Κυνηγώντας το Φως στο Βαλτινό, με τον φακό του Βασίλη Σταμούλη

 

Κυνηγώντας το ηλιοβασίλεμα στο Βαλτινό, ο Βασίλης Σταμούλης μοιάζει να συλλαμβάνει τη λεπτή εκείνη ώρα όπου ο κόσμος αλλάζει δέρμα. Οι φωτογραφίες του είναι σαν ανάσες φωτός, κάθε μία μια μικρή τελετουργία, ένας ψίθυρος του χωριού την ώρα που ο ήλιος χαμηλώνει και αφήνει πίσω του ίχνη από χρυσό και κεχριμπαρένιο χρώμα.

Στο Βαλτινό, το ηλιοβασίλεμα δεν είναι μια εικόνα που βλέπεις, είναι μια εμπειρία που περνά μέσα σου. Τα σύννεφα, σαν να έχουν δική τους διάθεση, φορούν ροδακινί και πορφυρές αποχρώσεις, λες και θέλουν κι αυτά να χαιρετίσουν τη μέρα που φεύγει. Τα δέντρα στέκουν σκιώδη και υπομονετικά, δεχόμενα το τελευταίο χάδι του φωτός. Ο Κόζιακας, βαρύς και γαλήνιος, κρατά τη σιωπή του, αφήνοντας μονάχα την κορυφή του να φωτίζεται σαν μια υπόσχεση ότι η νύχτα δεν είναι σκοτάδι, αλλά συνέχεια.

Οι πρασινάδες στις άκρες του δρόμου, τα μονοπάτια που χάνονται μέσα στις φυλλωσιές, τα χωράφια που λίγο πριν ήταν άχρωμα, τώρα λούζονται σε χρυσή σκόνη. Κι ο ουρανός -πάντα ο ουρανός- γίνεται ένας πίνακας που αλλάζει χίλιες φορές τη μορφή του μέσα σε λίγα λεπτά. Οι φωτογραφίες του Βασίλη Σταμούλη δεν προσπαθούν να παγώσουν αυτή την αλλαγή, την αφουγκράζονται. Σαν να ξέρουν ότι η ομορφιά της στιγμής κρύβεται ακριβώς στη φθαρτότητά της.

Κάθε εικόνα είναι και μια μικρή εξομολόγηση: πως όσο κι αν προσπαθούμε να κυνηγήσουμε το ηλιοβασίλεμα, αυτό πάντα θα μας ξεγλιστρά, αφήνοντάς μας όμως κάτι πολύτιμο. Έναν στοχασμό. Μια ανάμνηση. Μια αίσθηση ότι ο τόπος μας, όσο ταπεινός κι αν μοιάζει, έχει στιγμές που αγγίζουν το αιώνιο.

Έτσι και στο Βαλτινό: όταν ο ήλιος πέφτει πίσω από τον Κόζιακα, ο κόσμος μοιάζει να συγκρατεί για λίγο την αναπνοή του. Κι εκεί, στην άκρη ενός δρόμου, κάτω από μια λάμπα που δεν έχει προλάβει ακόμη να ανάψει, στις γραμμές του ορίζοντα που παίρνουν φωτιά, νιώθεις ότι το ηλιοβασίλεμα δεν είναι απλώς το τέλος της μέρας, αλλά ο τρόπος του χωριού να θυμάται ότι κάθε τέλος κουβαλά μέσα του ένα νέο ξεκίνημα.

Φως στην Καρδιά της Πόλης

 

Απόψε, με το άναμμα του μεγάλου χριστουγεννιάτικου δέντρου στα Τρίκαλα, η πόλη άλλαξε για λίγο ρυθμό και χρώμα. Το φως του δέντρου άπλωσε μια ζεστή λάμψη στην πλατεία, σαν να άνοιξε τον δρόμο προς τις γιορτές που έρχονται. Οι πρώτες μελωδίες, οι στολισμένοι δρόμοι, τα χαμόγελα των περαστικών δημιούργησαν εκείνη τη γνώριμη αίσθηση προσμονής που κάθε χρόνο επιστρέφει και κάθε χρόνο μοιάζει καινούργια.

