Τρίκαλα: Απαρέγκλιτα ο νόμος για το κάπνισμα

Με την έλευση της πρώτης φθινοπωρινής βροχής στα Τρίκαλα, ήρθε και το πρόστιμο για το κάπνισμα.  Ο Δήμος Τρικκαίων προέβη σε ελέγχους για να συνεχιστεί και να τηρηθεί η περυσινή καμπάνια για το κάπνισμα με την εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου. Μάλιστα, το βράδυ της Παρασκευής μετά τις 23.00 έγιναν 5 έλεγχοι σε καταστήματα στο κέντρο της πόλης και βεβαιώθηκε μία παράβαση από το προσωπικό της Δημοτικής Αστυνομίας.
Η εφαρμογή του νόμου, όπως πολλές φορές είχε τονίσει η δημοτική αρχή, είναι θέμα υγείας και ένα μεγάλο «στοίχημα» για ολόκληρη την πόλη και τον Δήμο. Τα πρόστιμα είναι υψηλά και ξεκινούν απόν 600€ για κάθε παράβαση, 1200€ τη δεύτερη φορά, 2400€ την τρίτη φορά. Στην τέταρτη υποτροπή ανακαλείται προσωρινά η άδεια λειτουργίας του καταστήματος για 10 ημέρες, ενώ στην πέμπτη υποτροπή ανακαλείται οριστικά η άδεια λειτουργίας.
Ο Δήμος ζητά τη συνεργασία των επαγγελματιών, όπως συνέβη και την περυσινή χρονιά, καθώς πάγια πεποίθηση της δημοτικής αρχής είναι πως τέτοια ζητήματα δεν λύνονται με κατασταλτικά μέσα.

Από το γραφείο Τύπου

Αρχαία ελληνικά ονόματα και η σημασία τους

 Παρακάτω υπάρχει μια λίστα με μερικά ανδρικά και γυναικεία αρχαία ελληνικά ονόματα και το τι σημαίνουν. Πολλά από αυτά χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα.

Αγαθοκλής/ Αγαθόκλεια (αγαθός/ ή+κλέος) ο/ η έχον/ ουσα καλή φήμη
Αγησίλαος (άγω+λαός) ο ικανός ηγέτη
Αθηναγόρας (Αθήναι+αγορά) ο σοφός αγορητής
Αθηνόδωρος (Αθηνά+δώρο) δώρο της Αθηνάς, ο σοφός
Αλέξανδρος (αλέξω: απομακρύνω+ανήρ) ο απωθών τους άνδρες, ο ανδρείος
Άλκηστις (αλκή+εστία) η χάρη της οικογενείας
Αλκιβιάδης (αλκή+βία) ο τολμηρότατος.
Αλκμήνη (αλκή+μήνη:σελήνη) η ακτινοβολούσα
Ανδροκλής (ανήρ+κλέος) ο ένδοξος
Ανδρομάχη (ανήρ+μάχομαι) η πρόμαχος
Αριάδνη (άρι: πολύ+αγνή) η αγνότατη
Αριστόβουλος (άριστος+βουλή) ο άριστος σύμβουλος.
Αριστογένης (άριστος+γένος) ο ευγενής.
Αριστοκλής (άριστος+κλέος) ο έχων άριστη δόξα.
Αριστομένης (άριστος+μένος) ο ανδρειότατος.
Αρσινόη (άρσις <αίρω+νους) η υψηλόφρων.
Αφροδίτη (αφρός+αναδύω) η αφρογενής, η ωραιότατη.
Δηιδάμεια (δήϊος: εχθρός+δαμάζω) η νικήτρια των εχθρών
Δημοσθένης (δήμος+σθένος) η δύναμη του λαού
Διογένης (Ζευς+γένος) ο Θεογέννητος
Διομήδης (Διός+μέδων: άρχων) ο άρχων με θεία δύναμη
Διώνη (εκ του Διός) η θεϊκή
Επαμεινώνδας (επί+άμεινον) ο προοδευτικός
Ερατώ (ερώ: αγαπώ) η αξιολάτρευτη, Μούσα
Εριφύλη (έρι: πολύ+φύλον) η έξοχη των γυναικών
Ετεοκλής (ετεός: αληθής+κλέος) ο έχων αληθινή δόξα
Ευαγόρας (ευ+αγορεύω) ο καλός ομιλητής
Ευδοξία (ευ+δόξα) η έχουσα καλή φήμη
Ευνομία (ευ+νέμω:διανέμω) η δίκαιη χορηγός των αγαθών
Ευρυβιάδης (ευρύς+βία) ο πολύ αυταρχικός
Ευρυδίκη (ευρύς+δίκη) η πολύ δίκαιη
Ευρύκλεια (ευρύς+κλέος) η πολυένδοξη
Ευρυσθένης (ευρύς+σθένος) ο καρτερικότατος.
Ευτέρπη (ευ+τέρπω) η πολύ ευχάριστη, Μούσα.
Ήβη (ήβη: ακμή) η πάντοτε θαλερή, νέα
Ηλέκτρα (ηλέκτωρ: ο ακτινοβολών ήλιος) η ακτινοβολούσα από χάρη

Εγκαίνια του ιατρείου του Ενδοκρινολόγου-Διαβητολόγου Αθανασίου Τζιωρτζιώτη

Μέσα σε χαρούμενη ατμόσφαιρα και παρουσία πλήθους συγγενών, γνωστών και φίλων, πραγματοποιήθηκαν στην  πόλη των Τρικάλων (Πλατεία Μακαρίου 10 Πλ. Δεσποτικού), τα εγκαίνια του υπερσύγχρονου ιατρείου, του Ενδοκρινολόγου-Διαβητολόγου Αθανασίου Κ. Τζιωρτζιώτη, την Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2018.

Τον καθιερωμένο αγιασμό, στον νέο καλαίσθητο επαγγελματικό χώρο του Αθανασίου Τζιωρτζιώτη, τέλεσε ο αιδεσιμότατος πατήρ Κωνσταντίνος Ζαχαράκης.

Στη συνέχεια, ο νέος επιστήμονας Ενδοκρινολόγος-Διαβητολόγος Αθανάσιος Κ. Τζιωρτζιώτης με την οικογένειά του δέχθηκαν τις ευχές του κόσμου για το νέο του ξεκίνημα στο λειτούργημα της ιατρικής. 

Απεβίωσε η Ευανθία συζ. Θεοδώρου Σκρέκα

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Ευανθία σύζυγος Θεοδώρου Σκρέκα την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2018, σε ηλικία 94 ετών.

Η Ευανθία Σκρέκα το γένος Ιωάννου Χασιώτη από το Λιλή, γεννήθηκε το 1924. Παντρεύτηκε με τον Θεόδωρο Σκρέκα και απόχτησαν τρία παιδιά, Την Ελένη συζ. Λάμπρου Σταυρέκα, τον Βασίλη, και την Στεργιανή συζ. Γρηγορίου Μπαρτζιώκα.

