Το τραινάκι που δεν σφυρίζει πια

 

Στέκει ακίνητο πια το παλιό τραινάκι στον σταθμό των Τρικάλων, σαν μνήμη που έπαψε να τρέχει αλλά αρνείται να σβήσει. Το σίδερο του, σκουρόχρωμο από τον χρόνο, κουβαλά ακόμη την καπνιά του κάρβουνου και τη δίψα του νερού, τα δύο στοιχεία που του έδιναν ζωή, όπως το αίμα και η ανάσα στον άνθρωπο. Από το 1886 όργωνε τον θεσσαλικό κάμπο, όχι μόνο πάνω στις ράγες, αλλά και μέσα στις ζωές των ανθρώπων, ενώνοντας χωριά, πόλεις, ελπίδες.

Το έλεγαν «καπνοτραίνο», όχι μόνο για τον μαύρο καπνό που τύλιγε τον ουρανό, αλλά γιατί άφηνε πίσω του ένα ίχνος μνήμης, βαρύ και επίμονο, σαν την οσμή της φωτιάς που δεν φεύγει εύκολα από τα ρούχα. Οκτώ ώρες χρειαζόταν το ταξίδι από τα Τρίκαλα ως τον Βόλο, χρόνος αργός με τα σημερινά μέτρα, μα τότε ήταν χρόνος γεμάτος. Χρόνος για κουβέντες, για σιωπές, για βλέμματα που χάνονταν στα χωράφια. Ήταν τέτοια η ταχύτητά του, ώστε οι άνθρωποι μπορούσαν να κατεβαίνουν, να περπατούν δίπλα του για να ξεμουδιάσουν και να ξανανέβουν. Σαν να περπατούσε η ζωή παράλληλα με την πρόοδο, χωρίς να βιάζεται να την προσπεράσει.

Και όταν η ανάγκη μεγάλωνε, οι επιβάτες στοιβάζονταν στα φορτηγά βαγόνια, στα περίφημα «άνδρες 24, ίπποι 6». Εκεί, ανάμεσα σε σώματα και αποσκευές, χωρούσαν ιστορίες, φόβοι και όνειρα. Το τρένο δεν ξεχώριζε ανθρώπους, όλους τους μετέφερε με τον ίδιο αργό ρυθμό, σαν να τους υπενθύμιζε ότι το ταξίδι έχει μεγαλύτερη σημασία από τον προορισμό.

Η άφιξή του στον σταθμό των Τρικάλων ήταν γιορτή και αναστάτωση μαζί. Φιλιά και αγκαλιές, δάκρυα χαράς, αμάξια και κάρα που περίμεναν, εμπορεύματα που άλλαζαν χέρια, καροτσάκια που έτρεχαν. Κι εκεί, οι παλιοί εφημεριδοπώλες, με τα μάτια καρφωμένα στο βαγόνι των δεμάτων, περίμεναν τις αθηναϊκές εφημερίδες, την είδηση του κόσμου που ερχόταν καθυστερημένη, μα πολύτιμη.

Σήμερα το τραινάκι δεν σφυρίζει πια. Μα στέκει σαν σιωπηλός αφηγητής, υπενθυμίζοντας πως υπήρξε μια εποχή όπου ο χρόνος είχε βάρος, ο δρόμος είχε διάρκεια και η άφιξη άξιζε την αναμονή. Κοιτώντας το, εκτός από μουσειακό έκθεμα, βλέπεις και τον θεσσαλικό κάμπο να περνά αργά, ανθρώπους να βαδίζουν δίπλα στις ράγες της ζωής τους και μια πόλη που μάθαινε να υποδέχεται, όχι απλώς τρένα, αλλά το ίδιο της το μέλλον.

Μεγάλο «διπλό» και κορυφή για τον Α.Ο. Βαλτινού στην Κρύα Βρύση (2-3)

 

Σπουδαία εκτός έδρας νίκη πέτυχε ο Α.Ο. Βαλτινού απέναντι στην Α.Ε. Κρύας Βρύσης με σκορ 2-3, αποτέλεσμα που τον επανέφερε στην πρώτη θέση της βαθμολογίας και επιβεβαίωσε την εξαιρετική αγωνιστική του κατάσταση.

Ο αγώνας ξεκίνησε με τον Α.Ο.Β. να πατά καλύτερα στον αγωνιστικό χώρο, δείχνοντας από νωρίς τις προθέσεις του. Η υπεροχή αυτή καρποφόρησε στο 21ο λεπτό, όταν ο Νικλητσιώτης, έπειτα από ωραία συνδυαστική ενέργεια, εξαπέλυσε δυνατό σουτ από το ύψος της μεγάλης περιοχής και άνοιξε το σκορ για τους φιλοξενούμενους (0-1).

Η Α.Ε. Κρύας Βρύσης εκμεταλλεύτηκε αδράνεια της άμυνας του Α.Ο.Β. και στην πρώτη της ουσιαστική ευκαιρία κατάφερε να ισοφαρίσει στο 28ο λεπτό. Ωστόσο, η αντίδραση του Βαλτινού ήταν άμεση. Στο 40ο λεπτό, ο Νικλητσιώτης χτύπησε ξανά, πετυχαίνοντας το δεύτερο προσωπικό του γκολ και διαμορφώνοντας το 1-2, σκορ με το οποίο ολοκληρώθηκε το πρώτο ημίχρονο.

Στην επανάληψη, ο Α.Ο. Βαλτινού συνέχισε με συγκέντρωση και σωστή τακτική. Στο 71ο λεπτό, ο Δημήτρης Κοθράς με δυνατό σουτ έστειλε την μπάλα στα δίχτυα, ανεβάζοντας το σκορ στο 1-3 και δίνοντας σαφές προβάδισμα στην ομάδα του.

Το μόνο που κατάφεραν οι γηπεδούχοι ήταν να μειώσουν στο 95ο λεπτό σε 2-3, χωρίς όμως να αλλάξει κάτι στην τελική έκβαση του αγώνα, με τον Α.Ο.Β. να πανηγυρίζει μια τεράστια νίκη.

Α.Ο. Βαλτινού αγωνίστηκαν οι:
Ντανίκας, Γιώτας, Καραλής, Σπυρόπουλος, Κοθράς Κ., Παπαθανασίου, Σφυρλίδας (Καμέας), Γιαννόπουλος, Τσαρούχας, Νικλητσιώτης (Μαντέλλος), Κοθράς Δ. (Μουρίτσας).

Ο Α.Ο. Βαλτινού συνεχίζει δυναμικά την πορεία του στο πρωτάθλημα, δείχνοντας χαρακτήρα, ποιότητα και αποφασιστικότητα για τη συνέχεια.