Ποτάμια, Φλέβες και Γεφύρια του Βαλτινού

Από το βιβλίο «Το Βαλτινό» του συγχωριανού μας φιλόλογου Ευάγγελου Στάθη.
Ένα ποτάμι έχει το Βαλτινό, τον Παλιοπόταμο. Πηγάζει από τη λίμνη στο Καλάμι. Κατεβαίνοντας χωρίζει την έκταση του Βαλτινού από τις εκτάσεις των χωριών Διαλεχτού, Πρίνου, Γοργογυρίου, Δενδροχωρίου, συνοικισμού Ματσουκαίικων, Φήκης και συναντιέται με τον Κεφαλοπόταμο στη Θέση «Σμίξη» κάπου εκεί που συνορεύουν τα κτήματα Βαλτινού, Κάτω Ελάτης και Φήκης. Περνάει τόσο κοντά από την περιφέρεια του χωριού, που παραλίγο να ακουμπήσει, να γλείψει τα οικόπεδα 5-10 σπιτιών.

Το σχετικά μεγάλο αυτό ποτάμι παλιά δημιουργούσε μικρά παραποταμάκια που τα λέγαμε φλέβες.

Κίνηση Αποανάπτυξης Τρικαλινών Πολιτών

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Κίνηση Αποανάπτυξης Τρικαλινών Πολιτών σας προσκαλεί στην εκδήλωση - συζήτηση με τον Γιώργο Κολέμπα, συγγραφέα του βιβλίου,“Τοπικοποίηση”: Μια απάντηση στην “Παγκοσμιοποίηση”, που θα γίνει την Κυριακή 13 Μαρτίου, στις 11 η ώρα το πρωί, στο Μύλο Ματσόπουλου.

Γιορτάστηκε η ημέρα της γυναίκας στο Βαλτινό.

Η ημέρα της γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου. Η ημερομηνία επιλέχθηκε με αφορμή μια μεγάλη διαμαρτυρία γυναικών που έγινε στις 8 Μαρτίου 1857 στην Νέα Υόρκη των ΗΠΑ όπου εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας βγήκαν στους δρόμους ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Η ίδια ημερομηνία επιλέχτηκε

Απεβίωσε ο Αθανάσιος Σταυρέκας

Απεβίωσε χθες 8 - 3 - 2011 ο συγχωριανός μας Αθανάσιος Σταυρέκας του Γεωργίου και της Φωτεινής σε ηλικία 80 ετών.
Ο Αθανάσιος Σταυρέκας γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1931. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Παπαευθυμίου και είχε δύο παιδιά, την Ευτυχία και τον Βασίλειο. Κατοικούσε μόνιμα στην Περδικοράχη Τρικάλων.

Αφιερωμένο!!!

Στο ομορφότερο πλάσμα επάνω στη γη, τη γυναίκα.

Αφιερωμένο!!!

Τα Βαλτσινιώτικα

Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα
θα λέμε τον καημό μας,

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τ' άσχημα απ' το χωριό μας.

Γιορτάσαμε στο Βαλτινό

φέτος το Καρναβάλι

και αναδείχθηκε γυμνό

το μαύρο μας το χάλι.

Μεγάλη η Σαρακοστή

κι η φτώχεια πιο μεγάλη,

μασκαρεμένη η ζωή

φαντάζει καρναβάλι.

Μασκαρεμένη η ζωή

κι όλη η κοινωνία

ζει με το φόβο στη ψυχή
μας τρώει η αγωνία.

Μας δέρνει η ανασφάλεια,

η ακρίβεια, η αφραγκία,

τα χρέη, η αναδουλειά,

τα δάνεια, η ανεργία.

Αλλοίμονο στη φτώχεια μας,

η μπάλα θα μας πάρει

αυτοί που τά ΄χουν πάντοτε

θα τρώνε το χαβιάρι

και ο λαός στη μοίρα του

όπως πάντα θα νηστεύει

σε μια διαρκής Σαρακοστή

στη φτώχεια θα οδεύει.

Γιατί όλοι αυτοί που προσπαθούν
να σώσουν την πατρίδα
στους πλούσιους δίνουν τα πολλά
και στους φτωχούς τα λίγα...

Εθιμική Καθαροδευτέρα

Του Μηνά Αλ. Αλεξιάδη

Καθηγητή Λαογραφίας στο Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η Καθαρή Δευτέρα (κοινώς Καθαροδευτέρα), παρότι είναι η πρώτη ημέρα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (Σαρακοστής), είναι συγχρόνως και το αποκορύφωμα της εορταστικής Αποκριάς.
Και τούτο, γιατί η ημέρα αυτή θεωρείται προέκταση της Αποκριάς, αφού συνδέεται με τις προηγούμενες γιορταστικές ημέρες του κεφιού, των μεταμφιέσεων, της ξεγνοιασιάς, της ξεφάντωσης και της απόλαυσης άφθονου κρασιού, με νηστίσιμα, όμως, φαγητά. Λέγεται «Καθαρή» γιατί, όπως σημείωσε ο ακαδημαϊκός Γεώργιος Α. Μέγας (1893-1976), από τις πρωινές ώρες της συγκεκριμένης ημέρας οι νοικοκυρές συνήθιζαν, σε παλαιότερες εποχές, να καθαρίζουν από τα λίπη τα μαγειρικά σκεύη με ζεστό σταχτόνερο. Και ο καθηγητής Δημήτριος Σ. Λουκάτος (1908-2003) πρόσθεσε ότι κάθε χριστιανός «καθαίρεται» ψυχικά και διατροφικά, γι' αυτό γιορτάζει την ημέρα αυτή στο ύπαιθρο, για να τονίσει την έννοια του καθαρμού.

Απεβίωσε ο Θεόδωρος Πολύμερος

Απεβίωσε χθες 6 Μαρτίου 2011 ο Θεόδωρος Πολύμερος του Δημητρίου και της Αγορίτσας σε ηλικία 92 ετών. Ο Θεόδωρος Πολύμερος γεννήθηκε στην Δρακότρυπα Καρδίτσης το 1919. Στο Βαλτινό ήρθε γαμπρός. Παντρεύτηκε και με την πρώτη γυναίκα του, την Ελισάβετ Μαλακασιώτη, είχε τρία παιδιά, τη Στυλιανή, τον Γιάννη και την Κωνσταντινιά. Με την Δεύτερη γυναίκα του, την Βασιλική είχε άλλα δύο παιδιά, την Ελένη και την Νίκη.

Καθαρή Δευτέρα

Σήμερα Καθαρή Δευτέρα είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να μασκαρέψουμε την κακή διάθεση των ημερών και να «κάψουμε» τον Καρνάβαλο της απαισιοδοξίας, ξεχνώντας για λίγο την καθημερινότητά μας.
Μαζί με τις ευχές μας, σας αφιερώνουμε και το παρακάτω τραγούδι της Δόμνας Σαμίου.

Γλέντησαν την Αποκριά στο Βαλτινό.

Το γλέντησαν μικροί και μεγάλοι την Κυριακή της Αποκριάς στο café local στο Βαλτινό. Στο αποκριάτικο πάρτυ μασκέ, που διοργανώθηκε, συμμετείχαν μικροί και μεγάλοι μασκαρεμένοι και ξεφάντωσαν με κέφι, μουσική και χορό.

Στο πρόγραμμα υπήρχε για τους μικρούς φίλους και κλόουν όπου μαζί με τα αστεία του, τις σερπαντίνες και τον χαρτοπόλεμο σκόρπισε τη χαρά σε όλους.

Αξιόλογες και εντυπωσιακές ήταν και οι αμφιέσεις των μασκαράδων όπου συνέθεταν και δημιουργούσαν το αποκριάτικο κλίμα της ημέρας.



Κάποτε την Αποκριά

Προοίμιο

της Πόπης Σπιτά

Τριώδιο κι ως τσίκνιζαν στις χύτρες

τα κρέατα για την Αρνοβδομάδα,

ξεγράφαμε τον καθωσπρεπισμό μας

πανέτοιμοι για κάθε κουτουράδα.

Την Τσικνοπέμπτη αλώνιζε στους δρόμους

ντροπιάρικο το πρώτο νυχτοκόπι

κι ώσπου να φτάσει η Καθαροδευτέρα

ξετσιπωμένοι γίνονταν οι τρόποι.

Γιατί και στην πατρίδα μου, τιμώντας

τις παραδόσεις για το καρναβάλι,

αφήναμε, ντυμένοι μασκαράδες,

το τιμόνι στων ηθών την παραζάλη.

Τα 8 είδη νοημοσύνης

Νοημοσύνη: «Η ικανότητα να μαθαίνουμε, να καταλαβαίνουμε ή να διαχειριζόμαστε νέες ή δύσκολες καταστάσεις, καθώς επίσης και η ικανότητα να χρησιμοποιούμε τη λογική».
Μερικές φορές οι άνθρωποι μπερδεύουν τη νοημοσύνη -ή ευφυία- με την απόκτηση γνώσεων, όμως οι δύο έννοιες δεν είναι ταυτόσημες.


1. Λεκτική νοημοσύνη: Η ικανότητα να χρησιμοποιεί κανείς τη γλώσσα για να εκφράσει αυτό που έχει στο μυαλό του και να καταλάβει τους άλλους. Συγγραφείς, ποιητές, δημόσιοι ομιλητές, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, και όλοι όσοι χρησιμοποιούν τη γλώσσα ως βασικό εργαλείο για την εργασία τους έχουν αναπτυγμένη λεκτική νοημοσύνη.


2. Αριθμητική/ λογική νοημοσύνη: Η ικανότητα να καταλαβαίνει κανείς τις βασικές αρχές που χαρακτηρίζουν ένα σύστημα που βασίζεται σε αιτία και αποτέλεσμα, όπως συμβαίνει με τους επιστήμονες. Επίσης, είναι η ικανότητα να χειρίζεται κανείς του αριθμούς και τις πράξεις, όπως οι μαθηματικοί.


3. Σωματική/κιναισθητική νοημοσύνη: Η ικανότητα να χρησιμοποιεί κανείς ολόκληρο το σώμα του ή μέρη του (χέρια, πόδια, δάχτυλα) για να λύσει ένα πρόβλημα, ή να παρουσιάσει ένα θέαμα, ή να φτιάξει κάτι. Το πιο χτυπητό παράδειγμα είναι οι αθλητές και οι χορευτές.


4. Χωρική νοημοσύνη: Η ικανότητα να μπορεί κανείς να αναπαραστήσει το χώρο στο μυαλό του, όπως οι πιλότοι, οι καπετάνιοι βρίσκουν το δρόμο, οι γλύπτες μεταφέρουν στα αγάλματα μια νοερή αναπαράσταση κάποιου πράγματος και οι αρχιτέκτονες και οι διακοσμητές φαντάζονται πρώτα κάτι και στη συνέχεια το εκτελούν. Η χωρική νοημοσύνη έχει εφαρμογές τόσο στην επιστήμη όσο και στις τέχνες.

Ματσουκαίικα: Γνωριμία με τα χωριά του τόπου μας.