Η Κηδεία θα γίνει σήμερα Πέμπτη  8/11/18 και ώρα  12.00 μ.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΄50

Του Ηλία Κεφάλα

Με τους αλάδωτους τροχούς το κάρο γρύλιζε
Όταν οι βλοσυροί πετάχτηκαν μπροστά μας
Κι αρπάξαν το χαλινάρι της φοράδας
Να κατεβούμε φώναξαν με χέρια υψωμένα
Γιατί ήταν χρόνια του ΄50 μαύρα και πικρά
Τότε που βγαίναμε με δυσπιστία από το σπίτι
Και φόβο μήπως μας συμβεί το κάθε τί
Έτσι κι εκείνο το πρωί καθώς δεν είχε
Το βλέμμα μου χορτάσει από τους κρόκους
Που άνθιζαν λαμπροί μες στα χωράφια
Κι οι λεύκες μόνο σε παράταξη τους έσβηναν
Πέρα στο βάθος το λιλά των χωραφιών
Εκεί λοιπόν στο πόδι μας ανάκριναν
Τον άναυδο πατέρα μου κι εμένα
Τάχα ποιοί να ’μασταν και τι γυρεύαμε
Με κάρο και τσαπιά στους οργωμένους λόφους
Τέτοια προστάζανε οι τρεις συγχωριανοί
Που κάναν πως δεν γνώριζαν τους γείτονές τους

Λοιπόν ξανά περνώ και συμπληρώνω την εικόνα
Τώρα που οι τρεις τους με τα όπλα τους
Κι ο πατέρας μου με το λειψό χαμόγελο
Συγκατοικούν ειρηνικά στο χώμα
Οι κρόκοι απλώνονται σαν ανεπούλωτη πληγή
Κι οι λεύκες μια χτένα ανάποδη που ξύνει
Κι όλο χτενίζει ατέλειωτα τον ουρανό

Παλιές ταμπέλες και προσόψεις καταστημάτων διηγούνται την ιστορία της πόλης των Τρικάλων

Μία εικόνα για το πώς ήταν η πόλη των Τρικάλων πριν από μισό αιώνα μπορούμε να έχουμε μέσα από παλιές φωτογραφίες. Υπάρχει όμως κι άλλος τρόπος για να πάρει κανείς μία γεύση για τα Τρίκαλα του παρελθόντος. Κάποιες από τις παλιές ταμπέλες των καταστημάτων του Κέντρου – που σήμερα είναι κλειστά ή σε άλλες περιπτώσεις ακόμη ψυχορραγούν και υπολειτουργούν – έχουν μείνει καρφωμένες στις προσόψεις των κτιρίων και μας δίνουν σχετικές πληροφορίες για το παρελθόν.

Καταγράψαμε και αποθησαυρίσαμε κάποια από τα παλιά εναπομείναντα καταστήματα -σπαράγματα του παρελθόντος- της πόλης των Τρικάλων και τα παρουσιάζουμε εδώ σε μια θεματική συλλογή με την ονομασία «Παλιές ταμπέλες και προσόψεις καταστημάτων των Τρικάλων».

Μια μικρή ελεγεία στην ξεπερασμένη εμπορική και επαγγελματική δραστηριότητα και στην σταδιακή κατάργηση και εγκατάλειψή της. Θέτοντας παράλληλα και τον προβληματισμό για το μέλλον της πόλης και την διάσωση της ιστορικής μνήμης και ταυτότητάς της.

Αυτές οι ταμπέλες και προσόψεις των καταστημάτων είναι εκεί ως σιωπηλοί μάρτυρες της μνήμης, της ταυτότητας και της αστικής φυσιογνωμίας της παλιάς πόλης. «Διηγούνται» ηθελημένα ή άθελά τους την εμπορική και επαγγελματική ιστορία, θυμίζοντας στους παλιότερους και μαρτυρώντας στους νεότερους, πώς ήταν κάποτε τα Τρίκαλα.

Βουβές προσόψεις που μιλούν με την σιωπή τους και στη θέα τους ανακαλούν το θυμικό της πόλης.

Πρόκειται για τα εναπομείναντα μικρά μαγαζιά στο εμπορικό κέντρο των Τρικάλων, που οι ταμπέλες τους, άλλες με καλλιγραφικά γράμματα, φτιαγμένες στο χέρι, κι άλλες κλασικού τύπου επιγραφές, που προσδιορίζουν το είδος, την ιδιότητα και την επαγγελματική τους κατηγορία.

Καφενεία, βιβλιοπωλεία, λευκοσιδηρουργεία, σιδηρικά- χρώματα, είδη κιγκαλερίας, ποτοποιία, πατσιατζίδικα, ρουχάδικα, ψιλικά, πτηνοπωλεία, επισκευές υποδημάτων, ραδιόφωνα κ.α. έχουν την τιμητική τους.

Εστιάζουμε στο κεντρικό σημείο των προσόψεών τους, που οριοθετούνται από το ταπεινό πεζοδρόμιο, την πόρτα της εισόδου, τα κιγκλιδώματα, την επιγραφή, το επιστέγασμα και τα οδωνυμικά στοιχεία (ονοματοθεσία και αρίθμηση της οδού).

Παρατηρήστε τις φωτογραφίες και ταξιδέψτε εκεί όπου, ανάμεσα στα εναπομείναντα νεοκλασικά, και στις νεόκτιστες πολυκατοικίες μπορεί να αντικρίσει κανείς την παλιά πόλη, και να φανταστεί την ζωντανή και πολύχρωμη, κάποτε, αγορά της πόλης. Αυτός ακριβώς, ο συγκερασμός παρελθόντος και παρόντος δίνει άλλωστε στην κάθε πόλη την μοναδικότητά της.

Λέξεις του τόπου μας, από το Γλωσσάρι Ιδιώματος Δυτικής Θεσσαλίας και ευρύτερης περιοχής αυτής. ΞΙ

Του Ευαγγέλου Στάθη Φιλολόγου

Συνεχίζοντας την παρουσίαση μέρους από το λεκτικό – γλωσσολαογραφικό υλικό που αφορά τον τόπο μας, και το οποίο έχει καταγραφεί στο βιβλίο μου με τίτλο: «Γλωσσάρι ιδιώματος Δυτικής Θεσσαλίας και ευρύτερης περιοχής αυτής», γίνεται μια επιλογή λέξεων που αρχίζουν από το γράμμα Ξ και παρουσιάζονται παρακάτω με αλφαβητική σειρά:

ξαπλαρεά  η θηλ  ουσ. η ξάπλα· χρησιμοποιείται ως επίρρ.: πήγα κι τουν βρήκα ξαπλαρεά καταή στουν ήσκιου να ραχατεύει

ξαργιτού  και ξαργού  επίρρ. επίτηδες, επί τούτο: ήρθα ξαργιτού να σι ιδού  τι καντς 

