Τα Βαλτσινιώτικα

Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα,

εδώ στα Βαλτσινιώτικα,

θα λέμε τον καημό μας,

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα ωραία απ’ το χωριό μας.

Τώρα που ήρθε η Άνοιξη κι ανθίσανε οι κάμποι,

ομόρφυναν οι γειτονιές και το χωριό μας λάμπει.

Στον Κόζιακα ελιώσανε τα χιόνια κι οι χειμώνες,

και τα λιβάδια φλόμωσαν με χόρτο κι ανεμώνες.

Άνοιξαν κι όλες οι καρδιές, ο έρωτας γιορτάζει,

το Βαλτινό την Άνοιξη παράδεισος φαντάζει.

Έφτιαξε κι η διάθεση σαν το γλυκό μεθύσι,

κι όλα φαντάζουν όμορφα μέσα σ’ αυτή τη φύση.

Σ’ ένα μονάχα πρόβλημα δε φαίνεται η λύση:

εκεί στη Μέση Ανατολή, που σφάζονται οι κροίσοι.

Ποιον κερατά να εμπιστευτείς και ποιον να αγνοήσεις;

«την κατηφόρα της ζωής» πώς να τη σταματήσεις;

Μόνο για λίγο, φίλοι μου, κρατάει η χαρά μας·

οι πόλεμοι που μαίνονται μας κόβουν τα φτερά μας.

Κι έτσι γυρίζουν στο μυαλό τα λόγια και θυμίζουν

του Διάκου το ανάθεμα, λίγο πριν τον σουβλίσουν:

«Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει,

τώρα που ανθίζουν τα κλαριά και βγάζει η γης χορτάρι».