ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

 Του Σωτήρη Λόλακα - Δάσκαλος

Από τη στιγμή που είδα τις φωτογραφίες, αυτές τις παλιές φωτογραφίες της Πρωτομαγιάς του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, ψάχνω. Ψάχνω να βρω λέξεις, τις πιο κατάλληλες λέξεις, για να εκφράσουν αυτό που νιώθω, αυτό που αισθάνομαι, τα συναισθήματα και τις σκέψεις που με κατακλύζουν, με κυριεύουν ολοκληρωτικά.

Δέος, σεβασμός, θαυμασμός, συγκλονισμός, ηρωισμός, λεβεντιά, παλικαριά. Ναι, αυτές είναι λέξεις με μεγάλο συναισθηματικό και σημασιολογικό βάρος αλλά στην περίπτωσή μας λίγες. Δεν μπορούν, ίσως, να αποδώσουν το μεγαλείο της περηφάνιας αυτών των υπέροχων ανθρώπων που εικονίζονται σ’ αυτές τις παλιές φωτογραφίες. Ίσως επειδή είναι η πρώτη φορά που η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία. Μέχρι τώρα ξέραμε για την εκτέλεση των διακοσίων Ελλήνων πατριωτών, κομμουνιστών της Καισαριανής, φανταζόμασταν τις τελευταίες στιγμές τους, πονούσαμε και δακρύζαμε για την άδικη και εγκληματική απώλειά τους, εξοργιζόμασταν με τη βαρβαρότητα των κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους, αλλά δεν είχαμε δει τα πρόσωπά τους, δεν είχαμε δει τη στάση τους.

Κι έρχονται αυτές οι ανεκτίμητες παλιές φωτογραφίες και μας τους δείχνουν καθώς πηγαίνουν για εκτέλεση. Και βλέπουμε ανθρώπους να πηγαίνουν στον θάνατο ατάραχοι, αγέρωχοι, ακλόνητοι, χαμογελαστοί κάποιοι, χωρίς ίχνος φόβου στα πρόσωπά τους και στο βλέμμα τους. Βλέπουμε ανθρώπους να τραγουδούν και να περιπαίζουν τον θάνατο σαν καινούριοι Διγενήδες.

Βλέπουμε ανθρώπους να πηγαίνουν στον τόπο της εκτέλεσής τους με βήματα σταθερά και αποφασιστικά, χωρίς να λυγίζουν, χωρίς να μεμψιμοιρούν, χωρίς να λυπούνται που σε λίγο θα στερηθούν τη ζωή τους. Βλέπουμε ανθρώπους που πηγαίνουν να εκτελεστούν και όχι να τους εκτελέσουν, που πηγαίνουν να σκοτωθούν και όχι να τους σκοτώσουν. Βλέπουμε ανθρώπους που αψηφούν, που τσαλαπατούν τον θάνατο και τον φόβο. Βλέπουμε ανθρώπους που είναι ψηλότεροι από το μπόι τους,  που είναι μεγαλύτεροι από τον ίσκιο τους.  Βλέπουμε ανθρώπους με στήθια γεμάτα περηφάνια γι’ αυτό που θα συμβεί σε λίγο. Δεν θέλουν να δώσουν στους κατακτητές ούτε κατ’ ελάχιστο τη χαρά ότι τους λύγισαν, ότι τους έκαμψαν, ότι τους έκαναν να μετανιώσουν για τα ιδανικά τους και την αντιστασιακή τους δράση. Ξέρουν ότι δεν εκπροσωπούν πια μόνο τον εαυτό τους. Εκπροσωπούν ατελείωτες γενιές Ελλήνων που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά αυτού του τόπου, εκπροσωπούν αμέτρητους συντρόφους τους που έδωσαν τη ζωή τους για έναν καλύτερο κόσμο με ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη. Η στάση τους επική, ηρωική, σχεδόν υπερφυσική, και γι’ αυτό χαραγμένη ανεξίτηλα στη μνήμη μας.

