Ο
Σπύρος στάθηκε ήρεμος, σχεδόν σεμνός, κρατώντας την τούρτα με τα εξήντα
κεράκια. Τα χέρια του έμοιαζαν σταθερά, σαν να κρατούσαν όχι μόνο το γλυκό της
γιορτής, αλλά και το βάρος των χρόνων που πέρασαν. Εξήντα χρόνια ζωής, χρόνια
δουλειάς, ξενιτιάς, αγώνα και υπομονής. Στο βλέμμα του υπήρχε μια γαλήνη που
δεν έρχεται εύκολα. Είναι η γαλήνη εκείνου που έζησε μακριά από τον τόπο του
και έμαθε να μετρά τη ζωή όχι με λόγια, αλλά με στιγμές.
Μετανάστης
στη Γερμανία, ο Σπύρος κουβάλησε για δεκαετίες τη σιωπηλή νοσταλγία της
πατρίδας. Οι δρόμοι που περπάτησε δεν είχαν πάντα τη γλώσσα του, ούτε τις
μυρωδιές της παιδικής του ηλικίας. Κι όμως, μέσα στον χρόνο έστησε μια μικρή
πατρίδα γύρω του: την οικογένειά του. Εκεί βρήκε ρίζες πιο βαθιές από τη
γεωγραφία.
Όταν
έσβησε τα κεράκια, δεν έσβησαν μόνο εξήντα μικρές φλόγες. Ήταν σαν να έσβηναν
οι κουρασμένες μέρες της δουλειάς, οι ώρες της μοναξιάς, οι αποστάσεις που
κάποτε φαίνονταν ατελείωτες. Στη θέση τους άναψε κάτι πιο ήσυχο: η χαρά της
παρουσίας των δικών του ανθρώπων. Ένα χαμόγελο απλό, χωρίς επιτήδευση, που
έλεγε πως άξιζε ο δρόμος.
Και
ύστερα, δίπλα στη θάλασσα, με τον ήλιο να χαμηλώνει αργά, η οικογένεια στάθηκε
ενωμένη σαν ένας κύκλος που έκλεισε. Τα παιδιά μεγάλωσαν, οι χρόνοι άλλαξαν, μα
η αγκαλιά έμεινε η ίδια. Ο Σπύρος στεκόταν ανάμεσά τους σαν ένας ήσυχος κορμός
δέντρου, γύρω από τον οποίο απλώθηκαν κλαδιά και φύλλα. Ίσως εκείνη τη στιγμή
να ένιωσε πως η ζωή δεν μετριέται σε χρόνια, αλλά σε πρόσωπα που στέκονται
κοντά σου όταν ο χρόνος περνά.
Τα
εξήντα δεν ήταν απλώς ένας αριθμός πάνω στην τούρτα. Ήταν μια στάση στον δρόμο -
μια στιγμή για να κοιτάξει πίσω και να δει πως τίποτε δεν πήγε χαμένο. Γιατί η
ξενιτιά γίνεται πιο ελαφριά όταν τη μοιράζεσαι, και τα χρόνια πιο φωτεινά όταν
τα βλέπεις να καθρεφτίζονται στα μάτια των αγαπημένων.
Κι
έτσι ο Σπύρος χάρηκε πραγματικά εκείνη τη μέρα. Όχι μόνο για τη γιορτή, ούτε
μόνο για την τούρτα. Χάρηκε γιατί ένιωσε πως, έπειτα από τόσο δρόμο, δεν
στεκόταν πια μόνος. Στεκόταν μέσα στην ίδια του την ιστορία - μια ιστορία
ανθρώπινη, απλή και πολύτιμη, σαν το φως του απογεύματος που πέφτει ήσυχα πάνω
στη θάλασσα και κάνει τα πάντα να φαίνονται πιο γαλήνια.
