Ο Δεκέμβριος στο χωριό

 

Ο Δεκέμβριος στο χωριό κατεβαίνει σαν αχνό πέπλο πάνω από τις σκεπές. Η ομίχλη τυλίγει τα χωράφια και τα κάνει να μοιάζουν με θάλασσα που κοιτάζει προς τον ουρανό και περιμένει σημάδι από το χειμωνιάτικο φως.

Το βράδυ, όταν τα φώτα στα σπίτια ανάβουν νωρίς, το χωριό μοιάζει να μαζεύει τις κουβέντες, να τις σιγοψιθυρίζει πίσω από κουρτίνες, αφήνοντας την ησυχία να κυλήσει στα στενά σαν λεπτός αέρας.

Ο Δεκέμβριος στο χωριό είναι μια πρόσκληση για ενδοσκόπηση, μια ευκαιρία να κοιτάξει κανείς την πορεία του όπως κοιτάζει το χιόνι πριν πέσει, καθαρό, αναπόφευκτο, έτοιμο να σκεπάσει όσα πρέπει να κρυφτούν για λίγο για να ξαναγεννηθούν.

Και κάπου ανάμεσα στις γιορτές και την καθημερινότητα, ανάμεσα στην προσμονή και την ανάμνηση, ο Δεκέμβριος γίνεται γέφυρα. Μας περνά από όσα υπήρξαν σε όσα έρχονται, με τον τρόπο που μόνο ένα μικρό χωριό ξέρει, αθόρυβα, αλλά με βάθος.

Καλημέρα! Καλή εβδομάδα! Καλό μήνα!

Νέο ποιμαντικό ξεκίνημα στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού

 

Μετά την αποχώρηση του πατρός Κωνσταντίνου Ζαχαράκη από τον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, λόγω συνταξιοδότησης τον περασμένο Οκτώβριο, η ενορία εισήλθε σε μια περίοδο μετάβασης, η οποία συνοδεύτηκε από ευγνωμοσύνη για το έργο του απερχόμενου ποιμένα και προσδοκία για τη νέα ποιμαντική πορεία του χωριού.

Αρχικά, το Βαλτινό υποδέχτηκε τον πατέρα Αλέξανδρο Αγγελόπουλο, ο οποίος ανέλαβε προσωρινά τα καθήκοντα της ιερατικής διακονίας, προσφέροντας με συνέπεια τη λειτουργική και πνευματική του παρουσία. Στη συνέχεια, με απόφαση της Μητροπόλεως, τοποθετήθηκε ο πατέρας Δωρόθεος Κατσαρός, συνεχίζοντας το έργο της ποιμαντικής μέριμνας και καλύπτοντας τις ανάγκες της ενορίας σε μια φάση αναζήτησης σταθερού λειτουργού.

Χθες Κυριακή, ο πατέρας Βαρθολομαίος ανακοίνωσε στο εκκλησίασμα ότι η Μητρόπολη κατέληξε οριστικά στον διορισμό νέου μόνιμου ιερέα. Έτσι, ο πατέρας Αχίλλειος Σακελαρίου αναλαμβάνει πλέον ως τακτικός ιερέας του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, δίνοντας ένα τέλος στην περίοδο μεταβατικότητας και ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο για την ενορία.

Η τοπική κοινότητα καλωσορίζει τον νέο ποιμένα της με ελπίδα και ενότητα, προσβλέποντας στη συνέχιση της πνευματικής καλλιέργειας, της λειτουργικής ζωής και της ποιμαντικής φροντίδας που αποτελούν θεμέλια της εκκλησιαστικής παράδοσης του Βαλτινού.

Στιγμές ανάμεσα στη γη και στους ανθρώπους

 

Την ώρα του διαλείμματος, όπως αποτυπώνεται στη φωτογραφία, μοιάζει να παγώνει ο χρόνος πάνω στο χώμα του Βαλτινού. Εκεί, όπου οι μέρες δεν είχαν ωράρια και η εργασία ξεκινούσε πριν ακόμη ξημερώσει ο ουρανός και τελείωνε μόνο όταν το φως έσβηνε πίσω από τις λεύκες. Σ’ εκείνο το χωράφι, η κούραση ήταν καθημερινός σύντροφος, μα και η συντροφικότητα το ίδιο.

Το κολατσιό βγαίνει από τον παλιό τρουβά, με την απλότητα που γεννά η ανάγκη και ευλογεί η γη. Ψωμί, λίγες ελιές, ίσως λίγο τυρί τυλιγμένο σε ύφασμα. Το μεσημέρι δεν ήταν ποτέ σπουδαία υπόθεση, γινόταν επιτόπου, με ό,τι υπήρχε, γύρω από τα εργαλεία που ακουμπούσαν για λίγο, σαν να έπαιρναν κι αυτά μια ανάσα.

Κι εκεί, στη δραγασιά του παππού Κώστα, το πρόχειρο καταφύγιο από κλαδιά και χορτάρια, η γη έβρισκε τον τρόπο να γίνει πιο φιλική. Από ένα μικρό μπουκάλι έβγαινε το τσιπουράκι, να ζεστάνει τους άντρες και να γλυκάνει για λίγο το απομεσήμερο. Ήταν λιγοστό, μα είχε τη δύναμη να φέρνει γέλιο, κουβέντα, κουράγιο.

Κοιτάζοντας τις μορφές στη φωτογραφία, μπορεί κανείς να αφουγκραστεί την αλληλεγγύη που χαρακτήριζε τη ζωή στο Βαλτινό. Τρεις οικογένειες δούλευαν πλάι πλάι, όπως το ήθελε το έθιμο και το απαιτούσε η ανάγκη του τόπου, σήμερα βοηθούσε η μία, αύριο η άλλη. Η γη δεν ήταν ατομική υπόθεση, ήταν κοινό χρέος, κοινή μοίρα.

Παιδιά καθισμένα στις πατούσες της γης, γυναίκες με δισάκια και ταψιά στο χέρι, άντρες που κρατούν για λίγη ώρα το ποτήρι αντί για το φτυάρι. Όλοι μαζί, μια μικρή κοινότητα που πορεύεται με τα ίδια βήματα, τις ίδιες ελπίδες, το ίδιο ψωμί.

Κι έτσι το διάλειμμα, τόσο ταπεινό και τόσο πολύτιμο, γίνεται κάτι μεγαλύτερο, ένα πνεύμα ενότητας που διαπερνά τον χρόνο. Ένα σημάδι πως η ζωή, όσο δύσκολη κι αν ήταν, είχε πάντα χώρο για ένα χαμόγελο, για μια γουλιά τσίπουρο, για μια στιγμή που οι άνθρωποι θυμούνταν πως δεν είναι μόνοι.

Αυτό ήταν το Βαλτινό, ένας τόπος όπου η γη έτρεφε τα σώματα, αλλά η συντροφικότητα έθρεφε τις ψυχές.