Το χωριό Ματσουκαίικα έχει υψόμετρο 115 μέτρα και απέχει από τα Τρίκαλα 13 χιλ.
Η ονομασία του χωριού οφείλεται στην καταγωγή των κατοίκων που είναι στην πλειονότητα τους από το Ματσούκι Ιωαννίνων. Ματσουκιώτικα > Ματσουκαίικα.
Από τα τέλη του 19ου αιώνα μερικοί Ματσουκιώτες εγκαταστάθηκαν προσωρινά στην Τσιάρα Τρικάλων. Μετά από δέκα περίπου χρόνια μετακινήθηκαν στα Βλάχικα του γειτονικού Βαλτινού και περί το 1891 εγκαταστάθηκαν στη θέση Μαργάρα της Παπαράντζας. Ήταν περίπου 30 - 40 οικογένειες και κατοικούσαν σε πρόχειρα καλυβάκια. Ασχολούνταν με λίγη κτηνοτροφία, πήγαιναν στα τυροκομεία, κουβαλούσαν ξύλα από τον Κόζιακα, και τα πωλούσαν στα Τρίκαλα, και κέρδιζαν έτσι το ψωμί τους.

Κάτοικοι στα Ματσουκαίικα το 1986

Τότε τα κτήματα της Παπαράντζας ανήκαν στους αδελφούς Χατζηγάκη (Παναγιώτη, Σωτήρη και Κώστα), που εκμεταλλεύονταν με τον ανεψιό τους Βασίλη Σκαμπαρδώνη. Οι Χατζηγακαίοι, Βλάχοι και αυτοί, από το Περτούλι Τρικάλων προστάτευαν τους Ματσουκιώτες, και τους έπαιρναν στη δούλεψή τους. Τους χρησιμοποιούσαν στα αγροκτήματά τους, για

Σημαντικές λέξεις:

Οι 6 πιο σημαντικές λέξεις:

Το Παραδέχομαι ότι αυτό ήταν ΛΑΘΟΣ.

Οι 5 πιο σημαντικές λέξεις:

Μπράβο έκανες πολύ καλή ΔΟΥΛΕΙΑ.

Οι 4 πιο σημαντικές λέξεις:

Ποια γνώμη έχεις ΕΣΥ;

Οι 2 πιο σημαντικές λέξεις:

Σε ευχαριστώ!

Η πιο σημαντική λέξη:

ΕΜΕΙΣ!

Η πιο ασήμαντη λέξη:

 ΕΓΩ!

Παλιές εικόνες του χωριού

Το παλιό καφενείο «τα χίλια δένδρα»

Ένα από τα ιστορικά καφενεία του Βαλτινού που άφησε εποχή τη δεκαετία του 1960, ήταν αυτό που έφερε την ονομασία «τα χίλια δένδρα», των αδελφών Ευάγγελου Καλαμπάκα.
Βρίσκονταν στο κτίσμα που στέγαζε πρώτα το παλιό κοινοτικό γραφείο Βαλτινού, στην σημερινή πλατεία της εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου, εκεί που τώρα βρίσκεται το νηπιαγωγείο.

Γενική άποψη του Καφενείου «χίλια δένδρα».

Το καφενείο άρχισε την λειτουργία του το 1960 και γνώρισε μεγάλες δόξες. Ήταν μια οικογενειακή επιχείρηση όπου την εκμετάλλευση είχαν, ο Ευάγγελος Καλαμπάκας με τα παιδιά του.

Θαμώνες του καφενείου «χίλια δένδρα» το 1966.

Εκεί συχνάζανε οι κάτοικοι και έπιναν τα καφεδάκια τους, τα τσιπουράκια τους, τις μπύρες και τα αναψυκτικά τους, και πότε, πότε έπαιζαν και κανένα «χαρτάκι» της τράπουλας. Και όπως συνήθως γίνονταν τότε, με όλα τα μαγαζιά αυτού του είδους, λειτουργούσε και ως μικρό μπακάλικο. Διέθετε τα απαραίτητα είδη πρώτης ανάγκης και εξυπηρετούσε την γειτονιά.

Ο Νίκος Καλαμπάκας σερβιτόρος στα «Χίλια δένδρα»

Επειδή το καφενείο βρίσκονταν κοντά στην εκκλησία σε κάθε γιορτή, πανηγύρι ή γάμο απλώνανε τραπεζοκαθίσματα και στον προαύλιο χώρο του ναού και έτσι γέμιζε από πελάτες και έβγαινε το μεροκάματο.
Οι παλαιότεροι έχουν πολλές αναμνήσεις από διάφορες ιστορίες και από τα διάφορα γλέντια που στήνονταν σ΄ αυτό το καφενείο.

Θαμώνες του καφενείου «χίλια δένδρα» στο προαύλιο της εκκλησίας.

Η λειτουργία του σταμάτησε σχετικά σύντομα, όπου το 1970 έγινε γαλατάδικο και μετά από λίγα χρόνια το κτίριο γκρεμίστηκε και στη θέση του κτίστηκε εκεί το σημερινό νηπιαγωγείο.
Έμειναν μόνο κάτι ασπρόμαυρες φωτογραφίες ως ιστορικά τεκμήρια να θυμίζουν τα «χίλια δένδρα», αλλά και να φέρνουν στην επικαιρότητα χίλιες παλιές εικόνες του χωριού…

Η (Τρικαλινή) κοινωνία του glamour και της χλιδής

Μπορούμε ν’ αλλάξουμε πορεία;
Μπορούμε να ξαναονειρευτούμε;
Μπορούμε να ξαναελπίσουμε;
Μπορούμε να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα;

Του Λάζαρου Μάμαλη

Μπορούμε, εφόσον ξαναβρούμε τη ψυχή μας την οποία χάσαμε κάπου ανάμεσα στα πούρα Αβάνας, στο λουλουδοπόλεμο των μπουζουκιών και στο στοίχημα να αποκτήσουμε κι εμείς το δικό μας, Cayenne… Στην "κοινωνία" της χλιδής και του πλούτου, γιατί σ’ αυτή ζούσαμε ή προσπαθούσαμε να μπούμε, τα τελευταία χρόνια. Τα πρότυπα και οι αξίες είχαν ευτελιστεί. ... στο glamour και στη χλιδή, ξεχνώντας ποιοι ήμασταν…

Ήταν βέβαια και κοσμογονικές οι αλλαγές στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια τις οποίες δεν καταφέραμε να αφομοιώσουμε, στο αξιακό μας σύστημα, αλλά ήμασταν κι εμείς, που αποδειχθήκαμε αδύναμοι. Από τις γιαγιάδες και τους πατεράδες μας που ανεβοκατέβαιναν τρεις και τέσσερις φορές την ημέρα στον Κόζιακα κουβαλώντας στην πλάτη τους,

Παιχνίδια του φακού

Ο Χρήστος και ο Μιχάλης.