Καθώς οι λαμπερές γραμμές ανέβαιναν ως την κορυφή, ήταν σαν να άναβε μαζί τους και μια μικρή σπίθα μέσα μας. Τα Χριστούγεννα του 2025 πλησιάζουν, και η πόλη φαίνεται να τα καλωσορίζει με χαρά και ανάγκη για λίγη μαγεία. Το δέντρο γίνεται σύμβολο ελπίδας, μια υπενθύμιση ότι το φως δεν τελειώνει, απλώς περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να μας αγγίξει ξανά.

Η γραφική φροντίδα του Ληθαίου ποταμού

 

Παρά το ότι ο Ληθαίος ποταμός αποτελεί το φυσικό στολίδι της πόλης, η φροντίδα του απαιτεί καθημερινή μέριμνα και επιμονή. Οι πρόσφατες εργασίες καθαρισμού και ευπρεπισμού της κοίτης του, που υλοποιεί η Διεύθυνση Περιβάλλοντος και Αγροτικής Ανάπτυξης του Δήμου Τρικκαίων, συνδυάζουν πρακτικότητα αλλά και μια ιδιότυπη, γραφική ομορφιά.

Η υπηρεσία αξιοποιεί τη μικρή, χαρακτηριστική βάρκα που διαθέτει, ένα εργαλείο λιτό, σχεδόν χειροποίητο στην όψη, που πλέει αθόρυβα στα ήρεμα νερά του Ληθαίου. Με την προστατευτική τέντα και τον απλό μηχανισμό συλλογής, θυμίζει σκηνή από μια παλιότερη εποχή, όπου ο καθαρισμός του ποταμού δεν ήταν απλώς εργασία, αλλά μέρος της καθημερινής ζωής της πόλης.

Ωστόσο, η κοίτη ακόμη παραμένει ρηχή σε αρκετά σημεία και η βάρκα δεν μπορεί να προσεγγίσει παντού. Εκεί αναλαμβάνει το προσωπικό του Δήμου με τον πιο άμεσο και ανθρώπινο τρόπο: φορώντας στολές και μπαίνοντας μέσα στο νερό. Με εργαλεία απλά, σιδερένια κοντάρια, μικρές τσάπες και δίχτυα, κινούνται με προσοχή ανάμεσα στα ρηχά, βγάζοντας φερτά υλικά, κλαδιά και ό,τι άλλο έχει παρασύρει το ποτάμι. Η εικόνα τους, σκυμμένων μέσα στο νερό, κάτω από τις γέφυρες και δίπλα στη χαμηλή βλάστηση, αποτυπώνει μια σιωπηλή, σχεδόν παραδοσιακή σχέση ανθρώπου και ποταμού.

Οι εργασίες ξεκίνησαν από την έξοδο της πόλης προς την περιφερειακή οδό Ιωαννίνων, προχώρησαν στην περιοχή της γέφυρας Τρικκαίογλου και συνεχίζουν προς το κέντρο. Καθώς η βάρκα ακολουθεί την πορεία της και οι εργάτες καθαρίζουν με τα χέρια και τα εργαλεία τους, ο Ληθαίος ανακτά σιγά-σιγά την καθαρή, ήρεμη όψη του, μια όψη που αποτελεί σημείο αναφοράς για τους Τρικαλινούς και αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ζωής τους.

Ο συνδυασμός της τεχνικής δουλειάς και της ανθρώπινης παρουσίας δημιουργεί ένα ιδιαίτερο τοπίο: ένα ποτάμι που καθαρίζεται όχι μόνο με μηχανήματα, αλλά και με φροντίδα, υπομονή και την αίσθηση ότι το φυσικό τοπίο της πόλης αξίζει κάθε προσπάθεια.

Απεβίωσε η Φωτεινή Ψαρρά

 

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Φωτεινή Ψαρρά, συζ. Γεωργίου, την Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2025, σε ηλικία 84 ετών.

Η Φωτεινή Ψαρρά, το γένος Χρήστου Γκίκα, γεννήθηκε το 1941 στο Ροπωτό, Πύλης Τρικάλων. Ήταν παντρεμένη με τον Γεώργιο Ψαρρά και απόχτησαν 3 παιδιά, την Ευφροσύνη, την Μαρία και την Θεοδώρα.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2025 και ώρα 2 μ.μ. στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να προσέλθουν και συνοδεύσουν την εκφορά αυτής.

Σημ.: Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό στις 1. 30 μ.μ.