Η Ευθεία και η Ρίζα

 

Η φωτογραφία μοιάζει με μια σιωπηλή δίκη χωρίς δικαστές. Στο κέντρο της, δύο παράλληλες σιδερένιες γραμμές προσπαθούν να επιμείνουν στην ευθεία τους, μα η φύση έχει ήδη αρχίσει να γράφει τη δική της απόφαση. Οι κορμοί των δέντρων ορθώνονται αγέρωχοι, οι ρίζες τους αγκαλιάζουν το έδαφος και εισχωρούν ανάμεσα στις ράγες, τα φύλλα σκεπάζουν τα ξύλινα δοκάρια. Και τότε γεννιέται το ερώτημα: ποιος παραβίασε τον χώρο του άλλου; Τα δέντρα που φύτρωσαν μέσα στη σιδηροδρομική γραμμή ή η σιδηροδρομική γραμμή που χάραξε την πορεία της μέσα στο πλατανόδασο;

Ο άνθρωπος έχει μάθει να ονομάζει «πρόοδο» τη διάνοιξη δρόμων, τη διάσχιση βουνών, τη γεφύρωση ποταμών. Η σιδηροδρομική γραμμή υπήρξε κάποτε σύμβολο κίνησης, εμπορίου, επικοινωνίας. Ήταν μια υπόσχεση ταχύτητας και σύνδεσης. Για να τοποθετηθεί, όμως, χρειάστηκε να κοπούν δέντρα, να ισοπεδωθεί έδαφος, να χαραχθεί μια ευθεία μέσα στην πολυπλοκότητα του φυσικού τοπίου. Η ευθεία – τόσο ανθρώπινη επινόηση – επιβλήθηκε πάνω στις καμπύλες της γης.

Κι όμως, τα χρόνια πέρασαν. Τα τρένα έπαψαν να περνούν. Ο σίδηρος έμεινε ακίνητος. Η φύση, αθόρυβα και υπομονετικά, άρχισε να ανακτά τον χώρο. Ρίζες απλώθηκαν κάτω από τις ράγες, κορμοί υψώθηκαν ανάμεσά τους, τα φύλλα σκέπασαν τα ίχνη της ανθρώπινης δραστηριότητας. Δεν υπήρξε εκδίκηση, υπήρξε επιστροφή. Η γη δεν διεκδίκησε με βία, αλλά με διάρκεια.

Έτσι, το ερώτημα του σεβασμού μετατρέπεται σε ερώτημα οπτικής. Αν δούμε τη σκηνή από την πλευρά της ανθρώπινης κατασκευής, ίσως μιλήσουμε για «εγκατάλειψη» και «φθορά». Αν σταθούμε όμως από την πλευρά του δάσους, θα διακρίνουμε μια φυσική αποκατάσταση, μια ήρεμη επανάκτηση ισορροπίας. Η φύση δεν εισβάλλει, συνεχίζει. Δεν γνωρίζει ιδιοκτησία με τη νομική έννοια, γνωρίζει μόνο κύκλους.

Ο σεβασμός, τελικά, δεν είναι ζήτημα κυριότητας αλλά συνύπαρξης. Η σιδηροδρομική γραμμή χαράχθηκε με την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος μπορεί να οργανώσει τον χώρο σύμφωνα με τις ανάγκες του. Τα δέντρα, αντίθετα, φύτρωσαν χωρίς πρόθεση κυριαρχίας, απλώς υπάκουσαν στην εσωτερική τους ορμή για ζωή. Ίσως λοιπόν η παραβίαση να βρίσκεται όχι στην ανάπτυξη των ριζών, αλλά στην αλαζονεία της απόλυτης ευθείας.

Η εικόνα μοιάζει να μας υπενθυμίζει ότι κάθε ανθρώπινο έργο είναι προσωρινό. Ο σίδηρος σκουριάζει, τα ξύλα σαπίζουν, τα μονοπάτια χάνονται. Τα δέντρα, όμως, συνεχίζουν να ριζώνουν, να υψώνονται, να ρίχνουν φύλλα που θα γίνουν ξανά χώμα. Εκεί όπου κάποτε ακουγόταν ο μεταλλικός ήχος των τροχών, τώρα κυριαρχεί η σιωπή και το θρόισμα. Η φύση δεν θριαμβολογεί, απλώς αναπνέει.