Κοινό σημείο η συγγένεια: Αδέρφια.

Στα παιχνίδια του φακού

Κοινό σημείο η μύτη: Profiles και anfas

Αφιερωμένη!

Ένας ελέφαντας διδάσκει φιλοσοφία..

Για να αποδείξει ένας γνωστός σοφός ότι κανείς δεν ξέρει ΟΛΗ την αλήθεια κάλεσε να του φέρουν όλους τους εκ γενετής τυφλούς και τους είπε:
-Να αυτός είναι ένας ελέφαντας.
Ύστερα κράτησε μόνο μία ομάδα από αυτούς και έδωσε να πιάσουν μόνο τους χαυλιόδοντες. Σε άλλη ομάδα έδωσε μόνο την προβοσκίδα. Σε άλλη μόνο τα αυτιά, σε άλλη ομάδα την ουρά και πάει λέγοντας.
-Και τώρα λέει στους πρώτους: με τι μοιάζει ο ελέφαντας;
-Ο ελέφαντας μοιάζει με αλέτρι.
-Όχι, λένε οι δεύτεροι, μοιάζει με αγγούρι.
-Τι λέτε, λένε οι τρίτοι, ο ελέφαντας μοιάζει με φύλλα δέντρου.
-Μα τι είναι αυτά, λένε οι τέταρτοι, ο ελέφαντας μοιάζει με σκούπα!
Όλοι τους άρχισαν μια διαμάχη που συνεχίζεται μέχρι σήμερα…
Ο δογματισμός και ο φανατισμός που προέρχονται από άγνοια είναι εκείνα που έχουν φέρει την ανθρωπότητα στο χείλος του γκρεμού…

Το διασκέδασαν στον Ιππικό Σύλλογο Βουκεφάλα.

Ένα…διαφορετικό μονοπάτι, λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών, επέλεξαν τα μέλη του Ιππικού Συλλόγου «Βουκεφάλας» την περασμένη Κυριακή.
Αποφάσισαν να «παντρέψουν» την ελληνική και μεξικάνικη κουζίνα στη φάρμα "Κόζιακα" στο Βαλτινό σε μια ιδέα του οικοδεσπότη και μέλους της διοίκησης κ. Κώστα Βότσιου με τη συμπαράσταση της συζύγου του κας Κατερίνας.



Μετά το πρώτο ποτηράκι ακολούθησαν μουσική και τραγούδια, όπως το «ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα». Την ορχήστρα αποτελούσαν ο Μίλτος Κρανιάς στο μπουζούκι, ο Νίκος Παλιούρας στην κιθάρα, ο κ. Πέτρος Καραδήμας στο τουμπελέκι και ο Κώστας Βότσιος στον τζουρά-μπαγλαμά.



Στο τραγούδι όλα τα μέλη και οι φίλοι του «Βουκεφάλα» που παραβρέθηκαν σε αυτή την όμορφη και οικογενειακή στιγμή του Ιππικού Συλλόγου.
Και σε άλλα με υγεία!

Ένα καλωσόρισμα στην άνοιξη...

Ήρθε η Άνοιξη… Καλό μήνα καλή εποχή.
Μπορεί μετεωρολογικά, αλλά και οικονομικά για τον τόπο μας να επικρατεί ακόμα χειμωνιάτικος καιρός, που θα πάει όμως, ημερολογιακά αλλά και νομοτελειακά η άνοιξη είναι εδώ…
Γι΄ αυτή την εποχή οι σοφοί είπαν:
"Η άνοιξη είναι ο τρόπος του Θεού να πει: «πάμε άλλη μια φορά»."
"Η μέρα που ο Θεός δημιούργησε την ελπίδα ήταν πιθανότατα η ίδια μέρα που δημιούργησε την Άνοιξη"
"Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ‘ρθει."

Παλιές εικόνες του χωριού

Το ξύλινο γεφυράκι του χωριού.

Μπορεί από αρχιτεκτονικής άποψης να μην είχε κανένα ενδιαφέρον, όμως τότε, που οι βαλτότοποι και τα πολλά νερά κυριαρχούσαν στην περιοχή, η πρακτική του χρησιμότητα και η ωφελιμότητα για τους κατοίκους του Βαλτινού, ήταν μεγάλη.
Πρόκειται για το τελευταίο ξύλινο γεφυράκι που βρίσκονταν παλιά μπροστά στο μπακάλικο του Νικόλα Καραθανάση, σήμερα, μπροστά στο Ζαχαροπλαστείο του Γ. Χύτα και εξυπηρετούσε τους κατοίκους.

Πόζα στο ξύλινο γεφυράκι

Σήμερα οι διασωζόμενες μνήμες το επαναφέρουν στην επικαιρότητα και οι παλαιότεροι ίσως να το θυμούνται με νοσταλγία.
Κατασκευάστηκε το 1960 από τον Ηλία Νικ. Καραθανάση από ξυλεία του Λόγγου.
Στο βιβλίο «Το Βαλτινό» του Ευάγγελου Στάθη, διαβάζουμε την αφήγηση του Ηλία Καραυθανάση για την κατασκευή του ξύλινου γεφυριού.

