Οι Ράγες που Δεν Αντέχουν τη Σιωπή

 

Υπό το βλέμμα της προτομής, ο σιδηροδρομικός Σταθμός των Τρικάλων μοιάζει σαν να ανασαίνει μαζί με το φθινοπωρινό ηλιοβασίλεμα. Η σιωπηλή μορφή του ήρωα, ακίνητη πάνω στο βάθρο της, παρακολουθεί δεκαετίες τώρα τα περάσματα των ανθρώπων, ταξιδιώτες βιαστικούς, εργάτες που ξεκινούσαν πριν ξημερώσει, ερωτευμένους που αποχαιρετήθηκαν στην αποβάθρα. Κάποτε εδώ ακουγόταν ο παλμός της πορείας των τρένων, τώρα όμως ο χρόνος κυλά αλλιώς.

Γιατί από το δυστύχημα των Τεμπών και μετά, κανένα τρένο δεν έφτασε ή δεν έφυγε από τον Σταθμό. Οι ράγες έμειναν σιωπηλές, ακατάλληλες και εγκαταλελειμμένες, σαν να πενθούν κι αυτές μαζί με τη χώρα. Η απουσία τους δεν είναι απλώς κενό στην καθημερινότητα, είναι πληγή στη μνήμη, στη συνέχεια, στον τρόπο που η πόλη συνδέεται με τον κόσμο. Το όμορφο κτίριο του Σταθμού στέκει απέναντι από την προτομή σαν μάρτυρας που δεν έχει πια να αφηγηθεί αφίξεις και αναχωρήσεις, μόνο την ακινησία.

Οι τοίχοι του, φθαρμένοι και γεμάτοι γραμμένες λέξεις, έχουν γίνει παλίμψηστο εποχών: πάνω τους διασταυρώνονται η οργή, η ανάγκη για φωνή, η επιμονή της ελπίδας. Σαν να προσπαθεί η πόλη να μιλήσει εκεί όπου τα τρένα σώπασαν. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, το φως της δύσης πέφτει πάνω στο κτίριο και το περιβάλλει με μια λεπτή μελαγχολία, σαν να χαράζει με το τελευταίο του χρώμα την υπόμνηση ότι τίποτα δεν διαρκεί αμέριμνα.

Κάθε απόγευμα, στο προαύλιο, κάποιος κάθεται στο γρασίδι. Άλλος κάθεται σε μια άκρη με το ποδήλατο δίπλα του. Σκιές ανθρώπων που μοιάζουν να συνεδριάζουν μυστικά με τη σιωπή του Σταθμού. Κάποτε θα έβλεπαν τρένα να περνούν μπροστά τους και θα έβρισκαν αφορμή να ονειρευτούν. Τώρα, το μόνο που περνά είναι ο άνεμος.

Κι η προτομή; Μια μορφή που δεν μπορεί να μιλήσει, αλλά μοιάζει να κουβαλά την ευθύνη των ανείπωτων. Το βλέμμα της -παγωμένο, επίμονο- είναι σαν να κρατά λογαριασμό για όσα χάθηκαν άδικα, για όσα σταμάτησαν βίαια. Ίσως αν μπορούσε, να κατέβαινε από το βάθρο και να χτυπούσε τις πόρτες των γραφείων, να απαιτήσει δικαιοσύνη ή έστω συνέχεια. Μα μένει εκεί, αλύγιστη, σύμβολο που ματώνει σιωπηλά.

Έτσι, υπό το βλέμμα του ήρωα και στο φως της δύσης, ο Σταθμός των Τρικάλων γίνεται κάτι περισσότερο από ένας χώρος αναμονής: είναι μνημείο μιας απώλειας που ζητά δικαίωση και μιας προσδοκίας που αναζητά επιστροφή. Ένα σημείο όπου το παρελθόν, το παρόν και η απούσα συνέχεια του ταξιδιού συναντιούνται σε μια σιωπή που λέει περισσότερα από οποιονδήποτε θόρυβο τρένου.

Α.Ο. Βαλτινού – Α.Ο. Φωτεινού 6-1: Άνετη νίκη και 4 στα 4 για την ομάδα μας

 

Με εντυπωσιακή εμφάνιση, ο Α.Ο. Βαλτινού επικράτησε με 6-1 του Α.Ο. Φωτεινού στο πλαίσιο του φετινού πρωταθλήματος, καταγράφοντας την τέταρτη συνεχόμενη νίκη του και δείχνοντας ότι είναι έτοιμος να πρωταγωνιστήσει φέτος.