Και ίσως εδώ κρύβεται μια βαθύτερη διάσταση του σεβασμού: η αναγνώριση των ορίων μας. Ο άνθρωπος μπορεί να χαράξει διαδρομές, αλλά δεν μπορεί να παγώσει τον χρόνο. Μπορεί να κατασκευάσει, αλλά δεν μπορεί να καταργήσει τη φθορά. Όταν τα έργα του εγκαταλείπονται, η φύση δεν τα θεωρεί ιερά, τα ενσωματώνει. Τα μετατρέπει σε υπόστρωμα για νέα ζωή.

Στη φωτογραφία δεν βλέπουμε μια σύγκρουση, αλλά έναν διάλογο. Οι ράγες εξακολουθούν να δείχνουν έναν δρόμο, μα ο δρόμος αυτός έχει γίνει μέρος του δάσους. Οι κορμοί δεν έσπασαν το μέταλλο, το αγκάλιασαν. Οι ρίζες δεν το εκδίωξαν, το περικύκλωσαν. Είναι σαν να μας λένε ότι η συνύπαρξη είναι εφικτή, όταν παύει η αξίωση της αποκλειστικότητας.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν αφορά μόνο τα δέντρα και τις ράγες. Αφορά εμάς. Σε κάθε χώρο που διασχίζουμε, σε κάθε τοπίο που μετασχηματίζουμε, καλούμαστε να αναλογιστούμε: κινούμαστε με επίγνωση ή με αυθαιρεσία; Αναζητούμε αρμονία ή επιβολή;

Η εγκαταλελειμμένη γραμμή μέσα στο πλατανόδασο μοιάζει με μάθημα ταπεινότητας. Μας υπενθυμίζει ότι ο πραγματικός σεβασμός δεν είναι να αποφεύγουμε κάθε παρέμβαση, αλλά να γνωρίζουμε πως δεν είμαστε οι μόνοι κάτοικοι του κόσμου. Ότι κάθε ευθεία που χαράσσουμε τέμνει έναν ήδη υπάρχοντα ιστό ζωής.

Και ίσως, τελικά, η φύση να μην παραβίασε τίποτε. Απλώς περίμενε.

Ήττα στην Πηγή για τον Α.Ο. Βαλτινού – Απομακρύνεται η κορυφή

 

Οδυνηρή ήττα γνώρισε εκτός έδρας ο Α.Ο. Βαλτινού στον αγώνα με την Πηγή, χάνοντας με σκορ 2-1 σε ένα παιχνίδι όπου είχε τις ευκαιρίες αλλά δεν κατάφερε να τις αξιοποιήσει. Το αποτέλεσμα αυτό δυσκολεύει πλέον σημαντικά την προσπάθεια της ομάδας για την κατάκτηση της πρώτης θέσης στο πρωτάθλημα.

Η ομάδα του Βαλτινού μπήκε δυνατά στον αγωνιστικό χώρο και μόλις στο 5ο λεπτό κατάφερε να πάρει προβάδισμα στο σκορ. Ο Αχιλλέας Καμέας σημείωσε ένα εντυπωσιακό γκολ, δίνοντας προβάδισμα 0-1 στον Α.Ο. Βαλτινού και δημιουργώντας προσδοκίες για θετικό αποτέλεσμα.

Παρά το ιδανικό ξεκίνημα, οι φιλοξενούμενοι δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες που δημιούργησαν στη συνέχεια, τόσο όταν διατηρούσαν το προβάδισμα όσο και μετά την ισοφάριση της γηπεδούχου ομάδας. Η Πηγή βρήκε τον τρόπο να ανατρέψει την κατάσταση και τελικά έφτασε στη νίκη με 2-1, αφήνοντας πικρή γεύση στους ανθρώπους και τους φιλάθλους του Βαλτινού.

Για τον Α.Ο. Βαλτινού αγωνίστηκαν οι: Πολυγένης, Καραλής, Γιώτας, Κοθράς Δ., Κοθράς Κ., Σπυρόπουλος, Γιαννόπουλος, Μέκσι (Σφυρλίδας), Αχιλλέας Καμέας (Πατσιάς), Νικλητσιώτης (Μαντέλλος), Τσαρούχας.

