Οι καλοκαιρινές Κυριακές στο Βαλτινό έχουν τη δική τους γοητεία

 

Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες αφορμές για να γίνουν ξεχωριστές. Αρκεί μια όμορφη καλοκαιρινή Κυριακή, η δροσιά από τα πυκνά δέντρα της πλατείας του Βαλτινού, μια καλή παρέα, ένα ποτηράκι τσίπουρο, μια παγωμένη μπύρα ή λίγο κρασί και φυσικά οι αγαπημένοι μεζέδες που συνοδεύουν τις ατέλειωτες συζητήσεις.

Αυτή είναι η εικόνα που ζωντανεύει κάθε καλοκαίρι στην καταπράσινη πλατεία του χωριού. Κάτοικοι και φίλοι του Βαλτινού συγκεντρώνονται για να απολαύσουν λίγες ώρες ξεγνοιασιάς, μακριά από το άγχος της καθημερινότητας. Το γέλιο, τα πειράγματα και η καλή διάθεση κυριαρχούν, ενώ ο χρόνος κυλά σχεδόν ανεπαίσθητα.

Έτσι συνέβη και την περασμένη Κυριακή. Η ημέρα ξεκίνησε με καφεδάκι στο Café Fuego, όπου η πρώτη συνάντηση της παρέας έδωσε το σύνθημα για τη συνέχεια. Λίγο αργότερα, η συντροφιά μεταφέρθηκε στην ταβέρνα «Το Στέκι της Γεύσης», κάτω από τη σκιά των δέντρων της πλατείας, για τα καθιερωμένα ορεκτικά, το τσιπουράκι και τις... «υψηλές αναλύσεις» που αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι κάθε κυριακάτικης συνάντησης.

Οι συζητήσεις, όπως πάντα, είχαν μεγάλη ποικιλία. Από τα αθλητικά δρώμενα και τις τελευταίες μεταγραφές μέχρι τις πολιτικές εξελίξεις, όπου οι διαφορετικές απόψεις έδιναν ζωντάνια στον διάλογο χωρίς να χαλούν το φιλικό κλίμα. Δεν έλειψε, βέβαια, και η κουβέντα γύρω από την ψηφιακή τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη, ένα θέμα που απασχολεί ολοένα και περισσότερο την καθημερινότητά μας. Άλλοι υποστήριζαν με θέρμη τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η τεχνολογική πρόοδος, επισημαίνοντας τις νέες δυνατότητες στην επικοινωνία, την εργασία και την ενημέρωση. Άλλοι, περισσότερο σκεπτικιστές, εξέφραζαν τους προβληματισμούς τους για τις επιπτώσεις που μπορεί να επιφέρει στην ανθρώπινη επικοινωνία, στις κοινωνικές σχέσεις και στον τρόπο ζωής των νεότερων γενεών.

Και κάπως έτσι, μέσα από διαφορετικές απόψεις, πειράγματα, αστεία και χαμόγελα, η ώρα πέρασε χωρίς κανείς να το καταλάβει. Γιατί στο Βαλτινό η ουσία δεν βρίσκεται στο ποιος έχει δίκιο στις συζητήσεις, αλλά στο ότι η παρέα παραμένει ενωμένη γύρω από το ίδιο τραπέζι.

Οι καλοκαιρινές Κυριακές στην πλατεία του Βαλτινού δεν είναι απλώς μια έξοδος για φαγητό ή ποτό. Είναι ένας όμορφος θεσμός συνάντησης, επικοινωνίας και διατήρησης των ανθρώπινων σχέσεων. Είναι οι στιγμές που θυμίζουν πως η πραγματική αξία της ζωής βρίσκεται στις απλές χαρές, στις αυθεντικές κουβέντες και στην παρέα των ανθρώπων που κάνουν κάθε συνάντηση να μοιάζει με μικρή γιορτή.

Νέο Τμήμα Ρυθμικής Γυμναστικής από τον Αθλητικό Όμιλο Βαλτινού

 

Μια νέα, δημιουργική και πολλά υποσχόμενη αθλητική δραστηριότητα έρχεται να προστεθεί στις δράσεις του Αθλητικού Ομίλου Βαλτινού, με τη δημιουργία Τμήματος Ρυθμικής Γυμναστικής, που απευθύνεται στις νέες κοπέλες του Βαλτινού και της ευρύτερης περιοχής.

Με γνώμονα την αγάπη για τον αθλητισμό, την καλλιέργεια της σωματικής και πνευματικής ανάπτυξης, αλλά και την ανάγκη να προσφέρονται στα παιδιά ευκαιρίες δημιουργικής απασχόλησης, ο Α.Ο. Βαλτινού ανοίγει έναν νέο δρόμο άθλησης και έκφρασης. Η ρυθμική γυμναστική, ένα άθλημα που συνδυάζει αρμονικά τη δύναμη, την ευλυγισία, τον ρυθμό, τη μουσική και τη χάρη των κινήσεων, αποτελεί μια ξεχωριστή εμπειρία για κάθε παιδί που επιθυμεί να γνωρίσει τις δυνατότητές του και να εξελιχθεί μέσα από τη συμμετοχή.

Στόχος του νέου τμήματος είναι να προσφέρει ένα ασφαλές, ευχάριστο και δημιουργικό περιβάλλον, όπου οι αθλήτριες θα μπορούν να αναπτύξουν τις ικανότητές τους, να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, πειθαρχία και ομαδικό πνεύμα, ενώ παράλληλα θα βιώνουν τη χαρά της άσκησης και της συνεργασίας.

Την ευθύνη της εκγύμνασης και της προπονητικής καθοδήγησης αναλαμβάνει έμπειρη προπονήτρια, με εξειδικευμένες γνώσεις στο άθλημα, η οποία θα οργανώσει και θα επιμεληθεί το πρόγραμμα των μαθημάτων σε στενή συνεργασία με τις οικογένειες των παιδιών. Η παρουσία ενός καταρτισμένου ανθρώπου αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη σωστή εκμάθηση των τεχνικών, αλλά και για τη δημιουργία ενός κλίματος εμπιστοσύνης και ασφάλειας.

Η πρωτοβουλία αυτή του Αθλητικού Ομίλου Βαλτινού αποτελεί ακόμη ένα σημαντικό βήμα προς την ενίσχυση της αθλητικής ζωής του τόπου. Παράλληλα με τις ήδη υπάρχουσες δραστηριότητές του, ο Σύλλογος συνεχίζει να επενδύει στη νεολαία, δίνοντας στα παιδιά κίνητρα για δημιουργική συμμετοχή, άθληση και ανάπτυξη των ταλέντων τους.

Το νέο Τμήμα Ρυθμικής Γυμναστικής φιλοδοξεί να γίνει ένας χώρος χαράς, έκφρασης και δημιουργίας, όπου οι μικρές αθλήτριες θα μπορούν να καλλιεργήσουν το σώμα και το πνεύμα τους, να αποκτήσουν όμορφες εμπειρίες και να αποτελέσουν τη νέα γενιά που θα συνεχίσει να δίνει ζωντάνια και δυναμική στην αθλητική παράδοση του Βαλτινού.

Το Βαλτινό τιμά τον Γιώργο Τσιγάρα μέσα από το 2ο Τουρνουά Ποδοσφαίρου 7×7

 

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, το Βαλτινό ενώνει τις δυνάμεις του σε μια ξεχωριστή αθλητική και συγκινησιακή εκδήλωση, διοργανώνοντας το 2ο Τουρνουά Ποδοσφαίρου 7×7, αφιερωμένο στη μνήμη του αδικοχαμένου Γιώργου Τσιγάρα, ενός νέου ανθρώπου που έφυγε πρόωρα και άφησε πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό στις καρδιές των συγγενών, των φίλων και ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας.

Η διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 2 Αυγούστου 2026, στο γήπεδο Βαλτινού, με ώρα έναρξης 17:30, έχοντας ως μεγάλο χορηγό την εταιρεία GeoGreen – Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.

Πριν από την έναρξη του τουρνουά, στις 17:00, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο, θα τελεστεί μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του αγαπημένου Γιώργου, στο οποίο μπορούν να παραστούν όλοι όσοι επιθυμούν να αποτίσουν φόρο τιμής στη μνήμη του. Θα είναι μια στιγμή περισυλλογής και συγκίνησης, όπου συγγενείς, φίλοι, συγχωριανοί και αθλητές θα ενώσουν τη σκέψη και την προσευχή τους για έναν άνθρωπο που δεν ξεχάστηκε και δεν πρόκειται να ξεχαστεί.

