Η σοφία των καπακιών στην αλάνα

 

Υπήρξαν εποχές που η παιδική χαρά δεν είχε περίφραξη, ούτε πιστοποιήσεις ασφαλείας. Ήταν ο χωματόδρομος, η αλάνα, το ξέφωτο δίπλα στο καφενείο. Και τα παιχνίδια δεν αγοράζονταν, συλλέγονταν. Τα καπάκια των αναψυκτικών, ταπεινά και παραπεταμένα, αποκτούσαν στα παιδικά χέρια μια δεύτερη ζωή, μεταμορφώνονταν σε θησαυρό, σε πρόκληση, σε μέτρο αξίας και ικανότητας.

Το παιχνίδι με τα καπάκια δεν ήταν απλώς μια φθηνή διασκέδαση. Ήταν ένα άτυπο σχολείο. Εκεί μάθαινε κανείς να στοχεύει, να υπολογίζει αποστάσεις, να ζυγίζει την πέτρα στο χέρι, να διαβάζει το έδαφος. Μάθαινε όμως και κάτι βαθύτερο: τη συμφωνία, τον κανόνα, την αποδοχή της ήττας και τη χαρά της νίκης χωρίς φωνές και τρόπαια. Όλα ξεκινούσαν από μια κοινή απόφαση -πόσα καπάκια, ποια απόσταση, ποιος πρώτος- κι αυτό από μόνο του ήταν μια άσκηση δημοκρατίας σε μικρογραφία.

Η συλλογή των καπακιών έξω από τα καφενεία είχε κι αυτή τη σημασία της. Τα παιδιά κινούνταν στα όρια του κόσμου των μεγάλων, μάζευαν τα υπολείμματα της καθημερινής τους ζωής και τα μετέτρεπαν σε παιχνίδι. Ό,τι για τους μεγάλους ήταν σκουπίδι, για τα παιδιά γινόταν δυνατότητα. Έτσι, χωρίς να το ξέρουν, εξασκούνταν στην ανακύκλωση, αλλά κυρίως στην αναδημιουργία του κόσμου με τα ελάχιστα.

Το παιχνίδι εξελισσόταν πάνω στη γη, όχι πάνω σε οθόνη. Η πέτρα που έφευγε από το χέρι κουβαλούσε την ένταση της στιγμής, και το άνοιγμα στη στοίβα των καπακιών ήταν μικρή ρωγμή στην τύχη, όπου χώραγε η δεξιοτεχνία και η στρατηγική. Κάθε «κόψιμο» της στοίβας άλλαζε τους συσχετισμούς, γεννούσε νέες αποφάσεις: θα συμπληρώσουμε; πόσα; θα ρισκάρουμε; Το παιχνίδι δίδασκε ότι τίποτα δεν μένει σταθερό και ότι κάθε πράξη έχει συνέπειες.

Ίσως σήμερα όλα αυτά να μοιάζουν απλά ή ξεπερασμένα. Κι όμως, μέσα σε εκείνα τα καπάκια κρυβόταν μια φιλοσοφία ζωής: η χαρά δεν χρειάζεται χρήματα, η φαντασία ανθίζει στην έλλειψη, και η κοινότητα χτίζεται μέσα από το μοίρασμα του χώρου και του χρόνου. Τα καπάκια ήταν μικρά, αλλά το παιχνίδι μεγάλο, τόσο μεγάλο, που ακόμη και τώρα, στη μνήμη, εξακολουθεί να κυλά πάνω στον χωματόδρομο της παιδικής ηλικίας.

 

Μια προσωπική εμπειρία, από ένα κομμάτι της ζωής και της αισθητικής του χωριού μας

Η συγχωριανή μας Ρούλα Σταυρέκα, με την ευαισθησία και τη ματιά που τη διακρίνουν, μας χαρίζει μέσα από τα λόγια της μια μικρή, αλλά πολύτιμη εικόνα από ένα κομμάτι της ζωής και της αισθητικής του χωριού μας. Μια προσωπική εμπειρία, που φωτίζει τη σημασία της ποιότητας, της φιλοξενίας και της ατμόσφαιρας στους μικρούς μας τόπους.

Πριν από έναν χρόνο, καλοκαίρι, βρέθηκα στο χωριό. Μαζί με τον αδερφό μου πήγαμε στο Καφέ  Fuego, πάνω στην πλατεία. Από τη στιγμή που μπήκα στον χώρο, ένιωσα μια γλυκιά αύρα να με αγκαλιάζει.

Ο ιδιοκτήτης μάς υποδέχτηκε με ένα ζεστό χαμόγελο. Ο αδερφός μου μάς σύστησε και καθίσαμε σε έναν άνετο καναπέ. Η μουσική ήταν εξαιρετικά χαλαρωτική, κλασικά κομμάτια «πειραγμένα» με μια σύγχρονη, μοντέρνα προσέγγιση. Χαλάρωσα αμέσως. Μια γλυκιά θαλπωρή και μια αίσθηση χαράς με τύλιξαν. Η μουσική έκανε πραγματικά το θαύμα της. Ήταν σαν να βρισκόμουν στο σπίτι μου.

Δεν υπήρχε ένταση που να κουράζει ή να «τρυπάει» τα αυτιά, ούτε κακής ποιότητας ήχος. Και, το πιο βασικό, δεν υπήρχαν φωνές γύρω μου. Μόνο ησυχία, ισορροπία και σεβασμός.

Το μαγαζί αυτό εμπνέει σεβασμό. Ποιότητα. Χαλαρότητα. Ένιωσα οικεία από την πρώτη στιγμή. Ο ιδιοκτήτης έχει εξαιρετικό γούστο, επιλεγμένη διακόσμηση, προσεγμένη μουσική και μια ατμόσφαιρα με ρομαντική διάθεση, που σπάνια συναντάς.

Το Καφέ  Fuego είναι ένα από τα καλύτερα μαγαζιά του χωριού. Μοιάζει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα -χωρίς καμία πρόθεση σύγκρισης ή προσβολής. Έχει έναν ευρωπαϊκό αέρα, ένα ιδιαίτερο στιλ, που το κάνει μοναδικό στο χωριό μας.

Θερμά συγχαρητήρια στο ζευγάρι που κατάφερε να δημιουργήσει κάτι πραγματικά ξεχωριστό στον τόπο μας, έναν χώρο για ανθρώπους που εκτιμούν την ποιότητα, την αισθητική και την ηρεμία.