Στιγμή πριν γίνει μνήμη

 

Στέκονται ακίνητοι, σαν να θέλουν να κρατήσουν τον χρόνο από το μανίκι πριν τους ξεφύγει. Η πέτρα του σχολείου πίσω τους βαριά και σταθερή, σαν μνήμη που δεν μετακινείται, κι εκείνοι μπροστά της – άνθρωποι της στιγμής, κι όμως έτοιμοι να γίνουν παρελθόν.

Ο Νίκος Καλαμπάκας με τη γυναίκα του Δήμητρα και τα παιδιά τους –τον Βαγγέλη και τον Κώστα– στέκονται με μια σοβαρότητα που δεν ταιριάζει στις Απόκριες. Δίπλα τους ο Γιώργος Καλαμπάκας με τη δική του συντροφιά, τη Στεφανία. Οι μεγάλοι φορούν την ευθύνη της ζωής στα πρόσωπά τους. Τα ρούχα τους καθαρά, προσεγμένα, σαν να τιμούν τη στιγμή, σαν να ξέρουν πως η φωτογραφία αυτή δεν είναι απλώς μια ανάμνηση, αλλά μια απόδειξη ύπαρξης.

Και όμως, τα παιδιά σπάνε τη σοβαρότητα. Μπροστά, σκυφτά και παιχνιδιάρικα, κρατούν ψεύτικα όπλα, μιμούμενα έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνουν ακόμη. Είναι Απόκριες – η γιορτή της μεταμόρφωσης, της άδειας να είσαι κάτι άλλο. Μα ακόμη και στο παιχνίδι τους υπάρχει μια παράξενη ένταση, σαν να καθρεφτίζεται μέσα τους μια εποχή που αλλάζει.

Στο πλάι, ένα παιδί με καουμπόικο καπέλο, ο γιος του Γιώργου, ο Θεόδωρος λίγο πιο μόνος του, χαμένος στον δικό του ρόλο. Και στο βάθος, σχεδόν διστακτικά, ο μικρός Νίκος Μπαρούτας και ο Γιάννης Πέτρου εισχωρούν στο κάδρο. Δεν ανήκουν «επισήμως» στη φωτογραφία, κι όμως είναι εκεί. Όπως συμβαίνει πάντα στη ζωή: οι πιο αυθόρμητες παρουσίες είναι εκείνες που δίνουν στην εικόνα την αλήθεια της.

Το 1972. Ένα χωριό, ένα σχολείο, λίγες οικογένειες, μια κοινή ανάσα. Κανείς τους ίσως δεν σκέφτεται ότι αυτή η στιγμή θα επιζήσει όλων τους. Ότι κάποτε, χρόνια μετά, τα πρόσωπα αυτά θα διαβάζονται σαν χάρτης: ποιος έμεινε, ποιος έφυγε, ποιος μεγάλωσε, ποιος χάθηκε.

Η φωτογραφία εκτός από τα πρόσωπα, κρατά και την αμηχανία, τη σιωπηλή περηφάνια, το παιχνίδι, την περιέργεια των παιδιών στο βάθος. Κρατά έναν κόσμο που δεν ήξερε ακόμη πόσο γρήγορα θα αλλάξει.

Και ίσως αυτό είναι το πιο στοχαστικό στοιχείο της: ότι όλοι τους, εκείνη τη στιγμή, απλώς στέκονται για μια φωτογραφία. Μα στην πραγματικότητα, στέκονται στο κατώφλι του χρόνου, αφήνοντας πίσω τους ένα ίχνος που θα συνεχίσει να κοιτάζει εμάς.

Αφιέρωμα στον ποιητή Ηλία Κεφάλα - Μια βραδιά ποίησης στα Τρίκαλα

 

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, τη Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026, τα Τρίκαλα φιλοξενούν μια ξεχωριστή λογοτεχνική εκδήλωση αφιερωμένη στον αγαπημένο ποιητή Ηλία Κεφάλα. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον φιλόξενο χώρο του Σουίτα Art Café, έναν τόπο που έχει συνδεθεί με την καλλιτεχνική έκφραση και τις πνευματικές αναζητήσεις της πόλης.

Η βραδιά υπόσχεται να είναι μια γιορτή της ποίησης, όπου ο λόγος, το συναίσθημα και η ανθρώπινη εμπειρία θα συναντηθούν μέσα από απαγγελίες και δημιουργικές παρεμβάσεις. Στο αφιέρωμα συμμετέχουν οι Αγαθοκλής Αζέλης, Παρασκευή Αλέξη, Ελένη Αλεξίου, Αλέξανδρος Βαναργιώτης, Ελπίδα Θεοφανίδου, Γεωργία Κολοβελώνη, Ρόρη Μάτη και Νίκη Χαλκιαδάκη, οι οποίοι θα δώσουν τη δική τους φωνή στο έργο και την παρουσία του τιμώμενου ποιητή.

Ξεχωριστή στιγμή της εκδήλωσης αποτελεί η παρουσία του ίδιου του Ηλία Κεφάλα, που θα συνομιλήσει με το κοινό μέσα από τα ποιήματά του, προσφέροντας μια άμεση και ζωντανή εμπειρία της ποιητικής δημιουργίας. Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να ακούσει «ωραία ποιήματα», να ταξιδέψει μέσα από λέξεις και εικόνες και να νιώσει τη δύναμη της ποίησης ως μέσο έκφρασης και επικοινωνίας.