ξεαδγειάζου ρ. αμετ. αόρ. ξεάδγειασα· αδειάζω πάλι, ευκαιρώ: τώρα έχου δλειες, άμα ξεαδγειάσου, έλα

ξεακρίζου  ρ. αόρ. ξεάκρισα 1) κόβω τις περιττές άκρες ενός πράγματος, τις καθαρίζω από περιττά πράγματα: ξεάκρισέ την λίγου την πίτα (κόψε τα πολύ ψημένα σημεία του κόθορου) – πήγι στου χουράφι  να ξεακρίσει  λίγου τς’ άκρις απ’ τα χουρτάργια  2) παραμερίζω κάποιον, τον ξεμοναχιάζω: δε θα σι ξεακρίσου πθινά, θα δεις τι θα παθς

ξεαναγκρίζου  ρ. και ξεαγκρίζου αόρ. ξεανάγκρισα· ξαναμελετώ, ξανασκαλίζω κάτι: στη φράση μην τουν ξεαναγκρίειζ πάλι κι συ, άσ’τουν ήσυχουν (μην τουν προκαλείς να ξανασκαλίσει το θέμα)

ξεαπουφασίζουμι  ρ.  αόρ. ξεαπουφασίσκα ξεαπουφασισμένους· αισθάνομαι αδυναμία, πολλή κούραση: θέρσα θέρσα στου χουράφι κι του βράδυ ξεαπουφασίσκα ντιπ

ξέκαμα  του ουδ. ουσ. 1) εξόντωση, σκότωμα: σι θέλου, δε σ’ έχου για ξέκαμα  2) ξεπάστρεμμα: αυτά τα ζιζάνια θέλουν ξέκαμα απ’ τουν κήπου

ξέστριμμα  του ουδ. ουσ.  λέγεται συνήθως για τον αφαλό· το λύσιμο, η χαλάρωση, η αίσθηση της λιγούρας που προέρχεται από κοιλιακή ή στομαχική ενόχληση

ξιβράκουτους   επίθ. η ξιβράκουτους η ξιβράκουτην του ξιβράκουτου· ο ξεβράκωτος· μεταφ. για πολύ φτωχό, για πάμφτωχο: την πήρι ντιπ, ξιβράκουτην (την παντρεύτηκε χωρίς προίκα) – κρένουν ούλοι , κρένει κι αυτός η ξιβράκουτους  το ίδιο και στη φράση ε, ρε λαέ ξιβράκουτι!

ξιγκλίζου  ρ. μεταβ. αόρ. ξέγγλισα· ξιγκλίζουμι ξιγκλίσκα ξιγκλισμένους 1) αποσπώ με βία και δύναμη το κλαδί ή το κωλορίζι από ένα δέντρο: ξέγκλα μι λίγου ένα κουλουρίζι  κυδουνιά να φυτέψου κι γω – γκουτζιάμ κλουνάργια κι ξιγκλίσκαν απ’ τουν αέρα 2) ξεμπλέκω τα μαλλία μου: τόσουν κιρό άλουστην, πώς να τα ξιγκλίσει  τα μαλλιά τς!

ξιγκουρλιάζουμι  ρ. αόρ. ξιγκουρλιάσκα· φωνάζω συνεχώς και πολύ δυνατά: η μάνα ξιγκουρλιάσκι φουνάζουντα σήμιρα· τι να κάνει μι τόσα πιδγιά που έχει

ξιζαλάω  ρ. αμετ. και ξιζαλίζου  αόρ. ξιζάλτσα· ξεζαλίζω· δημιουργώ βαριά και άσχημη μυρουδιά: ξιζάλτσις του σπίτι  ούλου μι του σκόρδου που έφαγις – έριξι νια πουρδή, ξιζάλτσι  η τόπους ούλους

Συμμετοχή στις εννέα δομές πολιτισμού του Δ. Τρικκαίων

Ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων για τα παιδιά και τους νέους οργανώνονται από τον Δήμο Τρικκαίων την Διεύθυνση Παιδείας, Πολιτισμού και Αθλητισμού και το Τμήμα Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Πιο συγκεκριμένα, οι δομές πολιτισμού: το Δημοτικό Θέατρο, το Δημοτικό Ωδείο, η Δημοτική Φιλαρμονική, η Δημοτική Χορωδία, το Δημοτικό Χορευτικό Συγκρότημα, προσφέρουν  για τα παιδιά και τους νέους καλλιτεχνικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες στην μουσική, στο τραγούδι, στον χορό, στο θέατρο και στην ζωγραφική.

Ειδικότερα:

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΩΔΕΙΟ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

Το Δημοτικό Ωδείο Τρικάλων από την ίδρυση του έως και σήμερα παρέχει ένα ευρύ φάσμα μουσικών σπουδών καλύπτοντας τη διδασκαλία όλων των οργάνων κλασικών και παραδοσιακών: Σχολή πιάνου, κιθάρας, εγχόρδων (βιολί, βιολοντσέλο), πνευστών (Ξύλινων–Χάλκινων), ντράμς  και αρμονίου, Ανώτερων Θεωρητικών και Σύνθεσης, Μονωδίας και Μουσικής Προπαιδείας.

Τα πτυχία και τα διπλώματα που απονέμονται στους αποφοίτους σπουδαστές του Ωδείου, είναι αναγνωρισμένα από το κράτος.

  Ισχύουν ειδικές εκπτώσεις και παροχές.

Ώρες εγγράφων  καθημερινά: 8.00–16.00. Πληροφορίες:-Δ/νση : Βύρωνος 32 τηλ.: 24310-76620. Email: dimodeiotrik@yahoo.gr

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

Παιδική και Εφηβική Χορωδία

Η Παιδική και Εφηβική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Τρικάλων αποτελείται από μαθητές του ωδείου. Επίσης, στη χορωδία μπορούν να συμμετάσχουν και άτομα εκτός του Δημοτικού Ωδείου ηλικίας 7 έως 15 χρόνων. Η χορωδία συμμετέχει σε μουσικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις της πόλης.

Φοίτηση – Δίδακτρα: Για τους μαθητές του Δημοτικού Ωδείου: Δωρεάν.

Για τους μαθητές εκτός του Δημοτικού Ωδείου: 5 ευρώ/μήνα

Πληροφορίες – Εγγραφές: Δημοτικό Ωδείο Τρικάλων Βύρωνος 32, Τηλ.: 24310 76620.

Προήχθη σε Αστυνομικός Διευθυντής ο συγχωριανός Στέλιος Μπιλιάλης

Έγιναν χθες οι κρίσεις στην Ελληνική Αστυνομία και δύο Τρικαλινοί μέχρι πρότινος Υποδιευθυντές, ο συγχωριανός μας Στέλιος Μπιλιάλης και ο Στέργιος Νίντος  προάγονται σε Αστυνομικούς Διευθυντές.

Ο κ. Στέλιος Μπιλιάλης κατ’ εκλογή και ο κ. Στέργιος Νίντος κατ’ αρχαιότητα. Όσο για τον τωρινό Διευθυντή της Δ.Α. Τρικάλων κ. Γιώργο Σπηλιόπουλο, παραμένει στη θέση του, αλλά οι τελικές κρίσεις για ενδεχόμενες μετακινήσεις θα γίνουν μέσα στο Σαββατοκύριακο.

Το πιο πιθανό όμως είναι να παραμείνουν οι θέσεις στα Τρίκαλα ως έχουν και ο κ. Σπηλιόπουλος λόγω αρχαιότητας να παραμείνει ως Διευθυντής της Δ.Α. Τρικάλων και οι άλλοι δύο ως υποδιευθυντές.

Η Εφημερίδα μας εύχεται στους δύο προαχθέντες καλή επιτυχία στα νέα τους καθήκοντα.

Αναλυτικά το δημοσίευμα αναφέρει:

 Με προεδρικό διάταγμα που εκδόθηκε στην Αθήνα την 2 Νοεμβρίου 2018, μετά από πρόταση της Υπουργού Προστασίας του Πολίτη :
Α. Προάγονται, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 29 παρ.1 περίπτ. β ́, 38 παρ.1, 40 παρ.1 και 41 παρ.3 του π.δ.24/1997, σε συνδυασμό μ’ αυτές του π.δ.98/2018, στο βαθμό του Αστυνομικού Διευθυντή για πλήρωση κενών οργανικών θέσεων του βαθμού αυτού, οι κατωτέρω Αστυνομικοί Υποδιευθυντές της Ελληνικής Αστυνομίας, ως ακολούθως:

Ι. Κ α τ’ ε κ λ ο γ ή

1. 241729 Καραπαπάς Κωνσταντίνος του Ηλία
2. 240797 Μπαμπαράκος Αναστάσιος του Ιωάννη
3. 244762 Μηλιώτης Χρήστος του Δημητρίου
4. 238075 Παπαδάκος Παναγιώτης του Θεοδώρου
5. 238656 Παπαποστόλου Χρήστος του Κυριάκου
6. 237106 Τετράδης Χαράλαμπος του Δημητρίου
7. 238132 Τσίμπρης Ιωάννης του Γεωργίου

Θύμισες από μια αλλοτινή εποχή

…«Θυμάμαι τη μάνα που έβραζε νερό στο καζάνι, έξω στην αυλή, για να με λούσει και να με κάνει μπάνιο. Όρθιος και γυμνός μέσα στη σκάφη, τουρτούριζα κι έκλαιγα, από ντροπή περισσότερο και συστολή στη θέα της γύμνιας, αλλά κι απ’ το τσούξιμο των ματιών της σαπουνάδας. Με το πράσινο σαπούνι η μάνα με σαπούνιζε ρίχνοντας ζεστό νερό και τρίβοντας με το σφουγγάρι το σώμα μου. Ξέπλενε μετά τις σαπουνάδες με καθαρό νερό και με σκούπιζε με την πετσέτα»…

Ιστορίες πορτρέτων

Κάνοντας μια επιλογή φωτογραφιών από μορφές καθημερινών ανθρώπων του χωριού μας, με κριτήριο την ίδια την ρομαντική ματιά ως αντιστάθμισμα της πολιτικής και κοινωνικής σκληρότητας που αντικρίζουμε γύρω μας, διακρίναμε τη δυνατότητα δημιουργίας ενός συνόλου εικόνων που με ελάχιστη παρέμβαση τείνουν να γίνουν έργα τέχνης.

Αυτό που βλέπουμε ως τελικό αποτέλεσμα είναι τα πρόσωπά τους, το βλέμμα τους.

Κάθε φωτογραφία που αποτυπώθηκε στον φακό έχει το δικό της φορτίο. Είτε το φιλοξενείς είτε το εγκαταλείπεις, αυτό υπάρχει.

Δεν είναι βέβαια η καλλιτεχνική αξία του πορτρέτου εκείνο που μετράει παρατηρώντας αυτές τις εικόνες, αλλά η ανάγκη να αιχμαλωτιστεί η βραχύβια επικοινωνία, είτε επιτυγχάνεται είτε μένει μετέωρη είτε προσπερνάει.

Γιατί στην πραγματικότητα, αυτές οι εικόνες αποτυπώνουν και τον εσωτερικό τους κόσμο που αφορά περισσότερο τους ίδιους και όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που τους ορίζουν, τα ρούχα τους, η κόμη τους, τα νιάτα τους, οι εικόνες που στιγματίζουν την μνήμη και τη ζωή, ο πόνος, οι λύπες και οι χαρές τους.
Από την άλλη, αυτή η καλλιτεχνική ματιά μπορεί να χαρακτηριστεί και να ειδωθεί ως μελέτη χαρακτήρων που μπορεί να αναλυθεί ως ένα αυτοβιογραφικό κολλάζ ανθρώπινης μνήμης. Έτσι όπως φτιάχνεται η εικόνα της καθημερινότητας ενός απλού ανθρώπου που μεταφέρει τη γνήσια δύναμη και τη ζωντανή ματιά, πρόθυμη πάντα να κατανοήσει και να αγκαλιάσει τον κόσμο.

Μουσική βραδιά με τους BABEL TRIO

Οι «BABEL TRIO»  ένα powertrio από την Κρήτη, (όπου μεταξύ των μελών του είναι και ο συγχωριανός μας ντραμίστας, Γεώργιος Αθ. Ζαμπακάς), στο πλαίσιο της τρίτης περιοδείας τους ανά την Ελλάδα, παρουσίασαν τον δεύτερό τους δίσκο, την Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2018, στο μουσικό στέκι «Ανδρομέδα», στα Τρίκαλα.

Μετά το ντεμπούτου τους "Roots Electrified" του 2017 έρχονται με το εκρηκτικό "The Island of Cretal" (2018) σε παραγωγή Τίτου Καριωτάκη και Χρήστου Χαρμπίλα, ο οποίος θα κυκλοφορήσει από την Labyrinth of Thoughts.  

Οι Babel Trio έχουν στο ενεργητικό τους μια πετυχημένη εμφάνιση τον Μάιο στο Βερολίνο αλλά και δεκάδες εμφανίσεις σε festivals στην Κρήτη, παρέα με συγκροτήματα όπως οι Kadebostany, 1000MODS, Villagers of Ioannina City, Puta Volcano, Xylouris White, Υπόγεια Ρεύματα κ.α.   Η μουσική τους συνδέει παραδοσιακά στοιχεία από την Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου μέσα από ένα progressive rock παίξιμο, που ενίοτε ξεδιπλώνεται ψυχεδελικά.

Στις εμφανίσεις τους καταφέρνουν με τρόπο γνήσιο να ταξιδέψουν τον ακροατή στις απάτητες παραλίες της νότιας Κρήτης, συνδυάζοντας το κλίμα καλοκαιρινής ραστώνης του νότου με την εγκεφαλικότητα του Καζαντζάκη.

