Ντύθηκε Χριστούγεννα το Κυλικείο του Γυμνασίου και Λυκείου Βαλτινού

 

Βάλαμε και φέτος τα γιορτινά μας στο κυλικείο του Γυμνασίου και Λυκείου Βαλτινού, δημιουργώντας μια ζεστή και χαρούμενη χριστουγεννιάτικη γωνιά για μαθητές και καθηγητές. Η Δώρα Περεντίδου, σε μια πρόσφατη ανάρτησή της στο Facebook, μοιράστηκε στιγμιότυπα από τον στολισμένο χώρο, προσφέροντας σε όλους μια πρώτη γεύση από το εορταστικό κλίμα που ήδη απλώνεται στο σχολείο.

Μέσα από τις φωτογραφίες ξεχωρίζουν οι όμορφες, χειροποίητες συνθέσεις με φυσικά κλαδιά, τα διακοσμητικά φύλλα και τα χριστουγεννιάτικα στολίδια που δίνουν έναν γήινο, παραδοσιακό χαρακτήρα στον χώρο. Στο Κυλικείο, τα ξύλινα τραπέζια με τα κόκκινα και γκρι καθίσματα πλαισιώνονται από καλαίσθητες γιρλάντες, ενώ στο ταβάνι κρέμονται λεπτοδουλεμένες κατασκευές με κλαδιά και ασημένια φύλλα που θυμίζουν χειμωνιάτικο δάσος.

Η φροντίδα και η δημιουργικότητα της διακόσμησης αντανακλούν το πνεύμα των Χριστουγέννων: ζεστασιά, προσμονή και συλλογικότητα. Το κυλικείο μετατράπηκε σε έναν όμορφο χώρο όπου οι μαθητές μπορούν να απολαύσουν τις στιγμές τους, να χαλαρώσουν και να νιώσουν τη μαγεία των γιορτών μέσα στην καθημερινότητά τους.

Με τέτοιες πρωτοβουλίες, το σχολείο γίνεται όχι μόνο τόπος μάθησης, αλλά και χώρος χαράς, συνεργασίας και δημιουργίας, ένα σημείο όπου το χριστουγεννιάτικο πνεύμα βρίσκει τη θέση του κάθε χρόνο.

Από παλάμη σε παλάμη

 

Στο απαλό φως μιας κουζίνας που μοιάζει έξω από τον χρόνο, δυο χέρια συναντιούνται: το χέρι που γνωρίζει και το χέρι που μαθαίνει. Το ένα, αυλακωμένο από χρόνια δουλειάς και ιστοριών, κρατά τον πηχτό κόπο της μνήμης. Το άλλο, λείο, άπειρο, απλώνεται με λαχτάρα να καταλάβει, να νιώσει, να συνεχίσει.

Η παράδοση είναι ζύμη που πλάθεται ξανά και ξανά. Είναι εκείνο το άγγιγμα της στιγμής όπου ο μεγαλύτερος δεν διδάσκει απλώς μια τεχνική, αλλά παραδίδει έναν τρόπο ύπαρξης. Κι ο νεότερος δεν μαθαίνει μόνο πώς να πλάσει το ψωμί, αλλά πώς να στέκεται μέσα στον κόσμο: με υπομονή, με σεβασμό, με αίσθηση ότι τίποτα δεν αρχίζει από το μηδέν.

Η παράδοση είναι μια πράξη αγάπης. Δεν κρατά για τον εαυτό της, αλλά χαρίζει. Δεν δένει, μονάχα συνδέει. Και όσο ένα παιδί μαθαίνει να πλάθει ψωμί δίπλα σε έναν άνθρωπο μεγαλύτερο, τόσο ο κόσμος βρίσκει έναν ακόμη λόγο να μένει ζεστός και ανθρώπινος.

Έτσι συνεχίζεται η ζωή: από χέρι σε χέρι, από ζύμη σε ψωμί, από ανάμνηση σε μέλλον. Ένας ήσυχος κύκλος που δεν σπάει ποτέ.

Διήμερο Κινηματογραφικό Εργαστήριο

«Κινηματογραφώντας τον Υδάτινο Κόσμο: Η ρευστότητα της φύσης και της κοινωνίας»

Με εισηγητή τον σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ

Μουσείο Τσιτσάνη, Τρίκαλα  21–22 Νοεμβρίου 2025

Το διήμερο κινηματογραφικό εργαστήριο «Κινηματογραφώντας τον Υδάτινο Κόσμο: Η ρευστότητα της φύσης και της κοινωνίας» ολοκληρώθηκε με επιτυχία στο Μουσείο Τσιτσάνη στα Τρίκαλα, στις 21 και 22 Νοεμβρίου 2025. Με εισηγητή τον διεθνώς αναγνωρισμένο σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ, δημιουργό ταινιών όπως Μια μεγάλη οικογένεια, Συναντήσεις με τη μητέρα μου Λέλα Καραγιάννη, Φιλιά εις τα παιδιά και Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί, το εργαστήριο συγκέντρωσε ομάδα είκοσι συμμετεχόντων που επιθυμούσαν να εμβαθύνουν στη γλώσσα του κινηματογράφου μέσα από μια ιδιαίτερη θεματική: τον «Υδάτινο Κόσμο».

Το εργαστήριο πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους, με θεματικό άξονα «Ποτάμια: Ζωής Ευεργέτες». Η διοργάνωση έγινε από το Ελληνικό Δίκτυο Δήμων με Ποτάμια, σε συνεργασία με τον Δήμο Τρικκαίων και με τη χρηματοδότηση του Πράσινου Ταμείου. Στόχος ήταν να αναδειχθεί όχι μόνο η οικολογική και πολιτισμική σημασία των ποταμών, αλλά και η βαθύτερη σχέση τους με την ανθρώπινη ιστορία και καθημερινότητα.

Προβολές, ανάλυση και βιωματική προσέγγιση

Το πρόγραμμα του εργαστηρίου ήταν πολυεπίπεδο και εμπλουτισμένο με δραστηριότητες που αξιοποίησαν την εμπειρία και τη διδακτική μέθοδο του Βασίλη Λουλέ. Οι συμμετέχοντες παρακολούθησαν προβολές επιλεγμένων ταινιών, οι οποίες άνοιξαν δρόμους για συζήτηση και ερμηνευτική προσέγγιση της έννοιας της «ρευστότητας», της φύσης, του χρόνου, της μνήμης, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας.

Ακολούθησε ανάλυση κινηματογραφικών αποσπασμάτων, όπου αναδείχθηκαν ζητήματα αφήγησης, σύνθεσης της εικόνας και κινηματογραφικής ματιάς. Παράλληλα, οι βιωματικές ασκήσεις έδωσαν την ευκαιρία στους συμμετέχοντες να αναπτύξουν την παρατηρητικότητα και την ευαισθησία τους ως δημιουργοί, εστιάζοντας στη λεπτομέρεια, στη σχέση ανθρώπου και τοπίου, και στον τρόπο με τον οποίο ένα φυσικό στοιχείο -όπως το νερό - μπορεί να λειτουργήσει ως αφηγηματικός πυρήνας.

