Εκεί όπου ο Ληθαίος συναντά τη σιωπή της πόλης

 

Η κεντρική γέφυρα των Τρικάλων είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και πολυφωτογραφημένα τοπόσημα της πόλης. Ένα σημείο συνάντησης ανθρώπων, διαδρομών και αναμνήσεων, που έχει αποτυπωθεί αμέτρητες φορές στον φωτογραφικό φακό. Κι όμως, κάθε φωτογραφία της μπορεί να αφηγηθεί μια διαφορετική ιστορία, αρκεί ο φωτογράφος να ξέρει πού να στρέψει το βλέμμα του.

Ο Χρίστος Νταούλας, μέσα από τον δικό του καλλιτεχνικό φακό, επιλέγει να μετατοπίσει το ενδιαφέρον από τη γέφυρα στο νερό. Εκεί, κάτω από το τόξο της, μέσα στην πρωινή πάχνη που αγκαλιάζει τον Ληθαίο, πρωταγωνιστούν οι πάπιες και οι χήνες του ποταμού. Άλλες πλησιάζουν αμέριμνες, άλλες απομακρύνονται νωχελικά, αφήνοντας πίσω τους μικρούς κυματισμούς, σαν ανεπαίσθητα ίχνη πάνω στον καθρέφτη του νερού.

Στο βάθος, οι πρωινοί διαβάτες διασχίζουν τη γέφυρα, σχεδόν σαν σκιές μέσα στην ομίχλη. Η πόλη έχει αρχίσει να ξυπνά, αλλά εδώ, χαμηλά, μοιάζει να επιμένει ακόμη η γαλήνη της νύχτας. Η καθημερινότητα και η φύση συνυπάρχουν σε μια σπάνια αρμονία, χωρίς να διαταράσσει η μία την ησυχία της άλλης.

Είναι μια εικόνα ειδυλλιακή, σχεδόν ονειρική. Μας θυμίζει πως η ομορφιά δεν βρίσκεται πάντοτε στα μεγάλα και επιβλητικά, ούτε σε όσα έχουμε συνηθίσει να θαυμάζουμε. Κρύβεται συχνά σε λεπτομέρειες που προσπερνούμε βιαστικά: σε μια πάπια που γλιστρά στο νερό, σε μια ανάσα ομίχλης, σε έναν περαστικό που χάνεται πίσω από τα κάγκελα της γέφυρας.

Η φωτογραφία του Χρίστου Νταούλα έχει μια ξεχωριστή ποιητικότητα, καταφέρνει να μετατρέψει ένα γνώριμο τοπίο των Τρικάλων σε μια μικρή ωδή στη γαλήνη και την ομορφιά της καθημερινότητας. Μας προσκαλεί να δούμε ξανά έναν γνώριμο τόπο με διαφορετική ματιά. Να σταθούμε για λίγο, να χαμηλώσουμε τους ρυθμούς μας και να ανακαλύψουμε πως, ακόμη και στην καρδιά μιας ζωντανής πόλης, υπάρχουν μικρές νησίδες ηρεμίας, όπου ο χρόνος μοιάζει να κυλά με τον δικό του, πιο ανθρώπινο ρυθμό.

Και ο Ληθαίος, αθόρυβος και γενναιόδωρος, συνεχίζει να καθρεφτίζει όχι μόνο τις γέφυρες και τα κτίρια της πόλης, αλλά και την πιο τρυφερή, ποιητική πλευρά της.