Οι φωτογραφίες είναι του Χρήστου Ιωάννου

Το δάσος

Η πρόκληση ήταν μεγάλη. Όταν ανέβηκα στην κορυφή του Αι Λια θαμπώθηκα απ' τα χρώματα του Οκτώβρη. Απλώθηκε μπροστά μου ένα τεράστιο πολυκεντημένο, με ανείπωτα χρώματα τραπεζομάντηλο και με καλούσε στη πανδαισία της φύσης. Άδειασαν με μιας όλα τα σκουπίδια του μυαλού μου, ο ιδρώτας της ανηφόρας εξατμίσθηκε από το άρωμα του μικρού αέρα, άνοιξε μια ομπρέλα σκιάς, απ' το μοναδικό άσπρο σύννεφο ενός ανάλαφρου γαλάζιου ουρανού. Κάτω χαμηλά τα πράσινα νερά του Αχελώου αιώνια άστραφταν και βούιζαν τους αρχέγονους μύθους. Δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος να αφεθεί στην πλάνη της ομορφιάς, να χάσει τη λογική του χρόνου και να χαθεί στα μονοπάτια της περιπέτειας. Ψηλά πάνω σκούρα πράσινα έλατα ακούμπαγαν την άκρη τ’ ουρανού.
Πήρα το πρώτο μονοπάτι και προχωρούσα ανάμεσα σε φουντουκιές, καρυδιές, κρανιές, κέδρους, πλατάνια δίπλα σε μικρά ρέματα, ανάμεσα σε παρατημένα κτήματα και γκρεμισμένα πέτρινα σπίτια. Εδώ παλιά βούιζε ο τόπος από ζωή. Κοπάδια από πρόβατα, άνθρωποι και σκυλιά, σφυρίγματα απ' την μια πλαγιά στην άλλη. Τώρα ούτε ψυχή ανθρώπου, ούτε ζώου.
Ξεκουράστηκα στον εναπομείναντα κορμό μιας κερασιάς, που ήξερα από παιδί. Αν γύριζα πίσω δεν θα είχα πρόβλημα. Παραπάνω άρχιζε το ατέλειωτο δάσος με τα έλατα. Σαν μαγεμένος συνέχισα να περπατάω τον δρόμο για την κορυφή. Ο ήλιος κρύφτηκε πίσω απ’ το βουνό. Η λογική μου έλεγε πως πρέπει να επιστρέψω. Δεν είχα τίποτα μαζί μου. Ποιά ακατανίκητη δύναμη μ’ έσπρωχνε στο δάσος στη δύση του ήλιου; Όταν υπερβαίνεις τα όρια, αρχίζει το ρίσκο. Μετά πληρώνεις το τίμημα.
Αντί να αποχωρώ, εισχωρούσα κι’ άλλο. Όπως ο χαμένος στη ρουλέτα. Όπως η Ελλάδα στην Ευρώπη. Ούτε ρούχα, ένα μαύρο μακό φορούσα, ούτε τροφή, ούτε νερό, ούτε φακό. Ούτε μονοπάτι πια. Στο σκοτάδι.
Μύριζε έλατο. Είχα ναρκωθεί απ’ τη μυρωδιά. Από τότε που είπα δεν φοβάμαι τίποτα κινδύνεψα πολλές φορές. Ζει ο άνθρωπος όμως δίχως το φόβο;
Και περπατούσα μόνος μου μέσα στη νύχτα. Άκουγα τα βήματά μου πάνω στις ξερές φτέρες, σε σπασμένα κλαδιά. Άκουγα τον ανάλαφρο μακρόσυρτο κυματισμό του αέρα ανάμεσα στα έλατα. Ούτε φεγγάρι, ούτε αστέρια. Πηχτό σκοτάδι που έγινε πίσσα όταν κλώτσησα ένα μαύρο πράμα, σαν σκυλί που κοιμόταν. Ακούστηκε ένα πουφ και δεν έβλεπα την μύτη μου. Χάθηκα μέσα στη νύχτα. Δεν φοβήθηκα. Ούτε όταν οι κορμοί απ’ τα έλατα μου φάνηκαν μαυροφορούσες γυναίκες. Μεσάνυχτα και κάτι νόμιζα. Έψαχνα ένα ξέφωτο. Το φεγγάρι, λίγο φως. Και περπατούσα. Απόκαμα όταν πέρασε ένας αντάρτης πάνω στο άλογο, κρατώντας το όπλο του που έβγαζε φλόγες και φώτιζε το σκοτάδι. Έγιναν πολλές μάχες σε τούτα τα βουνά. Οι Γερμανοί, ο εμφύλιος. Μ’ άρπαξε πάνω στ’ άλογο και με πέταξε σα σακί στο πρώτο ξέφωτο. Τα φαντάσματα που έγιναν ήρωες μιλάνε με τη σιωπή πια. Λέξη δεν είπε.
Με πήρε ο ύπνος, δεν ξέρω τι απέγινα.
Όταν ξύπνησα ο ήλιος είχε θρονιαστεί στον ουρανό. Δίπλα μου ένας ελέφαντας με κοιτούσε έκπληκτος. Κι εγώ εκείνον. Ελέφαντας εδώ πάνω;
Του είπα καλημέρα. Ανταπέδωσε.
Ζούμε σ’ έναν κόσμο που όλα συμβαίνουν, σκέφτηκα.

του Κωστή ταξιδεύων

Ο Α.Ο Βαλτινού γιόρτασε τα 42 χρόνια ποδοσφαιρικής ζωής

Τα 42 χρόνια ποδοσφαιρικής ζωή, από την ίδρυση του ομίλου, γιόρτασε η ομάδα του Α. Ο. Βαλτινού την προηγούμενη εβδομάδα στο Cafe Yolo.
Το παρών στην όμορφη γιορτή του Α.Ο.Β έδωσε σύσσωμη η διοίκηση, το τεχνικό τιμ και οι ποδοσφαιριστές, ενώ κόπηκε και μία τούρτα, διά χειρός των μελών του Δ.Σ με επικεφαλής τον πρόεδρο Παναγιώτη Καλαμπάκα.

Ακολούθησε διασκέδαση για τους παρευρισκόμενους, ενώ άπαντες εστιάζουν το ενδιαφέρον τους στη συνέχεια του πρωταθλήματος της Α1' Ερασιτεχνικής, όπου η ομάδα στοχεύει σε ακόμη καλύτερη παρουσία και ένα όσο το δυνατόν καλύτερο πλασάρισμα στη βαθμολογία του Β' ομίλου.

Λίγα λόγια για την ιστορία της ομάδας του Α.Ο. Βαλτινού

Το 1949 συγκροτήθηκε η πρώτη ομάδα ποδοσφαίρου του χωριού και με τα διπλανά χωριά γίνονταν αγώνες που πολλές φορές κατέληγαν σε ξυλοδαρμούς και σε πεδία μάχης.
Στη δεκαετία του 1960 σημαντική προσφορά στο ποδόσφαιρο υπήρξε η διοργάνωση αγώνων κυπέλλου ΚΡΕΣΟΥ. Σ' αυτή τη διοργάνωση συμμετείχαν όλα τα χωριά του νομού Τρικάλων που είχαν ομάδα.