Πρακτικό μέρος: ο Ληθαίος ως πρωταγωνιστής

Στο πρακτικό σκέλος του εργαστηρίου, οι συμμετέχοντες πραγματοποίησαν ντοκιμαντερίστικες λήψεις στον Ληθαίο ποταμό, το υδάτινο στοιχείο που διατρέχει την πόλη των Τρικάλων. Με καθοδήγηση από τον εισηγητή, εξερεύνησαν τρόπους καταγραφής της ροής, του ήχου, της κινητικότητας και της ποιητικής δυναμικής του τοπίου. Παράλληλα, εργάστηκαν στην καταγραφή προφορικών μαρτυριών, όπως αυτή της συγγραφέως Τούλας Τίγκα, συνδέοντας το φυσικό περιβάλλον με τη συλλογική μνήμη, τις προσωπικές ιστορίες και τις κοινωνικές αναγνώσεις που συνοδεύουν το ποτάμι.

Η μεθοδολογία του Βασίλη Λουλέ, εμπλουτισμένη από την πολυετή εμπειρία του σε εργαστήρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αλλά και από την εκτενή περιοδεία του σε 32 πανεπιστήμια των ΗΠΑ και του Καναδά, έδωσε στο διήμερο χαρακτήρα ουσιαστικής μαθησιακής διεργασίας. Οι συμμετέχοντες ήρθαν σε επαφή με πρακτικά εργαλεία που μπορούν να αξιοποιήσουν τόσο σε καλλιτεχνικές όσο και σε εκπαιδευτικές ή ερευνητικές εφαρμογές.

Στόχοι και αποτελέσματα

Κεντρικός στόχος του εργαστηρίου ήταν η καλλιέργεια «ενός άλλου βλέμματος», ενός βλέμματος που διαβάζει πίσω από τις επιφάνειες, που κατανοεί τη ρευστότητα ως μεταφορά και ως πραγματικότητα, που προσεγγίζει τις ιστορίες των ανθρώπων με ευαισθησία και κινηματογραφική ποιητικότητα.

Οι συμμετέχοντες, μέσα από θεωρητική και πρακτική εξάσκηση, απέκτησαν πολύτιμες δεξιότητες:

-γνώρισαν νέες μεθόδους αφήγησης και καταγραφής,

-εξάσκησαν τη φαντασία και την ερευνητική τους ματιά,

-έμαθαν να χρησιμοποιούν το υδάτινο στοιχείο ως αφετηρία δημιουργίας,

-και δημιούργησαν υλικό που μπορεί να αποτελέσει βάση για μελλοντικές καλλιτεχνικές ή εκπαιδευτικές δράσεις.

Το εργαστήριο στο Μουσείο Τσιτσάνη αποτέλεσε μια ζωντανή και δημιουργική συνάντηση ανθρώπων με κοινό ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο και την τέχνη της παρατήρησης. Παράλληλα, ανέδειξε το ποτάμι όχι μόνο ως φυσικό πόρο, αλλά και ως αφηγηματικό και κοινωνικό σύμβολο , έναν «ευεργέτη ζωής», όπως εύστοχα ονομάζει το Φεστιβάλ τους ποτάμιους άξονες της Ευρώπης.

Σε μια εποχή όπου η φύση και η κοινωνία βρίσκονται σε συνεχή μεταμόρφωση, ο κινηματογράφος γίνεται το εργαλείο εκείνο που μας επιτρέπει να δούμε, να αισθανθούμε και να ξανασκεφτούμε τον κόσμο μέσα από τη ρευστότητά του. Το διήμερο των Τρικάλων απέδειξε πως η τέχνη μπορεί ακόμη να προσφέρει χώρο για συλλογική εμπειρία, δημιουργική έμπνευση και βαθύτερη κατανόηση της πραγματικότητας που μας περιβάλλει.

Ακολουθεί φωτορεπορταζ:

Τα κορίτσια του Βαλτινού με τις πάνινες σάκες

 

Βλέποντας τη φωτογραφία του 1949 από το Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού, αναδύεται μια εποχή δύσκολη και συνάμα γενναία. Περίπου τριάντα μικρά κορίτσια, μαθήτριες του χωριού, ποζάρουν μπροστά στο πέτρινο σχολείο τους - το λιτό, γερό οικοδόμημα που συμβολίζει τη στέρεη πίστη στη γνώση. Οι ενδυμασίες τους απλές, τα μάλλινα φορέματα και τα σακάκια μοιάζουν να κουβαλούν πάνω τους το βάρος των χρόνων, ενώ οι πάνινες σάκες -υφαντές από τα χέρια των μανάδων στον αργαλειό- μαρτυρούν έναν κόσμο αυτάρκειας και δημιουργίας μέσα στη φτώχεια.

Κι όμως, μέσα στα βλέμματά τους δεν υπάρχει ούτε λύπη ούτε υποταγή. Υπάρχει φως. Ένα φως παιδικό, καθαρό, που διαπερνά τη σκόνη των μετεμφυλιακών χρόνων και αφήνει να φανεί η ελπίδα μιας Ελλάδας που προσπαθεί να σταθεί ξανά όρθια. Εκείνη την εποχή, το σχολείο δεν ήταν απλώς χώρος μάθησης, ήταν πράξη αντίστασης, τρόπος ανορθώσεως ψυχής και συλλογικής αξιοπρέπειας. Οι δασκάλες και οι δάσκαλοι, οι μικρές μαθήτριες, οι οικογένειες του χωριού, όλοι πίστευαν ότι μέσα από την παιδεία μπορεί να ξαναγεννηθεί ο τόπος.

Το Βαλτινό του 1949 δεν είχε ανέσεις, είχε όμως ψυχή. Το χέρι που ύφαινε τη σχολική τσάντα ήταν το ίδιο που έσπρωχνε το παιδί προς το μέλλον. Και τα παιδιά, με τα καθαρά πρόσωπα και τα ταπεινά ρούχα, γίνονταν φορείς μιας νέας αρχής. Μέσα από εκείνη τη σιωπηλή φωτογραφία, ακούγεται ακόμη ο ψίθυρος του σχολείου, η ανάσα του χωριού, το κάλεσμα της γνώσης.

Γιατί κάθε βλέμμα αυτών των κοριτσιών είναι μια υπόσχεση: πως όσο υπάρχουν παιδιά που κοιτούν με πίστη το αύριο, καμιά δυσκολία δεν μπορεί να σβήσει το φως της μάθησης, ούτε να σκεπάσει την αξιοπρέπεια ενός λαού που ξέρει να αναγεννιέται από τις στάχτες του.

ΚΑΛΑΜΠΟΚΙΑ

 

Κάτω από τον μονολεκτικό αυτόν τίτλο αναπτύσσεται ένα από τα καλύτερα ποιήματα του Άρη Δικταίου (Κώστα Κωνσταντουδάκη 1919-1983). Χρυσές ανταύγειες καλαμποκιών, νεανικές αγάπες απαγορευμένες, ατμοί μνήμης και πόνου και η κούραση του να θυμάσαι. «Σαν σπυρί καλαμποκιού ήταν το φεγγάρι», λέει ο ποιητής, κι η νύχτα της μνήμης ασημόφεγγε μέσα στις φυτείες του καλαμποκιού, όταν πήγε να τον βρει η αγάπη κι ύστερα έπεσε η άλλη νύχτα που «δεν περιμένει καμιάν αυγή». «Ο χρόνος μακρύς, σταχτής και κίτρινος», ξαναλέει ο ποιητής και γυρίζει πάντα στη στιγμή που μέσα στο φούντωμα του καλαμποκιού άστραψε το φονικό μαχαίρι. Ύστερα χαμένα χέρια, σκονισμένα μάτια, βήματα βαριά που σπάζανε τα καλαμπόκια, σπάζουν ακόμα όλα τα καρέ της θύμησης. Κι αργότερα, στο θλιβερό παρόν, όταν τα νέα παιδιά θα διαβάζουν τους στίχους αυτούς, σκέφτεται ο ποιητής, θα ψάχνουν να βρουν ποιος ήταν αυτός που τα καλαμπόκια τον έκρυψαν για πάντα. Σαν μέσα σε θρήνο ο ποιητής αναθυμάται, ενώ τα καλαμποχώραφα ωριμάζουν επώδυνα πάντα κοντά στα πηγάδια, όπου μισότρελα απ’ τις μύγες και τον ήλιο γαϊδουράκια υποφέρουν τα δεινά της ύπαρξής τους. Ναι, η μνήμη θαμπώνει μπροστά στα σκοίνα και τις καλαμιές. Οι στίχοι του ποιήματος γίνονται μαχαίρια και με την ανάγνωση συνεχίζουν να σπάζουν ακόμα ατελείωτες κίτρινες καλαμιές. Αναζητήστε το.

Του Ηλία Κεφάλα

Απεβίωσε ο Χριστόφορος Χριστάκος

 

Απεβίωσε ο Χριστόφορος Χριστάκος την Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2025 σε ηλικία 84 ετών.

Ο Χριστόφορος Χριστάκος του Χαραλάμπου και της Βάιας, με καταγωγή από το Βαλτινό, γεννήθηκε το 1941 στο Μικρό Κεφαλόβρυσο. Παντρεύτηκε με την Παρασκευή, το γένος Βασ. Γρηγορίου και απόχτησαν δύο παιδιά, την Βάια και την Γεωργία.

Η Κηδεία θα γίνει το Σάββατο 22-11-2025 και ώρα 12:00η μεσημβρινή στον Ιερό Ναό  Αγίου Γεωργίου Μικρού Κεφαλοβρύσου Τρικάλων. Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να προσέλθουν και να συνοδεύσουν την εκφορά αυτού.

Σημ.: Η σωρός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό στις 22-11-2025 και ώρα 11:30 π.μ.

Η ιστορική διαδρομή της γέφυρας του Αγίου Κωνσταντίνου Τρικάλων: ένα πέρασμα στον χρόνο

 

Στο κέντρο των Τρικάλων, εκεί όπου ο Ληθαίος χαράζει με το νερό του τη ραχοκοκαλιά της πόλης, υπήρχε για περισσότερους από δύο αιώνες μια γέφυρα που συνέδεε όχι μόνο δύο όχθες, αλλά και δύο εποχές. Η γέφυρα του Αγίου Κωνσταντίνου -παλιό πέρασμα, σημείο αναφοράς για γενιές Τρικαλινών- έζησε μια πορεία γεμάτη μεταμορφώσεις, καταστροφές και αναγεννήσεις, πριν τελικά περάσει στη μνήμη της πόλης στις 17 Νοεμβρίου 2025.

Η πρώτη της μορφή ανάγεται στον 18ο αιώνα. Τότε, το γεφύρι ήταν πέτρινο, χτισμένο με την τέχνη και τη λιτότητα της εποχής. Πήρε το όνομά του από τον γειτονικό ναό του Αγίου Κωνσταντίνου και στεκόταν δίπλα στα μεγάλα τουρκικά λουτρά, τα οποία επικοινωνούσαν απευθείας με το περίφημο Κουρσούμ τζαμί. Σε εκείνο το πολυπολιτισμικό τοπίο, το δίτοξο γεφύρι, μήκους περίπου τριάντα μέτρων και ύψους πέντε και πλέον μέτρων, αποτελούσε έναν αθόρυβο μάρτυρα της καθημερινής ροής ανθρώπων, εμπορευμάτων και ιστοριών.

Μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στο ελληνικό κράτος το 1881, η πόλη και οι υποδομές της άρχισαν να αλλάζουν όψη. Η γέφυρα του Αγίου Κωνσταντίνου διευρύνθηκε, προστέθηκαν πεζοδρόμια και μεταλλικά στηθαία, και το παλιό πέτρινο έργο απέκτησε την όψη ενός σύγχρονου για την εποχή περάσματος, ικανού να υποστηρίξει την αυξανόμενη κίνηση και τις νέες ανάγκες της πόλης.

Όμως η μοίρα του γεφυριού δεν ήταν γραμμένη να είναι ήρεμη. Το 1941, μέσα στη δίνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ανατινάχθηκε από βρετανικές δυνάμεις. Η καταστροφή αυτή, πέρα από στρατιωτικό πλήγμα, αποτέλεσε και σύμβολο μιας εποχής χαμένης μέσα στη βία και τις ανατροπές. Με τα χρόνια, και καθώς ο ποταμός διευθετήθηκε τεχνικά, εξαφανίστηκαν και τα τελευταία ίχνη του παλιού πέτρινου γεφυριού.

Ένα προσωρινό ξύλινο γεφύρι πήρε τη θέση του το 1949, ώστε οι κάτοικοι να συνεχίσουν να περνούν την όχθη. Κι έπειτα, το 1960, υψώθηκε η τσιμεντένια πεζογέφυρα που έμελλε να υπηρετήσει την πόλη για εξήντα και πλέον χρόνια. Λειτουργική, απέριττη, ένα ταπεινό αλλά αναγκαίο πέρασμα, έγινε μέρος της καθημερινότητας των Τρικαλινών. Όμως η μεγάλη πλημμύρα της καταιγίδας Daniel την κατέστησε πλέον επικίνδυνη, το πέρασμα που κάποτε ένωνε, είχε αρχίσει να γίνεται απειλή.

