Εκεί στο ανοιχτό και ολάνθιστο λιβάδι περπατώντας, ανοίγει ασυναίσθητα η καρδιά σου και είναι έτοιμη να αποδεχθεί και να περικλείσει μέσα της όλον τον κόσμο. Η τετραπλή γκορτσιά αίφνης αναλάμπει με τα λουλουδιασμένα κλαδιά της μπροστά στα μάτια σου και τότε μια διάθεση παράξενη εγείρεται μέσα σου. Μακάρι να μπορούσαμε να μην εγκαταλείψουμε ποτέ αυτόν τον φωτισμένο κόσμο. Αφού αυτή η ομορφιά είναι πλασμένη για μας τότε γιατί να φύγουμε; Ή, μήπως, δεν είναι για μας κι εμείς απλώς καταχρόμαστε τη στιγμή της;
Του Ηλία Κεφάλα
