Απολογισμός Μνήμης για το Έτος 2025 στο Βαλτινό

Το αναπότρεπτο του θανάτου αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης και ύπαρξης, μια υπενθύμιση της εύθραυστης πορείας μας μέσα στον χρόνο. Καθώς άλλη μία χρονιά φθάνει στο τέλος της, το 2025 ετοιμάζεται να γίνει παρελθόν, παίρνοντας μαζί του στιγμές χαράς, δημιουργίας και συλλογικής ζωής για το χωριό μας. Ωστόσο, παράλληλα με όσα όμορφα βιώσαμε, η χρονιά αυτή σφραγίστηκε και από σημαντικές απώλειες, που άφησαν βαθιά το αποτύπωμά τους στη μικρή μας κοινότητα.

Στο Βαλτινό, είκοσι τρεις αγαπημένοι άνθρωποι, συγγενείς, φίλοι, γείτονες, άνθρωποι με τους οποίους συμπορευτήκαμε, ζήσαμε, μοιραστήκαμε στιγμές και αγαπήσαμε, «έφυγαν» από κοντά μας. Η απουσία τους αφήνει πίσω ένα δυσαναπλήρωτο κενό, πόνο αλλά και πολύτιμες αναμνήσεις που θα μας συνοδεύουν για πάντα.

Κατά χρονολογική σειρά, πρόκειται για τους εξής:

Γεωργία Ζαμπακά - Βότσιου συζ. Αθανασίου. 63 ετών. Απεβίωσε 7 Ιανουαρίου 2025.

Στεφανία Βαγγελού συζ. Κων/νου. 87 ετών... Απεβίωσε 17 Ιανουαρίου 2025. (Κηδεύτηκε στην Λαμία).

Δημήτριος Χρ. Κατσιούλης. 50 ετών. Απεβίωσε  21 Ιανουαρίου 2025.

Μαρία – Γούσιου - Τζίκα συζ. Αστέριου. 82 ετών. Απεβίωσε 24 Ιανουαρίου 2025.

Στεργιανή Καραμπάση συζ. Νικολάου Τάσιου. 74 ετών. Απεβίωσε 26 Ιανουαρίου 2025.

Μαργαρίτα Πράτα συζ. Γεωργίου. 99 ετών. Απεβίωσε 27 Ιανουαρίου 2025.

Αθανάσιος Γεωργ. Πέτρου. 89 ετών. Απεβίωσε 3 Φεβρουαρίου 2025.

Βασιλική Δήμου συζ. Αθανασίου. 83 ετών. Απεβίωσε 6 Απριλίου 2025.

Αθανάσιος Ευαγγ. Απόχας. 79 ετών. Απεβίωσε 7 Απριλίου 2025.

Μαρία (Γεωργ. Σταυρέκα), σύζ. Χρ. Σατρατζέμη. 86 ετών... Απεβίωσε 15 Μαΐου 2025.

Μαρία Χήρα, σύζ. Σωτηρίου 70 ετών. Απεβίωσε 23 Μαΐου 2025.

Αθανασία (Γεωργ. Κουφοχρήστου), σύζ. Βασ. Ζησόπουλου. 74 ετών. Απεβίωσε 29 Μαΐου 2025. (Κηδεύτηκε στα Τρίκαλα).

Κωνσταντινιά Βασ. Μαντόλια 80 ετών. Απεβίωσε 31 Μαΐου 2025.

Στέργιος Σωτ. Σταμούλης 91 ετών. Απεβίωσε 19 Ιουνίου 2025.

Ιωάννης Κων. Γκαβοκώστας. 83 ετών. Απεβίωσε 13 Ιουλίου 2025. (Κηδεύτηκε στα Τρίκαλα).

Ηλίας Νικ. Καραθανάσης. 86 ετών... Απεβίωσε 24 Σεπτεμβρίου 2025.

Αναστασία (Ανδρ. Καραθανάση), σύζ. Σεραφείμ Αλεξίου. 84 ετών... Απεβίωσε 25 Σεπτεμβρίου 2025.