Και έτσι, στις 17 Νοεμβρίου 2025, η πεζογέφυρα του Αγίου Κωνσταντίνου κατεδαφίστηκε από την εταιρεία ΒΕΡΜΙΟΝ ΑΤΕ, που έχει αναλάβει την αποκατάσταση της περιοχής. Με τον ήχο των μηχανημάτων και τη σκόνη των παλιών υλικών να αιωρείται πάνω από τον ποταμό, ολοκληρώθηκε ένας κύκλος αιώνων. Ένα γνώριμο σημείο της πόλης έπαψε πλέον να υπάρχει.

Όμως η ιστορία της γέφυρας δεν τελειώνει εκεί. Ο Δήμος Τρικκαίων έχει ήδη σχεδιάσει τη νέα κατασκευή που θα συνεχίσει τον ρόλο της: να ενώνει τις δύο πλευρές της πόλης σε μια περιοχή ζωηρή, γεμάτη ανθρώπινη κινητικότητα και δραστηριότητα. Ο τρόπος οικοδόμησης θα μοιάζει, σε μεγάλο βαθμό, με αυτόν της γέφυρας Μαρούγγαινας, ένα σύγχρονο και γερό έργο. Μόλις στερεωθούν τα μηχανήματα, θα ξεκινήσει η διάτρηση για τους πασσάλους - το πρώτο βήμα ενός νέου κεφαλαίου.

Από το πέτρινο δίτοξο γεφύρι του 18ου αιώνα έως τη σύγχρονη γέφυρα που πρόκειται να υψωθεί, ο Άγιος Κωνσταντίνος των Τρικάλων υπήρξε πάντα ένα σημείο μετάβασης: όχι μόνο πάνω από τον ποταμό, αλλά και μέσα από τον χρόνο. Κάθε μορφή του ήταν μια αντανάκλαση της πόλης που τον περιέβαλλε. Κι έτσι, το νέο γεφύρι που θα κατασκευαστεί, θα είναι ο επόμενος κρίκος μιας μακράς, πολύχρωμης αλυσίδας που ενώνει το παρελθόν με το μέλλον των Τρικάλων.

Του Δημήτρη Τσιγάρα

Η έκδοση του νέου βιβλίου του Δημήτρη Τσιγάρα «Όταν οι σιωπές γίνονται τραγούδι»

 

Με το νέο του βιβλίο, «Όταν οι σιωπές γίνονται τραγούδι», ο Δημήτρης Τσιγάρας μας καλεί σε μια ιδιαίτερη διαδρομή όπου η ποίηση συναντά τη μουσική και μεταμορφώνεται σε ζωντανή εμπειρία. «Στίχοι που έγιναν τραγούδι, τραγούδια που έγιναν ανάσα»: η φράση αυτή συνοψίζει το πνεύμα της έκδοσης, έναν χώρο όπου ο λόγος πάλλεται, η φωνή αποκτά ρυθμό και το συναίσθημα βρίσκει διέξοδο.

Το βιβλίο συγκεντρώνει ποιήματα που δεν γράφτηκαν για να μείνουν κλειστά σε μια σελίδα, αλλά για να ακουστούν. Πρόκειται για στίχους που γεννήθηκαν από την ανάγκη να ειπωθούν αλήθειες με λυρισμό, να γίνουν μελωδίες, να συνομιλήσουν με τον ανθρώπινο εσωτερικό κόσμο. Κάθε ποίημα είναι μελοποιημένο, κουβαλώντας τον παλμό της στιγμής που μετατρέπεται σε τραγούδι, μια ταυτόχρονη γέννηση λόγου και ήχου.

Ιδιαίτερο στοιχείο του βιβλίου αποτελεί η παρουσία εκτενών σχολίων του συγγραφέα, που συνοδεύουν κάθε ποίημα. Χωρίς να εγκλωβίζουν την προσωπική ανάγνωση, τα σχόλια αυτά φωτίζουν έννοιες, σύμβολα και κρυφές διαδρομές των στίχων, αποκαλύπτοντας το υπόστρωμα της έμπνευσης και του στοχασμού. Είναι μια ανοιχτή πρόσκληση στον αναγνώστη να δει πίσω από το πέπλο της δημιουργίας, χωρίς να στερηθεί τη δική του μαγεία.

Το «Όταν οι σιωπές γίνονται τραγούδι» είναι, τελικά, κάτι περισσότερο από μια ποιητική συλλογή, είναι ένα ταξίδι συγκίνησης και εσωτερικής συνομιλίας. Ένα βιβλίο για εκείνους που εξακολουθούν να ακούν μέσα τους το άρρητο και να τραγουδούν το ανείπωτο. Για όσους αναζητούν την ποίηση όχι μόνο στο χαρτί, αλλά και στον παλμό της ζωής.

Με το έργο αυτό, ο Δημήτρης Τσιγάρας επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά ότι οι στίχοι, όταν γράφονται από καρδιάς, έχουν τον τρόπο να γίνονται τραγούδι, και να παραμένουν ανάσα.

Το βιβλίο είναι διαθέσιμο δωρεάν στο διαδίκτυο. Για να το διαβάσετε πατήστε: «Όταν οι σιωπές γίνονται τραγούδι»

Τα γκιούμια του πρωινού φωτός

Την ώρα που οι γυναίκες του χωριού μεταφέρουν το γάλα στο γαλατάδικο, ο ήλιος απλώνει ένα απαλό φως πάνω στη γη, σαν να θέλει να ευλογήσει τον κόπο τους. Η Γεωργία και η Βασιλική έχουν ήδη τελειώσει το άρμεγμα, οι αγελάδες τους, ήμερες και οικόσιτες, στάθηκαν υπομονετικά στον αχυρώνα, όπως κάθε πρωί. Γέμισαν τα γκιούμια με το ζεστό γάλα, τα σήκωσαν με τη γνώριμη κίνηση της συνήθειας και βιάστηκαν να τα παραδώσουν στον γαλατά, πριν η μέρα πάρει μπρος και σκορπίσει ξανά τους χωριανούς στα πολλά μεροκάματα της ζωής.

Εκείνα τα χρόνια, τότε που οι κάτοικοι του Βαλτινού κρατούσαν ακόμη μια βαθιά σχέση με τη γη και τα ζωντανά τους, το γάλα ήταν καρπός της καθημερινής φροντίδας, της έγνοιας και της αντοχής. Στα σπίτια υπήρχαν αγελάδες και πρόβατα, γουρούνια και πουλερικά, κι ο καθένας συμπλήρωνε τον βιοπορισμό του με ό,τι μπορούσε να παράξει. Η ζωή ήταν λιτή, μα όχι φτωχή, είχε ήχους και μυρωδιές, ρυθμούς και καθήκοντα που όλοι αναγνώριζαν.