Το Βαλτινό έφτασε στον τελικό αντιμετωπίζοντας την ομάδα των Καρυών μέσα στο Εθνικό στάδιο των Τρικάλων όπου και έχασε με τέρματα 2 - 1.

Η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου του ΄40 στο Βαλτινό

Με λαμπρότητα και κάθε επισημότητα γιορτάστηκαν την Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2018, στο Βαλτινό οι προγραμματισμένες εορταστικές εκδηλώσεις για την εθνική επέτειο του «OXI».

Η επέτειος του «ΟΧΙ» αποτελεί μια ασίγαστη υπενθύμιση του πάθους και της γενναιότητας της ελληνικής ψυχής, της αποφασιστικότητας, της τόλμης και της αυτοθυσίας των Ελλήνων. Ταυτόχρονα αποτελεί και παράδειγμα της μεγάλης δύναμης του έθνους μας όταν καταφέρνουμε να αγωνιζόμαστε για τον κοινό σκοπό με σύμπνοια και ομόνοια. 

Οι εκδηλώσεις απόδοσης τιμής ξεκίνησαν με τον εκκλησιασμό και τη δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, παρουσία του Αντιδημάρχου, Χρήστου Μπούρα, τοπικών αρχών, εκπαιδευτικών, μαθητών αλλά και πλήθος κόσμου. 

Ακολούθησε στο χώρο της κεντρικής πλατείας, στο μνημείο πεσόντων, η επιμνημόσυνη δέηση από τον πατέρα Κωνσταντίνο Ζαχαράκη και η κατάθεση στεφάνων από τους εκπροσώπους των τοπικών αρχών και της μαθητικής κοινότητας.

Την αυλαία των εορταστικών εκδηλώσεων έριξε για μια ακόμη χρονιά η καθιερωμένη παρέλαση των μαθητών, υπό τα βλέμματα εκπροσώπων των τοπικών αρχών και πλήθους κόσμου.

Μετά την πανηγυρική Θεία λειτουργία, ως είθισται, ο διευθυντής του δημοτικού σχολείου Βαλτινού κ. Δημήτριος Καραμίντζιος εκφώνησε τον πανηγυρικό λόγο της εθνικής επετείου:

Πανηγυρικός 28ης Οκτωβρίου 2018

Αξιότιμοι εκπρόσωποι των τοπικών αρχών, κυρίες και κύριοι.

Είπαν και είναι αλήθεια πως τα άτομα και οι λαοί που χάνουν τη μνήμη τους χάνουν μαζί και το πρόσωπό τους. Αλλοτριώνονται. Φυτοζωούν. Γιατί η μνήμη μας κρατά ενωμένους με τις ρίζες μας.

Η εκπροσώπηση του Δήμου Τρικκαίων στον εορτασμό της Εθνικής Επετείου

Ο Δήμος Τρικκαίων ανακοινώνει ότι για τον εορτασμό της Εθνικής Επετείου του ΟΧΙ, ο Δήμαρχος Τρικκαίων κ. Δημήτρης Παπαστεργίου θα παραστεί την Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2018 στην παρέλαση στις 12 μ. στην κεντρική πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου. Την κυβέρνηση θα εκπροσωπεί η υφυπουργός Οικονομικών κ. Κατερίνα Παπανάτσιου.

Επίσης, στα χωριά του Δήμου Τρικκαίων θα παραστούν στις εορταστικές εκδηλώσεις:

Βαλτινό: Αντιδήμαρχος Χρήστος Μπούρας
Ράξα: Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Μιχάλης Λάππας
Μ. Καλύβια: Αντιδήμαρχος Σοφία Αλεστά
Μεγ. Κεφαλόβρυσο: Αντιδήμαρχος Κώστας Ψύχος
Αρδάνι: Αντιδήμαρχος Αχιλλέας Λασπάς
Ρίζωμα: Αντιδήμαρχος Δημήτρης Παζαΐτης
Πρόδρομος: Αντιδήμαρχος Άκης Αναστασίου
Κρηνίτσα: Αντιδήμαρχος Χρήστος Γούλας
Μεγαλοχώρι: Αντιδήμαρχος Χριστ. Ρόμπος
Μικρό Κεφαλόβρυσο: Αντιδήμαρχος Παν. Ντιντής

Από το γραφείο Τύπου

Ημέρα του Αγίου Δημητρίου

Ημέρα του Αγίου Δημητρίου σήμερα και οι Δημήτρηδες και Δήμητρες έχουν την εορταστική τους.

Οι ευχές από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ ανταλλάσσονται στο διαδικτυακό περιβάλλον μεταξύ συγγενών, φίλων και γνωστών.

Μαζί με τις δικές μας ευχές αξίζει να επισημανθεί πως, αυτό που ξεχωρίζει την ονομαστική γιορτή από τα γενέθλια είναι ότι την πρώτη μπορεί να τη γνωρίζει και ο τελευταίος που μας γνωρίζει, αλλά εμείς δεν τον γνωρίζουμε -τα γενέθλια, αντιθέτως, τα γνωρίζουν μόνον οι πολύ οικείοι μας ή όσοι εμείς επιτρέπουμε να τα γνωρίζουν. Κατά συνέπεια, η γιορτή δίνει την ευκαιρία στον καθένα να μας πλησιάσει με τρόπο στον οποίο είναι αδύνατο να μην υποκύψουμε στις ευχές του.

Έτσι περιγράφοντας, με μια εμπειρική διάθεση, το ρεζουμέ της ημέρας στη διαδικτυακή εποχή, θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για τη διαπίστωση της αμηχανίας στους εορτάζοντες να τους εύχονται άνθρωποι που δεν αισθάνονται οικεία και στους ευχόμενους να πρέπει να κάτσουν να θυμηθούν, να ξεσκαρτάρουν με βάση τη στενότητα της σχέσης ή τη χρησιμότητά της, να φτιάξουν τη λίστα των εορταζόντων, να αποφασίσουν σε ποιους θα μιλήσουν και σε ποιους θα γράψουν.

Μπελάδες! Αυτοί οι μπελάδες όμως είναι που διατηρούν τις ανθρώπινες σχέσεις και δημιουργούν κοινωνικές συμβάσεις.

Χρόνια Πολλά!

Θανάσης Μπαρτζιώκας : Όλα ήταν άψογα και πολιτισμένα

Να σημειωθεί από την Εφημερίδα μας, ότι, ο Αθανάσιος Μπαρτζιώκας του Γρηγορίου έλκει την καταγωγή του από το Βαλτινό, καθώς η μάνα του η Στεργιανή είναι η κόρη του Θεοδώρου Σκρέκα.

