Η
απώλεια δεν είναι το τέλος, είναι ο τρόπος που η ζωή μαθαίνει να ψιθυρίζει.
Όταν κάτι φεύγει, δεν σβήνει, μεταμορφώνεται σε χώρο, σε ανάσα, σε σιωπή.
Ό,τι
αγαπήσαμε δεν χάνεται, απλώς παύει να μας ανήκει.
Κι εκεί, μέσα στην ορφάνια του κόσμου, ανακαλύπτουμε πως η αγάπη δεν ήταν ποτέ
κατοχή, αλλά μνήμη που ανασαίνει μέσα μας.
Η
απώλεια είναι δάσκαλος που δεν υψώνει τη φωνή του.
Σε αφήνει μόνο, για να μάθεις να στέκεσαι χωρίς στήριγμα.
Σε αφήνει γυμνό, για να καταλάβεις πως δεν χρειάζεσαι ένδυμα για να υπάρξεις.
Όταν
πονάς, είναι γιατί αντιστέκεσαι σ’ αυτό που αλλάζει.
Μα μόλις αφήσεις το ποτάμι να σε περάσει, βρίσκεις το νόημα εκεί όπου δεν
περίμενες να υπάρχει τίποτα.
Η
απώλεια είναι η τέχνη του κενού, το άδειο βάζο που ακόμη μυρίζει άνθος, η
καρέκλα που θυμάται το σώμα που δεν κάθεται πια, το φως στο δωμάτιο που ξέρει
να περιμένει.
Και
κάποτε, χωρίς να το ζητήσεις, έρχεται εκείνη η γαλήνη, η ίδια που ονομάσαμε
ευτυχία: η απονία του σώματος, η αταραξία της ψυχής, όταν καταλάβεις πως τίποτα
δεν χάνεται, παρά μόνο αλλάζει μορφή.