Η ομάδα μας κυριάρχησε σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, δημιουργώντας αμέτρητες φάσεις και εκμεταλλευόμενη με ακρίβεια τις ευκαιρίες της. Ο Αλέξανδρος Κερασιώτης ξεχώρισε με χατ-τρικ, ενώ από ένα γκολ πρόσθεσαν οι Ηλίας Μάμαλης, Αχιλλέας Καμέας και Βάιος Τσιγάρας, διαμορφώνοντας το τελικό εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Η ενδεκάδα που ξεκίνησε τον αγώνα ήταν η εξής: Σφυρλίδας Δ., Σφυρλίδας Γ., Γιώτας, Ζησόπουλος, Πράτας (στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από Τσιγάρα), Σταμούλης Ν., Σταμούλης Α., Μάμαλης (αντικαταστάθηκε από Αρμάγο), Κοθράς Κ., Καμέας και Κερασιώτης.

Η νίκη αυτή επιβεβαιώνει την εξαιρετική φόρμα της ομάδας και δίνει ώθηση για τη συνέχεια του πρωταθλήματος. Με 4 νίκες σε 4 αγώνες, ο Α.Ο. Βαλτινού δείχνει αποφασισμένος να διεκδικήσει με αξιώσεις την κορυφή.

Πολυτεχνείο 1973 – 2025: Σκέψεις για τη μνήμη, τη νέα γενιά και την ελευθερία

 

Κάθε χρόνο, στις 17 Νοεμβρίου, η μνήμη του Πολυτεχνείου ξυπνά μέσα μας κάτι που δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Είναι μια πρόσκληση να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και την κοινωνία γύρω μας: τι σημαίνει σήμερα να είσαι ελεύθερος, τι σημαίνει να συμμετέχεις και να υπερασπίζεσαι την αξιοπρέπεια σου και των άλλων.

Φέτος, με αφορμή τη 52η επέτειο, το μήνυμα του Πολυτεχνείου φαίνεται να απευθύνεται περισσότερο στους νέους. Η εξέγερση του 1973 δεν ήταν μόνο μια πράξη αντίστασης στη δικτατορία. Ήταν ένα παράδειγμα πίστης σε αξίες που υπερβαίνουν το φόβο: πίστη στη δημοκρατία, στη συλλογική δράση, στην ελπίδα ότι η κοινωνία μπορεί να αλλάξει.

Η σημερινή Ελλάδα είναι διαφορετική από εκείνη των δεκαετιών του ’70. Οι απειλές δεν είναι πάντα στρατιωτικές ή ανοιχτά αυταρχικές, εμφανίζονται μέσα από την αδιαφορία, την ανισότητα, την πόλωση, την αποξένωση των ανθρώπων μεταξύ τους. Η νέα γενιά καλείται να συνεχίσει τον αγώνα με διαφορετικά μέσα, αλλά με τον ίδιο πυρήνα: να σέβεται και να υπερασπίζεται την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη.

Το Πολυτεχνείο μας διδάσκει ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη ούτε αυτοματοποιημένη. Είναι μια καθημερινή πρακτική. Κάθε μικρή πράξη σεβασμού, κάθε φωνή που σηκώνεται ενάντια στην αδικία, κάθε προσπάθεια για συμμετοχή και δημιουργία είναι μια μικρή νίκη που διατηρεί ζωντανό το μήνυμα του 1973.

Στην 52η επέτειο, η σκέψη μας πρέπει να πάει πέρα από τις τελετές και τα μνημεία. Πρέπει να κοιτάξουμε γύρω μας, στις γειτονιές, στα σχολεία, στις πλατείες, στα διαδικτυακά και φυσικά μας δίκτυα: πώς μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο γύρω μας πιο δίκαιο, πιο ανοιχτό, πιο ανθρώπινο; Η τιμή στους αγώνες του Πολυτεχνείου είναι έμπρακτη. Είναι η αποφασιστικότητα να μην γίνουμε θεατές, αλλά συμμετέχοντες, να μην αφήσουμε τη μνήμη να γίνει απλώς μια γιορτή, αλλά να τη μετατρέψουμε σε καθημερινό καθήκον.

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε κάθε άνθρωπο που πιστεύει ότι η ελευθερία είναι δικαίωμα, αλλά και ευθύνη. Και η νέα γενιά, αυτή που μεγαλώνει μέσα σε έναν κόσμο διαφορετικό αλλά εξίσου απαιτητικό, κρατά την πιο σημαντική φλόγα: τη φλόγα της δράσης, της συμμετοχής και της ελπίδας.