Χειμωνιάτικη εικόνα με το ποταμάκι πλημμυρισμένο

«Με τον παππού τον Σκρέκα είχαμε συμπάθεια. Από εκτίμηση προς το άτομό μου μου λέει μια μέρα: «Να πας στο Λόγγο να κόψεις ξύλα και να τα φκιάσεις ένα γεφύρι μεγαλύτερο και πιο στέρεο, όχι σαν αυτή τη λισιά». Πήγα, διάλεξα ό,τι ξύλο ήθελα, δένδρο (βελανιδιά) μου φαίνεται έκοψα, και έγινε εκείνο το γεφυράκι. Εξυπηρετούσε πολύ τον κόσμο. Περνούσαν και ποδήλατα και μηχανάκια και ζώα».

Η Κόρη: Γνωριμία με τα χωριά του τόπου μας

Στην ανατολική πλαγιά του Κόζιακα, σε υψόμετρο 870 μέτρα και 28 χιλιόμετρα απόσταση από τα Τρίκαλα είναι κτισμένος ο συνοικισμός Κόρη.
Η Κόρη που θεωρείται το μπαλκόνι της Θεσσαλίας, με την μοναδική θέα που προσφέρει και τα άφθονα κρύα νερά της, είναι ένα από τα ομορφότερα χωριά των Τρικάλων.
Στη θέση Φτερόλακκα του χωριού βρίσκεται το σπήλαιο Χρυσικότρυπα.
Η κόρη η οποία υπάγεται από το 1928 στην κοινότητα Ξυλοπαροίκου, κατοικείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από Τρικαλινούς, Σαμαρινιώτες στην καταγωγή οι οποίοι ανεβαίνουν εκεί μόνο το καλοκαίρι.

Το όνομα Κόρη προήλθε συμβολικά ως κόρη της Σαμαρίνας. Όμως υπάρχει και ο θρύλος της τοπικής παράδοσης κατά τον οποίο, υπήρχε μια μαγευτική λίμνη στην οποία λούζονταν μια πεντάμορφη νεραϊδογέννητη κι αφρόπλαστη κόρη.
Λέγεται μάλιστα, πως διακρίνεται ακόμα το σημείο από το οποίο χάθηκαν τα νερά της λίμνης, πριν πολλά χρόνια λόγω σεισμού ή καθιζήσεως.

Ελληνική πατέντα για σήμανση δρόμων κερδίζει διεθνή αναγνώριση

Σύντομα μαθήματα ιστορίας παραδίδουν οι πινακίδες σήμανσης οδών που εμπνεύστηκε πριν από δώδεκα χρόνια ο κ. Μάρκος Αρβανίτης.
Η ιδέα για δρόμους, πλατείες και λεωφόρους με «ταυτότητα» είναι απλή και πρωτότυπη ταυτόχρονα: σε κάθε πινακίδα με το όνομα κάθε οδού αναγράφονται επιγραμματικά τα βιογραφικά στοιχεία και απεικονίζεται η μορφή του προσώπου στο οποίο είναι αφιερωμένος ο δρόμος.
Το ίδιο γίνεται και με τους τόπους, αλλά και με τις σημαντικές ημερομηνίες που δίνουν ονόματα σε οδούς και πλατείες.
Ονόματα ηρώων, αγωνιστών, αγίων, χωρών, με επεξηγήσεις, βιογραφικά και χαρακτηριστικά έχουν αποτυπωθεί στις πινακίδες οι οποίες εκτίθενται στον ειδικό χώρο που βρίσκεται στο γραφείο του κ. Αρβανίτη στον Πειραιά. Στο κέντρο κάθε πινακίδας δεσπόζει η μορφή του τιμώμενου προσώπου, ενώ υπάρχει η δυνατότητα να έχει και φωτισμό, ώστε η σήμανση των δρόμων να είναι ευδιάκριτη και το βράδυ.

Ο ασυνείδητος οδηγός

Βαλτσινιώτικο παραμύθι

του Δημήτρη Τσιγάρα

Εκείνο το απόγευμα στο Βαλτινό έβρεχε. Ο Γιώργος μπήκε στο αυτοκίνητό του και ξεκίνησε για τα Τρίκαλα. Κάτι δουλειές ρουτίνας είχε, θα έκανε και λίγα ψώνια και θα επέστρεφε πάλι στο χωριό. Είχε σχεδόν νυχτώσει όταν πήρε το δρόμο της επιστροφής και λίγο πριν βγει από την πόλη ξαφνικά προβάλει μπροστά του, σχεδόν στη μέση του δρόμου, ένας νεαρός. Με επιδέξιο ελιγμό ο Γιώργος προσπάθησε να τον αποφύγει, φρενάρισε και εγκαίρως, αλλά δυστυχώς το κακό έγινε. Τον παρέσυρε καμιά δεκαριά μέτρα και τον έριξε στην άκρη του δρόμου.
Ταραγμένος άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου του βγήκε για λίγο έξω και κοίταξε γύρω του. Ήταν ερημιά. Μόνο ο νεαρός κείτονταν στην άκρη του δρόμου αιμόφυρτος. Η ασυνήθιστη ερημιά, η βροχή, και το σκοτάδι ήταν για αυτόν καλή ευκαιρία να αποφύγει το μπλέξιμο και τα τραβήγματα του ατυχήματος. Ξαναμπαίνει στο αυτοκίνητό του κάνει έναν γρήγορο έλεγχο γύρω του και φεύγει.
Όταν έφτασε στο Βαλτινό, έβαλε το αυτοκίνητό του στο γκαράζ έκανε και έναν έλεγχο στο σημείο που είχε χτυπήσει τον νεαρό και αφού διαπίστωσε πως ήταν όλα εντάξει μπήκε στο σπίτι του ήρεμος.
Δεν είχε περάσει ούτε καν μια ώρα όταν χτύπησε το τηλέφωνο.
­ -Είστε ο κύριος Γιώργος; ….
-Μάλιστα.
­-Από την αστυνομία σας παίρνουμε, ο γιος σας είχε ένα τροχαίο ατύχημα…

Α.Ε.Τ. – Α. Ο. Βαλτινού: 0 - 1

Την τέταρτη θέση της βαθμολογίας εξακολουθεί να κατέχει το Βαλτινό, που πέτυχε σπουδαία νίκη το Σάββατο 26 -2 – 2011, κερδίζοντας στο γήπεδο των Αγίων Αποστόλων την ομάδα της Α.Ε.Τ. με 0 – 1.