Το τουρνουά δεν αποτελεί απλώς μια ποδοσφαιρική διοργάνωση. Είναι μια γιορτή μνήμης, αγάπης και ανθρωπιάς. Είναι μια έμπρακτη απόδειξη ότι οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν πραγματικά εξακολουθούν να ζουν μέσα από τις πράξεις, τις αναμνήσεις και τις πρωτοβουλίες εκείνων που τους κράτησαν στην καρδιά τους. Κάθε αγώνας, κάθε χειροκρότημα, κάθε συμμετοχή γίνεται ένα συμβολικό «ευχαριστώ» και μια υπόσχεση ότι η μνήμη του Γιώργου θα παραμένει άσβεστη.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το αγωνιστικό κίνητρο της διοργάνωσης, καθώς η νικήτρια ομάδα θα εξασφαλίσει δωρεάν συμμετοχή στο Πανελλήνιο Τουρνουά 6×6 που θα διεξαχθεί στο Football Factory, στις Καρυές Τρικάλων, προσδίδοντας ακόμη μεγαλύτερο ανταγωνισμό και ποιότητα στους αγώνες.

Ο Αθλητικός Όμιλος Βαλτινού και η Οικογένεια Π. Τσιγάρα, που συνδιοργανώνουν την εκδήλωση, απευθύνουν ανοικτό κάλεσμα προς όλους:

«Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, συναντιόμαστε όχι μόνο για να παίξουμε ποδόσφαιρο, αλλά για να τιμήσουμε και να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη ενός ανθρώπου που θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στις καρδιές μας. Σας περιμένουμε όλους να είστε κοντά μας, ώστε με την παρουσία σας να τιμήσουμε τον αγαπημένο μας Γιώργο, σε μια ημέρα γεμάτη μνήμη, συγκίνηση και αγάπη.»

Η παρουσία όλων θα αποτελέσει τον πιο ουσιαστικό φόρο τιμής. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που, αν και έφυγαν νωρίς από τη ζωή, συνεχίζουν να εμπνέουν, να ενώνουν και να φωτίζουν τις καρδιές όσων τους αγάπησαν. Ο Γιώργος Τσιγάρας είναι ένας από αυτούς. Η μνήμη του παραμένει ζωντανή και το Βαλτινό, μέσα από αυτή την όμορφη πρωτοβουλία, αποδεικνύει πως η αγάπη και η μνήμη δεν γνωρίζουν λήθη.

 

 

Τα καλοκαίρια που χωρούσαν μέσα σε ένα ποτάμι

 

Υπήρξαν κάποτε καλοκαίρια που δεν μετριούνταν με τις διακοπές, τα ξενοδοχεία ή τις παραλίες. Μετριούνταν με τον ήλιο που έκαιγε τη γη, με το χώμα που σκόνιζε τα γυμνά μας πόδια και με τη διαδρομή προς το ποτάμι. Ήταν οι δεκαετίες του 1960 και του 1970, τότε που ήμασταν παιδιά και ολόκληρος ο κόσμος μας χωρούσε μέσα σε ένα χωριό και σε δύο ποτάμια: στον Ανάποδο και στη Σαλαμπριά.

Όταν ο Ιούλιος και ο Αύγουστος έσπαγαν την πέτρα και η ζέστη έμοιαζε να στεγνώνει ακόμη και τις φλέβες της θεσσαλικής γης, υπήρχε μόνο μία λύση. Κρυφά από τους γονείς, με μια παρέα δέκα περίπου αχώριστα παιδαρέλια, παίρναμε τον δρόμο για το ποτάμι. Ήταν μια μικρή καθημερινή επανάσταση. Ξέραμε πως αν μας ανακάλυπταν, θα ακολουθούσαν φωνές και τιμωρίες. Μα η λαχτάρα για το δροσερό νερό ήταν δυνατότερη από κάθε φόβο.

Η θάλασσα ήταν τότε ένα μακρινό όνειρο για τα παιδιά του Βαλτινού. Την ακούγαμε στις αφηγήσεις των μεγάλων και τη φανταζόμασταν απέραντη, όμως για εμάς ολόκληρος ο ωκεανός βρισκόταν στις βαθιές γούρνες των ποταμών. Εκεί όπου το νερό άλλαζε χρώμα, από το ανοιχτό πράσινο γινόταν βαθυγάλαζο ή τιρκουάζ, ξέραμε πως άρχιζαν τα βαθιά. Ήταν τα δικά μας φυσικά κολυμβητήρια, σμιλεμένα όχι από ανθρώπινα χέρια αλλά από τον χρόνο και το αδιάκοπο πέρασμα του νερού.

Βουτούσαμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Οι φωνές, τα γέλια και οι πιτσιλιές ανακατεύονταν με το κελάηδημα των πουλιών και το θρόισμα των πλατανιών. Σκαρώναμε ατέλειωτα παιχνίδια, βουτιές, κυνηγητά και διαγωνισμούς αντοχής. Δεν υπήρχαν σωσίβια, ούτε οργανωμένες παραλίες, ούτε επιτηρητές. Υπήρχε μόνο η παιδική τόλμη, εκείνη η αθωότητα που σε κάνει να πιστεύεις πως τίποτε κακό δεν μπορεί να σε αγγίξει.

Κι όμως, οι μεγάλοι είχαν τους λόγους τους να φοβούνται. Δεν ήταν μόνο ο κίνδυνος του πνιγμού που τους κρατούσε άγρυπνους κάθε φορά που δεν μας έβρισκαν στις αυλές. Ήταν και τα νερόφιδα, οι σιωπηλοί κάτοικοι των ποταμών, που βλέπαμε ξαφνικά να γλιστρούν πάνω στην επιφάνεια του νερού. Τότε η γενναιότητα εξαφανιζόταν μέσα σε μια στιγμή. Οι γενναίοι κολυμβητές γίνονταν αστραπιαία δρομείς προς την όχθη, μέσα σε κραυγές, γέλια και πανικό. Σήμερα γνωρίζουμε πως τα περισσότερα ήταν ακίνδυνα. Εκείνα όμως τα καλοκαίρια έμοιαζαν στα μάτια μας με δράκους των νερών, που υπερασπίζονταν τον τόπο τους από την εισβολή μιας θορυβώδους παιδικής στρατιάς.

Όσο περνούν τα χρόνια, αντιλαμβανόμαστε πως εκείνα τα ποτάμια δεν δρόσιζαν μόνο τα κορμιά μας. Δρόσιζαν και τις ψυχές μας. Μας μάθαιναν τη φιλία, τη συντροφικότητα, το θάρρος, αλλά και τον σεβασμό απέναντι στη φύση. Ήταν ένα σχολείο χωρίς δασκάλους, όπου κάθε πέτρα, κάθε πλατάνι και κάθε ρεύμα του νερού έκρυβε κι ένα μάθημα ζωής.

Σήμερα, ίσως τα ποτάμια να κυλούν πιο ήσυχα. Οι παιδικές φωνές έχουν λιγοστέψει και οι όχθες δεν γνωρίζουν πια τις ξυπόλητες επιδρομές μιας δεκάδας παιδιών που αναζητούσαν λίγη δροσιά μέσα στον καυτό θεσσαλικό κάμπο. Όμως, για όσους ζήσαμε εκείνες τις εποχές, κάθε φορά που ακούμε το νερό να κυλά, είναι σαν να μας καλεί ξανά. Όχι για να κολυμπήσουμε, αλλά για να βουτήξουμε στις πιο καθαρές και πολύτιμες αναμνήσεις της ζωής μας.

Γιατί τελικά δεν νοσταλγούμε μόνο τα ποτάμια. Νοσταλγούμε τα παιδιά που ήμασταν τότε, εκείνα που πίστευαν πως ο κόσμος ήταν τόσο μεγάλος όσο η παρέα τους και τόσο όμορφος όσο μια καλοκαιρινή βουτιά στα δροσερά νερά του Ανάποδου και της Σαλαμπριάς.

 

Η Γεωργία Καμινάρη άνοιξε τα φτερά της στη γνώση – Μια ημέρα υπερηφάνειας για την οικογένεια και το Βαλτινό

 

Μια από τις πιο όμορφες και συγκινητικές στιγμές της ζωής μιας οικογένειας αποτελεί η ολοκλήρωση των σπουδών ενός παιδιού και η έναρξη της επαγγελματικής του πορείας. Μια τέτοια ημέρα ήταν η 29η Ιουλίου 2026 για την οικογένεια Καμινάρη, καθώς η Γεωργία Καμινάρη ορκίστηκε δασκάλα, ολοκληρώνοντας με επιτυχία τις σπουδές της στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Τη χαρμόσυνη είδηση γνωστοποίησε ο πατέρας της, Ευάγγελος Καμινάρης, μέσα από μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην οποία έγραψε:

«29 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026. Η ημέρα που μας έκανες για μια φορά ακόμη υπερήφανους. Η ημέρα που ολοκλήρωσες τις σπουδές σου και ορκίστηκες ΔΑΣΚΑΛΑ. Σου ευχόμαστε κάθε ολοκλήρωση στα όνειρά σου και κάθε επιτυχία στην πορεία σου. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑ! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ!»