Δέος, σεβασμός, θαυμασμός, συγκλονισμός, ηρωισμός, λεβεντιά, παλικαριά. Καμιά λέξη μόνη της. Ίσως όλες μαζί να μπορούσαν να αποδώσουν το μεγαλείο αυτών των ανθρώπων. Ίσως…

Με επιτυχία γιορτάστηκε η Ημέρα της Γυναίκας στο Βαλτινό

 

Με ιδιαίτερη επιτυχία και μεγάλη συμμετοχή πραγματοποιήθηκε ο εορτασμός της Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, που διοργάνωσε ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού την Κυριακή 8 Μαρτίου 2026, στο Café Fuego, στο Βαλτινό. Η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στον πολύπλευρο ρόλο της γυναίκας στην οικογένεια, την κοινωνία και την τοπική παράδοση.

Η γιορτή πραγματοποιήθηκε μέσα σε ένα ζεστό και φιλικό κλίμα, προσφέροντας μια όμορφη ευκαιρία συνάντησης, επικοινωνίας και διασκέδασης για τις γυναίκες του χωριού αλλά και για τους φίλους του Συλλόγου. Η παρουσία της Αντιδημάρχου Ελένης Πούλιου, αλλά και πολλών συγχωριανών έδωσε ιδιαίτερη ζωντάνια στην εκδήλωση, η οποία ανέδειξε τη σημασία της γυναίκας ως βασικού πυλώνα της τοπικής κοινωνίας.

Στον χαιρετισμό της, η πρόεδρος του Συλλόγου κα. Ρίκα Βότσιου – Πλεξίδα αναφέρθηκε με συγκίνηση στον διαχρονικό ρόλο της γυναίκας του χωριού, τιμώντας τη μητέρα, τη γιαγιά, τη σύζυγο και τη φίλη που με τον μόχθο και την αγάπη τους στηρίζουν την οικογένεια και κρατούν ζωντανό τον τόπο.

Όπως χαρακτηριστικά τόνισε, η γυναίκα της ελληνικής υπαίθρου στάθηκε διαχρονικά στυλοβάτης της ζωής του χωριού: εργάστηκε στα χωράφια, μεγάλωσε παιδιά, φρόντισε τους ηλικιωμένους και κράτησε ζωντανές τις αξίες της οικογένειας και της κοινότητας. Με λόγια βαθιάς ευγνωμοσύνης ευχαρίστησε τις μάνες και τις γιαγιάδες που με τις θυσίες και την αγάπη τους στήριξαν γενιές ανθρώπων, ενώ έκανε ιδιαίτερη μνεία και σε εκείνες που δεν βρίσκονται πια κοντά μας, αφήνοντας όμως πίσω τους πολύτιμη παρακαταθήκη μνήμης και ζωής.

Η πρόεδρος υπογράμμισε ακόμη πως η γυναίκα αποτελεί «την καρδιά του χωριού», τονίζοντας ότι όταν η γυναίκα χαμογελά, γεμίζει ζωή ολόκληρη η κοινότητα. Παράλληλα κάλεσε όλους να δείχνουν έμπρακτα σεβασμό και εκτίμηση στη γυναίκα, όχι μόνο με λόγια αλλά και με πράξεις.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε μέσα σε γιορτινή ατμόσφαιρα, καθώς οι παρευρισκόμενοι διασκέδασαν με μουσική, χορό και καλή διάθεση, τιμώντας τη μέρα που είναι αφιερωμένη στη γυναίκα. Η βραδιά εξελίχθηκε σε μια όμορφη συντροφική συνάντηση, γεμάτη χαμόγελα και ζεστές στιγμές, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά ότι οι συλλογικές δράσεις ενισχύουν τους δεσμούς της τοπικής κοινωνίας και κρατούν ζωντανό το πνεύμα της κοινότητας.

Ακολουθούν βίντεο: