Με λαμπρότητα ο εορτασμός της ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Αθανασίου στο Βαλτινό

 

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και κατάνυξη εορτάστηκε η ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Αθανασίου στον Ιερό Ναό του Αγίου στο Βαλτινό, το Σάββατο 2 Μαΐου 2026. Οι εκδηλώσεις συγκέντρωσαν πλήθος πιστών από το χωριό και την ευρύτερη περιοχή, οι οποίοι προσήλθαν για να τιμήσουν τη μνήμη του Αγίου και να συμμετάσχουν στο παραδοσιακό πανηγύρι.

Στον Όρθρο και ακολούθως στην Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ιερουργήσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης Χρυσόστομος, ο οποίος απηύθυνε εμπνευσμένο θείο κήρυγμα προς τους πιστούς, αναδεικνύοντας το πνευματικό μήνυμα της εορτής. Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε και το ύψωμα του Αγίου, σύμφωνα με την τοπική εκκλησιαστική παράδοση.

Στις εορταστικές εκδηλώσεις παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, ο πατήρ Κωνσταντίνος Ζαχαράκης, ο πάτερ Αχίλλειος Σακελαρίου, η Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Τρικάλων Χρύσα Ντιντή, καθώς και ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού Βάιος Τσιγάρας.

Το χωριό γιόρτασε το πανηγύρι του Αγίου Αθανασίου μέσα σε κλίμα χαράς, ενότητας και πίστης, διατηρώντας ζωντανά τα ήθη και τα έθιμα που συνδέονται με την τοπική θρησκευτική παράδοση. Η μαζική συμμετοχή των πιστών ανέδειξε για ακόμη μία φορά τη βαθιά σχέση της τοπικής κοινωνίας με την Εκκλησία και την πνευματική της κληρονομιά.

Όταν η παράδοση γίνεται συγκίνηση και μνήμη

 

Το γυναικείο χορευτικό τμήμα του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού απέδειξε για ακόμη μία φορά το υψηλό επίπεδο και την αγάπη του για την παράδοση. Υπό την καθοδήγηση του χοροδιδασκάλου κ. Ηλία Ζαχαράκη, οι χορεύτριες, στην Πρωτομαγιάτικη εκδήλωση, παρουσίασαν ένα πρόγραμμα παραδοσιακών χορών που κατέπληξε και συγκίνησε το κοινό. Με άρτια εμφάνιση, προσεγμένες φορεσιές και άψογο συντονισμό, ανέδειξαν τη χάρη και τη δύναμη της ελληνικής λαϊκής παράδοσης.

Όμορφες και λυγερές, με περηφάνια και ζωντάνια, οι κοπέλες σκόρπισαν ρίγη συγκίνησης στους παρευρισκόμενους, μεταφέροντας με τις κινήσεις τους μνήμες, ήθη και αξίες μιας άλλης εποχής. Κάθε βήμα τους ήταν μετρημένο, κάθε σχηματισμός αρμονικός, δημιουργώντας μια εικόνα που συνδύαζε αισθητική και συναίσθημα.

Στην εκδήλωση, η Πρόεδρος του Συλλόγου και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, που αποτελούνται εξ ολοκλήρου από γυναίκες, θέλησαν να αποτυπώσουν τη μοναδική αυτή στιγμή. Με χαμόγελα και εμφανή συγκίνηση, η καθεμία τους στάθηκε διαδοχικά στο κέντρο του χορευτικού τμήματος, απαθανατίζοντας με μια αναμνηστική φωτογραφία τη ζεστή αυτή συνάντηση, ως ένα μικρό αλλά πολύτιμο ενθύμιο της κοινής προσπάθειας και της πολιτιστικής προσφοράς.

Οι Εννέα Μούσες του Βαλτινού, του Χορού και της Μνήμης

Έντεκα σκιές στο φως του Μάη

 

Στον δρόμο της επιστροφής, η μέρα δεν τελειώνει, απλώς μαλακώνει. Το φως του Μάη, χρυσό και κουρασμένο, κάθεται πάνω στους ώμους τους σαν ευλογία. Δέκα νέοι άνθρωποι, ξαδέρφια δεμένα όχι μόνο με αίμα αλλά με κοινές αναμνήσεις και άγραφες υποσχέσεις, κατηφορίζουν προς το Βαλτινό. Τα βήματά τους σηκώνουν λίγη σκόνη, μα περισσότερο σηκώνουν το βάρος της ανεμελιάς τους - εκείνο το ελαφρύ βάρος που μόνο η νιότη αντέχει.