Λίγες μόνο λέξεις, γεμάτες όμως συγκίνηση, αγάπη και περηφάνια, που αποτυπώνουν τα συναισθήματα κάθε γονιού όταν βλέπει τους κόπους και τις θυσίες των παιδιών του να ανταμείβονται.

Η Γεωργία έλκει την καταγωγή της από το Βαλτινό, καθώς είναι κόρη της Ντίνας Κολοβελώνη, και η επιτυχία της αποτελεί ιδιαίτερη χαρά και για τους συγγενείς και τους φίλους της στον τόπο καταγωγής της.

Στην τελετή ορκωμοσίας, που πραγματοποιήθηκε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, βρέθηκαν οι γονείς της, Ευάγγελος και Ντίνα, οι οποίοι καμάρωσαν με εμφανή συγκίνηση και δικαιολογημένη υπερηφάνεια την κόρη τους να παραλαμβάνει το πτυχίο της, επισφραγίζοντας μια σημαντική πορεία γνώσης, προσπάθειας και επιμονής.

Μετά την ολοκλήρωση της τελετής, η οικογένεια απαθανάτισε τις όμορφες αυτές στιγμές με τις καθιερωμένες αναμνηστικές φωτογραφίες, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη μιας ημέρας που θα τους συνοδεύει για πάντα.

Η «Εφημερίδα Βαλτινού» εκφράζει τα θερμότερα συγχαρητήριά της στη Γεωργία Καμινάρη για τη λαμπρή αυτή επιτυχία και εύχεται η πορεία της να είναι φωτεινή, δημιουργική και γεμάτη προσφορά. Να μεταδώσει στους μαθητές της όχι μόνο τη γνώση, αλλά και την αγάπη για τη μάθηση, τις αξίες της ζωής και την πίστη ότι τα όνειρα πραγματοποιούνται όταν συνοδεύονται από μόχθο, υπομονή και ψυχή.

Γιατί κάθε νέος δάσκαλος που ξεκινά το ταξίδι του δεν κρατά στα χέρια του μόνο ένα πτυχίο. Κρατά το κλειδί που μπορεί να ανοίξει τους ορίζοντες των παιδιών και να φωτίσει το μέλλον μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Φωτιά σε χορτολιβαδική έκταση στη Φωτάδα Τρικάλων – Άμεση κινητοποίηση της Πυροσβεστικής

 

Ανησυχία προκάλεσε στην τοπική κοινωνία της Φωτάδας η πυρκαγιά που εκδηλώθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης σε χορτολιβαδική έκταση της περιοχής. Η εμφάνιση των πρώτων καπνών κινητοποίησε κατοίκους και αρμόδιες υπηρεσίες, καθώς η θερινή περίοδος και η ξηρή βλάστηση δημιουργούν αυξημένο κίνδυνο γρήγορης εξάπλωσης μιας φωτιάς.

Η επέμβαση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας ήταν άμεση. Στο σημείο έφτασαν τέσσερα πυροσβεστικά οχήματα με πυροσβέστες, οι οποίοι ανέλαβαν το δύσκολο έργο της κατάσβεσης, επιχειρώντας να περιορίσουν το πύρινο μέτωπο και να προστατεύσουν την ευρύτερη περιοχή.

Η φωτιά, αν και εκδηλώθηκε σε έκταση με χορτολιβαδική βλάστηση, προκάλεσε εύλογη ανησυχία στους κατοίκους της Φωτάδας, καθώς κάθε πυρκαγιά στην ύπαιθρο ξυπνά μνήμες από δύσκολες καταστάσεις του παρελθόντος και δημιουργεί φόβο για πιθανή επέκταση προς καλλιέργειες, περιουσίες ή κατοικημένες περιοχές.

Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, δεν υπήρξε απειλή για κατοικίες ή τον οικισμό, ενώ οι δυνάμεις της Πυροσβεστικής παρέμειναν στην περιοχή σε επιφυλακή μέχρι την πλήρη κατάσβεση της φωτιάς και την αποτροπή τυχόν αναζωπυρώσεων.

Το περιστατικό αποτελεί ακόμη μία υπενθύμιση της ανάγκης για αυξημένη προσοχή τους καλοκαιρινούς μήνες. Η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και της αγροτικής γης απαιτεί εγρήγορση, υπευθυνότητα και άμεση ενημέρωση των αρμόδιων αρχών σε κάθε περίπτωση που παρατηρείται κίνδυνος πυρκαγιάς.

Η έγκαιρη ανταπόκριση της Πυροσβεστικής απέδειξε για ακόμη μία φορά τη σημασία της άμεσης επέμβασης, αλλά και τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζουν οι δυνάμεις πυρόσβεσης στην προστασία των χωριών και της υπαίθρου του τόπου μας.

ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗ

 

«Στα κρυφά φεύγω με όλα τα κλοπιμαία του νου μου», λέει ο Ελύτης και μου το θυμίζει το αναρριχητικό φυτό που σκαρφαλώνει στον κάθετο τοίχο και κάπου στα μισά της προσπάθειας κολλάει προδομένο από το λειψό κουράγιο του. Μου θυμίζει τον εαυτό μου: καθοδηγούμενος από έναν άρπαγα νου, που, όπως λέει ο ποιητής, κλέβει ό,τι ωφελιμιστικό συναντήσει στον δρόμο του, ό,τι ωραίο και καθοριστικό, αλλά το ξαφνικό εμπόδιο ενός πάσης φύσεως τοίχου μου εμποδίζει την ανάβαση. Εκεί, τότε, αρχίζω τη μεγάλη προσπάθεια της υπέρβασης του φραγμού. Σε πολλούς τοίχους θέλησα να αναρριχηθώ στη ζωή μου, αλλά στους περισσότερους έφτανα μόνο μέχρι τη μέση τους κι εκεί έμενα μαρμαρωμένος, αφήνοντας την κόμη μου λυτή να μακραίνει και να κυματίζει στον άνεμο. Μια ψευδαίσθηση ελευθερίας μεν, αλλά και προοδευτικής καθόδου. Κι εδώ, τώρα, στον απόκρημνο αυτόν τοίχο μπροστά μου, δεν είναι φυτό αυτό που έμπηξε τα νύχια του στην πέτρα για να κρατηθεί, αλλά ο εαυτός μου ‒ να τος, τον βλέπω συνεχώς‒ που μάχεται με το ατελέσφορο. Ήδη νικημένος.

Του Ηλία Κεφάλα

Πέντε χαμόγελα που νίκησαν τον χρόνο

 

Υπάρχουν φωτογραφίες που δεν απαθανατίζουν απλώς πρόσωπα. Αιχμαλωτίζουν μια ολόκληρη εποχή. Γίνονται μικρά παράθυρα σε έναν κόσμο που έφυγε, αλλά εξακολουθεί να αναπνέει μέσα από το ασπρόμαυρο φως τους.

Έτσι και αυτή η φωτογραφία της δεκαετίας του 1960, με τη συντροφιά των πέντε όμορφων κοριτσιών από το Βαλτινό. Πέντε νέες γυναίκες, στην αυγή της ζωής τους, στέκονται πλάι πλάι με εκείνη τη φυσική αρχοντιά που δεν γεννιέται από την πολυτέλεια, αλλά από την απλότητα και την αξιοπρέπεια. Με δυσκολία αναγνωρίζουμε, από δεξιά, την Αθανασία, μία άγνωστη κοπέλα, την Ευαγγελία, τη Στεργιανή και την Χαρίκλεια. Κάθε όνομα κουβαλά μια προσωπική ιστορία, μια οικογένεια, ένα μέλλον που τότε μόλις άνοιγε μπροστά τους.

Η φροντισμένη κόμμωση μαρτυρεί τη σημασία που έδιναν οι νέες της εποχής στην εμφάνισή τους. Τα κομψά φορέματα, οι ζακέτες, τα λευκά παπούτσια, ακόμη και οι τρεις ομπρέλες που κρατούν «για παν ενδεχόμενο», φανερώνουν μια γενιά που ήξερε να προνοεί, αλλά και να χαίρεται τις μικρές εξόδους, τους περιπάτους και τις συντροφιές. Δεν υπήρχε επίδειξη, υπήρχε φροντίδα. Δεν υπήρχε πολυτέλεια, υπήρχε καλαισθησία.

Όμως τίποτε από αυτά δεν κυριαρχεί όσο η ίδια η νιότη. Εκείνη η ανεπιτήδευτη φρεσκάδα που φωτίζει τα πρόσωπα πριν ακόμη αρχίσει η ζωή να χαράζει πάνω τους τις εμπειρίες της. Τα βλέμματά τους κοιτούν τον φωτογραφικό φακό, αλλά χωρίς να το γνωρίζουν κοιτούν και εμάς, εξήντα περίπου χρόνια αργότερα. Είναι σαν να μας υπενθυμίζουν ότι κάθε γενιά υπήρξε κάποτε νέα, γεμάτη όνειρα, προσδοκίες και αθόρυβες ελπίδες.

Πόσα άραγε να ακολούθησαν μετά από εκείνη τη στιγμή; Γάμοι, παιδιά, εγγόνια, χαρές, λύπες, αποχωρισμοί. Η ζωή κύλησε, ο χρόνος έκανε τον κύκλο του, και ίσως κάποιες από αυτές να μην βρίσκονται πια ανάμεσά μας. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη φωτογραφία παραμένουν για πάντα νέες. Ο χρόνος, που όλα τα μεταμορφώνει, στάθηκε ανίσχυρος απέναντι στον φακό εκείνης της στιγμής.

Αυτό είναι το μεγάλο θαύμα της παλιάς φωτογραφίας. Δεν παγώνει μόνο την εικόνα, διασώζει το άρωμα μιας εποχής. Διαφυλάσσει τις μικρές λεπτομέρειες που διαφορετικά θα χάνονταν στη λήθη: το χτένισμα, το χαμόγελο, το κράτημα της ομπρέλας, τον τρόπο που η μία ακουμπά τρυφερά το χέρι της στον ώμο της άλλης. Λεπτομέρειες που μιλούν για τη φιλία, τη συντροφικότητα και την αθωότητα μιας γενιάς.

Κάθε φορά που κοιτάζουμε τέτοιες εικόνες, δεν βλέπουμε μόνο ανθρώπους. Βλέπουμε το ίδιο το Βαλτινό μιας άλλης εποχής, το χωριό των χωμάτινων δρόμων, των αυλών, των περιπάτων και των ανθρώπινων σχέσεων που χτίζονταν πρόσωπο με πρόσωπο. Και συνειδητοποιούμε ότι η μεγαλύτερη ομορφιά της φωτογραφίας δεν βρίσκεται μόνο στα πρόσωπα των πέντε κοριτσιών, αλλά στο γεγονός ότι εξακολουθούν, έπειτα από τόσες δεκαετίες, να μας χαρίζουν την παρουσία τους, σαν μια ήσυχη υπενθύμιση πως η νιότη περνά, όμως η μνήμη έχει τον δικό της τρόπο να νικά τον χρόνο.

 

Όταν οι αρετές υπερβαίνουν το δίκιο

 

Υπάρχουν περιστατικά τόσο απλά, τόσο καθημερινά, που αν τα παρατηρήσει κανείς βιαστικά, τα προσπερνά χωρίς δεύτερη σκέψη. Κι όμως, μέσα σε αυτά κρύβονται μερικές φορές τα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής. Δεν συμβαίνουν σε αίθουσες διδασκαλίας ούτε στις σελίδες των φιλοσοφικών συγγραμμάτων. Συμβαίνουν σε ένα συνοικιακό καφέ, ένα νωθρό καλοκαιριάτικο μεσημέρι, ανάμεσα σε έναν καφέ, μια παρέα φίλων και ένα ποδήλατο που έτυχε να βρεθεί στη λάθος θέση.

Καθόμασταν με τον Στέφανο και τον Βαγγέλη στον προαύλιο χώρο ενός μικρού καφέ των Τρικάλων. Η συζήτηση περιπλανιόταν, όπως συνηθίζουν να κάνουν οι καλές συζητήσεις, από την επικαιρότητα στην πολιτική και από τα μικρά καθημερινά προβλήματα στα μεγάλα φιλοσοφικά ερωτήματα. Ανάμεσα στο καφέ και στα τραπέζια μας περνούσε ο δρόμος της γειτονιάς, ένας δρόμος που εκείνη τη στιγμή έμελλε να γίνει η σκηνή ενός μικρού αλλά διδακτικού επεισοδίου.

Το ποδήλατο του Βαγγέλη ήταν ακουμπισμένο στο πεζούλι του πεζοδρομίου. Ένας οδηγός, επιχειρώντας να βγει με όπισθεν από τη θέση στάθμευσης, δεν το αντιλήφθηκε. Το παρέσυρε, το έριξε στο έδαφος και σταμάτησε αμέσως τρομαγμένος. Η πρώτη του κίνηση ήταν να κατέβει από το αυτοκίνητο για να δει τι συνέβη. Η πρώτη κίνηση του Βαγγέλη ήταν να σηκώσει το ποδήλατό του.

Πριν ακόμη ο οδηγός προλάβει να απολογηθεί ή να ρωτήσει αν προκάλεσε ζημιά, ο Βαγγέλης τον πρόλαβε με μια φράση που δύσκολα συναντά κανείς στις μέρες μας:

«Δεν πειράζει, δεν έγινε τίποτα σπουδαίο. Μην αγχώνεστε. Ζημιά που διορθώνεται δεν αξίζει τον κόπο να αγχωνόμαστε.»

Ο άνθρωπος ανακουφίστηκε, ζήτησε συγγνώμη, εξήγησε πως δεν είδε το ποδήλατο και αποχώρησε. Ο Βαγγέλης επέστρεψε στην παρέα μας σαν να μην είχε συμβεί τίποτε.

Τον συγχαρήκαμε αυθόρμητα για την ψυχραιμία και την ευγένειά του. Όχι επειδή απλώς απέφυγε έναν καβγά, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή επέλεξε κάτι πολύ πιο δύσκολο από το να υπερασπιστεί το δίκιο του: επέλεξε να υπερασπιστεί τον άνθρωπο απέναντί του.

Σκέφτηκα τότε πόσο παράξενη είναι η έννοια του δικαίου. Το δίκιο αποτελεί θεμέλιο της κοινωνίας, χωρίς αυτό δεν υπάρχει ούτε ισονομία ούτε εμπιστοσύνη. Όμως υπάρχει μια λεπτή παγίδα. Όταν η υπεράσπιση του δικαίου μετατρέπεται σε αυτοσκοπό, κινδυνεύει να γίνει μορφή εγωισμού. Δεν αναζητούμε πλέον την αποκατάσταση μιας αδικίας, αλλά την επιβεβαίωση του εαυτού μας. Θέλουμε να αποδείξουμε ότι έχουμε δίκιο, ακόμη κι αν αυτό κοστίσει την ηρεμία, τη σχέση ή την αξιοπρέπεια των ανθρώπων.

Ίσως γι' αυτό η αρχαία τραγωδία παραμένει διαχρονική. Στην Αντιγόνη δεν συγκρούεται το δίκιο με το άδικο. Συγκρούονται δύο διαφορετικά δίκαια. Η Αντιγόνη υπερασπίζεται τον άγραφο ηθικό νόμο και ο Κρέοντας τον νόμο της πολιτείας. Και οι δύο πιστεύουν ακλόνητα ότι έχουν δίκιο. Το αποτέλεσμα δεν είναι η δικαίωση αλλά η τραγωδία.

Αυτό συμβαίνει συχνά και στην καθημερινή ζωή. Πόσες φιλίες διαλύονται επειδή κανείς δεν θέλει να κάνει πίσω. Πόσες οικογένειες χωρίζονται από κληρονομιές, πόσοι γείτονες γίνονται εχθροί για λίγα εκατοστά γης, πόσοι οδηγοί ανταλλάσσουν ύβρεις για ένα στιγμιαίο λάθος. Ο καθένας κρατά σφιχτά το δίκιο του, αλλά όλοι χάνουν κάτι πολύ μεγαλύτερο: την ανθρωπιά τους.

Οι αρετές, αντίθετα, λειτουργούν διαφορετικά. Η μεγαλοψυχία, η επιείκεια, η συγχώρεση και η κατανόηση δεν καταργούν το δίκαιο, το εξευγενίζουν. Δεν σημαίνουν ότι αποδεχόμαστε την αδικία ούτε ότι αδιαφορούμε για την ευθύνη. Σημαίνουν ότι πριν από το δικαίωμά μας βλέπουμε τον άνθρωπο. Αναγνωρίζουμε ότι το λάθος είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης και ότι πολλές συγκρούσεις αξίζει περισσότερο να λυθούν παρά να κερδηθούν.

Ο Βαγγέλης εκείνο το μεσημέρι δεν αρνήθηκε το δικαίωμά του. Επέλεξε απλώς να μη γίνει αιχμάλωτός του. Κατάλαβε ότι ο οδηγός δεν ενήργησε από κακή πρόθεση, αλλά από απροσεξία. Η συγγνώμη ήταν ειλικρινής και η ζημιά μικρή. Αντί να διεκδικήσει μέχρι τέλους την αποκατάσταση της βλάβης, προτίμησε να αποκαταστήσει την ψυχική ηρεμία ενός ανθρώπου που είχε ήδη καταλάβει το λάθος του. Κι αυτή ήταν ίσως η μεγαλύτερη αποζημίωση.

Οι κοινωνίες δεν γίνονται καλύτερες μόνο με περισσότερους νόμους ούτε με περισσότερες διεκδικήσεις. Γίνονται καλύτερες όταν οι άνθρωποι καλλιεργούν χαρακτήρα. Όταν, εκεί όπου ο νόμος σταματά, αρχίζει η αρετή. Ο νόμος μπορεί να επιβάλλει την τάξη, αλλά μόνο η αρετή μπορεί να γεννήσει εμπιστοσύνη. Ο νόμος μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη, αλλά μόνο η μεγαλοψυχία μπορεί να δημιουργήσει συμφιλίωση.

Ίσως, λοιπόν, το πραγματικό ερώτημα της ζωής να μην είναι πάντα «ποιος έχει δίκιο;», αλλά «ποιος υπηρετεί περισσότερο το καλό;». Γιατί υπάρχουν στιγμές όπου η δικαίωση του εγώ είναι πολύ μικρότερη από τη νίκη της ψυχής.

Και αν οι άνθρωποι, αντί να υψώνουν ως πρώτη σημαία το προσωπικό τους δίκιο, ύψωναν τις αρετές της κατανόησης, της επιείκειας και της μεγαλοψυχίας, τότε ο κόσμος μας ίσως να μην ήταν απλώς δικαιότερος. Θα ήταν βαθύτερα ανθρώπινος.

 

Δημήτρης Τσιγάρας

Όταν γκρεμίζονται τα σπίτια της μνήμης

 

Περνούσα χθες το πρωί, λίγο μετά τις οκτώ. Η πόλη ξυπνούσε, μα σε εκείνη τη γωνιά της Ασκληπιού με την Αριστοτέλους κάτι έσβηνε οριστικά. Τα εκσκαπτικά μηχανήματα είχαν ήδη αρχίσει το έργο τους. Με τις σιδερένιες δαγκάνες τους ξήλωναν το παλιό γωνιακό σπίτι, εκεί όπου για δεκαετίες χτυπούσε η καρδιά ενός παραδοσιακού μπακάλικου. Ενός χώρου που δεν πουλούσε μόνο τρόφιμα, αλλά μοίραζε κουβέντες, χαμόγελα, εμπιστοσύνη και ανθρώπινη ζεστασιά.

Στάθηκα απέναντι, χωρίς να μπορώ να συνεχίσω τον δρόμο μου. Ύψωσα το κινητό και τράβηξα μια φωτογραφία, περισσότερο για να συγκρατήσω τη στιγμή παρά για να την αποτυπώσω. Γιατί εκείνη την ώρα δεν γκρεμιζόταν απλώς ένα κτίριο. Ένιωθα σαν να ξερίζωναν κάτι βαθιά από τα σωθικά μου, σαν να αφαιρούσαν βίαια ένα πολύτιμο κομμάτι από τον προσωπικό και πατρικό μου θησαυρό.

Ένας εργάτης κρατούσε ένα λάστιχο και κατέβρεχε αδιάκοπα τον χώρο, προσπαθώντας να συγκρατήσει τη σκόνη. Μα εκείνη η σκόνη δεν έμοιαζε με χώμα. Έμοιαζε με αίμα. Ήταν η σάρκα μιας άλλης εποχής που διαλυόταν στον αέρα, η ύλη που είχε ποτιστεί από χιλιάδες μικρές ιστορίες ανθρώπων και τώρα επέστρεφε στη γη.

Τα παλιά σπίτια δεν είναι απλώς πέτρες, τούβλα και ξύλα. Είναι οι σιωπηλοί μάρτυρες της ζωής μιας πόλης. Κρατούν μέσα στους τοίχους τους τις φωνές των παιδιών, τα γέλια των νοικοκυρών, τις αγωνίες των εμπόρων, τα βλέμματα των περαστικών, τις μυρωδιές από τα σακιά με τα όσπρια, τα τυριά, τις ελιές και τα μπαχαρικά. Κουβαλούν έναν χρόνο που δεν καταγράφεται στα επίσημα αρχεία, αλλά ζει μόνο στη μνήμη όσων τον έζησαν.

Η πρόοδος είναι αναπόφευκτη. Οι πόλεις αλλάζουν, ανανεώνονται, χτίζουν το αύριο πάνω στα θεμέλια του χθες. Όμως κάθε φορά που χάνεται ένα τέτοιο κτίσμα, δεν χάνεται μόνο ένα κομμάτι αρχιτεκτονικής. Χάνεται ένα σημείο αναφοράς, ένας κρίκος της συλλογικής μνήμης, ένα μικρό καταφύγιο της ψυχής.

Δεν άργησε. Ξαναπέρασα το μεσημέρι, δεν υπήρχε ίχνος από το σπίτι. Μέσα σε λίγες ώρες, όσα άντεξαν δεκαετίες έγιναν μπάζα. Οι τοίχοι που αντιστάθηκαν σε χειμώνες, σε πολέμους, σε σεισμούς και στις αλλαγές των καιρών, υποχώρησαν μπροστά στη δύναμη του σιδήρου. Και μαζί τους σωριάστηκαν εικόνες, πρόσωπα και αναμνήσεις που δεν θα ξαναχτιστούν ποτέ.

Ίσως τελικά οι πόλεις να μη φθείρονται όταν γκρεμίζονται τα σπίτια τους. Φθείρονται όταν οι άνθρωποί τους παύουν να θυμούνται τι υπήρχε πριν από αυτά. Γιατί τα κτίρια αντικαθίστανται. Οι αναμνήσεις όμως όχι. Αυτές, όταν γίνουν μπάζα, δεν ανακυκλώνονται. Μένουν μόνο ως ένας αδιόρατος κόμπος στην καρδιά κάθε ανθρώπου που στάθηκε κάποτε απέναντί τους και ένιωσε πως αποχαιρετούσε ένα κομμάτι της δικής του ζωής.

Εκδίδεται από τον Φ.Ι.ΛΟ.Σ. Η Ιστορία του ΚΤΕΛ Τρικάλων, του Νίκου Χελιδώνη

 

Ένα ακόμη πολύ σημαντικό βιβλίο έχει ετοιμάσει ο Φ.Ι.ΛΟ.Σ. και σύντομα θα σταλεί στο τυπογραφείο προς εκτύπωση. Πρόκειται για την «Ιστορία του ΚΤΕΛ Τρικάλων» με υπότιτλο: «Συμβολή στην Ιστορία των επιβατικών συγκοινωνιών», που εκτείνεται σε 680 σελίδες και διαιρείται σε τρία Μέρη: Α. «Η Νομοθεσία για τις Υπεραστικές Συγκοινωνίες» (σελ. 19-170), Β. «Η Υπεραστική Συγκοινωνία στον Νομό Τρικάλων και η Ιστορία του ΚΤΕΛ Τρικάλων» (σελ. 171-364) και Γ. «Λεύκωμα Φωτογραφιών» (σελ. 365-676).

Όλη την εξέλιξη των επιβατικών συγκοινωνιών με αυτοκίνητα στην Ελλάδα από το 1900 έως σήμερα, με τεκμηριωμένα στοιχεία και πλούσιο φωτογραφικό υλικό, παρουσιάζεται στο εν λόγω βιβλίο που θα είναι μοναδικό για όλη την Ελλάδα. Ο συγγραφέας του, ο Νίκος Χελιδώνης, εργασθείς ο ίδιος στο ΚΤΕΛ Τρικάλων, ως εισπράκτορας και ελεγκτής, άνθρωπος με μεράκι και διάθεση για έρευνα, επί δεκαετίες επιδόθηκε σε συστηματική συλλογή όλων των σχετικών νομοθετημάτων και υπουργικών αποφάσεων αρχίζοντας από το 1900, χρονιά κατά την οποία έγινε η πρώτη νομοθετική ρύθμιση για τις συγκοινωνίες στην Ελλάδα. Ιδιαίτερη θέση και σημασία σ’ αυτά τα νομοθετήματα έχει ο Νόμος 2119 της 9ης Μαΐου 1952 «Περί των διά των λεωφορείων αυτοκινήτων συγκοινωνιών», με βάση τον οποίο ιδρύθηκαν τα ΚΤΕΛ (= Κοινά Ταμεία Εισπράξεων Λεωφορείων Αυτοκινήτων).

Ο συγγραφέας κ. Νίκος Χελιδώνης

Το κύριο και μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου περιλαμβάνει την Ιστορία της υπεραστικής συγκοινωνίας στον Νομό Τρικάλων και ιδίως αυτής του ΚΤΕΛ Τρικάλων, από την ίδρυσή του το 1952 έως σήμερα. Ο Νικ. Χελιδώνης ερεύνησε τις εφημερίδες των Τρικάλων, επισκέφθηκε τις μεγάλες βιβλιοθήκες των Αθηνών, αναζήτησε πληροφορίες και φωτογραφίες από παλιούς αυτοκινητιστές, έτρεξε, κοπίασε, ξοδεύτηκε. Εκτός των άλλων, καταγράφονται και άλλα σημαντικά γεγονότα που σχετίζονται με τις συγκοινωνίες, όπως οι κατασκευές αυτοκινητοδρόμων που έγιναν προπολεμικά από εργατικά χέρια με σκαπάνη.

Όλο το υλικό της έρευνάς του ο Νίκος Χελιδώνης το κατέταξε σχολαστικά σε δύο μεγάλα και ογκώδη ντοσιέ, τα οποία περέδωσε στον κ. Θεόδωρο Νημά για επιμέλεια και έκδοση από τον Φ.Ι.ΛΟ.Σ. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. εκτίμησε την μεγάλη αξία του και την συμβολή που θα έχει στην μελέτη των επιβατικών συγκοινωνιών αλλά και στην ανάδειξη άλλης μιας πτυχής της Τοπικής Ιστορίας των Τρικάλων και της γύρω περιοχής και ομοφώνως αποδέχτηκε την ανάθεση αυτή. Χρειάστηκαν περίπου δύο χρόνια για την μεταγραφή και την επιμέλεια του κειμένου από τον πρόεδρο του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. κ. Θεόδ. Νημά, το σκανάρισμα των εικόνων από τον πρ. γεν. γραμματέα του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. κ. Αθαν. Παπαβασιλείου και τον νυν γεν. γραμματέα κ. Δημ. Τσιγάρα, ο οποίος, εκτός από το σκανάρισμα, προέβη και στην κατάταξη και σελιδοποίηση των εικόνων.

Σ’ αυτή την προσπάθεια σημαντική είναι η συμβολή της Διοικήσεως του ΚΤΕΛ Τρικάλων, η οποία από την αρχή αποφάσισε να στηρίξει οικονομικώς την εν λόγω έκδοση, διότι διαφορετικά αυτή θα ήταν αδύνατη. Υπήρξε συνεχής συνεργασία με τον πρ. πρόεδρο του ΚΤΕΛ κ. Αθαν. Πεσλή.

Το βιβλίο εμπλουτίζεται με πάνω από 700 φωτογραφίες που καλύπτουν το διάστημα από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 έως σήμερα. Το προλογίζουν το Διοικητικό Συμβούλιο του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. και ο Πρόεδρος του ΚΤΕΛ Τρικάλων κ. Σωτήριος Βησσαράκος, ο οποίος, μεταξύ άλλων, σημειώνει: «Στις σελίδες του ανά χείρας βιβλίου οι παλαιότεροι θα αναπολήσουν τα παιδικά τους βιώματα, σε όχι και πολύ μακρινές εποχές, όταν τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία, ειδικότερα, έκαναν την εμφάνισή τους ακόμα και σε απομακρυσμένα χωριά διασχίζοντας επικίνδυνους χωματόδρομους και ρέματα για να τους μεταφέρουν με άνεση και πιο σύντομα στην πόλη. Η πληθώρα των φωτογραφιών που παρατίθεται στο Τρίτο Μέρος του βιβλίου μαρτυρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι οδηγοί των λεωφορείων, οι οποίοι ακόμα και με χιόνια εκτελούσαν τακτικά τα δρομολόγια προς όλα τα χωριά, πεδινά και ορεινά, για να μεταφέρουν τους κατοίκους τους στους τόπους προορισμού τους, καθώς και τους μαθητές στα γυμνάσια των Τρικάλων και της Καλαμπάκας, τότε που τα σχολεία δεν έκλιναν με το παραμικρό χιόνι. Το ηρωικό προσωπικό, οδηγοί και εισπράκτορες, του ΚΤΕΛ Τρικάλων με τα διαφόρων τύπων αυτοκίνητά τους έχουν σημαντική θέση στο παρόν βιβλίο και τους αποδίδεται η οφειλόμενη τιμή. Αλλά και οι πρωτοπόροι ιδιοκτήτες των επιβατικών αυτοκινήτων, οι οποίοι συνέβαλαν στην ανάπτυξη της επιβατικής συγκοινωνίας, έχουν την ανάλογη θέση και τιμή»...

...Κλείνοντας, νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω πρώτα τον συγγραφέα του βιβλίου κ. Νίκο Χελιδώνη, ο οποίος μέσα από τις σελίδες καταγράφει και αναδεικνύει την Ιστορία του ΚΤΕΛ Τρικάλων, και μετά το Διοικητικό Συμβούλιο του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. Τρικάλων, το οποίο ανέλαβε το επίπονο και χρονοβόρο έργο να επιμεληθεί το πλούσιο υλικό του συγγραφέα και να μας δώσει αυτό το εξαιρετικό βιβλίο, το οποίο τιμά, εκτός από το ΚΤΕΛ , και την πόλη και την περιοχή Τρικάλων.

ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΒΗΣΣΑΡΑΚΟΣ

Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΚΤΕΛ Τρικάλων

Από το σύρμα και τις χάντρες… γεννιούνται δέντρα γεμάτα όνειρα Η ξεχωριστή καλλιτεχνική διαδρομή του συγχωριανού μας Κώστα Τσιγάρα

 

Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν στα πιο απλά υλικά τη δυνατότητα να δημιουργήσουν κάτι ξεχωριστό. Εκεί όπου οι περισσότεροι αντικρίζουν λίγο σύρμα και μερικές χάντρες, ο συγχωριανός μας Κώστας Τσιγάρας του Ανδρέα, διακρίνει έναν κορμό, κλαδιά, φύλλα και, τελικά, ένα μικρό έργο τέχνης που μοιάζει να ζωντανεύει μέσα στα χέρια του.

Τα τελευταία χρόνια ο Κώστας αφιερώνει τον ελεύθερο χρόνο του στην κατασκευή των περίφημων «Δέντρων της Τύχης» ή «Δέντρων του Πλούτου», των γνωστών διεθνώς Money Trees ή Fortune Trees. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη μορφή κινέζικης χειροτεχνίας, που συνδυάζει τη δεξιοτεχνία με τον συμβολισμό και την αισθητική.

Στην κινεζική παράδοση και στη φιλοσοφία του Feng Shui, τα δέντρα αυτά θεωρούνται σύμβολα ευημερίας, αφθονίας, καλής τύχης και θετικής ενέργειας. Για τον λόγο αυτό κοσμούν σπίτια και επαγγελματικούς χώρους σε ολόκληρο τον κόσμο, αποτελώντας όχι μόνο διακοσμητικά αντικείμενα αλλά και συμβολικά δώρα με ιδιαίτερη σημασία.

Η κατασκευή τους κάθε άλλο παρά εύκολη είναι. Με στριμμένο χάλκινο ή ορειχάλκινο σύρμα διαμορφώνεται ο κορμός και τα πολυάριθμα κλαδιά, ενώ τα φύλλα δημιουργούνται από ημιπολύτιμους λίθους –όπως νεφρίτη, αμέθυστο και χαλαζία– ή από πολύχρωμες γυάλινες χάντρες που λαμπυρίζουν σαν μικροί κρύσταλλοι. Κάθε δημιουργία απαιτεί δεκάδες ώρες προσεκτικής εργασίας, υπομονή, ακρίβεια και καλλιτεχνική ευαισθησία.

Ο Κώστας Τσιγάρας ξεκίνησε αυτή τη δημιουργική διαδρομή διστακτικά, με τις πρώτες δοκιμές να αποτελούν περισσότερο μια προσωπική πρόκληση παρά μια οργανωμένη ενασχόληση. Όμως το μεράκι, η επιμονή και η αγάπη του για τη λεπτομέρεια τον οδήγησαν γρήγορα στην εξέλιξη. Έργο με έργο, οι τεχνικές του βελτιώνονταν, οι συνθέσεις γίνονταν ολοένα πιο σύνθετες και οι δημιουργίες του αποκτούσαν τη δική τους ξεχωριστή ταυτότητα.

