Της Ρούλας Σταυρέκα
Σήμερα
ήπια τον καφέ μου λίγο πιο αργά από άλλες φορές.
Ίσως
γιατί κάποιες μέρες δεν βιάζεσαι. Κάθεσαι, κοιτάζεις την κούπα σου και αφήνεις
τις σκέψεις να κάνουν τη δική τους διαδρομή.
Όταν
τελείωσα, κοίταξα τον πάτο. Το κατακάθι είχε σχηματίσει ένα παράξενο σχέδιο.
Για μια στιγμή μου φάνηκε σαν καρδιά.
Και
τότε, σαν να άνοιξε ξαφνικά μια πόρτα μέσα στον χρόνο, βρέθηκα πάλι εκεί…
Μάιος
του 1982.
Ήμουν
νέα, γεμάτη όνειρα και εκείνη την όμορφη άγνοια της νιότης που σε κάνει να
πιστεύεις πως η ζωή βρίσκεται ολόκληρη μπροστά σου. Μαζί μου ήταν η αγαπημένη
μου φίλη, η Νίκη. Ήρθε και η Αντωνία, η πρώτη ξαδέρφη της μάνας μου. Καθίσαμε
οι τρεις μας και πίναμε καφέ.
Γελούσαμε
πολύ.
Από
εκείνα τα γέλια που σε κάνουν να ξεχνάς την ώρα, να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια
σου και να πονάει η κοιλιά σου.
Κάποια
στιγμή η Αντωνία μάς κοίταξε και είπε:
—
Κορίτσια, να σας πω το φλιτζάνι;
Εγώ
φοβήθηκα.
—
Όχι, της είπα. Δεν θέλω να ξέρω το μέλλον μου.
Ίσως,
χωρίς να το καταλαβαίνω τότε, να είχα ήδη καταλάβει κάτι πολύ σημαντικό: πως
υπάρχουν πράγματα που είναι καλύτερα να τα ζεις παρά να τα γνωρίζεις από πριν.
Η
Αντωνία όμως γέλασε και άρχισε να κοιτάζει το φλιτζάνι μου.
—
Εσύ θα παντρευτείς σε έναν χρόνο. Βλέπω ένα «Δ»… Δημήτρης; Δημοσθένης; Θα
φύγεις μακριά. Μεγάλη πόλη… Αθήνα μάλλον.
Ύστερα
πήρε το φλιτζάνι της Νίκης.
—
Κι εσύ θα παντρευτείς έναν από «Μ»… Μανώλης; Μενέλαος; Και θα αρραβωνιαστείτε
σχεδόν μαζί.
Εμείς
γελούσαμε. Ήταν ένα παιχνίδι. Ένα από εκείνα τα παιχνίδια της νιότης που τα
παίρνεις στα σοβαρά μόνο όσο διαρκεί το γέλιο.
Μας
είπε ακόμη να πιέσουμε το δάχτυλό μας στο κατακάθι και να κάνουμε μια ευχή.
Μας
είπε πόσα παιδιά θα κάναμε.
Και
τότε είπε κάτι που δεν ήξερα πως θα έμενε για πάντα κρυμμένο μέσα μου.
Όταν
έφυγε η Νίκη, η Αντωνία μού αποκάλυψε πως στο δικό της φλιτζάνι είχε δει ένα
πολύ άσχημο τέλος. Μου είπε πως θα έφευγε νωρίς από τη ζωή, μαζί με τα δύο
παιδιά της.
Πάγωσα.
Δεν
της το είπα ποτέ.
Δεν
ήθελα να φυτέψω στην καρδιά της έναν φόβο. Και, βαθιά μέσα μου, δεν πίστευα πως
ένα φλιτζάνι θα μπορούσε να γνωρίζει τη μοίρα ενός ανθρώπου.
Κι
όμως…
Την
ίδια εκείνη χρονιά αρραβωνιαστήκαμε και οι δυο. Με διαφορά μόλις μίας
εβδομάδας. Εκείνη με τον Μενέλαο, εγώ με τον Δημήτρη. Και οι δυο φύγαμε για την
Αθήνα.
Κοιταζόμασταν
και γελούσαμε.
—
Το φλιτζάνι τα βρήκε όλα!
Πού
να ξέραμε…
Τα
χρόνια πέρασαν. Και ένας άλλος Μάιος ήρθε κάποτε στη ζωή μας. Μόνο που εκείνος
ο Μάιος δεν έφερε γέλια. Έφερε ένα δυστύχημα. Έφερε μια απώλεια που δεν χωρούσε
ο νους.
Έφερε
τη σιωπή εκεί που κάποτε υπήρχε η φωνή της φίλης μου.
Και
σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ένας απλός καφές με γύρισε πίσω.
Κοίταξα
πάλι την καρδιά στον πάτο της κούπας.
Και
σκέφτηκα πόσο εύκολο είναι, όταν πονάμε, να πιστέψουμε πως όλα ήταν γραμμένα.
Πως η ζωή έχει ήδη αποφασίσει για μας και εμείς απλώς ακολουθούμε μια διαδρομή
που δεν μπορούμε να αλλάξουμε.
Όμως
σήμερα δεν θέλω να το πιστέψω αυτό.
Θέλω
να πιστεύω πως η ζωή δεν μετριέται μόνο από το πόσα χρόνια μας χαρίζει.
Μετριέται
από το πόσο βαθιά αγαπήσαμε μέσα σε αυτά.
Από
τα γέλια που μοιραστήκαμε.
Από
τα χέρια που κρατήσαμε.
Από
τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μας και, ακόμη κι όταν έφυγαν, άφησαν
μέσα μας κάτι από τον εαυτό τους.
Η
Νίκη έφυγε νωρίς. Όμως δεν έφυγε από τη μνήμη μου.
Κάθε
φορά που θυμάμαι το γέλιο της, είναι σαν να επιστρέφει για λίγο εκείνο το
κορίτσι του 1982. Το κορίτσι που καθόταν απέναντί μου, έπινε καφέ και γελούσε
με τις προβλέψεις ενός φλιτζανιού.
Κι
ίσως αυτό να είναι τελικά το μόνο που μπορούμε να κάνουμε απέναντι στον χρόνο:
Να
μη φοβόμαστε τόσο το αύριο, ώστε να ξεχνάμε να ζούμε το σήμερα.
Να
αγαπάμε όσο μπορούμε.
Να
γελάμε όσο προλαβαίνουμε.
Να
κρατάμε τους ανθρώπους μας στην αγκαλιά μας λίγο περισσότερο.
Γιατί
το αύριο κανείς δεν το γνωρίζει.
Το
σήμερα, όμως, είναι δικό μας.
Κοίταξα
για τελευταία φορά την καρδιά στον πάτο της κούπας.
Και
χαμογέλασα.
Δεν
θέλω πια να βλέπω εκεί μέσα τη μοίρα.
Θέλω
να βλέπω την αγάπη.
Γιατί,
τελικά, μπορεί το φλιτζάνι να στεγνώνει και το κατακάθι να χάνεται.
Η
αγάπη όμως, όταν έχει υπάρξει αληθινά, δεν στεγνώνει ποτέ.