Μαρία (Νικ. Βότσιου), σύζ. Σπυρίδωνος Λάππα. 57 ετών. Απεβίωσε 24 Οκτωβρίου 2025.

Φωτεινή Ψαρρά, σύζ. Γεωργίου. 84 ετών. Απεβίωσε 19 Νοεμβρίου 2025.

Χριστόφορος Χαρ. Χριστάκος 84 ετών. Απεβίωσε 21 Νοεμβρίου 2025. (Κηδεύτηκε στο Μικρό Κεφαλόβρυσο).

Θεόδωρος Αριστ. Αθάνατος. 72 ετών. Απεβίωσε 3 Δεκεμβρίου 2025.

Ιωάννης Θεόδ. Πολύμερος. 78 ετών. Απεβίωσε 8 Δεκεμβρίου 2025.

Παρασκευή Σταμούλη συζ. Κων/νου. 77 ετών. Απεβίωσε 13 Δεκεμβρίου 2025.

Ο Κυριακάτικος Καφές στο Αετών Μέλαθρον

 

Ήταν από εκείνες τις χειμωνιάτικες Κυριακές που δεν ζητούν τίποτε παραπάνω από έναν καφέ και λίγη ανθρώπινη παρουσία. Μέρες Χριστουγέννων. Το «Αετών Μέλαθρον» ζεστό, φωτεινό, με τον ήλιο να περνά από τα ψηλά παράθυρα και να στέκεται για λίγο πάνω στα τραπέζια, σαν να ήθελε κι αυτός να ακούσει.

Η παρέα είχε ήδη καθίσει. Δεν υπήρχε βιασύνη, ούτε ανάγκη για μεγάλες κουβέντες. Ο καθένας ήξερε τη θέση του, όχι την καρέκλα, αλλά τον ρόλο του μέσα στη συντροφιά. Δεξιά, ο Νίκος Πράτας, ο γηραιότερος. Συνταξιούχος δάσκαλος από το Βαλτινό, μα κυρίως ο άνθρωπος που κρατούσε δεμένη την οικογένεια, σαν κόμπο που δεν λύνεται εύκολα. Το μπαστούνι ακουμπισμένο στο χέρι του, περισσότερο συνήθεια παρά στήριγμα, κι ένα βλέμμα καθαρό, που είχε δει πολλά και δεν χρειαζόταν να τα επαναλαμβάνει.

Δίπλα του ο Χρήστος Πράτας, ανεψιός του, κι αυτός δάσκαλος στα χρόνια που πέρασαν. Ανάμεσά τους υπήρχε εκείνη η άνεση που γεννιέται όταν η σιωπή δεν βαραίνει. Μιλούσαν λίγο, χαμογελούσαν συχνά, σαν να συνέχιζαν μια παλιά συζήτηση που είχε ξεκινήσει δεκαετίες πριν, σε αυλές σχολείων και χειμωνιάτικα σπίτια.

Οι σύζυγοι συμπλήρωναν τον κύκλο. Ένα φιλικό ζευγάρι έδινε τον τόνο της απλότητας. Ποτήρια με νερό, καφές που αχνίζει, μικρές κινήσεις, ένα χέρι στον ώμο, ένα νεύμα, ένα βλέμμα που λέει «είμαστε εδώ». Κανείς δεν φωτογραφιζόταν για να φανεί, η στιγμή τους βρήκε έτσι όπως ήταν.

Η φωτογραφία δεν κρατά μόνο πρόσωπα, κρατά μια στάση ζωής. Την επιμονή στη συνάντηση, την αξία του «μαζί», τη σιωπηλή συμφωνία πως, όσο υπάρχουν τέτοιες Κυριακές, ο κόσμος παραμένει κατοικήσιμος. Κι ίσως αυτό να είναι το πιο αληθινό χριστουγεννιάτικο μήνυμα: όχι τα λαμπιόνια, αλλά οι άνθρωποι που κάθονται γύρω από ένα τραπέζι και συνεχίζουν -αθόρυβα- να ανήκουν ο ένας στον άλλον.