Τρίτη, 16 Απριλίου 2019

Πέντε ασημένια μετάλλια για την Ακαδημία Χορού Τέρψις στο Thessaloniki Dance Festival!!!



Με πέντε ασημένια μετάλλια επέστρεψε η αποστολή της Ακαδημίας Χορού Τέρψις από το μεγαλύτερο φεστιβάλ αγωνιστικού χορού στα Βαλκάνια, το «Thessaloniki Dance Festival».
Συγκεκριμένα, το Σαββατοκύριακο 13 & 14 Απριλίου 2019, η Ακαδημία Χορού Τέρψις βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για τη συμμετοχή των Αγωνιστικών Ομάδων Latin, Salsa και Oriental, στο Thessaloniki Dance Festival, που συνδιοργανώθηκε από τη σχολή χορού All Star Dance και από τον Ελληνικό Οργανισμό Διοργάνωσης Διεθνών Εκθέσεων και Εκδηλώσεων ΔΕΘ-HELEXPO.


Οι συμμετέχοντες στους αγώνες του φεστιβάλ ήταν περίπου 2.000 αθλητές όλων των ηλικιών από 35 χώρες. Ενώ  οι θεατές ξεπέρασαν τα 3.000 άτομα.
Η αποστολή της Ακαδημίας Χορού Τέρψις πλαισιώθηκε από όλο το αγωνιστικό δυναμικό της, προσωπικό, καθηγητές, μαθητές, καθώς επίσης από γονείς και φίλους που στήριξαν την προσπάθεια των αθλητών, αλλά είχαν την ευκαιρία να βιώσουν και μια πρωτόγνωρη εμπειρία, ενός διαγωνισμού με ξεχωριστή θέση στα χορευτικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δρώμενα.


Οι επιτυχίες των αγώνων για την Ακαδημία Χορού Τέρψις ήταν οι εξείς:

Τα καλοτάξιδα πουλιά



Του Δημήτρη Τσιγάρα
Είχε καλοκαιριάσει για τα καλά.
Ο ήλιος έψηνε την πέτρα, και χρύσωνε τις καλαμιές στα χωράφια. 
Η ζέστη συμμαχούσε με την απόλυτη σιγή του μεσημεριού.
Η φύση, μετά τη σύλληψη της άνοιξης, είχε περάσει στη φάση του τοκετού και της γέννας και σκορπούσε απλόχερα γύρω τα γεννήματά της.
Η κάψα του μεσημεριού γαλήνευε τη μέρα και θέριευε τον φόβο. Το ανεπαίσθητο θρόισμα των φύλλων έμοιαζε με αστραπόβροντο στην απόλυτη σιωπή της ζέστης.
Αυτές οι μεσημεριανές ώρες στο χωριό ήταν μυστήριες, γεμάτες με πρόκληση και δέος.
Λίγοι αγρότες έξω στα χωράφια κάτω από τον ίσκιο της γκορτσιάς περίμεναν να πέσει λίγο ο ήλιος, για να συνεχίσουν την εργασία τους.
Οι τσοπάνηδες στάλιαζαν τα ζώα τους στα γρέκια και έπαιρναν ένα υπνάκο στη σκιά του δένδρου μέχρι να κοπάσει το λιοπύρι.
Που και πού κανένας τζίτζιγκας έσπαζε με το τραγούδι του την απόλυτη σιωπή του μεσημεριού.


Και εμείς τα παιδόπουλα, χωρίς τις σκοτούρες του σχολείου, με μια φέτα ψωμί, με ζάχαρη και νερό, στο χέρι, χαζεύαμε και παίζαμε με τον κουρνιαχτό ξυπόλυτοι στους δρόμους.
Συναντιόμασταν με άλλους φίλους και αναζητούσαμε τη δροσιά στα ποτάμια, πότε για ψάρεμα με τα χέρια και πότε για μπάνιο στα διάφορα κλούρια που ξέραμε.
Στις όχθες της φλέβας, πότε ψαρεύαμε με τα χέρια πλατίτσες και μυλονάκια και πότε ψάχναμε για καβούρια, μέσα στις γρούσπες. Που και που βλέπαμε κανένα μπακακόφιδο, ή καμιά νεροφίδα και τα κυνηγούσαμε με διάφορα κλαριά.
Κι όταν «μας έκοβε η πείνα το στομάχι» γευόμασταν τα βατόμουρα, τα κορόμηλα, τα σκάμνια, τα σύκα… Καμιά φορά κάναμε «ντου» και στα μποστάνια, στα περιβόλια ή στα αμπέλια και βρίσκαμε μετά τον μπελά μας από τους ιδιοκτήτες. 


Άλλες φορές πηγαίναμε στο δασάκι της Παναγίας για κυνήγι. Ανεβαίναμε στα δέντρα και ψάχναμε στις φωλιές των πουλιών. Πιάναμε τα πιτσουνάκια και όταν αυτά ήταν έτοιμα για το πρώτο τους πέταγμα τα ρίχναμε στον αέρα.
Έτσι βλέποντάς τα να πετάνε στον γαλάζιο ουρανό, ταυτιζόμασταν με τα "καλοτάξιδα πουλιά" του Γκάτσου, ονειρευόμασταν και περιμέναμε ανυπόμονα το δικό μας πέταγμα!!!


επικοινωνιστε μαζι μας