Η ομάδα του Βαλτινού κατάφερε να πάρει το προβάδισμα στο 14 λεπτό με γκολ του Χρήστου Αντωνίου και το σκορ αυτό έμεινε μέχρι το τέλος.

Η βαθμολογία

1.Καστράκι           55

2.Φλαμούλι           48

3.Παραληθαίοι      44

4.Βαλτινό              39

5.Γενέσι                 38

6.Δήμητρα             38

7.Λογγάκι              37

8.ΑΕΤ                     32

9.Μπάρα                32

10.Καλύβια            31

11.Νεοχώρι            29

12.Φήκη                 27

13.Κρύα Βρύση      25

14.Φαρκαδόνα        20

15.Ασκληπιός         20

16.Ένωση Δ/Μ        13

17.Μεγαλοχώρι         5

18.Ελευθεροχώρι     -9

Με τη γλώσσα του τόπου μας

Αφηγήσεις, εξιστορήσεις, καταθέσεις βιωμάτων και εμπειριών από ανθρώπους που διατηρούσαν το γλωσσικό μας ιδίωμα ατόφιο, όπως ακριβώς το παρέλαβαν από τους προγόνους μας.
Την παρακάτω αφήγηση μας έκανε ο κ. Νίκος Απόχας, την οποία παρουσιάζουμε ατόφια, χωρίς να αλλάξουμε ή να διορθώσουμε κάτι, διατηρώντας έτσι την ιδιωματική προφορά και την αυθεντικότητα της γλώσσας του τόπου μας.

Τότε τς' κουμπίνες δ'λεύαμαν: τέσσιρις τσιουβαλάδες κι δυο δέτες έξι, ο παραλήπτης εφτά κι ένας μι του τραχτέρι οχτώ.
Είχαμι κι του Στέργιου Ρούση μάγειρα κι έβραζι τα αυγά στου ταψί.
Ερχόμασταν κάνα βολά να φάμι, απ'λες, κολατσιό, τ' αυγά τά'χι στου ταψί, κι τ΄αυγά ήφιρναν τρώυρα μες στου ταψί. Έβαζι τ΄ αυγά στου ταψί κι έπαιζι του κουμπουλόι, τρακ, τρακ, τρακ, τρακ. Τα αυγά έφιρναν γύρα μες στου ταψί.
Τον βλέπει η Κατίνα, απ' λες,
«Ε, ρε Στέργιου, λέει, άσωτες κατσαρόλες έχ'ς, στο ταψί τά 'βαλες τα αυγά να βράσουν»;
«Να χουρεύουν»…, λέει ου Στέργιους. Χα! Χα!

Μια άλλη φορά, πάμι να φάμι. Ο Στέργιους δεν είχι κατεβάσει τα φασόλια ακόμα απ' τη κατσαρόλα, κουβέντιαζι μι τς' γναίκις εκεί στο χωριό, ήταν κοντά στα σπίτια εκεί. Τα φασόλια τά 'ψηνι ακόμα, ψ'λά στου πιτρουγκάζι έβραζαν. Πάμι κάνα βολά… τι να φάμι… Έκατσάμι να φάμι εκεί, τι να φάμι, του φαί έψηνι…

Πάμι μια φορά στο Καρποχώρι. Έπιασε μια βροχή και βλιάζει του τραχτέρι.

Περί Πίστης

Κάποιος γλίστρησε και έπεσε σε έναν γκρεμό. Την ώρα της πτώσης έχει απλώσει τα χέρια του και την τελευταία στιγμή αρπάζεται από ένα εξόγκωμα βράχου. Το εξόγκωμα αρχίζει να τρίζει και να κάνει περίεργους ήχους και ήταν μάλλον βέβαιο ότι δεν θα κρατήσει για πολύ. Στην απόγνωσή του, άρχισε να φωνάζει «Βοήθεια, Βοήθεια» αλλά χωρίς απάντηση. Συνέχισε τότε:
«Καλά δεν υπάρχει κανείς εκεί ψηλά;» και κοιτούσε τον ουρανό. Τελικά ακούστηκε μια φωνή να λέει:
«Εδώ είμαι». Ο κρεμασμένος τότε είπε:
«Ποιος είσαι εσύ;» και η φωνή συνέχισε:
«Είμαι ο Κύριός σου, ο Θεός. Να ‘χεις πίστη». Ο κρεμάμενος απάντησε:
«Έχω πίστη» και τότε η φωνή συνέχισε:
«Τότε άφησε το χέρι σου από το βράχο». Ο κρεμάμενος τότε αφού το σκέφτηκε είπε:
«Μήπως υπάρχει και κανείς άλλος εκεί πάνω;».

Βαλτσινιώτικες θυμοσοφίες

Μήτσος: -Θέλει σοφία να γνωρίζεις τους άλλους και φώτιση για να γνωρίσεις τον εαυτό σου.
Κίτσος: -Ένας ηλίθιος με υψηλό πόστο μοιάζει με κάποιον στην κορυφή ενός βουνού: Όλα του φαίνονται μικρά και σε όλους φαίνεται μικρός.
Μήτσος: -Πιστεύω πάρα πολύ στην τύχη και έχω ανακαλύψει ότι όσο πιο ευσυνείδητα εργάζομαι τόσο πιο πολύ έχω από αυτήν.
Κίτσος: -Βρες κάτι να αγαπάς να κάνεις και δεν θα χρειαστεί να δουλέψεις ούτε μια ώρα στη ζωή σου.