Κοιτάζοντας τη Γεωργία και τη Βασιλική στη φωτογραφία, κανείς βλέπει κάτι περισσότερο από δύο γυναίκες με γκιούμια στα χέρια. Βλέπει την αξιοπρέπεια μιας εποχής που δεν φωνασκεί αλλά υπάρχει, αθόρυβη και καθαρή όπως το πρωινό φως. Βλέπει την αλληλεγγύη των ανθρώπων του τόπου, που δούλευαν μαζί, μοιράζονταν τη γη, τα βάρη, τις χαρές και τις έγνοιες τους.

Ίσως τελικά αυτή η εικόνα να μας θυμίζει πως τα πιο πολύτιμα πράγματα δεν είναι ποτέ θορυβώδη. Είναι οι ήσυχες κινήσεις, οι καθημερινές τελετουργίες, οι άνθρωποι που κουβαλούν τον κόσμο τους όχι με λόγια, αλλά με τα χέρια τους, με τον κόπο τους, με την καρδιά τους.

Μια δόξα που αγκαλιάζει το χωριό

 

Ύστερα από τη φθινοπωρινή μπόρα, όταν ο αέρας σαν να καθαρίζει όχι μόνο τον τόπο αλλά και τις σκέψεις, υψώνεται πάνω από το Βαλτινό ένα ουράνιο τόξο, λεπτό, τρυφερό, σχεδόν ψίθυρος φωτός. Η Μαρία-Χριστίνα Βότσιου το συνέλαβε τη στιγμή ακριβώς που γεννιόταν μέσα από τα σύννεφα, σαν μια αόρατη δόξα που απλώνει το στεφάνι της πάνω από το χωριό.

Τα δέντρα, ακόμη ντυμένα με το κιτρίνισμα του φθινοπώρου, μοιάζουν να σκύβουν για να το υποδεχτούν. Οι δρόμοι, υγροί από τη βροχή, αντανακλούν τη σιωπή πριν ξαναρχίσει ο ρυθμός της ζωής. Κι όμως, στο βάθος αυτής της εικόνας, υπάρχει κάτι περισσότερο από χρώμα: υπάρχει υπόσχεση.

Γιατί το ουράνιο τόξο δεν είναι ποτέ μόνο ένα φυσικό φαινόμενο. Είναι το πρώτο σημάδι πως ό,τι βαραίνει αργά ή γρήγορα υποχωρεί, πως κάθε μπόρα, όσο κι αν σκοτεινιάζει, κάποια στιγμή φτάνει στο τέλος της. Είναι μια λεπτή ζώνη αισιοδοξίας, ένας ψίθυρος ότι το ευοίωνο δεν χάνεται, απλώς περιμένει τη στιγμή του.

Στο Βαλτινό, όπου οι εποχές κουβαλούν ακόμα τη σοφία τους με τρόπο πατροπαράδοτο, το ουράνιο τόξο στέκει σαν στεφάνι ευλογίας. Σαν να λέει πως η φύση γνωρίζει να γειώνει και να υψώνει ταυτόχρονα, να πενθεί και να ελπίζει, να σκουπίζει τη λύπη με τη βροχή για να αφήσει τον ουρανό να μιλήσει.

Και ίσως αυτό να είναι το δώρο της στιγμής: η υπενθύμιση ότι, ακόμη κι όταν ο κόσμος θολώνει, κάπου πάνω από τα σύννεφα προετοιμάζεται μια γέφυρα από φως. Μια γέφυρα που δεν ενώνει τόπους, μα καρδιές, που δεν δείχνει πορεία, αλλά διάθεση. Μια δόξα που αγκαλιάζει το χωριό, σημάδι ότι η ζωή, όπως ο ουρανός, ξέρει να ξανανοίγει.

Κυνηγώντας το Φως στο Βαλτινό, με τον φακό του Βασίλη Σταμούλη

 

Κυνηγώντας το ηλιοβασίλεμα στο Βαλτινό, ο Βασίλης Σταμούλης μοιάζει να συλλαμβάνει τη λεπτή εκείνη ώρα όπου ο κόσμος αλλάζει δέρμα. Οι φωτογραφίες του είναι σαν ανάσες φωτός, κάθε μία μια μικρή τελετουργία, ένας ψίθυρος του χωριού την ώρα που ο ήλιος χαμηλώνει και αφήνει πίσω του ίχνη από χρυσό και κεχριμπαρένιο χρώμα.

Στο Βαλτινό, το ηλιοβασίλεμα δεν είναι μια εικόνα που βλέπεις, είναι μια εμπειρία που περνά μέσα σου. Τα σύννεφα, σαν να έχουν δική τους διάθεση, φορούν ροδακινί και πορφυρές αποχρώσεις, λες και θέλουν κι αυτά να χαιρετίσουν τη μέρα που φεύγει. Τα δέντρα στέκουν σκιώδη και υπομονετικά, δεχόμενα το τελευταίο χάδι του φωτός. Ο Κόζιακας, βαρύς και γαλήνιος, κρατά τη σιωπή του, αφήνοντας μονάχα την κορυφή του να φωτίζεται σαν μια υπόσχεση ότι η νύχτα δεν είναι σκοτάδι, αλλά συνέχεια.

Οι πρασινάδες στις άκρες του δρόμου, τα μονοπάτια που χάνονται μέσα στις φυλλωσιές, τα χωράφια που λίγο πριν ήταν άχρωμα, τώρα λούζονται σε χρυσή σκόνη. Κι ο ουρανός -πάντα ο ουρανός- γίνεται ένας πίνακας που αλλάζει χίλιες φορές τη μορφή του μέσα σε λίγα λεπτά. Οι φωτογραφίες του Βασίλη Σταμούλη δεν προσπαθούν να παγώσουν αυτή την αλλαγή, την αφουγκράζονται. Σαν να ξέρουν ότι η ομορφιά της στιγμής κρύβεται ακριβώς στη φθαρτότητά της.

Κάθε εικόνα είναι και μια μικρή εξομολόγηση: πως όσο κι αν προσπαθούμε να κυνηγήσουμε το ηλιοβασίλεμα, αυτό πάντα θα μας ξεγλιστρά, αφήνοντάς μας όμως κάτι πολύτιμο. Έναν στοχασμό. Μια ανάμνηση. Μια αίσθηση ότι ο τόπος μας, όσο ταπεινός κι αν μοιάζει, έχει στιγμές που αγγίζουν το αιώνιο.

Έτσι και στο Βαλτινό: όταν ο ήλιος πέφτει πίσω από τον Κόζιακα, ο κόσμος μοιάζει να συγκρατεί για λίγο την αναπνοή του. Κι εκεί, στην άκρη ενός δρόμου, κάτω από μια λάμπα που δεν έχει προλάβει ακόμη να ανάψει, στις γραμμές του ορίζοντα που παίρνουν φωτιά, νιώθεις ότι το ηλιοβασίλεμα δεν είναι απλώς το τέλος της μέρας, αλλά ο τρόπος του χωριού να θυμάται ότι κάθε τέλος κουβαλά μέσα του ένα νέο ξεκίνημα.

