Κόσμε
άσχημε, ζαβέ,
πως
τα έχεις κάνει έτσι,
άλλοι
πάντα στο λαβέ
κι
άλλοι πάνω στην πυρά,
ψήνονται
σαν κοκορέτσι.
Πάντα
λίγοι και πριβέ,
που
λυμαίνεστε τον πλούτο,
τον
μασάτε ρεζερβέ,
κι
ο λαός παίζει λαούτο.
Βρε
ντουνιά της αρπαγής,
των
ελίτ και των ολίγων,
τρώτε
πίνετε στη γης
στην
υγεία τον κολλήγων.
Πόσο
πια θα σας βαστά,
ο
πλανήτης μες στο σώμα,
τίποτε
δεν σας χρωστά,
τα
’χετ’ όλα αρπαχτά
και
τον γδέρνετε ακόμα.
Κόσμε
άδικε, ζαβέ,
με
τη μούρη την μπλαζέ,
που
την πλάση ροκανίζεις
και
δεν βλέπεις ρε γκαβέ,
πως
μ’ ασύδοτο λαβέ,
τον
πλανήτη αφανίζεις.
Φάτε
πιέστε αν αυτό,
είναι
του Θεού η κρίση,
όμως
θα σας ευχηθώ
και
πολύ θα το χαρώ,
στο
λαιμό να σας καθίσει.
Του
Λευτέρη Γκόγκα
