Κάποιες
βόλτες επιλεγμένες δεν είναι απλώς μια έξοδος από το σπίτι. Είναι μικρά ταξίδια
ανακάλυψης, στιγμές που μένουν στη μνήμη και, χωρίς να το καταλαβαίνουμε,
γίνονται πολύτιμα κομμάτια της παιδικής ηλικίας.
Έτσι
ήταν και η βόλτα μου, την Τρίτη, με την τετράχρονη εγγονή μου, την Εύα.
Ξεκινήσαμε
τη βόλτα μας με προορισμό τη λιμνούλα του Αγίου Βησσαρίωνα. Μόλις φτάσαμε, το
τοπίο μάς υποδέχτηκε ήρεμο και όμορφο. Το νερό της λιμνούλας καθρεφτίζονταν στο
φως της ημέρας και γύρω μας υπήρχε η γνώριμη ομορφιά της φύσης. Όμως για την
Εύα, το ενδιαφέρον δεν ήταν τόσο η λιμνούλα όσο οι κάτοικοί της!
Οι
πάπιες και οι χήνες είχαν την τιμητική τους.
Με
το που τις είδε, τα μάτια της Εύας γέμισαν ενθουσιασμό. Πλησιάσαμε προσεκτικά
και αρχίσαμε να τις ταΐζουμε. Εκείνες, μόλις κατάλαβαν πως είχαμε φαγητό, ήρθαν
κοντά μας και μας ακολούθησαν. Η Εύα γελούσε, τις φώναζε, τις παρατηρούσε και
προσπαθούσε να καταλάβει ποια θα έρθει πρώτη για να πάρει την τροφή.
Την
έβλεπα να τρέχει από τη μια πλευρά στην άλλη, να δείχνει με το δαχτυλάκι της
τις πάπιες, να τις ακολουθεί και να προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί τους με τον
δικό της παιδικό τρόπο. Κι εγώ, δίπλα της, απολάμβανα περισσότερο τη χαρά της
παρά την ίδια τη βόλτα.
Ήταν
ένα απλό σκηνικό, αλλά τόσο όμορφο: ένα παιδί, μια λιμνούλα, πάπιες και χήνες
και ένας παππούς που καμάρωνε βλέποντας την εγγονή του να ανακαλύπτει τον
κόσμο.
Κι
αφού χορτάσαμε παιχνίδι και φύση, συνεχίσαμε τη διαδρομή μας για την Καλαμπάκα,
με επόμενο σταθμό το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Μετεώρων και Μανιταριών.
Εκεί
η βόλτα μας απέκτησε έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Από το παιχνίδι περάσαμε στη
γνώση και από την αυθόρμητη παρατήρηση στη γνωριμία με τον θαυμαστό κόσμο της
φύσης.
Εκεί
η Εύα βρέθηκε μπροστά σε έναν διαφορετικό κόσμο. Αντί για τις ζωντανές πάπιες
και χήνες που μόλις πριν λίγο τάιζε, τώρα είχε μπροστά της ζώα του δάσους,
πτηνά, θηλαστικά και μια εντυπωσιακή ποικιλία μανιταριών.
Περπατούσαμε
στις αίθουσες του μουσείου και κάθε τόσο σταματούσε μπροστά σε ένα καινούργιο
έκθεμα. Άλλοτε κοιτούσε με θαυμασμό, άλλοτε με απορία και άλλοτε με εκείνη την
παιδική σοβαρότητα που παίρνουν τα παιδιά όταν προσπαθούν να καταλάβουν κάτι
καινούργιο.
Με
την ξενάγησή μας περιηγηθήκαμε στις συλλογές του μουσείου και είδαμε από κοντά
τα διάφορα ζώα του δάσους, τα θηλαστικά και τα πτηνά, αλλά και τα πολλά και
διαφορετικά είδη μανιταριών που συναντώνται στην περιοχή.
Για
την Εύα, όλα αυτά δεν ήταν απλώς εκθέματα πίσω από μια προθήκη. Ήταν μια πρώτη
γνωριμία με έναν κόσμο που μέχρι τότε ίσως υπήρχε μόνο στις εικόνες των βιβλίων
ή στη φαντασία της. Είχε την ευκαιρία να δει, να ρωτήσει, να παρατηρήσει και να
μάθει. Και κάπως έτσι, μια απλή βόλτα με τον παππού της έγινε εμπειρία.
Κοιτάζοντάς
την να στέκεται με τα μάτια γεμάτα απορία μπροστά στα ζώα και τα μανιτάρια,
σκέφτηκα πως η πραγματική γνώση δεν αρχίζει πάντα μέσα σε μια σχολική αίθουσα.
Μπορεί να αρχίσει δίπλα σε μια λιμνούλα, ταΐζοντας μια πάπια, συνεχίζεται μέσα
σε ένα μουσείο και μεγαλώνει μέσα από την περιέργεια ενός παιδιού.
Κι
ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά:
όχι μόνο να τους μιλάμε για τον κόσμο, αλλά να τους κρατάμε από το χέρι και να
τους τον δείχνουμε.
Η
βόλτα μας τελείωσε, αλλά μέσα μου συνέχισε να υπάρχει.
Γιατί
τελικά, οι πιο όμορφες αναμνήσεις δεν χρειάζονται μεγάλα ταξίδια. Χρειάζονται
μόνο αγαπημένη παρέα, λίγο χρόνο και την καρδιά ενός παιδιού που βλέπει τον
κόσμο για πρώτη φορά.
Και
εκείνη την Τρίτη, η Εύα δεν έκανε απλώς μια βόλτα με τον παππού της.
Έζησε μια μικρή περιπέτεια, γνώρισε τη φύση, έμαθε, έπαιξε και γέλασε. Κι εγώ κέρδισα μια ακόμη πολύτιμη ανάμνηση μαζί της.