Την Κυριακή 21-10-2018 διεξήχθησαν οι εκλογές για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Τρικάλων του μεγαλύτερου επιστημονικού Συλλόγου του νομού μας.

Η εκλογική διαδικασία ήταν άψογη και το όλο κλίμα ήρεμο και πολιτισμένο.

Ως επικεφαλής του συνδυασμού «Ανεξάρτητη Συνεργασία Ιατρών» θέλω πρωτίστως να συγχαρώ τον συνδυασμό «Νέα Ιατρική Κίνηση» του Γεωργίου Πέτρου για την δίκαιη επικράτησή του έστω και με μικρή διαφορά.

Να ευχαριστήσω θερμά όλα τα μέλη της εφορευτικής επιτροπής που παρά την πολύωρη διαδικασία από τις 06.30 το πρωί μέχρι και τις 03.30 το επόμενο πρωί (21 ώρες) εκτέλεσαν άψογα το καθήκον τους και έφεραν εις πέρας μια επίπονη εκλογική διαδικασία, με 4 κάλπες, εφαρμόζοντας κατά γράμμα τον νόμο.

Αξίζει πιστεύω η αναφορά των ονομάτων αυτών των ανθρώπων:

Πρόεδρος της εφορευτικής επιτροπής δικηγόρος κ. Χαρούλα Μπλαντή και το αναπληρωματικό μέλος δικηγόρος κ. Νίκος Νικολάου.

Τα μέλη της εφορευτικής επιτροπής συνάδελφους ιατρούς:

1.Σκούρο Σωτήριο – Ουρολόγο
2.Τζιωρτζιωτη Αθανάσιο – Ενδοκρινολόγο
ως τακτικά μέλη της εφορευτικής επιτροπής

και αναπληρωματικά μέλη:
1.Αθανασίου Βασιλική – Οφθαλμίατρο
2.Μπακατσέλου Κατερίνα – Παιδίατρο
3.Τσενεκλίδου Ιωάννα – Αγροτική Ιατρό
4.Μπαλοδήμο Στέργιο-Ηλία – Μικροβιολόγο Βιοπαθολόγο

Επίσης να ευχαριστήσω θερμά την ιατρό Μόκα Ναυσικά – Παθολόγο για την εθελοντική συμβολή της στην όλη διαδικασία.

Να ευχαριστήσω το ιατρικό σώμα που με πολύ μεγάλη συμμετοχή (ψήφισαν 339 ιατροί) έλαβε μέρος σε αυτήν την γιορτή της δημοκρατίας και επέλεξε τα 11 μέλη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Τρικάλων, και τους 6 εκπροσώπους του για τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο.

Να ευχαριστήσω τους 146 ιατρούς που τίμησαν τον συνδυασμό μας «Ανεξάρτητη Συνεργασία Ιατρών» με την ψήφο τους και μας οδήγησαν στο να εκλέξουμε 5 από τα 11 μέλη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου και να τους υποσχεθώ πως θα προσπαθήσουμε για όλα όσα δεσμευτήκαμε προεκλογικά και για ακόμη περισσότερα εφόσον το επιτρέψουν οι συνθήκες.

Επίσης ευχαριστώ όλους όσους τίμησαν εμένα προσωπικά δίνοντάς μου την 2η θέση ανάμεσα σε όλους του υποψηφίους όλων των συνδυασμών τόσο του Διοικητικού Συμβουλίου (109 ψήφους), όσο και σαν εκπρόσωπο στον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο (91 ψήφους) και να τους υποσχεθώ οτι θα προσπαθήσω όσο μπορώ για την προάσπιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων όλων των συναδέλφων προσπαθώντας πρωτίστως να είμαι δίκαιος.

Τέλος να ευχαριστήσω τους 7 συνυποψήφιους μου, οι οποίοι αν και διέθεταν λίγο χρόνο και δεν είχαν εμπειρία από εκλογικές διαδικασίες, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, θυσίασαν πολύ από τον προσωπικό τους χρόνο και πέτυχαν το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα. Βοήθησαν να διεξαχθεί ένας έντιμος, ειλικρινής και αξιοπρεπής προεκλογικός αγώνας από τον οποίο νικητής πάνω από όλους είναι η Δημοκρατία.

Τους ευχαριστώ ιδιαιτέρως έναν έναν και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό και πολλαπλά κερδισμένο από την γνωριμία μας και την άψογη συνεργασία μας τον τελευταίο μήνα.

Αξίζει η αναφορά των ονομάτων τους:

Τσιρώνης Παναγιώτης – Οφθαλμίατρος

Φούντα Παρασκευή – Νεφρολόγος

Κοράκης Αλέξανδρος – Αναισθησιολόγος

Κατσάνου Κωνσταντία – Γενική Ιατρός

Kουτρουμπή Χριστίνα – Μικροβιολόγος – Βιοπαθολόγος

Χατζή Φωτεινή Ρόζυ – Παθολόγος

Γουλιάδης Πρόδρομος: Γενικός Ιατρός

Μπαρτζιώκας Αθανάσιος

Μαιευτήρας – Χειρουργός Γυναικολόγος

Επικεφαλής του συνδυασμού «Ανεξάρτητη Συνεργασία Ιατρών».

Το σπίτι και η λεύκα

Του Δημήτρη Τσιγάρα
Το μοναχικό σπίτι με τη λεύκα τα αντίκρισα στην ερημιά του κάμπου, σε ένα χωράφι, κάπου εκεί στο παλιό εργοστάσιο Ζαχάρεως, του Χρηστάκη Ζωγράφου, μεταξύ των χωριών Μαγουλίτσα και Μαυρομμάτι Καρδίτσας.

Καθώς τριγυρνούσα με το αυτοκίνητό μου, ένα Κυριακάτικο απόγευμα, αναζητώντας κόγχες γαλήνης είδα αυτό το βουβό και σιωπηλό σπιτάκι και πλάι μια λεύκα, ένα καβάκι να το συντροφεύει σαν πιστός σκύλος.
Σταμάτησα να το περιεργαστώ και πλησίασα προς σ’ αυτό, όπως πλησιάζει κανείς κάτι άγνωστο, κάτι παράδοξο, κάτι που αξίζει να ερευνηθεί.
Είχα μπροστά μου ένα σπιτάκι με μια πέτρινη σκάλα που οδηγούσε στη ξύλινη βεραντούλα, με τα κεραμίδια του και με εκείνη τη συγκινητική απλότητα που βρίσκει κανείς στις γειτονιές.
Η λεύκα πλάι του είχε θεριέψει και το μπόι της υψώνονταν σαν λαμπάδα, τριπλάσιο από το ύψος του σπιτιού. Φάνταζε σαν ένα πράσινο βέλος καρφωμένο στη γη και όριζε τόσο πολύ την εντύπωση που προκαλούσε όλο αυτό το θέαμα, ώστε ήταν σχεδόν αδύνατον να φανταστεί κανείς αυτό το μικρό σπίτι δίχως τη θεόρατη λεύκα.
Η λεύκα είχε καταλάβει ατίθαση όλον τον ζωτικό χώρο, είχε γιγαντωθεί σαν να έβγαινε από σελίδα λαϊκών παραμυθιών.

