Μια φωτογραφική σύζευξη "Από το «Ελληνόπουλο» του 1952… στο σήμερα"

 

Κάποιες φωτογραφίες καταγράφουν απλώς μια στιγμή. Κάποιες άλλες, με έναν παράξενο τρόπο, κρατούν μέσα τους τον χρόνο.

Μια τέτοια φωτογραφία είναι το περίφημο «Ελληνόπουλο» του 1952, του Δημήτρη Χαρισιάδη. Ένα μικρό αγόρι από την Κοζάνη, ο Γιώργος Κουσιουρής, στέκεται μπροστά στον φακό με τη σοβαρότητα και την αμηχανία ενός παιδιού που δεν γνωρίζει ακόμη πως η μορφή του θα ταξιδέψει μέσα στις δεκαετίες.

Κρατά στα χέρια του τα λιγοστά σχολικά του πράγματα. Το ρούχο του απλό, η εμφάνισή του λιτή, το βλέμμα του καθαρό και κάπως αυστηρό. Δεν χαμογελά. Ίσως γιατί εκείνη η εποχή δεν είχε μάθει ακόμη στα παιδιά να χαμογελούν στον φωτογραφικό φακό. Ή ίσως γιατί το βλέμμα του μικρού Γιώργου κουβαλά, χωρίς να το γνωρίζει, ολόκληρη την Ελλάδα των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων.

Και όμως, η εικόνα αυτή έχει κάτι βαθιά αισιόδοξο.

Γιατί το παιδί κρατά τα βιβλία του.

Και τα βιβλία, τότε όπως και σήμερα, ήταν το μικρό του διαβατήριο προς έναν κόσμο μεγαλύτερο από το χωριό, τη γειτονιά, το σπίτι του. Το σχολείο ήταν η ελπίδα. Η μόρφωση ήταν ο δρόμος για να αλλάξει η ζωή.

Η φωτογραφία έχει και μια ιδιαίτερη τεχνική αξία. Δεν είναι επιχρωματισμένη μεταγενέστερα, όπως ίσως θα νόμιζε κανείς βλέποντάς την σήμερα. Είναι μία από τις πρώτες έγχρωμες φωτοτσιγκογραφίες που τυπώθηκαν στην Ελλάδα με έγχρωμα φιλμ. Έτσι, το χρώμα δεν προστέθηκε στον χρόνο, γεννήθηκε μαζί του.

Κι ύστερα περνούν τα χρόνια.

Περισσότερες από επτά δεκαετίες.

Και απέναντι από το παιδί του 1952 εμφανίζεται ο ίδιος άνθρωπος σήμερα.

Ο Γιώργος Κουσιουρής έχει πια μεγαλώσει. Το παιδικό πρόσωπο έχει γίνει ώριμο. Τα μαλλιά έχουν ασπρίσει, το πρόσωπο έχει χαράξει τις δικές του γραμμές, το βλέμμα έχει αποκτήσει εκείνη τη βαθιά ηρεμία που μόνο ο χρόνος μπορεί να χαρίσει.

Κι όμως…

Είναι ο ίδιος.

Σαν να κοιτάζει ο ένας τον άλλον μέσα από έναν καθρέφτη επτά δεκαετιών.

Στη μία φωτογραφία ένα παιδί αρχίζει τη διαδρομή του. Στην άλλη ένας ηλικιωμένος πια άνθρωπος κοιτάζει πίσω από τη διαδρομή. Ανάμεσά τους χωρά μια ολόκληρη ζωή: σχολεία, φιλίες, χαρές, δυσκολίες, εργασία, οικογένεια, απώλειες, όνειρα που πραγματοποιήθηκαν και άλλα που έμειναν στον δρόμο.

Και ίσως αυτό είναι το πιο συγκινητικό μήνυμα αυτών των δύο εικόνων.  

Το παιδί δεν έφυγε ποτέ.

Κρύβεται ακόμη μέσα στο πρόσωπο του ηλικιωμένου άνδρα. Είναι εκείνο το μικρό αγόρι που κάποτε κρατούσε τα βιβλία του και κοιτούσε τον φακό. Μόνο που τώρα κρατά κάτι άλλο: τη μνήμη μιας ολόκληρης ζωής.

Με την ευκαιρία του ανοίγματος των σχολείων, η εικόνα αυτή αποκτά έναν ακόμη συμβολισμό.

Κάθε Σεπτέμβρη, χιλιάδες παιδιά μπαίνουν στις σχολικές αυλές. Άλλα με καινούργιες τσάντες, άλλα με παλιά βιβλία, άλλα γεμάτα ενθουσιασμό και άλλα με δισταγμό. Κανένα όμως δεν γνωρίζει ακόμη πού θα το οδηγήσει ο δρόμος που μόλις ανοίγει μπροστά του.

Κάποτε, όμως, θα κοιτάξει κι αυτό πίσω.

Και ίσως τότε να καταλάβει πως εκείνη η πρώτη μέρα στο σχολείο δεν ήταν απλώς η αρχή μιας σχολικής χρονιάς. Ήταν η αρχή μιας ζωής που περίμενε να γραφτεί.

Η φωτογραφία του μικρού Γιώργου μάς θυμίζει πως ο χρόνος αλλάζει τα πάντα, εκτός από την ουσία του ανθρώπου. Το παιδί μεγαλώνει, το πρόσωπο αλλάζει, τα χρόνια περνούν, όμως μέσα μας παραμένει εκείνο το πρώτο βλέμμα, η πρώτη αγωνία, το πρώτο όνειρο.

