ΜΑΓΝΑΔΙ ΝΕΡΟΥ

 

Λεπτό κι εντελώς αραχνοΰφαντο το επικρεμάμενο πέπλο του νερού. Κυματίζει ξεφτισμένο από τη συστολή του, καθώς είναι στη φύση του η ταπείνωση. Και τώρα πώς θα το πιάσω να το τυλίξω στο λαιμό μου, να δροσίσω τη δίψα του βίου μου, να καλύψω όση μπορώ από τη γυμνότητά μου; Απλώνω το χέρι μου να κόψω ένα κομμάτι του υδάτινου μεταξιού κι εκείνο δεν ακολουθεί την κίνησή μου, παρά μόνο με λούζει με τους αφρούς του και με μυρμηγκιάζει με την αφή του. Όμως ξέρω, σχεδόν το έμαθα μόλις το άγγιξα: όχι, δεν μπορώ να πάρω το διάφανο μαγνάδι για φουλάρι μου, αλλά μόνο το πνεύμα του για δάσκαλο στις μαθητείες μου.

Του Ηλία Κεφάλα