Σήμερα διαθέτει μια πλούσια συλλογή από εντυπωσιακά χειροποίητα «Δέντρα της Τύχης», που κερδίζουν τον θαυμασμό όσων τα αντικρίζουν. Η αρμονία των χρωμάτων, η φυσικότητα των σχημάτων και η εξαιρετική φροντίδα της κάθε λεπτομέρειας αποκαλύπτουν έναν δημιουργό που δεν περιορίζεται στην τεχνική αρτιότητα, αλλά επιδιώκει να μεταδώσει συναίσθημα και αισθητική μέσα από κάθε έργο του.

Οι δημιουργίες του διατίθενται ήδη προς πώληση, ενώ ο ίδιος σχεδιάζει το επόμενο βήμα της πορείας του: τη συμμετοχή σε εκθέσεις χειροτεχνίας και εικαστικών δημιουργιών, όπου θα έχει την ευκαιρία να παρουσιάσει τη δουλειά του σε ένα ευρύτερο κοινό. Είναι μια εξέλιξη που αξίζει να στηριχθεί, καθώς αναδεικνύει ότι η δημιουργικότητα μπορεί να ανθίσει παντού, όταν συνοδεύεται από έμπνευση, υπομονή και αγάπη για το ωραίο.

Σε μια εποχή όπου η μαζική παραγωγή κυριαρχεί, τα χειροποίητα έργα αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη αξία. Κάθε «Δέντρο της Τύχης» του Κώστα Τσιγάρα είναι μοναδικό, γιατί κουβαλά μέσα του όχι μόνο σύρμα και χάντρες, αλλά αμέτρητες ώρες προσωπικής δημιουργίας, φαντασίας και μεράκι.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη «τύχη» που κρύβουν τα δέντρα του: ότι μας υπενθυμίζουν πως η αληθινή αξία γεννιέται πάντοτε από τα ανθρώπινα χέρια, όταν αυτά δημιουργούν με ψυχή.

Το καλοκαιρινό δώρο της βροχής

 

Ο Ιούλιος μάς είχε συνηθίσει στις καυτές του ανάσες. Για πολλές ημέρες ο ήλιος κυριαρχούσε αμείλικτος, η ζέστη γινόταν ολοένα και πιο έντονη και η φύση, όπως και οι άνθρωποι, περίμεναν με λαχτάρα μια ανάσα δροσιάς. Κανείς όμως δεν περίμενε πως το απόγευμα της Παρασκευής ο καιρός θα άλλαζε τόσο ξαφνικά και τόσο θεαματικά.

Μέσα σε λίγη ώρα ο ουρανός σκοτείνιασε, τα σύννεφα σκέπασαν τον τόπο και η δυνατή καλοκαιρινή βροχή άρχισε να ποτίζει τη διψασμένη γη. Η θερμοκρασία υποχώρησε αισθητά, ο καυτός αέρας έδωσε τη θέση του σε ένα δροσερό αεράκι και το σκηνικό στο Βαλτινό απέκτησε μια απρόσμενα φθινοπωρινή όψη. Οι δρόμοι γυάλισαν από το νερό, τα δέντρα αναστέναξαν λες από ανακούφιση και το χαρακτηριστικό άρωμα του βρεγμένου χώματος γέμισε την ατμόσφαιρα.

Ήταν ένα αναπάντεχο καλοκαιριάτικο δώρο. Η φύση έδειχνε να αναζωογονείται από τις πρώτες σταγόνες της βροχής, ενώ οι άνθρωποι βγήκαν στα μπαλκόνια και στις αυλές για να απολαύσουν τη δροσιά που τόσο είχαν στερηθεί τις προηγούμενες ημέρες του καύσωνα. Το χαμόγελο επέστρεψε στα πρόσωπα, καθώς η αποπνικτική ζέστη έδωσε τη θέση της σε μια αίσθηση γαλήνης και ανακούφισης.

Τέτοιες ξαφνικές μεταβολές του καιρού υπενθυμίζουν πως η φύση διατηρεί πάντοτε τον δικό της ρυθμό και τη δική της δύναμη. Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού μπορεί, έστω και για λίγες ώρες, να χαρίσει εικόνες και συναισθήματα που θυμίζουν φθινόπωρο, προσφέροντας μια πολύτιμη ανάπαυλα πριν ο ήλιος του Ιουλίου επανέλθει και πάλι στο γνώριμο καλοκαιρινό του πρόσωπο.

Απεβίωσε η Σωτηρία Ψύχου

 

Απεβίωσε η συν/χος νοσηλεύτρια Σωτηρία Ψύχου την Παρασκευή 24 Ιουλίου 2026, σε ηλικία 87 ετών. Η Σωτηρία, το γένος Θεόδ. Τσίκα, γεννήθηκε το 1939 στα Τρίκαλα. Παντρεύτηκε με τον Χρήστο Ψύχο και απόχτησαν ένα παιδί, τον Στέφανο.

Η εξόδιος Ακολουθία θα γίνει το Σάββατο 25 Ιουλίου 2026 και ώρα 14:00 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να συνοδεύσουν την εκφορά της.

Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού στις 25/7/2026 και ώρα 13:30 μ.μ.

Ο καφές θα δοθεί στο καφενείο «Βότσιος».

Η αγάπη ενός πατέρα, η επιτυχία μιας κόρης

 

Πολλές φορές, λίγες μόνο λέξεις αρκούν για να χωρέσουν μέσα τους μια ολόκληρη ζωή. Χρόνια προσπαθειών, αγωνίας, προσμονής και αμέτρητων θυσιών συμπυκνώνονται σε μια ανάρτηση που ξεχειλίζει από συγκίνηση και πατρική αγάπη.

Ο συγχωριανός μας Σάκης Γεωργίου, με αφορμή την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, εξέφρασε δημόσια την περηφάνια του για την κόρη του Αρετή, η οποία πέτυχε την εισαγωγή της στο Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Με λόγια απλά, αλλά γεμάτα συναίσθημα, έγραψε:

«Τώρα θα έχω και εγώ τη δική μου Ψυχολόγο! Συγχαρητήρια καμάρι μου! Καλές σπουδές και όμορφα φοιτητικά χρόνια! Ο μπαμπούλης θα είναι εδώ να σε στηρίζει σε κάθε κίνηση σου. Σ’ αγαπώ πολύ!»

Πίσω από αυτή τη χαριτωμένη αναφορά στη «δική του Ψυχολόγο» κρύβεται η μεγάλη χαρά ενός πατέρα που βλέπει τους κόπους της οικογένειας να δικαιώνονται. Είναι η στιγμή που κάθε γονιός ονειρεύεται: να βλέπει το παιδί του να ανοίγει τα φτερά του και να κάνει το πρώτο μεγάλο βήμα προς το μέλλον.

Η επιτυχία της Αρετής αποτελεί καρπό της προσωπικής της προσπάθειας, της επιμονής και της αφοσίωσής της στον στόχο της. Ταυτόχρονα, είναι και μια δικαίωση για τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της, την ενθάρρυναν και την στήριξαν σε όλη αυτή τη δύσκολη διαδρομή των Πανελλαδικών Εξετάσεων.

Το Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων ανοίγει μπροστά της έναν όμορφο και δημιουργικό δρόμο γνώσης και προσφοράς προς τον άνθρωπο. Ευχόμαστε η νέα αυτή πορεία να είναι γεμάτη εμπειρίες, επιτυχίες, φιλίες και όμορφες φοιτητικές αναμνήσεις, που θα τη συνοδεύουν σε όλη της τη ζωή.

Θερμά συγχαρητήρια στην Αρετή για τη σημαντική αυτή επιτυχία, αλλά και στους γονείς της, Σάκη και την οικογένειά του, που σήμερα δικαιολογημένα αισθάνονται υπερήφανοι. Ευχόμαστε ολόψυχα καλές σπουδές, υγεία, δύναμη και κάθε επιτυχία στη νέα αυτή δημιουργική σελίδα της ζωής της. Οι επιτυχίες των παιδιών του τόπου μας αποτελούν χαρά για ολόκληρη την τοπική μας κοινωνία και μας γεμίζουν αισιοδοξία για το μέλλον.

«Εγώ είμαι πρόεδρος, ρε!»

 

Πριν από πολλά χρόνια, στα γήπεδα των χωριών δεν παιζόταν μόνο ποδόσφαιρο. Παίζονταν χαρακτήρες, ιδιοσυγκρασίες, πειράγματα και αυθόρμητες ατάκες που έμελλαν να γίνουν μικροί θρύλοι. Και το παράξενο είναι πως αυτές οι ιστορίες δεν χάνονται. Αντίθετα, επιβιώνουν περισσότερο κι από τα αποτελέσματα των αγώνων. Κανείς δεν θυμάται εύκολα ποιος κέρδισε εκείνο το ματς, όλοι όμως θυμούνται το γέλιο.