Παρά την απογοήτευση από το αποτέλεσμα, η ομάδα καλείται να αφήσει πίσω της την ήττα και να συνεχίσει με συγκέντρωση τη συνέχεια του πρωταθλήματος, διεκδικώντας μέχρι το τέλος τις όποιες πιθανότητες παραμένουν για μια καλύτερη βαθμολογική θέση.

Φόρος τιμής στους ήρωες του Υψώματος 731 στα Τρίκαλα – 85 χρόνια από τη θρυλική μάχη

 

Σε κλίμα σεβασμού και βαθιάς συγκίνησης πραγματοποιήθηκε την Κυριακή στα Τρίκαλα η εκδήλωση φόρου τιμής και μνήμης για τους πεσόντες ήρωες στη Μάχη του Υψώματος 731, με αφορμή τη συμπλήρωση 85 χρόνων από την ιστορική και αιματοβαμμένη αναμέτρηση της 9ης Μαρτίου 1941 στα ελληνοαλβανικά σύνορα.

Η τελετή πραγματοποιήθηκε νωρίς το μεσημέρι στο ομώνυμο μνημείο που έχει ανεγερθεί στην Εθνική Οδό Τρικάλων–Καρδίτσας, στο ύψος της Αγίας Κυριακής, και ήταν αφιερωμένη στους πεσόντες στρατιώτες καταγόμενους από τα Τρίκαλα, την Καρδίτσα και τις Σέρρες, οι οποίοι θυσιάστηκαν υπερασπιζόμενοι την πατρίδα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Στην εκδήλωση παρέστησαν σημαντικές πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες της χώρας. Μεταξύ αυτών ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Νικήτας Κακλαμάνης, ο Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρης Παπαστεργίου, ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Αθανάσιος Δαβάκης και ο Γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας Κώστας Σκρέκας. Το «παρών» έδωσαν επίσης οι βουλευτές Θανάσης Λιούτας και Κατερίνα Παπακώστα, η αντιπεριφερειάρχης Τρικάλων Χρύσα Ντιντή, καθώς και οι δήμαρχοι Τρικκαίων Νίκος Σακκάς, Πύλης Κώστας Μαράβας και Φαρκαδόνας Σπύρος Αγναντής.

Παρόντες ήταν ακόμη ο Γενικός Επιθεωρητής Στρατού αντιστράτηγος Ανδρέας Κορωνάκης, ο Αρχηγός του Αρχηγείου Τακτικής Αεροπορίας αντιπτέραρχος Παναγιώτης Γεωργακόπουλος, καθώς και εκπρόσωποι των τοπικών πολιτικών, στρατιωτικών και θρησκευτικών αρχών.

Η τελετή ξεκίνησε με επιμνημόσυνη δέηση, την οποία τέλεσε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ.κ. Χρυσόστομος.

Ακολούθησε η κεντρική ομιλία του Περιφερειάρχη Θεσσαλίας Δημήτρη Κουρέτα, ο οποίος αναφέρθηκε στο ιστορικό των δραματικών εκείνων ημερών του Μαρτίου του 1941, όταν οι Έλληνες στρατιώτες αντιστάθηκαν με απαράμιλλο ηρωισμό στις σφοδρές ιταλικές επιθέσεις στο ύψωμα 731, γράφοντας μια από τις πιο ένδοξες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Ξεχωριστή νότα στην εκδήλωση έδωσαν οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου και του Γυμνασίου Μεγάλων Καλυβίων, οι οποίοι απήγγειλαν ποιήματα και τραγούδια αφιερωμένα στον πόλεμο, την αυτοθυσία και την πατριωτική προσφορά των ηρώων του υψώματος 731.

Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων από τους επισήμους και εκπροσώπους φορέων, συλλόγων και στρατιωτικών οργανώσεων.

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στιγμή κατά την οποία απόγονοι και συγγενείς των πεσόντων στρατιωτών άφησαν λίγα λουλούδια στο μνημείο, τιμώντας με σιωπηλό τρόπο τη μνήμη των προγόνων τους που θυσιάστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την τήρηση ενός λεπτού σιγής και την ανάκρουση του εθνικού ύμνου, σε μια ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης και εθνικής υπερηφάνειας, υπενθυμίζοντας πως η θυσία των ηρώων του υψώματος 731 παραμένει ζωντανό σύμβολο ανδρείας, αυτοθυσίας και πατριωτισμού.