Η
γάτα μου με ακολουθεί καθημερινά και με συντροφεύει σε κάθε μου έξοδο,
τουλάχιστον μέχρι μια συνετή απόσταση. Ύστερα, όταν με βλέπει απορημένη να πάω
πιο μακριά, γυρίζει και αράζει. Νομίζει εσφαλμένα ότι όλοι έχουν μια θέση στη
ζωή, όπως και μια ελευθερία να μπαίνει κανείς μέσα στο σπίτι και να βγαίνει
όποτε θέλει έξω στην τροφαντή εξοχή. Αυτή βρήκε τη δική της ελευθερία μέσα στη
φροντίδα μου και, όταν με βαριέται, έξω στο πυκνό και προστατευτικό χορτάρι.
Εκεί, όταν πετύχει την τέλεια ξάπλα και γλαρώσει, αγνοεί κάθε μου παράγγελμα
και κάθε δελεαστική παράκληση. Τότε, απλώς λείπει. Κοιτάξτε την: ταξιδεύει
νοερώς και για μένα αδιαφορεί.
Του
Ηλία Κεφάλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου