Φρίκη.
Τα είδα να τραβολογούν τις ρίζες τους από το χώμα και να το βάζουν στα πόδια με
σπουδή. «Πού πάτε, ω δέντρα μου ανεμοδαρμένα; Πού πάτε εξαντλημένα και
τρομαγμένα;»
«Μακριά,
μακριά θα φύγουμε και θα χαθούμε. Δεν μας σηκώνει άλλο εδώ ο καιρός, δεν μας
σηκώνει ο τόπος και η εποχή.»
Του
Ηλία Κεφάλα
