Λαμπρό ανοιξιάτικο τοπίο. Ένα σκορπισμένο πράο κοπάδι βοοειδών. Υπάρχει μια διάχυτη ηρεμία στην ατμόσφαιρα, μια γαλήνη και μια βαθιά ευχαρίστηση, που αντανακλάται στις αργές κινήσεις των βοδιών και τη βουλιμική τους ευχαρίστηση στη βοσκή. Κάπου-κάπου τα ζώα σηκώνουν το κεφάλι τους και με κοιτάζουν, αλλά είναι σαν να μη με βλέπουν. Ράθυμα ξανασκύβουν και αφοσιώνονται στο πλούσιο χορτάρι του λιβαδιού. Ξέρω ότι δεν έμαθαν ποτέ την έννοια του ρήματος βιάζομαι. Μια σημασία που μεταπηδά και στον βουκόλο (ας τον πούμε ακόμα και σήμερα έτσι), που καθισμένος σε μια γωνιά δίπλα στο μηχανάκι του παίζει με το φορητό του τηλέφωνο. Πιάνω κουβέντα μαζί του: «Βγαίνει κάτι καλό από την εκμετάλλευση του κοπαδιού σου;» «Βγαίνει, αρκεί ο λύκος να μείνει μόνο στο 5%, που οπωσδήποτε το δικαιούται» μου απαντά. Ξεκάθαρη άποψη.
Του Ηλία Κεφάλα
