ΦΛΕΒΑ

 

Μια γαλαζόχρωμη φλέβα νερού κατάφερε να φτάσει κοντά μας, διασχίζοντας ορμητικά τους πεδινούς αγρούς. Μέσα στο φλοίσβισμά της ακούω τα χαιρετίσματα της ορεινής πηγής που την κατευόδωσε και στο καθρέφτισμά της παρακολουθώ τα ουράνια βλέμματα του ήλιου που την ακολουθούν και την οδηγούν στην ανεύρεση του ποταμού. Τι μυστικά φέρνει από τα ψηλά βουνά; Οπωσδήποτε μικρές ιστορίες διψασμένων που συνάντησε στο διάβα της, αλλά και πικρές ιστορίες πνιγμένων που της διηγήθηκαν τα πιο πολλά νερά των βροχοπτώσεων από τα οποία κάποια στιγμή ξέκοψε και αυτονομήθηκε. Βλέπω την κυανή ροή του νερού που πλέον έφτασε εξημερωμένη και μαγνητίζει την οδοιπορία μου. Γαληνεύω. Το νερό εξακολουθεί να είναι πάντα ένα στοιχείο που αντιπαλεύει μαζί μας και άλλοτε μας νικάει και άλλοτε το τιθασεύουμε. Όμως αλίμονο αν μας λείψει. Το σκέφτομαι και τρομάζω. 

Του Ηλία Κεφάλα

Συντονισμένη δράση για την προστασία και τη φιλοξενία των αδέσποτων σκύλων στο Βαλτινό

 

Η Τοπική Κοινότητα Βαλτινού, σε στενή συνεργασία με τον Δήμος Τρικκαίων, προχώρησε τις τελευταίες ημέρες σε μια οργανωμένη και συντονισμένη δράση για την απομάκρυνση αδέσποτων σκύλων από το χωριό Βαλτινό, με γνώμονα την προστασία τόσο των ζώων όσο και των κατοίκων.

Η πρωτοβουλία αυτή υλοποιήθηκε με ευθύνη και σεβασμό προς τα ζώα, ακολουθώντας τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Τα αδέσποτα σκυλιά περισυνελέγησαν με ασφάλεια και μεταφέρθηκαν σε κατάλληλη δομή φιλοξενίας ζώων, όπου θα τύχουν της απαραίτητης φροντίδας, ιατρικής παρακολούθησης και σίτισης. Εκεί, θα έχουν τη δυνατότητα να κοινωνικοποιηθούν και να υιοθετηθούν, ώστε να βρουν ένα ασφαλές και μόνιμο σπίτι, εξασφαλίζοντας μια πιο χαρούμενη ζωή και ένα καλύτερο μέλλον.

Η ενέργεια αυτή έρχεται να δώσει λύση σε ένα ζήτημα που απασχολούσε την τοπική κοινωνία, καθώς τα ζώα συχνά περιφέρονταν αβοήθητα στους δρόμους του χωριού, εκτεθειμένα σε κινδύνους, πείνα και κακουχίες. Παράλληλα, υπήρχε ο κίνδυνος πρόκλησης τροχαίων ατυχημάτων, με πιθανές συνέπειες τόσο για τα ίδια τα ζώα όσο και για τους διερχόμενους οδηγούς.

Ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού κ. Βάιος Τσιγάρας υπογράμμισε τη σημασία της συλλογικής ευθύνης απέναντι στα αδέσποτα ζώα, δηλώνοντας χαρακτηριστικά:

«Επειδή κάποιοι επιδεικνύουν ανευθυνότητα, οφείλουμε όλοι να σταθούμε στο πλευρό των ζώων και να τους δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία.
Το να τριγυρίζουν μόνα, νηστικά κι αβοήθητα στο κρύο και με κίνδυνο κάποιο διερχόμενο όχημα να τα χτυπήσει, είναι τουλάχιστον απάνθρωπο».

Η Τοπική Κοινότητα Βαλτινού επισημαίνει ότι η μέριμνα για τα αδέσποτα δεν αποτελεί μόνο ζήτημα νομιμότητας, αλλά πρωτίστως πράξη πολιτισμού και ανθρωπιάς. Παράλληλα, απευθύνει έκκληση προς τους πολίτες να επιδεικνύουν υπευθυνότητα ως ιδιοκτήτες ζώων, αποφεύγοντας την εγκατάλειψη και τηρώντας τις υποχρεώσεις που προβλέπει η νομοθεσία.

Η συνεργασία της Τοπικής Κοινότητας με τον Δήμο αποδεικνύει πως όταν υπάρχει συνεννόηση και κοινός στόχος, μπορούν να δοθούν ουσιαστικές λύσεις σε χρόνια προβλήματα, ενισχύοντας το αίσθημα ασφάλειας και την ποιότητα ζωής στο Βαλτινό, χωρίς να παραγνωρίζεται η αξία και η προστασία κάθε ζωντανού πλάσματος.