Φως στην Καρδιά της Πόλης

 

Απόψε, με το άναμμα του μεγάλου χριστουγεννιάτικου δέντρου στα Τρίκαλα, η πόλη άλλαξε για λίγο ρυθμό και χρώμα. Το φως του δέντρου άπλωσε μια ζεστή λάμψη στην πλατεία, σαν να άνοιξε τον δρόμο προς τις γιορτές που έρχονται. Οι πρώτες μελωδίες, οι στολισμένοι δρόμοι, τα χαμόγελα των περαστικών δημιούργησαν εκείνη τη γνώριμη αίσθηση προσμονής που κάθε χρόνο επιστρέφει και κάθε χρόνο μοιάζει καινούργια.

Καθώς οι λαμπερές γραμμές ανέβαιναν ως την κορυφή, ήταν σαν να άναβε μαζί τους και μια μικρή σπίθα μέσα μας. Τα Χριστούγεννα του 2025 πλησιάζουν, και η πόλη φαίνεται να τα καλωσορίζει με χαρά και ανάγκη για λίγη μαγεία. Το δέντρο γίνεται σύμβολο ελπίδας, μια υπενθύμιση ότι το φως δεν τελειώνει, απλώς περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να μας αγγίξει ξανά.

Η γραφική φροντίδα του Ληθαίου ποταμού

 

Παρά το ότι ο Ληθαίος ποταμός αποτελεί το φυσικό στολίδι της πόλης, η φροντίδα του απαιτεί καθημερινή μέριμνα και επιμονή. Οι πρόσφατες εργασίες καθαρισμού και ευπρεπισμού της κοίτης του, που υλοποιεί η Διεύθυνση Περιβάλλοντος και Αγροτικής Ανάπτυξης του Δήμου Τρικκαίων, συνδυάζουν πρακτικότητα αλλά και μια ιδιότυπη, γραφική ομορφιά.

Η υπηρεσία αξιοποιεί τη μικρή, χαρακτηριστική βάρκα που διαθέτει, ένα εργαλείο λιτό, σχεδόν χειροποίητο στην όψη, που πλέει αθόρυβα στα ήρεμα νερά του Ληθαίου. Με την προστατευτική τέντα και τον απλό μηχανισμό συλλογής, θυμίζει σκηνή από μια παλιότερη εποχή, όπου ο καθαρισμός του ποταμού δεν ήταν απλώς εργασία, αλλά μέρος της καθημερινής ζωής της πόλης.

Ωστόσο, η κοίτη ακόμη παραμένει ρηχή σε αρκετά σημεία και η βάρκα δεν μπορεί να προσεγγίσει παντού. Εκεί αναλαμβάνει το προσωπικό του Δήμου με τον πιο άμεσο και ανθρώπινο τρόπο: φορώντας στολές και μπαίνοντας μέσα στο νερό. Με εργαλεία απλά, σιδερένια κοντάρια, μικρές τσάπες και δίχτυα, κινούνται με προσοχή ανάμεσα στα ρηχά, βγάζοντας φερτά υλικά, κλαδιά και ό,τι άλλο έχει παρασύρει το ποτάμι. Η εικόνα τους, σκυμμένων μέσα στο νερό, κάτω από τις γέφυρες και δίπλα στη χαμηλή βλάστηση, αποτυπώνει μια σιωπηλή, σχεδόν παραδοσιακή σχέση ανθρώπου και ποταμού.

Οι εργασίες ξεκίνησαν από την έξοδο της πόλης προς την περιφερειακή οδό Ιωαννίνων, προχώρησαν στην περιοχή της γέφυρας Τρικκαίογλου και συνεχίζουν προς το κέντρο. Καθώς η βάρκα ακολουθεί την πορεία της και οι εργάτες καθαρίζουν με τα χέρια και τα εργαλεία τους, ο Ληθαίος ανακτά σιγά-σιγά την καθαρή, ήρεμη όψη του, μια όψη που αποτελεί σημείο αναφοράς για τους Τρικαλινούς και αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ζωής τους.

Ο συνδυασμός της τεχνικής δουλειάς και της ανθρώπινης παρουσίας δημιουργεί ένα ιδιαίτερο τοπίο: ένα ποτάμι που καθαρίζεται όχι μόνο με μηχανήματα, αλλά και με φροντίδα, υπομονή και την αίσθηση ότι το φυσικό τοπίο της πόλης αξίζει κάθε προσπάθεια.

Απεβίωσε η Φωτεινή Ψαρρά

 

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Φωτεινή Ψαρρά, συζ. Γεωργίου, την Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2025, σε ηλικία 84 ετών.

Η Φωτεινή Ψαρρά, το γένος Χρήστου Γκίκα, γεννήθηκε το 1941 στο Ροπωτό, Πύλης Τρικάλων. Ήταν παντρεμένη με τον Γεώργιο Ψαρρά και απόχτησαν 3 παιδιά, την Ευφροσύνη, την Μαρία και την Θεοδώρα.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2025 και ώρα 2 μ.μ. στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να προσέλθουν και συνοδεύσουν την εκφορά αυτής.

Σημ.: Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό στις 1. 30 μ.μ.

Το δάσος της Παναγίας στο Βαλτινό -Ένας «πρεσβευτής» της τοπικής φύσης

 

Το δάσος της Παναγίας στο Βαλτινό έχει γίνει τα τελευταία χρόνια ένας ανεπίσημος «πρεσβευτής» της τοπικής φύσης, καθώς όλο και περισσότεροι επισκέπτες το ανακαλύπτουν, το φωτογραφίζουν και μοιράζονται τις εικόνες του στα κοινωνικά δίκτυα. Κάθε εποχή το μεταμορφώνει διαφορετικά, μα το φθινόπωρο το αναδεικνύει με τρόπο σχεδόν ποιητικό: οι φωτογραφίες και τα βίντεο που κυκλοφορούν αποτυπώνουν το παιχνίδι του φωτός με τα χρώματα, τη γλυκιά ησυχία του τόπου και τη διακριτική του μεγαλοπρέπεια. Έτσι, μέσα από μικρές προσωπικές ματιές –όπως η ανάρτηση με το ατμοσφαιρικό βίντεο του Βασίλη Μπρέλλα– το δάσος αποκτά ολοένα και πιο έντονη παρουσία στο κοινό, προβάλλοντας τη φυσική ομορφιά και την ιδιαίτερη ταυτότητα της Τρικαλινής υπαίθρου.

Δείτε το βίντεο του Βασίλη Μπρέλλα, που αποτυπώνει με τον πιο ζωντανό και ατμοσφαιρικό τρόπο το φθινοπωρινό πρόσωπο του Βαλτινού και της Τρικαλινής φύσης.»

«Στα Τρίκαλα, το φθινόπωρο κάνει αισθητή την παρουσία του με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Το μοναδικό δάσος στο Βαλτινό μεταμορφώνεται καθημερινά, παίρνοντας ζεστές αποχρώσεις του κόκκινου, του κίτρινου και του χρυσού, δημιουργώντας ένα σκηνικό που θυμίζει καμβά από ιμπρεσιονιστικό πίνακα.

Τα φύλλα των δέντρων σχηματίζουν ένα φυσικό μωσαϊκό, ενώ η ατμόσφαιρα γεμίζει με την ηρεμία και τη γλυκιά μελαγχολία της εποχής. Πρόκειται για έναν προορισμό που αυτή την περίοδο αναδεικνύει τη φυσική του ομορφιά στο έπακρο, προσφέροντας μοναδικές εικόνες σε όσους έχουν την τύχη να τον επισκεφθούν.

Ο Νίκος Μερτσιώτης και οι διαδρομές του ΟΠΟΠ που ζωντανεύουν την Καζάρμα

 

Ο Ορειβατικός Περιηγητικός Όμιλος Πύλης (Ο.Π.Ο.Π.) αποτελεί έναν από τους νεότερους αλλά και πιο δραστήριους συλλόγους της χώρας. Με όραμα την προώθηση της επαφής με το φυσικό περιβάλλον και την ενίσχυση της συμμετοχής των νέων σε αθλητικές δραστηριότητες βουνού, ο Όμιλος έχει καταφέρει μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να κατακτήσει σημαντική θέση στον χώρο της ορειβασίας και της πεζοπορίας.

Η αποστολή του ΟΠΟΠ δεν περιορίζεται μόνο στην εξερεύνηση όμορφων διαδρομών, αλλά επεκτείνεται και στη διαμόρφωση μιας κουλτούρας σεβασμού προς τη φύση και στη δημιουργία μιας κοινότητας ανθρώπων με κοινά ενδιαφέροντα. Η συμμετοχή πολλών νέων ανθρώπων στις δράσεις του, αποδεικνύει την ελκυστικότητα και τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα των εξορμήσεων που οργανώνει.

Ανάμεσα στα δραστήρια μέλη του Ομίλου ξεχωρίζει ο Νίκος Μερτσιώτης, με καταγωγή από το Βαλτινό, γιος της Δέσποινας Τσιγάρα. Με σταθερή παρουσία σε σχεδόν κάθε εξόρμηση, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα νέου ανθρώπου που βρίσκει στη φύση έναν χώρο ελευθερίας, αυτογνωσίας και αθλητικής πρόκλησης. Η συμβολή του στις δραστηριότητες του ΟΠΟΠ αναδεικνύει τη δυναμική του συλλόγου να προσελκύει και να εμπνέει ανθρώπους με αγάπη για το βουνό.

Στην πιο πρόσφατη εξόρμηση, τα μέλη του Ομίλου ακολούθησαν τη διαδρομή Άγιος Νικόλαος – Καμάρα Ανθοχωρίου – 9 Βρύσες – Καζάρμα, μια από τις πιο κλασικές και εντυπωσιακές της περιοχής. Η συγκεκριμένη πορεία κυκλώνει τον ορεινό όγκο της Καζάρμας, προσφέροντας στον πεζοπόρο τη δυνατότητα να γνωρίσει το βουνό σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Εναλλαγές τοπίων, πλούσια βλάστηση και καθαρός ορεινός αέρας συνθέτουν μια εμπειρία που μένει χαραγμένη.

Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε η παράκαμψη προς την Καμάρα Ανθοχωρίου, μια μικρή αλλά απόλυτα επιβεβλημένη επιλογή. Παρότι σύντομη, η διαδρομή αυτή προσφέρει μια μεγάλη εμπειρία, καθώς αποκαλύπτει ένα μοναδικό σημείο φυσικής ομορφιάς και ιστορικού ενδιαφέροντος, που δίνει ιδιαίτερο χαρακτήρα στη συνολική εξόρμηση.

Ο ΟΠΟΠ, με συνεχόμενη δράση και μεράκι, αποδεικνύει ότι ακόμη και οι νεότεροι σύλλογοι μπορούν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην προώθηση της ορεινής δραστηριότητας και της περιηγητικής κουλτούρας. Με μέλη όπως ο Νίκος Μερτσιώτης και με εξορμήσεις γεμάτες φυσική ομορφιά, ο Όμιλος συνεχίζει να εμπνέει, να ενώνει και να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά στο βουνό και στον εαυτό τους.

Οι Ράγες που Δεν Αντέχουν τη Σιωπή

 

Υπό το βλέμμα της προτομής, ο σιδηροδρομικός Σταθμός των Τρικάλων μοιάζει σαν να ανασαίνει μαζί με το φθινοπωρινό ηλιοβασίλεμα. Η σιωπηλή μορφή του ήρωα, ακίνητη πάνω στο βάθρο της, παρακολουθεί δεκαετίες τώρα τα περάσματα των ανθρώπων, ταξιδιώτες βιαστικούς, εργάτες που ξεκινούσαν πριν ξημερώσει, ερωτευμένους που αποχαιρετήθηκαν στην αποβάθρα. Κάποτε εδώ ακουγόταν ο παλμός της πορείας των τρένων, τώρα όμως ο χρόνος κυλά αλλιώς.

Γιατί από το δυστύχημα των Τεμπών και μετά, κανένα τρένο δεν έφτασε ή δεν έφυγε από τον Σταθμό. Οι ράγες έμειναν σιωπηλές, ακατάλληλες και εγκαταλελειμμένες, σαν να πενθούν κι αυτές μαζί με τη χώρα. Η απουσία τους δεν είναι απλώς κενό στην καθημερινότητα, είναι πληγή στη μνήμη, στη συνέχεια, στον τρόπο που η πόλη συνδέεται με τον κόσμο. Το όμορφο κτίριο του Σταθμού στέκει απέναντι από την προτομή σαν μάρτυρας που δεν έχει πια να αφηγηθεί αφίξεις και αναχωρήσεις, μόνο την ακινησία.

Οι τοίχοι του, φθαρμένοι και γεμάτοι γραμμένες λέξεις, έχουν γίνει παλίμψηστο εποχών: πάνω τους διασταυρώνονται η οργή, η ανάγκη για φωνή, η επιμονή της ελπίδας. Σαν να προσπαθεί η πόλη να μιλήσει εκεί όπου τα τρένα σώπασαν. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, το φως της δύσης πέφτει πάνω στο κτίριο και το περιβάλλει με μια λεπτή μελαγχολία, σαν να χαράζει με το τελευταίο του χρώμα την υπόμνηση ότι τίποτα δεν διαρκεί αμέριμνα.

