Ένα
κουτί από ξύλο, δυο κουμπιά που γυαλίζουν από τα δάχτυλα των χρόνων και μια
κάθετη βελόνα που γλιστρά αργά πάνω σε άγνωστα ονόματα πόλεων. Κι όμως, μέσα σ’
αυτή τη μικρή κατασκευή χωρά ένας αιώνας. Ένα κουτί, δυο κουμπιά, μια κάθετη
βελόνα κι έγινε ο κόσμος γειτονιά μέσα σ’ έναν αιώνα.
Κλείσε
τα μάτια κι άκουσε… Πριν ακόμη φανερωθεί η φωνή, προηγείται ένα ελαφρύ
παράσιτο, σαν ανάσα του αέρα. Είναι το ράδιο των ερτζιανών κυμάτων, στα μεσαία,
στα FM και στα βραχέα, που υφαίνει αόρατες γέφυρες ανάμεσα σε τόπους και
ανθρώπους. Από το μικρό ηχείο ξεχύνονται ειδήσεις, μουσικές, ψίθυροι μακρινών
πολιτισμών. Κάθε στροφή του κουμπιού είναι ένα ταξίδι: μια πόλη που ξυπνά, μια
θάλασσα που κυματίζει, μια φωνή που βρίσκει τον δρόμο της μέσα από τη νύχτα.
Το
παλιό ραδιόφωνο είναι πομπός και αναφλέκτης ονειρικών
και μαγικών σκέψεων. Στο ζεστό του φως συγκεντρώνονταν κάποτε οικογένειες, και
ο χρόνος έμοιαζε να επιβραδύνεται. Οι ιστορίες που ξεπηδούσαν από μέσα του
γίνονταν κοινή μνήμη, κοινός παλμός. Το ξύλινο περίβλημά του κρατά ακόμη τη
σιωπηλή μαρτυρία εκείνων των στιγμών: γέλια, αγωνίες, τραγούδια που ένωναν
καρδιές.
Σήμερα,
μέσα στην πληθώρα των εικόνων, το παλιό ραδιόφωνο μας θυμίζει τη δύναμη της
ακρόασης. Να σταθούμε για λίγο ακίνητοι και να αφήσουμε τον ήχο να πλάσει
εικόνες μέσα μας. Γιατί εκεί, στο σκοτάδι των κλειστών ματιών, γεννιέται ένας
κόσμος πιο προσωπικός και αληθινός - ένας κόσμος που συνεχίζει να πάλλεται,
όπως τότε, μέσα σε ένα απλό κουτί με δυο κουμπιά και μια κάθετη βελόνα.
