Ενθουσιώδης λόφος, ταπεινός φράχτης και μια τσαχπίνα τσαπουρνιά που έχει ντυθεί για γάμο μου κόβουν αίφνης τον περίπατό μου. Ω πες μου του κάμπου άγρια τσαπουρνιά, εσύ που ανίκητη φαντάζεις τάχα χιονισμένη, φορώντας ένα αιχμηρό λευκό σαν μια καρτερική ανάμνηση του χειμώνα. Ναι, πες μου τα μυστικά σου δέντρο αγκαθερό, διάβασε και τραγούδησέ μου τα ημιτόνια του διαφανούς χιτώνα σου. Το δέντρο ολότρεμο και τρυφερό με κοιτάζει και μου λέει: «Είπα να δοξάσω την άνοιξη, να σηκώσω τη σημαία της, γι’ αυτό και πουδραρίστηκα έτσι με τη ζωντάνια της άσπρης άχνης». Η λεύκα, αν και γυμνή, απλώνει τη σκέπη της για να προστατεύσει το διάτρητο νυχτικό της τσαπουρνιάς. Κι εγώ μαζί, γυμνός από μέσα μου, μια ζωή πεφορτισμένος, προσέρχομαι με τις ρήσεις του Παλλαδά στη σκέψη μου: «Γῆς ἐπέβην γυμνός, γυμνὸς θ’ ὑπὸ γαῖαν ἄπειμι, καὶ τί μάτην μοχθῶ γυμνὸς ὁρῶν τὸ τέλος;» Αλίμονο, μπαίνοντας στην καρδιά της άνοιξης, ακόμα δεν μπορώ να απαλλαγώ από τη μελαγχολία της χειμωνιάτικης γυμνότητας και σκέφτομαι τα χειρότερα.
Του Ηλία
Κεφάλα