Εγκώμιον Αποανάπτυξης

Στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, στη λεκάνη απορροής των νερών του όρους Κόζιακα και ανάμεσα στις αγροτικές κοινότητες Κόκκινου Πύργου, Αγίων Αποστόλων, Ρογγίων, Διπόταμου και Πυργετού βρίσκονται οι φλέβες (κανάλια) με τρεχούμενο νερό ήπιας ροής. Οι φλέβες δημιουργήθηκαν κύρια από φυσικές πηγές (ανάβρες) που με τον καιρό διανοίχθηκαν από τους αγρότες, διοχετεύοντας σ’ αυτές το νερό της βροχής και των αρτεσιανών. Ο μικρός αυτός υγροβιότοπος αποστραγγίζει το νερό της περιοχής, κάνοντας τη γη καλλιεργήσιμη, επικοινωνώντας με τον Κουμέρκη και τον Αγιαμονιώτη ποταμό, οι οποίοι με τη σειρά τους συνδέονται με τους παραποτάμους του Πηνειού,Ανάποδο και Σαλαμπριά .Ψάρια (αγάδες και μυλωνάκια), καραβίδες, καβούρια, χέλια, βίδρες και νερόκοτες ζούσαν στον υγροβιότοπο των φλεβών, ως τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Παράλληλα, υπήρχε μια τοπική διατροφική αυτάρκεια των αγροτών βασιζόμενη στα οικόσιτα ζώα (κότες, πάπιες, γουρούνια, αρνιά, κατσίκια και αγελάδες) και στους κήπους που όλοι μα όλοι καλλιεργούσαν, ενώ συμπλήρωναν τα γεύματα τους με ψάρια και καραβίδες που ψάρευαν στις φλέβες και στα ποτάμια.

Ο Μύθος του Βαλτινού

Του Δημήτρη Τσιγάρα

Αφήγηση: Σάκης Μπιλιάλης

Αφιερωμένο στην παιδική μας αθωότητα…

και σ’ εκείνους που μας διηγούνταν ιστορίες

το χειμώνα γύρω απ’ τη φωτιά

και τα καλοκαίρια στις αυλές κάτω από τ’ αστέρια.

Ο Μύθος της Κάτω Ελάτης

Του Δημήτρη Τσιγάρα

Αφήγηση: Σάκης Μπιλιάλης

Αφιερωμένο στην παιδική μας αθωότητα…

και σ’ εκείνους που μας διηγούνταν ιστορίες

το χειμώνα γύρω απ’ τη φωτιά

και τα καλοκαίρια στις αυλές κάτω από τ’ αστέρια.

Ο Μύθος της Παπαράντζας

Του Δημήτρη Τσιγάρα

Αφήγηση: Σάκης Μπιλιάλης

Αφιερωμένο στην παιδική μας αθωότητα…

και σ’ εκείνους που μας διηγούνταν ιστορίες

το χειμώνα γύρω απ’ τη φωτιά

και τα καλοκαίρια στις αυλές κάτω από τ’ αστέρια.

Ο Μύθος της Φωτάδας

Του Δημήτρη Τσιγάρα

Αφήγηση: Σάκης Μπιλιάλης

Αφιερωμένο στην παιδική μας αθωότητα…

και σ’ εκείνους που μας διηγούνταν ιστορίες

το χειμώνα γύρω απ’ τη φωτιά

και τα καλοκαίρια στις αυλές κάτω από τ’ αστέρια.

Στη ρότα της οδού Ασκληπιού

Στη ρότα της οδού Ασκληπιού

Μουσική σύνθεση: Δημήτρης Τσιγάρας

Στίχοι: Πόπη Μπαλαμώτη – Σπιτά

Τραγούδι: Θωμάς Σιώμος

Μ’ αστραφτερά κινήσαμε ποδήλατα

κι όνειρα πάλλευκα να πάμε στο σταθμό,

του μισεμού το τρένο να προλάβουμε,

στου ρολογιού συντονισμένοι το ρυθμό.

Κάτω απ’ το κάστρο ανάσες του πευκόδασου

σήκωναν κύμα αναθυμιάς στη συντροφιά

κι αυλές και πάρκα ξόμπλιαζαν την άνοιξη

σε κάδρα πλούσια σε ζωντάνια κι ομορφιά.

Κι ω! σαν, χορτάτοι χρώματα, διαβαίναμε

την ίσια ρότα της οδού Ασκληπιού,

στα κλώνια της αλέας μάς προβόδιζε

πράο το πνεύμα ενός θεού ζωοποιού.

Στις ακακίες λες μας καλοστράτιζε

η ανθοπλημμύρα μιας ουράνιας ευωδιάς,

κι αύρα του κάμπου τ’ άρωμά της σκλάβωσε

νωπό για πάντα στα θηκάρια της καρδιάς.

Το σπήλαιο Ανταλλαξίμων

Στην παινεμένη οροσειρά του Κόζιακα, σε ένα μαγευτικό χώρο με θέα τον Θεσσαλικό κάμπο βρίσκεται εδώ και 15.000 χρόνια το μοναδικό του νομού Τρικάλων, σπήλαιο Ανταλλαξίμων.
Ανακαλύφθηκε το 1980 από τους κατοίκους του χωριού, σε απόσταση τριών χιλιομέτρων ΒΔ του οικισμού Ανταλλαξίμων, (υψόμετρο 650 μ.) στη θέση «Μπιστοριές ή μαντριά Γιαννούχου - Μπίνα και Αλεξίου»
Για να κατασκευάσει η φύση αυτό το φυσικό κάλλος χρειάστηκαν αιώνες πολλοί αποθέτοντας σταγόνα - σταγόνα τα όμβρια ή του χιονιού τα ύδατα.