Έτσι έγινε και στο πρόσφατο μνημόσυνο. Ανάμεσα στη συγκίνηση, στα κεράσματα και στις ήρεμες κουβέντες, κάποιος θυμήθηκε ένα περιστατικό με τον Κώστα. Έναν ποδοσφαιριστή προικισμένο, δυνατό, ψυχωμένο, που όταν έμπαινε στο γήπεδο έπαιζε με όλο του το είναι. Μόνο που το πάθος του, καμιά φορά, έβγαινε από τα όρια. Διαμαρτυρίες, φωνές προς τον διαιτητή, λίγες… παραδοσιακές βρισιές προς τους αντιπάλους, όλα μέσα στο «πακέτο» του αγωνιστικού του χαρακτήρα.

Σε έναν δύσκολο αγώνα, όπου τα αίματα είχαν ανάψει, ο Κώστας είχε βαλθεί να τα βάλει με όλους. Με τους αντιπάλους, με τον διαιτητή, ίσως και με την τύχη του. Από τον πάγκο ο πρόεδρος της ομάδας, που λεγόταν κι αυτός Κώστας και ήταν μάλιστα θείος του, δεν άντεξε άλλο.

— «Κώστα, πάψε! Σταμάτα… γιατί βρίζεις;»

Ο ποδοσφαιριστής γύρισε προς τον πάγκο με εκείνη τη σιγουριά που μόνο οι αυθεντικοί άνθρωποι διαθέτουν και απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη:

— «Ά ρε, άσε μας… Εσύ γιατί βρίζεις;»

Και τότε ήρθε η ιστορική απάντηση του προέδρου:

— «Εγώ είμαι πρόεδρος, ρε!»

Δεν χρειάστηκε τίποτε άλλο. Η κερκίδα λύγισε από τα γέλια. Για λίγα λεπτά κανείς δεν ενδιαφερόταν για το σκορ, τα φάουλ ή το αποτέλεσμα. Η πιο δυνατή φάση του αγώνα δεν έγινε μέσα στην περιοχή, αλλά στον… διάλογο του πάγκου.

Χρόνια αργότερα, η ίδια ατάκα έκανε ξανά τη δουλειά της. Στο μνημόσυνο, εκεί όπου η μνήμη συναντά τη νοσταλγία, κάποιος την αφηγήθηκε και η συντροφιά ξέσπασε στα γέλια. Γιατί τελικά οι άνθρωποι δεν μένουν στη μνήμη μας μόνο για τις σοβαρές στιγμές τους. Μένουν και για εκείνες τις αυθόρμητες κουβέντες που αποκτούν τη δύναμη να νικούν τον χρόνο.

Αυτές οι αυθόρμητες ατάκες είναι η άυλη κληρονομιά των χωριών μας. Περνούν από παρέα σε παρέα και, πολλές φορές, διατηρούν τη μνήμη των ανθρώπων πιο ζωντανή από οποιοδήποτε επίσημο ιστορικό γεγονός.

Αυτές οι μικρές, πολύτιμες ιστορίες είναι οι ψηφίδες που συνθέτουν τη συλλογική μνήμη του τόπου μας

Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς πως στα χωριά μας οι καλύτερες ιστορίες δεν γράφτηκαν ποτέ σε βιβλία ούτε καταγράφηκαν σε πρακτικά αγώνων. Ζουν από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά, αποδεικνύοντας ότι το γέλιο είναι ίσως η πιο τρυφερή μορφή μνήμης. Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι να διηγούνται τέτοιες ιστορίες, εκείνοι που πρωταγωνίστησαν σε αυτές δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Παραμένουν στις παρέες, στις αναμνήσεις και στα χαμόγελά μας, κερδίζοντας τον πιο όμορφο αγώνα: τον αγώνα απέναντι στη λήθη.

Καλοκαιρινές Αποδράσεις και Ανάσες Δροσιάς

 

Το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά και οι υψηλές θερμοκρασίες οδηγούν τους κατοίκους του Βαλτινού σε αναζήτηση δροσερών καταφυγίων. Με τις αποσκευές τους γεμάτες διάθεση για χαλάρωση, οι συγχωριανοί μας ταξιδεύουν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, επιλέγοντας πανέμορφα μέρη για να αντιμετωπίσουν τον καύσωνα και να γεμίσουν τις μπαταρίες τους.

Στην πρώτη φωτογραφία, η Δώρα απολαμβάνει τη γαλήνη του Ιονίου. Καθισμένη σε μια από τις μαγευτικές και παγκοσμίως φημισμένες παραλίες της Λευκάδας, αγναντεύει το απέραντο γαλάζιο, εκεί όπου η θάλασσα σμίγει στον ορίζοντα με τον καθαρό ουρανό, προσφέροντας μια εικόνα απόλυτης ηρεμίας.

Λίγο πιο νότια, ο φωτογραφικός φακός εντόπισε τον Θανάση σε ένα τοπίο ιδιαίτερσου φυσικού κάλλους. Ο Θανάσης επέλεξε τις ξακουστές εκβολές του Αχέροντα, έναν τόπο όπου η ιστορία συναντά την άγρια φύση, και απολαμβάνει τις μοναδικές ομορφιές και την αναζωογονητική αύρα του ποταμού.

Στη βόρεια Ελλάδα, μια άλλη παρέα Βαλτινιωτών αναζητά τη δική της διέξοδο από τη ζέστη. Ο Παναγιώτης μαζί με τη σύζυγό του Φλορεντίνα και τον αδερφό του, τον Νίκο, βρίσκονται στη συμπρωτεύουσα. Η οικογένεια απολαμβάνει στιγμές χαλάρωσης και αναζητά στιγμές δροσιάς στον Θερμαϊκό κόλπο της Θεσσαλονίκης, συνδυάζοντας την αστική ομορφιά με τη θαλασσινή αύρα.

Όπου κι αν βρίσκεται ο καθένας, οι άνθρωποι του χωριού μας αποδεικνύουν ότι ξέρουν να βρίσκουν τους καλύτερους τρόπους και τα πιο όμορφα ελληνικά θέρετρα για να νικήσουν το καλοκαιρινό λιοπύρι. Καλές διακοπές σε όλους!

Γάμος με χαρά και ευχές στο ξωκκλήσι της Παναγίας Βαλτινού

 

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα χαράς, συγκίνησης και αισιοδοξίας τελέστηκε την Κυριακή 19 Ιουλίου 2026 ο γάμος της συγχωριανής μας Αγαθής Χασιώτη, κόρης του Ευαγγέλου Χασιώτη, με τον Κωνσταντίνο Τσαντίλα από την Πηγή.

Το όμορφο ξωκκλήσι της Παναγίας Βαλτινού, μέσα στο γαλήνιο φυσικό του περιβάλλον, αποτέλεσε το ιδανικό σκηνικό για τη σημαντικότερη ίσως στιγμή της ζωής του νέου ζευγαριού. Το μυστήριο πραγματοποιήθηκε παρουσία συγγενών, φίλων και πολλών προσκεκλημένων, οι οποίοι μοιράστηκαν τη χαρά των νεονύμφων και τους συνόδευσαν με τις πιο εγκάρδιες ευχές τους για έναν κοινό βίο γεμάτο αγάπη, υγεία και ευτυχία.

Κουμπάρος του ζευγαριού ήταν ο Κώστας Ρήγας και νονά η Γεωργία Καρατάσου, οι οποίοι στάθηκαν δίπλα στους νεόνυμφους σε αυτή τη μοναδική ημέρα, επισφραγίζοντας με την παρουσία τους έναν ισχυρό δεσμό φιλίας και εμπιστοσύνης.

Μετά την τέλεση του μυστηρίου ακολούθησε γιορτή σε ιδιαίτερα ευχάριστο κλίμα, όπου οι νεόνυμφοι, οι γονείς τους, οι συγγενείς και όλοι οι καλεσμένοι διασκέδασαν, χόρεψαν και γιόρτασαν με κέφι το ευτυχές γεγονός, δημιουργώντας όμορφες αναμνήσεις που θα τους συνοδεύουν για πάντα.

Ευχόμαστε ολόψυχα στην Αγαθή και τον Κωνσταντίνο να έχουν μια ζωή γεμάτη αγάπη, αμοιβαία εκτίμηση, υγεία, οικογενειακή ευτυχία και κάθε καλό στον νέο δρόμο που ανοίγεται μπροστά τους.