Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

Τo μοναχικό, σιωπηλό δέντρο απέναντι απ’ τη θάλασσα




Ανεβαίνοντας προς το χωριό Γαλήνη στη Νάξο, στη δεξιά πλευρά του δρόμου στέκει ένα ψηλό κυπαρίσσι. Σε μια άκρη του δρόμου, ενώ τα βλέμματα μαγνητίζονται στην αριστερή θέα της θάλασσας που βρέχει το νησί, εκεί στέκει σιωπηλό, μοναχικό.
Όπως το ζώο που ξεμακραίνει από το κοπάδι του και βρίσκεται σε λάθος σημείο χωρίς συντροφιά. Η ομορφιά του είναι απόκοσμη, επιβλητική, η τελειότητα με την οποία είναι φτιαγμένο είναι απαράμιλλη. Ίσως δεν είναι τυχαίο που βρέθηκε εκεί, μόνον εκεί θα μπορούσε να είναι ριζωμένο, και ας είναι μόνο του, απέναντι από τη θάλασσα, παράλληλα με τους ταξιδιώτες, τους παραθεριστές, τους ντόπιους που άλλοτε το προσέχουν, άλλοτε μες στη συνάφεια των οικείων δεν το παρατηρούν. Είναι σαν να στέκεται ώρες ακίνητος ένας μοναχός στο πιο κοσμικό μέρος. Ένα μωρό μόνο να πλέει καταμεσής της θάλασσας. Μια γυναίκα με λυτά κατάξανθα μαλλιά να κρέμεται στην άκρη ενός βουνού. Ένας άνδρας γυμνός σκυμμένος μπροστά σε ένα τάμα. Είναι σαν να βλέπεις έναν νέο άνθρωπο να πεθαίνει και να τον συντροφεύουν στο τελευταίο ταξίδι του μόνον ηλικιωμένοι.
Μετά την πρώτη συνάντηση μαζί του επεδίωξα να ξανανεβώ στο σημείο. Η πρώτη φορά ήταν τυχαία, την ώρα που το βλέμμα μου αγκάλιαζε η θάλασσα τρομαγμένη γύρισα και είδα τη σκιά του να στέκει αγέρωχη μπροστά μου. Την επομένη φορά όμως πήγα για εκείνο. Ήθελα να το κοιτάξω, να παρατηρήσω την παράταιρη ομορφιά του. Με συγκινούσε η αίσθηση που είχα ότι σε εκείνο το σημείο αδικούνταν, ενώ ένιωθα ότι εκεί ανήκε.
Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε κυπαρίσσια στα νεκροταφεία. Σαν έναν συμβολισμό της ενατένισης της ζωής από τα πάνω. Της αιωνιότητας. Της θερμής σιωπής έναντι της παγωμένης φασαρίας που γράφει και η Σιμόν Βέιλ στο «Πρόσωπο και το Ιερό» (εκδόσεις Πόλις). Αυτό βρισκόταν εκτεθειμένο, απέναντι στο πέλαγος.
Υπολογίζουμε τη ζωή μας με όρους κανονικότητας. Μας ανακουφίζει να σκεφτόμαστε τον θάνατο μέσα στη φυσική φθορά. Να φύγουν από τη ζωή πρώτα οι μεγαλύτεροι, ο άνθρωπος να διανύσει τα βήματά του. Να δει τον εαυτό του στα στάδια της εξέλιξής του, να βρει την ωριμότητά του μέσα από όλες αυτές τις αντιξοότητες που επιφυλάσσει το μεγάλωμα.
Πόσο ωραία και άχαρη είναι η εφηβεία για τον άνθρωπο. Πόσο δύσκολη μπορεί να γίνει η νεανική ηλικία. Με πόσες αντιξοότητες μπορεί να σταθεί στα πόδια του σήμερα ένας άνθρωπος, να εργαστεί, να αγαπήσει, να κάνει ένα παιδί. Και πάλι λες όλες αυτές οι δυσκολίες είναι μέσα στη ζωή, ενταγμένες σε έναν σοφό κύκλο που θέλει τον άνθρωπο στις μεγάλες δυνάμεις του να παραδέρνει με τα κύματα για να βρει τη θέση του στον κόσμο. Για να σταθεί απέναντι από το πέλαγος και να το κοιτάξει όρθιος. Γιατί έρχεται η ηλικία της ωριμότητας, που δίνει λίγη ανταμοιβή. Σε πληρώνει για όλα όσα προσπάθησες. Για όλα όσα επέμεινες. Το μεγάλωμα ενός παιδιού, το άκουσμα της λέξης «μπαμπά» και «μαμά», τις επιτυχίες στη δουλειά, τις φιλίες, την αγάπη που θα έρθει και αυτή συν τω χρόνω, μεγαλώνοντας.

επικοινωνιστε μαζι μας