Βουβή κι ακίνητη με τον ευθυτενή κορμό της σαν ακτίνα ηλιακού ρολογιού, να δείχνει καθημερινά την ώρα, ανάλογα με τη θέση του ήλιου στον ουρανό και τη θέση της σκιάς της στη γη.
Κοιτάζοντας αυτό το δίδυμο με μια άλλη ματιά μου φάνηκε πάλι, το σπίτι σαν μελανοδοχείο και η λεύκα σαν κονδυλοφόρος πένα με φτερό.
Σ’ αυτό το παιχνίδισμα του νου φαντάστηκα πως το χειμώνα, με τα γυμνά κλαδιά της, η λεύκα θα άφηνε τον ήλιο να ζεστάνει τα κεραμίδια του σπιτιού, ενώ το καλοκαίρι τα φύλλα της θα τρεμοπαίζανε στο ελαφρύ αεράκι κάποιο ερωτικό τραγουδάκι.
Έβγαλα τη φωτογραφική μηχανή και φωτογράφισα την εικόνα. Δεν χόρταινα να παρατηρώ!

Ξανακοίταξα αυτό το σπίτι, πριν απομακρυνθώ, με την πεποίθηση ότι άφηνα πίσω δύο φίλους σε ένα χωράφι κάπου εκεί στον Θεσσαλικό κάμπο, αποτυπώνοντας τον αχνό συνειρμό μιας ευθυτενούς λυγερόκορμης λεύκας, που συντροφεύει ένα βουβό σπίτι.

Κέλομαι σε Γογγύλα

ΣΑΠΦΩ (7ος αι. π.Χ. με μέσα 6ου αι. π.Χ.)

Κέλομαι σε Γογγύλα
πέφανθι λάβοισα μα γλακτίναν
σε δηύτε πόθος τέαυτος αμφιπόταται

ταν κάλαν α γαρ κατάγωγις αύτα επτόαισ᾽ ίδοισαν
έγω δε χαίρω και γαρ αύτα δη τόδε
μέμφεταί σοι Κυπρογένηα
τας άραμαι τούτο τω βούλλομαι

Γογγύλα κατθάνην δ᾽ ίμερος τις
έχει με και λωτίνοις δροσόεντας όχθοις
ίδην Αχέροντα

Και να μια πολύ λογοτεχνική και καθόλου φιλολογική μετάφρασή μου στο κορυφαίο αυτό ερωτικό ποίημα.

Σε θερμοπαρακαλώ Γογγύλα
γύρνα πάλι σε μένα φορώντας
τον γαλακτερό χιτώνα σου
που τόσο ποθητή σε κάνει

Ω πανέμορφη, πόση χαρά μου δίνεις
και σου το λέει με το στόμα της αυτό η Αφροδίτη
μαλώνοντάς σε στοργικά
αφού για χρόνια εγώ την ικετεύω

Γογγύλα μου με πόση λαχτάρα σε ποθώ
και μοιάζω σαν να θέλω να πεθάνω
και ν᾽ αντικρίσω τους δροσερούς λωτούς
να λουλουδιάζουν στις όχθες του Αχέροντα

Ηλίας Κεφάλας

Reflections - ο χρόνος και το είδωλό του

Του σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ

Το παιδί αυτό ήταν η εξαίρεση. Είχε κολλήσει το πρόσωπο στο τζάμι του τραίνου και κοιτούσε έξω. Πρέπει να ήταν 7-8 χρονών, μαυρούλης. Όσην ώρα το μετρό έτρεχε στο σκοτάδι των τούνελ ο μικρός προσπαθούσε να δει το είδωλό του - ίσως και το είδωλο της μητέρας του που καθόταν στο απέναντι κάθισμα. Κάθε τόσο προσπαθούσε να ζωγραφίσει, να δώσει σχήμα στις φευγαλέες εικόνες σέρνοντας το δάχτυλο πάνω στο τζάμι. Με μια ιδιαίτερη επιμονή να τις προλάβει. Όταν μπαίναμε σε σταθμό κοιτούσε έξω με κάτι τεράστια μάτια. Και όταν ξαναφεύγαμε, έστριβε το σγουρό του κεφαλάκι μέχρι να χαθεί και το τελευταίο φως του σταθμού πίσω μας, κι ύστερα ξαναγύρναγε στο παιχνίδι των αντανακλάσεων.
Μπορούσα να αναγνωρίσω σε όλο αυτό μια πολύ αγαπημένη μου παιδική συνήθεια (που δεν λέει να με αφήσει).
Όλοι σχεδόν οι υπόλοιποι επιβάτες κοιτούσαν στις οθόνες των κινητών τους. Οι μισοί με τα ακουστικά στα αυτιά. Μπορούσα να τους κοιτάω επίμονα, σχεδόν αδιάκριτα και παρ' όλα αυτά να παραμένω απαρατήρητος.
Είμαστε πλέον πάντα «συνδεδεμένοι» με κάποιον άλλον, με κάτι άλλο, είμαστε πάντα κάπου αλλού. Τα αφηρημένα βλέμματα είναι όλο και πιο σπάνια στις μέρες μας, τα μάτια που έχουν παραδοθεί στο άπειρο είναι πεπερασμένα. Μοιάζει πια να μην αντέχουμε να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας, μοιάζει να έχει χαθεί η επαφή μας με την αμηχανία, με την ανία, με το «κενό».
Κι όμως, εκεί ακριβώς είναι που δοκιμάζονται οι αντοχές μας. Κι εκεί είναι ταυτόχρονα και η χαραμάδα απ’ όπου μπορεί να ανθίσει ο ρεμβασμός, η ποίηση, η δημιουργία. Μέσα από την επαφή μας με τον νεκρό χρόνο είναι που μπορεί να γεννηθεί η ανάγκη για ένα νέο ξεκίνημα.
Ίσως επειδή η επαφή μας με το «κενό» γκρεμίζει τις βεβαιότητες και μάς βοηθάει να ξαναβλέπουμε τον κόσμο σαν αυτό που πράγματι είναι: ένα ρευστό φευγαλέο είδωλο, στο οποίο πρέπει συνεχώς να δίνουμε και να ξαναδίνουμε σχήμα. Σε ένα ατέλειωτο παιχνίδι, σαν κι αυτό που σκάρωνε το δαχτυλάκι του μικρού μαύρου στο τζάμι του υπόγειου τραίνου της Νέας Υόρκης, εκείνο το απόγευμα της Παρασκευής 13 Οκτωβρίου 2017.

(Γραμμένο στη Νέα Υόρκη, έναν χρόνο πριν.
Νοσταλγία ή προσμονή, άραγε, ενός νέου ταξιδιού;)