Κάθε απόγευμα, στο προαύλιο, κάποιος κάθεται στο γρασίδι. Άλλος κάθεται σε μια άκρη με το ποδήλατο δίπλα του. Σκιές ανθρώπων που μοιάζουν να συνεδριάζουν μυστικά με τη σιωπή του Σταθμού. Κάποτε θα έβλεπαν τρένα να περνούν μπροστά τους και θα έβρισκαν αφορμή να ονειρευτούν. Τώρα, το μόνο που περνά είναι ο άνεμος.

Κι η προτομή; Μια μορφή που δεν μπορεί να μιλήσει, αλλά μοιάζει να κουβαλά την ευθύνη των ανείπωτων. Το βλέμμα της -παγωμένο, επίμονο- είναι σαν να κρατά λογαριασμό για όσα χάθηκαν άδικα, για όσα σταμάτησαν βίαια. Ίσως αν μπορούσε, να κατέβαινε από το βάθρο και να χτυπούσε τις πόρτες των γραφείων, να απαιτήσει δικαιοσύνη ή έστω συνέχεια. Μα μένει εκεί, αλύγιστη, σύμβολο που ματώνει σιωπηλά.

Έτσι, υπό το βλέμμα του ήρωα και στο φως της δύσης, ο Σταθμός των Τρικάλων γίνεται κάτι περισσότερο από ένας χώρος αναμονής: είναι μνημείο μιας απώλειας που ζητά δικαίωση και μιας προσδοκίας που αναζητά επιστροφή. Ένα σημείο όπου το παρελθόν, το παρόν και η απούσα συνέχεια του ταξιδιού συναντιούνται σε μια σιωπή που λέει περισσότερα από οποιονδήποτε θόρυβο τρένου.

Α.Ο. Βαλτινού – Α.Ο. Φωτεινού 6-1: Άνετη νίκη και 4 στα 4 για την ομάδα μας

 

Με εντυπωσιακή εμφάνιση, ο Α.Ο. Βαλτινού επικράτησε με 6-1 του Α.Ο. Φωτεινού στο πλαίσιο του φετινού πρωταθλήματος, καταγράφοντας την τέταρτη συνεχόμενη νίκη του και δείχνοντας ότι είναι έτοιμος να πρωταγωνιστήσει φέτος.

Η ομάδα μας κυριάρχησε σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, δημιουργώντας αμέτρητες φάσεις και εκμεταλλευόμενη με ακρίβεια τις ευκαιρίες της. Ο Αλέξανδρος Κερασιώτης ξεχώρισε με χατ-τρικ, ενώ από ένα γκολ πρόσθεσαν οι Ηλίας Μάμαλης, Αχιλλέας Καμέας και Βάιος Τσιγάρας, διαμορφώνοντας το τελικό εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Η ενδεκάδα που ξεκίνησε τον αγώνα ήταν η εξής: Σφυρλίδας Δ., Σφυρλίδας Γ., Γιώτας, Ζησόπουλος, Πράτας (στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από Τσιγάρα), Σταμούλης Ν., Σταμούλης Α., Μάμαλης (αντικαταστάθηκε από Αρμάγο), Κοθράς Κ., Καμέας και Κερασιώτης.

Η νίκη αυτή επιβεβαιώνει την εξαιρετική φόρμα της ομάδας και δίνει ώθηση για τη συνέχεια του πρωταθλήματος. Με 4 νίκες σε 4 αγώνες, ο Α.Ο. Βαλτινού δείχνει αποφασισμένος να διεκδικήσει με αξιώσεις την κορυφή.

Πολυτεχνείο 1973 – 2025: Σκέψεις για τη μνήμη, τη νέα γενιά και την ελευθερία

 

Κάθε χρόνο, στις 17 Νοεμβρίου, η μνήμη του Πολυτεχνείου ξυπνά μέσα μας κάτι που δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Είναι μια πρόσκληση να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και την κοινωνία γύρω μας: τι σημαίνει σήμερα να είσαι ελεύθερος, τι σημαίνει να συμμετέχεις και να υπερασπίζεσαι την αξιοπρέπεια σου και των άλλων.

Φέτος, με αφορμή τη 52η επέτειο, το μήνυμα του Πολυτεχνείου φαίνεται να απευθύνεται περισσότερο στους νέους. Η εξέγερση του 1973 δεν ήταν μόνο μια πράξη αντίστασης στη δικτατορία. Ήταν ένα παράδειγμα πίστης σε αξίες που υπερβαίνουν το φόβο: πίστη στη δημοκρατία, στη συλλογική δράση, στην ελπίδα ότι η κοινωνία μπορεί να αλλάξει.

Η σημερινή Ελλάδα είναι διαφορετική από εκείνη των δεκαετιών του ’70. Οι απειλές δεν είναι πάντα στρατιωτικές ή ανοιχτά αυταρχικές, εμφανίζονται μέσα από την αδιαφορία, την ανισότητα, την πόλωση, την αποξένωση των ανθρώπων μεταξύ τους. Η νέα γενιά καλείται να συνεχίσει τον αγώνα με διαφορετικά μέσα, αλλά με τον ίδιο πυρήνα: να σέβεται και να υπερασπίζεται την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη.

Το Πολυτεχνείο μας διδάσκει ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη ούτε αυτοματοποιημένη. Είναι μια καθημερινή πρακτική. Κάθε μικρή πράξη σεβασμού, κάθε φωνή που σηκώνεται ενάντια στην αδικία, κάθε προσπάθεια για συμμετοχή και δημιουργία είναι μια μικρή νίκη που διατηρεί ζωντανό το μήνυμα του 1973.

Στην 52η επέτειο, η σκέψη μας πρέπει να πάει πέρα από τις τελετές και τα μνημεία. Πρέπει να κοιτάξουμε γύρω μας, στις γειτονιές, στα σχολεία, στις πλατείες, στα διαδικτυακά και φυσικά μας δίκτυα: πώς μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο γύρω μας πιο δίκαιο, πιο ανοιχτό, πιο ανθρώπινο; Η τιμή στους αγώνες του Πολυτεχνείου είναι έμπρακτη. Είναι η αποφασιστικότητα να μην γίνουμε θεατές, αλλά συμμετέχοντες, να μην αφήσουμε τη μνήμη να γίνει απλώς μια γιορτή, αλλά να τη μετατρέψουμε σε καθημερινό καθήκον.

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε κάθε άνθρωπο που πιστεύει ότι η ελευθερία είναι δικαίωμα, αλλά και ευθύνη. Και η νέα γενιά, αυτή που μεγαλώνει μέσα σε έναν κόσμο διαφορετικό αλλά εξίσου απαιτητικό, κρατά την πιο σημαντική φλόγα: τη φλόγα της δράσης, της συμμετοχής και της ελπίδας.