Γι’ αυτό, κοιτάζοντας σήμερα αυτή την φωτογραφική σύζευξη, δεν βλέπουμε απλώς έναν μαθητή του 1952 και έναν ηλικιωμένο άνδρα του σήμερα.

Βλέπουμε τη διαδρομή από το παιδί στον άνθρωπο.

Βλέπουμε τον χρόνο να περνά από πάνω του χωρίς να μπορεί να σβήσει τη μνήμη.

Και βλέπουμε, ίσως, τον πιο όμορφο συμβολισμό κάθε νέας σχολικής χρονιάς:

κάθε παιδί που περνά σήμερα την πόρτα του σχολείου κρατά στα χέρια του όχι μόνο τα βιβλία του, αλλά και ολόκληρο το μέλλον του.

Με τον αγιασμό άνοιξε η νέα σχολική χρονιά στο Βαλτινό

 

Με τις ευχές της Εκκλησίας, τα χαμόγελα των παιδιών και τις προσδοκίες μιας καινούργιας σχολικής χρονιάς, πραγματοποιήθηκε σήμερα ο καθιερωμένος αγιασμός στις σχολικές μονάδες του Βαλτινού.

Το πρώτο κουδούνι σήμανε και πάλι την επιστροφή στις σχολικές αίθουσες, εκεί όπου η γνώση συναντά τη δημιουργία, η φιλία γεννιέται και τα παιδιά κάνουν ένα ακόμη βήμα στον δρόμο της ζωής.

Ο αγιασμός πραγματοποιήθηκε αρχικά στο Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού, παρουσία μαθητών, γονέων, εκπαιδευτικών και εκπροσώπων των τοπικών φορέων. Ακολούθησε ο αγιασμός στο Γυμνάσιο–Λύκειο Βαλτινού και, τέλος, στον Παιδικό Σταθμό, όπου τα μικρότερα παιδιά έδωσαν το δικό τους ξεχωριστό χρώμα στην πρώτη ημέρα της νέας σχολικής χρονιάς.

Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η παρουσία των γονέων και των εκπαιδευτικών, ανθρώπων που μοιράζονται καθημερινά την αγωνία, την προσπάθεια αλλά και τη χαρά της προόδου των παιδιών. Γιατί το σχολείο δεν είναι μόνο ένας χώρος μαθημάτων και γνώσεων. Είναι ένας ζωντανός τόπος όπου διαμορφώνονται χαρακτήρες, καλλιεργούνται αξίες και χτίζονται οι αυριανοί πολίτες της κοινωνίας.

Ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού Βάιος Τσιγάρας, απευθυνόμενος στους μαθητές, στους γονείς και στους εκπαιδευτικούς, ευχήθηκε μια δημιουργική σχολική χρονιά, τονίζοντας:

«Εύχομαι σε όλα τα παιδιά υγεία, χαμόγελα και πρόοδο, για τα ίδια και τις οικογένειές τους. Εμείς θα φροντίσουμε να είμαστε δίπλα τους, σε ό,τι χρειαστούν, γιατί τα παιδιά μας είναι το μέλλον του τόπου μας.

Καλή σχολική χρονιά και στους εκπαιδευτικούς μας, με υπομονή, δύναμη και δημιουργικότητα. Το σημαντικότερο δεν είναι να βγάλουν μόνο καλούς μαθητές, αλλά κυρίως καλύτερους ανθρώπους, με αξίες, ιδανικά, σεβασμό και αγάπη για τον συνάνθρωπο».

Τα λόγια αυτά αποτυπώνουν και την ουσία της σημερινής ημέρας. Γιατί κάθε νέα σχολική χρονιά είναι κάτι περισσότερο από μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια νέα αρχή. Ένα λευκό τετράδιο που περιμένει να γεμίσει με γνώσεις, όνειρα, προσπάθειες, επιτυχίες αλλά και μικρές αποτυχίες που γίνονται μαθήματα ζωής.

Στο Βαλτινό, το σχολείο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του χωριού. Γύρω του συναντώνται οι γενιές: τα παιδιά που ξεκινούν τώρα το πρώτο τους ταξίδι στη γνώση, οι μεγαλύτεροι μαθητές που ανοίγουν τα φτερά τους για το μέλλον, οι γονείς που αγωνιούν και καμαρώνουν και οι εκπαιδευτικοί που καθημερινά προσφέρουν γνώση, φροντίδα και παιδεία.

Και κάπως έτσι, με τον ήχο του πρώτου κουδουνιού και τις ευχές του αγιασμού, το Βαλτινό υποδέχθηκε τη νέα σχολική χρονιά.

Με την ευχή οι αυλές των σχολείων να γεμίζουν κάθε μέρα με παιδικές φωνές, χαμόγελα και δημιουργία και κάθε παιδί να βρίσκει μέσα στην τάξη όχι μόνο τη γνώση που θα το οδηγήσει στο αύριο, αλλά και εκείνες τις αξίες που θα το κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Καλή και δημιουργική σχολική χρονιά σε όλους!

 

Απεβίωσε ο Βασίλειος Σ. Μπιλιάλης

 

Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Βασίλειος Μπιλιάλης την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026, σε ηλικία 86 ετών.

Ο Βασίλειος Μπιλιάλης του Στυλιανού γεννήθηκε στο Ξυλοπάροικο το 1940. Παντρεύτηκε με την Στεργιούλα, το γένος Σωτηρίου Ανδρέου – Πέτρου και απόχτησαν δύο παιδιά, τον Στυλιανό και τον Σωτήρη.

Η κηδεία θα γίνει το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2026 & ώρα 11:00 π.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων το Σάββατο 12-9- 2026 και ώρα 10:30 π.μ.