Η εκδήλωση αυτή δεν αποτελεί μόνο έναν φόρο τιμής σε έναν σημαντικό δημιουργό, αλλά και μια υπενθύμιση της διαχρονικής αξίας της ποίησης στη ζωή μας. Σε μια εποχή έντονων ρυθμών, η ποίηση έρχεται να μας προσκαλέσει σε μια στάση, σε μια βαθύτερη ακρόαση του εαυτού και του κόσμου.

Η πρόσκληση είναι ανοιχτή: ελάτε να μοιραστούμε μια βραδιά γεμάτη λόγο, συναίσθημα και έμπνευση.

Ο Αιώνας των Ρωγμών και της Ελπίδας»: Μια μουσικοθεατρική διαδρομή στη μνήμη και το μέλλον

 

Με ιδιαίτερη επιτυχία και συγκινητική ανταπόκριση από το κοινό πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Πέμπτης 19 Μαρτίου 2026, στο Πνευματικό Κέντρο Τρικάλων, η μουσικοθεατρική παράσταση «Ο Αιώνας των Ρωγμών και της Ελπίδας».

Η εκδήλωση αποτέλεσε ένα πολυδιάστατο καλλιτεχνικό ταξίδι στον 20ό αιώνα, έναν αιώνα γεμάτο αντιθέσεις, έντονες ιστορικές στιγμές και βαθιές κοινωνικές μεταβολές. Μέσα από επιλεγμένα τραγούδια-σταθμούς και θεατρικές αφηγήσεις, η παράσταση ανέδειξε τη δύναμη της ιστορικής μνήμης, καλώντας το κοινό να σταθεί για λίγο, να αναστοχαστεί το παρελθόν και να ατενίσει το μέλλον με αισιοδοξία.

Ο 20ός αιώνας παρουσιάστηκε ως μια περίοδος που, ενώ σημαδεύτηκε από πολέμους, συγκρούσεις, κρίσεις και εθνικιστικά πάθη, ταυτόχρονα κληροδότησε στην ανθρωπότητα την ελπίδα και το δικαίωμα στο όνειρο για έναν πιο δίκαιο κόσμο και μια καλύτερη Ελλάδα. Αυτή ακριβώς η διττή του φύση αποτέλεσε την έμπνευση για τη δημιουργία της παράστασης, η οποία συνδύασε θέατρο, μουσική και χορό, αποτυπώνοντας καθοριστικά γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Στη σκηνή συμμετείχαν το Θεατρικό Εργαστήρι «Επί Σταγών», η Τρικαλινή Μουσικοπαρέα και το Κέντρο Χορού Τρικκή, ενώ ξεχωριστή ήταν η φιλική συμμετοχή του Κώστα Όκκα στο τραγούδι και της Δήμητρας Καλλιάρα στο τραγούδι και το κανονάκι. Την αφήγηση ανέλαβε ο Βαγγέλης Κρικώνης, δίνοντας συνοχή και δραματουργική ένταση στη ροή της παράστασης.

Έπαιξαν οι μουσικοί: Θανάσης Πρεβέντης–Μπουζούκι, Χρήστος Γρούτσος–Μπουζούκι, Γιώργος Τζάνης–Λάφτα/Μπαγλαμάς, Δημήτρης Λατσάρας–Κιθάρα, Βαγγέλης Ματζάνας–Ακορντεόν, Βασίλης Γαλάνης-Κρουστά.

Οι ηθοποιοί που έλαβαν μέρος ήταν οι: Σοφία Δρούγκα, Πένυ Ζήση, Βαγγέλης Καραγεώργος, Νίκος Καραγεώργος, Ρίτσα Κασούμη, Όλγα Κουτσαλιάρη, Βασίλης Νταμπαλής, Παναγιώτα Οροκλού, Ιάσονας Παππάς, Γιώργος Ράπτης, Δημήτρης Τσιάκαλος, Αλεξάνδρα Τσίγκα και Δημήτρης Χαρίσης, οι οποίοι με τις ερμηνείες τους απέδωσαν με ευαισθησία και δύναμη το πνεύμα της εποχής.

Τα σκηνικά επιμελήθηκαν οι Φώτης Τζίκας και Μάκης Σαββάκης, ενώ τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Λεωνίδας Νικόπουλος. Σημαντική ήταν και η συμβολή της ομάδας χορευτών από το «Κέντρο Χορού Τρικκή», που πλαισίωσε την παράσταση με εκφραστικές κινησιολογικές παρεμβάσεις.

Η εκδήλωση αποτέλεσε πρωτοβουλία των ίδιων των καλλιτεχνών και υλοποιήθηκε με την υποστήριξη του Δήμου Τρικκαίων και του Μουσείο Τσιτσάνη, επιβεβαιώνοντας τη σημασία της συνεργασίας των τοπικών πολιτιστικών δυνάμεων.

Μια βραδιά μνήμης και τέχνης που απέδειξε πως, ακόμη και μέσα από τις «ρωγμές» της ιστορίας, η ελπίδα παραμένει ζωντανή και οδηγεί τον άνθρωπο προς το μέλλον.