Η διείσδυση προς το εσωτερικό του σπηλαίου γίνεται από μια αδιαμόρφωτη στενή οπή, στην αρχή έρποντας και μετά όρθιος.
Το όλο σπήλαιο έχει τρεις αίθουσες, με υπέροχο διάκοσμο σταλακτιτών και σταλαγμιτών, η μία ωραιότερη από την άλλη.
Οι εντυπωσιακοί σχηματισμοί των σταλαγμιτών και των σταλακτιτών που επί χιλιάδες χρόνια υπομονετικά η φύση του Κόζιακα φιλοτέχνησε δίνουν μια αίσθηση μαγείας και εκπάγλου ομορφιάς.
Οι σταλαγμίτες ανυψώνονται από το έδαφος σε διάφορα σχήματα και σε πολλά σημεία ενώνονται με τους σταλακτίτες.

Η απόθεση ανθρακικού ασβεστίου είναι στο σύνολο ολόασπρη και ελάχιστα σε χρώμα ανοιχτό καφέ και λίγο σκουρότερο. Αισθητή ελαφρά, είναι και η ύπαρξη διοξειδίου του άνθρακα, γιατί το σπήλαιο δεν οξυγονώνεται επαρκώς.
Δυστυχώς όμως για το σπήλαιο, μέχρι σήμερα δεν έγινε καμιά προσπάθεια αξιοποιήσεως από τους αρμόδιους και μένει τουριστικά ανεκμετάλλευτο.

Για να γίνει εκθέσιμο και να προβάλει την περιοχή χρειάζεται την κινητοποίηση των παραγόντων, και των κατοίκων του Νομού για την αξιοποίηση του σπηλαίου. Χρειάζονται να γίνουν πρώτα, πρώτα τα εξής έργα:
1) Η διάνοιξη ενός δρόμου 3.000 μέτρων από τον οικισμό Ανταλλάξιμα μέχρι το σπήλαιο.
2) Η κατάλληλη διαμόρφωση του εξωτερικού χώρου του σπηλαίου.
3) Η διάνοιξη κανονικής διόδου προς το σπήλαιο.
4) Η ηλεκτροφώτιση ώστε να φωτίζονται οι αίθουσες.
5) Η κατασκευή ξενοδοχειακής μονάδας, η κατασκευή τουριστικών αιθουσών, αναψυκτήριο, χώρος παρκαρίσματος κλπ.
6) Η προβολή και διαφημιστική καμπάνια στα τουριστικά έντυπα.

Τώρα που διοικητικά το σπήλαιο ανήκει στον Δήμο Τρικκαίων, οι αρμόδιοι ας ενεργήσουν για την αξιοποίησή του.

Ο "Κόζιακας" Το αγέρωχο βουνό της περιοχής μας.

«Στου Κόζιακα τον ίσκιο

και πλάι στον Πηνειό

μες στην καρδιά του κάμπου

Θα ιδείς το Βαλτινό».

Ο συγχωριανός μας φιλόλογος Ευάγγελος Στάθης, στο βιβλίο του «Το Βαλτινό» κάνει μια θαυμάσια περιγραφή για τον Κόζιακα. γεμάτη με εικόνες και συναισθήματα.
Σταχυολογήσαμε ορισμένα και τα παρουσιάζουμε:

Όταν ο ήλιος ανατέλλει, οι χρυσές αχτίδες του «χτυπάν» πρώτα στο όμορφο κι αγέρωχο Κόζιακα (υψ. 1901μ.) και από εκεί αντανακλούν στο χωριό μας…
Μια κορυφογραμμή που κόβει τον ορίζοντα εκεί τόσο απότομα, ώστε να κινεί την περιέργεια των μικρών που ρωτούν: «τι είναι πίσω από κει;» και οι εξυπνότεροι να απαντούν: «Εκεί είναι η Τύρνα και το Λαντζ και πέεερα, πιο μακριά, είναι τα Γιάννενα εκεί παν τα αεροπλάνα που περνάν από δω».

.…Πολύ το αγάπησα αυτό το βουνό, φαντάζομαι το ίδιο να ισχύει και για όλους τους κατοίκους του χωριού μου. Αποτέλεσε σ΄ όλη μου τη ζωή που έζησα στο χωριό (μέχρι τα 25 μου περίπου) σημείο αναφοράς: Εκεί χτυπούσαν πρώτα οι αχτίδες του ανατέλλοντος ηλίου, εκεί έδυε ο βασιλιάς της ημέρας. Αυτό μας έλεγε αν θα βρέξει. Οι παλιακοί έλεγαν: «άμα ιδείς τον Κόζιακα να απολάει στύλια και ποδάρια πέρα, κατά την κορομηλιά, να περιμένεις βροχή». Και δεν έπεφταν έξω. Αυτό μας «έλεγε» πάλι πότε θα καλοκαιρέψει: «όσο ο Κόζιακας θα έχει έστω και μια χούφτα χιόνι, μην περιμένεις άνοιξη και μη γελαστείς και βάλεις ντομάτες στο κήπο, θα τις κάψει το κρύο». Κι είχαν δίκαιο. Το καλοκαίρι, όταν ο ήλιος ανέβαινε λίγο ψηλά (καμιά αξυάλη και κάτι), άμα κοιτούσες το βουνό, το κάμμα «έπαιζε» και έλεγες: «Ωρέ, τι λαμπάδα θα κάνει πάλι σήμερα», «θ΄ ανάψουν τα τσιουγκάνια στο Τόσκεσι», «Θα καεί το πελεκούδι». Όταν πάλι έβρεχε με ήλιο, αν είχες πίσω σου τον ήλιο και κοίταζες το βουνό, έβλεπες ένα τεράστιο ουράνιο τόξο να μπήγει τις δυο άκρες του μέσα στις ράχες του, «χαμηλά χαμπλά», και έλεγες τότε 2-3 φορές: «δόξα τα μαλλιά! δόξα τα μαλλιά! δόξα τα μαλλιά!
Δώρο θεού αυτό το βουνό για το χωριό μας, δώρο θεού για την ομορφιά, τη μεγαλοπρέπεια και τον «ήσκιο» του…