Η ζεστασιά των παλιών καιρών

 

Η σόμπα στέκει στη μέση του δωματίου σαν ήρεμος φρουρός του χρόνου. Το μαντεμένιο της σώμα, σημαδεμένο από παλιές φωτιές και χειμώνες αλλοτινούς, κρατά ακόμη ζεστή την ανάσα του σπιτιού. Γύρω της, οι τοίχοι φορτωμένοι με κάδρα – πρόσωπα ξεθωριασμένα, τοπία με βουνά και θάλασσες, στιγμές που πάγωσαν μέσα σε κορνίζες – μοιάζουν να ακούν. Σαν να έχουν κι αυτά αυτιά, να αφουγκράζονται το κουβεντολόγι των δύο γερόντων που κάθονται αντικριστά.

Ο ένας με το χέρι στο πηγούνι, συλλογισμένος. Ο άλλος με το κασκέτο, το χέρι υψωμένο ελαφρά, σαν να βάζει τελεία σε μια πρόταση που δεν θέλει να τελειώσει. Η κουβέντα τους δεν είναι βιαστική, δεν έχει τον σπασμό της επικαιρότητας ούτε τη φασαρία της πόλης. Είναι κουβέντα που ωρίμασε μέσα σε χρόνια ιδρώτα, απώλειας, χαράς και πείσματος.

Μιλούν ίσως για τα παλιά. Για τα χωράφια που δούλεψαν με τα χέρια τους, για τις σοδειές που άλλοτε ευλόγησε κι άλλοτε πίκρανε ο καιρός. Μιλούν για ανθρώπους που «ήταν αλλιώς τότε», για γειτονιές που δεν κλείδωναν, για γάμους που κρατούσαν μια ζωή όχι από συνήθεια, μα από ανάγκη και υπομονή. Κάθε τους φράση κουβαλά ένα μικρό κομμάτι ιστορίας, όχι της μεγάλης, αυτής που γράφεται στα βιβλία, αλλά της ταπεινής, της καθημερινής, που γράφεται πάνω στις ρυτίδες.

Η σόμπα τρίζει ελαφρά. Σαν να συμφωνεί. Σαν να θυμάται κι εκείνη χειμώνες βαρείς, τότε που όλη η οικογένεια μαζευόταν γύρω της. Παιδιά ξυπόλυτα, γυναίκες με ποδιές, άντρες κουρασμένοι από το μεροκάματο. Εκεί πλάι στη φωτιά λύνονταν διαφορές, γεννιούνταν όνειρα, παίρνονταν αποφάσεις. Η φωτιά δεν ζέσταινε μόνο το σώμα, έλιωνε τον εγωισμό, μαλάκωνε τη φωνή, έφερνε τους ανθρώπους πιο κοντά.

Σήμερα οι δύο ηλικιωμένοι δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Οι παύσεις τους είναι γεμάτες νόημα. Έχουν μάθει πως η σιωπή δεν είναι κενό, είναι τόπος κατοίκησης. Εκεί μέσα φωλιάζουν όσα δεν λέγονται εύκολα: οι φίλοι που έφυγαν, τα αδέλφια που σκορπίστηκαν, οι εποχές που άλλαξαν χωρίς να ρωτήσουν κανέναν.

Κι όμως, μέσα στη γαλήνη αυτή δεν υπάρχει πίκρα. Υπάρχει αποδοχή. Σαν να ξέρουν πως ο χρόνος δεν είναι εχθρός αλλά σύντροφος αυστηρός. Τους σμίλεψε, τους δοκίμασε, τους στέρησε, μα τους χάρισε και το προνόμιο της μνήμης. Και η μνήμη, όταν μοιράζεται, γίνεται παρηγοριά.

Το σπίτι, με τα ξύλινα τοιχώματα και τα παλιά καθίσματα, δεν είναι απλώς χώρος. Είναι κιβωτός. Κρατά μέσα του τις ανάσες όσων έζησαν εδώ. Κάθε κάδρο στον τοίχο είναι μια υπενθύμιση πως ο άνθρωπος επιθυμεί να νικήσει τη φθορά, να αφήσει ένα ίχνος. Κι ίσως τελικά το ίχνος να μην είναι η φωτογραφία, αλλά η κουβέντα γύρω από τη σόμπα.

Δύο γέροντες μιλούν. Ο κόσμος έξω τρέχει. Μα εδώ ο χρόνος έχει άλλον ρυθμό. Μετριέται με το τσίκνισμα του ξύλου, με το ανασήκωμα του χεριού, με το βλέμμα που συναντά ένα άλλο βλέμμα και αναγνωρίζει: «Τα ζήσαμε μαζί».

Κι ίσως αυτό να είναι το πιο μεγάλο προνόμιο των ανθρώπων της ηλικίας τους. Όχι πως θυμούνται τα πάντα, αλλά πως μπορούν να τα αφηγηθούν. Να κάνουν τη ζωή λόγο. Να κάνουν τον χειμώνα ιστορία. Να κρατούν τη φωτιά αναμμένη, όχι μόνο στη σόμπα, αλλά και στην καρδιά του σπιτιού.