Επιλέξαμε να σχολιάσουμε μια εικόνα με τρεις
μαθητές, που κρατάνε με περηφάνια τις ελληνικές σημαίες, και τον Πρόεδρο της
Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού να στέκονται μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου
Στρατιώτη. Μόλις έχουν καταθέσει το στεφάνι της τιμής και της μνήμης, στη σιωπή
εκείνη που κάνει το παρελθόν να μοιάζει ξαφνικά τόσο κοντινό και ζωντανό.
Κοιτάζοντας
αυτή την εικόνα, είναι σαν να ακούς μέσα της ένα δυνατό, αθέατο «ΕΛΛΑΔΑ!». Ένα
αυθόρμητο κάλεσμα που έρχεται από βαθιά μέσα μας και κουβαλά αιώνες μνήμης,
αγώνων, θυσιών και ελπίδας. Οι σημαίες ανεμίζουν στον ανοιξιάτικο ουρανό και
μοιάζουν να ενώνουν το χθες με το σήμερα, τους ανθρώπους που έπεσαν για την
πατρίδα με τα παιδιά που κρατούν σήμερα στα χέρια τους το σύμβολό της.
Είναι
μια στιγμή ψυχικής ανύψωσης. Είναι η στιγμή που η ιστορία βγαίνει από τα βιβλία
και στέκεται μπροστά μας, μέσα από τα πρόσωπα των παιδιών, τις στολές, τις
σημαίες, τη συγκίνηση και το στεφάνι που κατατέθηκε στη μνήμη εκείνων που
έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία.
Και
αυτό είναι το βαθύτερο μήνυμα κάθε επετείου: να μη λησμονούμε. Να θυμόμαστε πως
η πατρίδα δεν είναι μόνο ένας τόπος, είναι μνήμη, γλώσσα, παράδοση, σύμβολα και
άνθρωποι. Είναι όλα εκείνα που παραλάβαμε από τους προηγούμενους και έχουμε
χρέος να παραδώσουμε στους επόμενους.
Τα
παιδιά της εικόνας στέκονται όρθια και περήφανα. Κρατούν τις σημαίες σαν να
κρατούν στα χέρια τους ένα κομμάτι της Ελλάδας. Και δίπλα τους, ο εκπρόσωπος
της τοπικής κοινωνίας, σε μια συμβολική συνάντηση γενεών, θυμίζει πως η ιστορία
συνεχίζεται.
Γιατί
η Ελλάδα δεν υπάρχει μόνο στις μεγάλες σελίδες της ιστορίας. Υπάρχει και σε
τέτοιες μικρές, καθημερινές στιγμές. Σε ένα στεφάνι. Σε μια σημαία που
ανεμίζει. Σε ένα παιδί που στέκεται με σεβασμό μπροστά στους νεκρούς. Σε μια
κοινότητα που θυμάται.
Και
τότε η υπερηφάνεια δεν χρειάζεται πολλά λόγια.
Αρκεί
μια εικόνα.
Τρεις
σημαίες υψωμένες, ένας φόρος τιμής στους ήρωες και μια Ελλάδα που, μέσα από τα
παιδιά της, συνεχίζει να στέκεται όρθια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου