Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Φιλολογικού, Ιστορικού, Λογοτεχνικού Συνδέσμου (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) Τρικάλων

 

Δημιουργικά έκλεισε η χρονιά που έφυγε για τον Φιλολογικό, Ιστορικό, Λογοτεχνικό Σύνδεσμό (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) Τρικάλων, όπως τονίσθηκε την Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026, κατά τη διάρκεια της ετήσιας τακτικής εκλογοαπολογιστικής γενικής συνέλευσης των μελών του. Παράλληλα κόπηκε και η βασιλόπιτα του Συνδέσμου.

Η συνέλευση έγινε στην αίθουσα της Δημοτικής Πινακοθήκης «Θεόδωρος Μάρκελλος» με θέματα Ημερησίας Διατάξεως τον απολογισμός απερχομένου Διοικητικού Συμβουλίου, διάφορα πεπραγμένα, ενώ έγιναν και οι εκλογές για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου και Εξελεγκτικής Επιτροπής.

Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Φιλολογικού, Ιστορικού, Λογοτεχνικού Συνδέσμου (Φ.Ι.ΛΟ.Σ) Τρικάλων, το οποίο προήλθε από τις αρχαιρεσίες της 9ης Φεβρουαρίου 2026, συγκροτήθηκε σε σώμα ως εξής:

Θεόδωρος Νημάς, πρόεδρος,

Δημήτριος Σούλας, αντιπρόεδρος,

Δημήτριος Τσιγάρας, γενικός γραμματέας,

Ελένη Τζαβέλλα, ειδική γραμματέας,

Παρασκευή Λάππα-Πουλιανίτη, ταμίας,    

Αγορίτσα Σκανδάλη, μέλος,

Ευαγγελία Μπαρούτα, μέλος.

Αναπληρωματικά Μέλη:

Σωτήριος Αδάμος,

Ευθυμία Νικολάου,

Αχιλλέας Σιάχος.

Εξελεγκτική Επιτροπή

Άννα Ντιναπόγια-Λιακατσίδα,

Ιωάννης Καρασιώτος,

Αθανάσιος Παπαβασιλείου.

Η συνομιλία του φωτός με τη σκιά

 

Στη φωτογραφία, δύο κύκνοι πλέουν στο ίδιο νερό, μα σε διαφορετικούς κόσμους. Ο ένας λευκός, φωτισμένος, κινείται μέσα σε μια περιοχή καθαρού φωτός. Ο άλλος σκοτεινός, σχεδόν σιωπηλός, χαράζει κύκλους σε μια ζώνη σκιάς. Ανάμεσά τους δεν υπάρχει σύγκρουση, υπάρχει μια αόρατη γραμμή που χωρίζει το φως από το σκοτάδι, σαν σύνορο ανάμεσα σε δύο καταστάσεις της ύπαρξης.

Το νερό λειτουργεί ως καθρέφτης αυτής της διττότητας. Οι κυματισμοί που γεννά η κίνηση του μαύρου κύκνου διαχέονται απαλά προς το φωτεινό μέρος, σαν υπενθύμιση ότι το σκοτάδι δεν είναι αποκομμένο από το φως. Κάθε ύπαρξη κουβαλά και τα δύο. Δεν πρόκειται για αντίθεση που απαιτεί νίκη, αλλά για συνύπαρξη που ζητά κατανόηση.

Οι δύο μορφές μοιάζουν να συνομιλούν χωρίς να αγγίζονται. Η απόστασή τους δεν είναι ψυχρή, είναι στοχαστική. Σαν να αναγνωρίζουν η μία στην άλλη ένα συμπλήρωμα. Το φως γίνεται πιο έντονο δίπλα στη σκιά, και η σκιά αποκτά βάθος χάρη στο φως. Μαζί σχηματίζουν μια ισορροπία που θυμίζει την ανθρώπινη ψυχή: ένα πεδίο όπου η καθαρότητα και το μυστήριο συνυπάρχουν.

Ίσως τελικά η εικόνα να μιλά για την αποδοχή. Για την ικανότητα να πλέουμε μέσα στις αντιθέσεις μας χωρίς να επιδιώκουμε να εξαφανίσουμε καμία. Όπως οι κύκνοι, έτσι κι εμείς κινούμαστε σε νερά που αλλάζουν χρώμα. Και μέσα σε αυτή την εναλλαγή, μαθαίνουμε ότι η πληρότητα δεν βρίσκεται στην επιλογή του φωτός ή του σκοταδιού, αλλά στη συνειδητή τους συνύπαρξη.