Τα πλατάνια που χάσαμε, τα δέντρα που πρέπει να ξαναφυτέψουμε

 

Άλλος ένας πλάτανος κόπηκε σήμερα στην κεντρική πλατεία του Βαλτινού, από την Υπηρεσία Πρασίνου του Δήμου Τρικκαίων. Ένα ακόμη δέντρο, προσβεβλημένο από τη νόσο των πλατάνων, το μεταχρωματικό έλκος, πέρασε οριστικά στην ιστορία.

Κι όμως, για όσους μεγαλώσαμε κάτω από τα πλατάνια της πλατείας, δεν ήταν απλώς ένα δέντρο.

Ήταν ένα κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας. Ήταν η σκιά των καλοκαιρινών μεσημεριών, το σημείο όπου συναντιόμασταν, παίζαμε, κουβεντιάζαμε. Ήταν μέρος της καθημερινότητάς μας, ένας σιωπηλός σύντροφος των χρόνων που πέρασαν και που σήμερα, όσο κι αν ψάχνουμε, δεν μπορούμε να ξαναφέρουμε.

Η ασθένεια των πλατάνων χτύπησε πριν από μερικά χρόνια τον τόπο μας και, δυστυχώς, εξακολουθεί να αφήνει τα σημάδια της. Το ένα μετά το άλλο, τα μεγάλα δέντρα που έδιναν ζωή και φυσική ομορφιά στην πλατεία χάθηκαν.

Η κεντρική πλατεία του Βαλτινού, που κάποτε έμοιαζε με μικρό δάσος, σήμερα μοιάζει διαφορετική. Πιο άδεια. Πιο γυμνή. Σαν να λείπει κάτι από την εικόνα του χωριού - και πράγματι λείπει.

Όμως η απώλεια δεν πρέπει να σημαίνει και παραίτηση.

Ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού, Βάιος Τσιγάρας, έχει επισημάνει το πρόβλημα και σχεδιάζει νέα δεντροφύτευση, ώστε σταδιακά να αναπληρωθεί το πράσινο που χάθηκε και να αποκτήσει ξανά η πλατεία τη ζωντάνια και την ομορφιά της.

Γιατί τα δέντρα δεν είναι μόνο μέρος του τοπίου. Είναι μέρος της μνήμης ενός τόπου. Και όταν φυτεύουμε ένα καινούργιο δέντρο, δεν αποκαθιστούμε μόνο το πράσινο, φυτεύουμε ταυτόχρονα και μια καινούργια ανάμνηση για τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα.

Όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο πρόεδρος:

«Για να ξαναφυτέψουμε ζωή εκεί όπου κάποτε υπήρχε. Για να μπορέσουν οι επόμενες γενιές να μεγαλώσουν κι αυτές κάτω από τα δέντρα της πλατείας του Βαλτινού».

Αυτή είναι ίσως η πιο όμορφη απάντηση στην απώλεια.

Τα πλατάνια κάτω από τα οποία μεγαλώσαμε δεν μπορούν να επιστρέψουν. Μπορούμε, όμως, να φυτέψουμε άλλα. Να τους δώσουμε χρόνο να μεγαλώσουν, να ριζώσουν βαθιά στη γη του χωριού και, κάποτε, να προσφέρουν τη σκιά τους σε μια καινούργια γενιά παιδιών.

Και τότε, ίσως ύστερα από χρόνια, κάποιος από εκείνα τα παιδιά να κοιτάξει τα μεγάλα δέντρα της πλατείας και να πει:

«Κάτω από αυτά μεγαλώσαμε κι εμείς».

Και θα έχει ξαναγεννηθεί μια μνήμη.