Στέκομαι
μπροστά στη μισόγυμνη λεύκα και μαγνητίζομαι από το προτεταμένο χρυσό κλαδί της
που φέγγει, εκπέμποντας από τις δύο όψεις των φύλλων του ασημένιες και
χρυσαφιές ανταύγειες. Τι συνειρμοί ξετυλίγονται αμέσως. Αναθυμάμαι αίφνης τον
ανθρωπολόγο συγγραφέα Τζέιμς Φρέιζερ που άρχισε να γράφει το επικό του έργο «Το
χρυσό κλαδί» το 1890 και μέχρι το 1915 που προοδευτικά το τελείωσε συμπλήρωσε
δώδεκα τόμους. Η εξέλιξη της συγγραφής του αυτής μας έδωσε παρατηρήσεις πάνω
στους μύθους και τις θρησκείες των λαών και από τις αναλύσεις του προέκυψαν οι
όροι «συμπαθητική μαγεία» και «τοτεμισμός». Τι θαυμαστά ταξίδια. Δεν είμαστε
παρά συνεχόμενα κλαδιά του μεγάλου δέντρου της ζωής, ένας απόηχος των
τελετουργιών που απαντούσαν στις περιέργειες του ανθρώπινου πνεύματος, στον
φόβο και τη δεισιδαιμονία. Όλες αυτές οι μυθολογίες υπεισέρχονται συνεχώς και
μέσα στις κοινωνίες των γραμμάτων για να φανεί έτσι η υπαρκτική αδυναμία του
ανθρώπου. Ξανακοιτάζω το χρυσό κλαδί με τις φωτεινές αντανακλάσεις των φύλλων
του και είμαι έτοιμος να ενστερνισθώ όλα τα νοήματα που μπορεί να έχει μια
συγκίνηση από έναν ταπεινό δέντρινο δείκτη.
Του
Ηλία Κεφάλα
