ούτε γεφύρι. Πιανόμουν από τα πλατάνια, για να περάσω από το ποτάμι. Διέσχιζα 75 χιλιόμετρα την ημέρα, πότε με το μουλάρι -εάν είχε καλό καιρό- πότε με τα πόδια. Μες στο καταχείμωνο, που το χιόνι έφτανε στο ένα μέτρο, έπρεπε να περπατήσω μεγάλες αποστάσεις, για να πάω τα γράμματα και τις επιταγές στα νοικοκυριά.
Με περίμεναν σαν τον Μεσσία. Χαρμόσυνες και δυσάρεστες ειδήσεις, όλες συγκεντρωμένες μέσα στο τσαντάκι μου, τις μετέφερα από πόρτα σε πόρτα. Με αγωνία και μάτια βουρκωμένα -πολλές φορές- όλοι περίμεναν ένα γράμμα»,
 

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018

Νέα επιστήμονας, η συγχωριανή μας Οδοντίατρος Νάσια Ριζαργιώτη



Στην καθιερωμένη εκδήλωση αποφοίτησης της Οδοντιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, η συγχωριανή μας Νάσια Ριζαργιώτη, ορκίστηκε και έλαβε το πτυχίο της, την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2018, παρουσία πρυτανικών αρχών, καθηγητών, συγγενών και φίλων.


Μέσα σε μια ενθουσιώδη και ιδιαίτερα συγκινητική τελετή στη οποία παρευρέθη και πλήθος γονέων των διπλωματούχων πλέον Οδοντιάτρων, έλαμπαν από ευτυχία και οι γονείς της Νάσιας Ριζαργιώτη, ο Παύλος και η Δώρα, που βρέθηκαν δίπλα της και μοιράστηκαν με ικανοποίηση, χαρά και υπερηφάνεια την κατάκτηση της κόρης τους.
Και βέβαια, μετά την εκδήλωση ακολούθησαν άκρως συγκινητικές στιγμές με αγκαλιές, φιλιά, δάκρυα χαράς, χαιρετισμούς, διατύπωση ευχών και συγχαρητηρίων μεταξύ των φοιτητών, των φοιτητριών, των καθηγητών των συγγενών και φίλων.


Θερμά Συγχαρητήρια λοιπόν στην συγχωριανή μας, νέα επιστήμονα, οδοντίατρο Νάσια Ριζαργιώτη, που κατάφερε να επαληθεύσει την αρχαία ρήση «Τ’ αγαθά κόποις κτώνται», κάνοντας υπερήφανους πρωτίστως τον εαυτό της, αλλά και τους γονείς, συγγενείς και φίλους. 
Καλή σταδιοδρομία και πάντα επιτυχίες και χαρές!
Ακολουθεί φωτορεπορτάζ.

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018

Αληθινές ιστορίες του τόπου μας



Με αφορμή το αφιέρωμα της Μικρασιατικής εκστρατείας παραθέτουμε μια αληθινή αφηγηματική ιστορία, καταγεγραμμένη από τον Θανάση Ζαμπακά.
Χειμώνας 1965-1966. Σούρουπο Δεκεμβρίου. Τα σχολεία κλειστά (15 ημέρες διακοπές).
Το χιόνι είχε φτάσει τους 30 πόντους και συνέχιζε να χιονίζει. Στο σπίτι, ο καπνός έβγαινε παχύς από την καμινάδα, ανέβαινε προς τα πάνω, κόντρα στην φορά του χιονιού και χάνονταν στα σύννεφα του θαμπού ουρανού. Έξω η σκαμνιά σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο, με απλωμένα τα κλωνάρια, σαν τεράστια χέρια προσπαθούσε να κρατήσει το χιόνι επάνω της, ώστε να μην πέσει κάτω στο χώμα.
Μια σκιά πήδηξε το χαντάκι της αυλής μας και σε λίγο ακούσαμε να χτυπά κάποιος την πόρτα.
«Ποιος»; φώναξε η γιαγιά και άνοιξε.
«Ά! Καλώς τον κουμπάρο». 
«Πέρνα – πέρνα μπάρμπα Γιώργο», του πρόσταξε ο πατέρας μου.
Εκείνος τίναξε το σκούτινο σακάκι του από το χιόνι, έβγαλε τις γαλότσες του και μπήκε μέσα.
«Έλα, έλα κάτσε, κάντε μέρος να καθίσει ο άνθρωπος κοντά στο τζάκι, για να ζεσταθεί», είπε η μάνα μου.
Ο μπάρμπα Γιώργος έκατσε στο κεφάλι του ντιβανιού, έβγαλε την πίπα του, εξ ου και το παρατσούκλι του, «Τσιμπούκας» και άρχισε να την περιεργάζεται.
Εγώ με την αδερφή μου, καθισμένοι στην άλλη άκρη, στο μπροστινό μέρος του κρεβατιού, παίζαμε κάνοντας φασαρία.
«Ε! ησυχία» είπε ο πατέρας, κοιτάζοντάς μας αυστηρά και μετά τις τυπικές κουβέντες  - «τα περί υγείας», «πως πάνε τα πράγματα;», «τι κάνει οικογένειά;» κλπ, πρότεινε στον επισκέπτη μας:
«Ένα τσιπουράκι θα το πιούμε;»
«Έ, βάλε ένα» είπε καταφατικά ο μπάρμπα Γιώργος.
«Άντε μπάρμπα Γιώργο να μας πεις και καμιά ιστορία, από την Τουρκία και άμα τα παιδιά είναι φρόνιμα θα καθίσουν να την ακούσουν κι αυτά», είπε ο πατέρας μου βάζοντας το τσιπουράκι.
Εμείς, σταματήσαμε αμέσως τις κουβέντες λες και κάποιος μας έκοψε απότομα τη λαλιά.
Ο μπάρμπα Γιώργος έξυσε την πίπα του, έβαλε καπνό, τον άναψε και τραβώντας μια βαθιά ρουφηξιά άρχισε να λέει:
«Στενάχωρα πράγματα θα σας πω, αλλά αφού το ’φερε η κουβέντα θα σας τα πω. Αν και κατά βάθος, δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα από τα γεγονότα αυτού του καταστροφικού πολέμου της Μικράς Ασίας.

επικοινωνιστε μαζι μας