ΑΠΟΓΕΥΜΑ

 

Στο βουνό λευκές γάζες. Συνάθροιση νεφών και προμηνύματα φθινοπωρινών βροχών. Η πεδιάδα εκτείνεται σιωπηλή και κατηφής. Κανένας δεν διέρχεται το πλατύ τοπίο με τις ξεφτισμένες πρασινάδες. Κανένας εκτός από μένα. Και δεν βρίσκω δέντρο για ν’ ακουμπήσω, ούτε μια σκέψη προκοπής που να μπορώ να την πιάσω κι ύστερα να την πλάσω με τις απρόβλεπτες προεκτάσεις της. Συνεχίζω την οδοιπορία, ευελπιστώντας στις φαντασιακές μεταμορφώσεις των λέξεων, που επωάζονται μέσα μου. Έξω εικόνες που υπάρχουν και εικόνες που δεν υπάρχουν. Πλάσματα και εκτοπλάσματα. Αυτό το πνιγηρό απόγευμα με ωθεί σε ελεύθερες ερμηνείες των φυτών και των πτηνών, των αναλαμπών και των αποχρώσεων. Οβιδιακές καταστάσεις. Και τότε έρχεται η αχνισμένη σκέψη του μόνου μας καταφυγίου με όλο το έμψυχο και άψυχο περιεχόμενό του. Είναι το σπίτι, που στέλνει από μακριά την αύρα του, που γλυκαίνει την όλη βιοτική κατάσταση και αναπτερώνει κάθε ηθικό. Το σπίτι μας είναι ο κατεξοχήν εμπράγματος έρωτας. Ας γυρίζουμε πάντα εκεί που μας περιμένουν. Στροφή.

Του Ηλία Κεφάλα