.jpg)
Ο
Ιούλιος μάς είχε συνηθίσει στις καυτές του ανάσες. Για πολλές ημέρες ο ήλιος
κυριαρχούσε αμείλικτος, η ζέστη γινόταν ολοένα και πιο έντονη και η φύση, όπως
και οι άνθρωποι, περίμεναν με λαχτάρα μια ανάσα δροσιάς. Κανείς όμως δεν
περίμενε πως το απόγευμα της Παρασκευής ο καιρός θα άλλαζε τόσο ξαφνικά και
τόσο θεαματικά.
Μέσα
σε λίγη ώρα ο ουρανός σκοτείνιασε, τα σύννεφα σκέπασαν τον τόπο και η δυνατή
καλοκαιρινή βροχή άρχισε να ποτίζει τη διψασμένη γη. Η θερμοκρασία υποχώρησε
αισθητά, ο καυτός αέρας έδωσε τη θέση του σε ένα δροσερό αεράκι και το σκηνικό
στο Βαλτινό απέκτησε μια απρόσμενα φθινοπωρινή όψη. Οι δρόμοι γυάλισαν από το
νερό, τα δέντρα αναστέναξαν λες από ανακούφιση και το χαρακτηριστικό άρωμα του
βρεγμένου χώματος γέμισε την ατμόσφαιρα.
Ήταν
ένα αναπάντεχο καλοκαιριάτικο δώρο. Η φύση έδειχνε να αναζωογονείται από τις
πρώτες σταγόνες της βροχής, ενώ οι άνθρωποι βγήκαν στα μπαλκόνια και στις αυλές
για να απολαύσουν τη δροσιά που τόσο είχαν στερηθεί τις προηγούμενες ημέρες του
καύσωνα. Το χαμόγελο επέστρεψε στα πρόσωπα, καθώς η αποπνικτική ζέστη έδωσε τη
θέση της σε μια αίσθηση γαλήνης και ανακούφισης.
Τέτοιες
ξαφνικές μεταβολές του καιρού υπενθυμίζουν πως η φύση διατηρεί πάντοτε τον δικό
της ρυθμό και τη δική της δύναμη. Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού μπορεί, έστω
και για λίγες ώρες, να χαρίσει εικόνες και συναισθήματα που θυμίζουν φθινόπωρο,
προσφέροντας μια πολύτιμη ανάπαυλα πριν ο ήλιος του Ιουλίου επανέλθει και πάλι
στο γνώριμο καλοκαιρινό του πρόσωπο.