Κι όμως, δεν είναι δέκα. Είναι έντεκα. Γιατί κάπου πίσω από το βλέμμα της εικόνας, υπάρχει ο Θανάσης - ο αόρατος της στιγμής, ο σιωπηλός μάρτυρας. Δεν φαίνεται, μα είναι παντού. Είναι το χέρι που πάτησε το κουμπί, το μάτι που διάλεξε το κάδρο, η παρουσία που θυσίασε τη θέση της για να χαρίσει στους άλλους τη μνήμη. Εκείνος δεν περπατά δίπλα τους στη φωτογραφία, μα περπατά μέσα της - σε κάθε πρόσωπο που πρόλαβε να κρατήσει.

Η Πρωτομαγιά του 1978 τους βρήκε στον Αϊ Γιάννη τον Πρόδρομο, μέσα στη φύση, με ένα κασετόφωνο να σκορπά τραγούδια που γίνονταν γέφυρες ανάμεσα στις φωνές τους. Λίγο ψωμί, λίγο τυρί, γέλια που περίσσευαν. Τίποτα σπουδαίο - κι όμως, όλα σπουδαία. Γιατί η ουσία δεν ήταν τα πράγματα, αλλά η συντροφιά. Ο τρόπος που ο ένας κοίταζε τον άλλον και αναγνώριζε έναν κόσμο κοινό.

Ο Χρήστος, ο Δημήτρης, ο Κώστας… η Γιούλα, η Ελένη, η Μαρίνα, η Βάσω… ο Στέφανος, ο Λάκης κι ο Μιχάλης. Ονόματα που τότε δεν ήταν μνήμη, αλλά παρόν. Πρόσωπα στραμμένα προς το μέλλον, χωρίς να υποψιάζονται πόσο γρήγορα αυτό το μέλλον θα γινόταν παρελθόν.

Κάποιοι κρατούν τσιγάρα, άλλοι σακούλες, άλλοι απλώς τα χέρια τους ελεύθερα - σαν να μη θέλουν να κρατήσουν τίποτα για να μη χάσουν τίποτα. Η ζωή, άλλωστε, τότε τους φαινόταν απέραντη. Δεν υπήρχε τέλος στον δρόμο, μόνο συνέχεια. Κάθε βήμα κι ένα αύριο.

Και όμως, ο χρόνος δεν περπατά μαζί μας. Προχωρά μπροστά, αθόρυβα, χωρίς να ζητά άδεια. Κι έτσι, σήμερα, η φωτογραφία αυτή δεν είναι απλώς μια επιστροφή από μια εκδρομή. Είναι μια μικρή αιωνιότητα που πάγωσε. Είναι η απόδειξη πως κάποτε όλα ήταν δυνατά, γιατί όλα ήταν ακόμα μπροστά.

Ο Μιχάλης και η Γιούλα… τώρα πια δεν βαδίζουν σε αυτόν τον δρόμο. Πήραν άλλο μονοπάτι, πιο ήσυχο, πιο μακρινό. Κι όμως, μέσα σε αυτή την εικόνα, είναι ακόμη εδώ. Χαμογελούν, περπατούν, ανασαίνουν. Δεν έχουν φύγει - απλώς πέρασαν στη μνήμη, που είναι ίσως η πιο τρυφερή μορφή παρουσίας.

Και οι υπόλοιποι; Συνεχίζουν. Μεγάλωσαν, άλλαξαν, κουβαλούν χρόνια και εμπειρίες. Μα αν κοιτάξουν βαθιά, θα βρουν ακόμη εκείνη τη μέρα. Θα ακούσουν το κασετόφωνο, θα νιώσουν τον ήλιο, θα θυμηθούν το γέλιο που δεν είχε λόγο, μόνο ύπαρξη.

Ίσως τελικά αυτό να είναι η ζωή: μια επιστροφή από μια ανοιξιάτικη εξόρμηση. Μια διαδρομή γεμάτη φωνές, που σιγά σιγά γίνονται σιωπές - όχι από απουσία, αλλά από βάθος.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, μένει η ουσία:
πως ό,τι ζήσαμε μαζί, δεν χάνεται.
Απλώς αλλάζει τόπο και γίνεται φως.