Τσικνοπέμπτη στο «Στέκι της Γεύσης» στο Βαλτινό

 

Η τσικνοπέμπτη είναι μια από τις πιο αγαπημένες και αναγνωρίσιμες ημέρες της Αποκριάς, η οποία γιορτάζεται την Πέμπτη της εβδομάδας, πριν από την Καθαρά Δευτέρα, στην έναρξη της τελικής φάσης των αποκριάτικων εορτασμών. Η λέξη «τσίκνα» αναφέρεται στη χαρακτηριστική μυρωδιά του ψημένου κρέατος που πλημμυρίζει τον αέρα αυτή την ημέρα, ενώ η λέξη «πέμπτη» δηλώνει την ημέρα της εβδομάδας.

Η τσικνοπέμπτη λοιπόν, αποτελεί μια ημέρα, αφιερωμένη στη διασκέδαση, το φαγητό, το αστείρευτο γλέντι, τη χαρά και τον εορτασμό της παράδοσης. Στη διάρκεια αυτής της ημέρας οι Έλληνες παραδοσιακά ψήνουν κρέας σε ψησταριές, μπάρμπεκιου ή κάρβουνα, και συνήθως γιορτάζουν σε σπίτια, ταβέρνες ή σε εξωτερικούς χώρους με φίλους και συγγενείς.

Η ταβέρνα «Το στέκι της γεύσης» στο Βαλτινό, την Τσικνοπέμπτη 20 -2-2025, σας προσκαλεί και σας υπόσχεται μια αξέχαστη βραδιά, και σας περιμένει, να τσικνίσετε παρέα με σούβλες, ψητά της ώρας και πολύ κέφι με ζωντανή μουσική. Και καθώς η Τσικνοπέμπτη είναι μια ημέρα γιορτής, ανεμελιάς, της παρέας, της απόλαυσης φαγητού, της μουσικής και του χορού, την βραδιά θα πλαισιώσει ο τραγουδιστής Βαγγέλης Γεωργίου και η ορχήστρα του.

Ως εκ τούτου, η μυρωδιά του ψητού κρέατος, η καλή παρέα, η μουσική και ο χορός, μαζί με το κατάλληλο περιβάλλον δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα που προδιαθέτει για μία αξέχαστη γιορτή.

Ένα αφιέρωμα που «ακτινογραφεί» τα Τρίκαλα

 

Μεγάλο ενδιαφέρον προκάλεσε στην πόλη των Τρικάλων – και γενικότερα στον νομό – το Κυριακάτικο ένθετο της Καθημερινής, 16-2-2025, το οποίο ήταν αφιερωμένο στη δυναμική και πλούσια σε ιστορία πόλη των Τρικάλων.

Το ένθετο αποτελεί τον ενδέκατο συλλεκτικό τόμο της πρωτότυπης εκδοτικής σειράς της Καθημερινής, φωτίζοντας την ψυχή των Τρικάλων μέσα από 260 σελίδες γεμάτες τέχνη, πολιτισμό, φύση, λαογραφία, καινοτομία και γεύσεις.

Το αφιέρωμα απαντά σε ερωτήματα που κάνουν τα Τρίκαλα μοναδικά στην Ελλάδα:
-Πώς το ποτάμι της πόλης αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του αστικού ιστού;
-Γιατί αντιπροσωπεία από το Τόκιο επισκέφθηκε τα Τρίκαλα πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες;
-Πώς η πόλη ανέπτυξε ισχυρή λαϊκή και ρεμπέτικη παράδοση, γεννώντας θρύλους όπως ο Τσιτσάνης, ο Καλδάρας, ο Βίρβος, ο Μητροπάνος;
-Γιατί τα Τρίκαλα βγάζουν τόσα αστέρια στα μαθηματικά;
-Τι σχεδιάζεται για να γίνει η πόλη ακόμα πιο «έξυπνη» και «πράσινη» στο μέλλον;

Αξίζει να επισημανθεί πως, το αφιέρωμα ολοκληρώνει την ακτινογραφία των Τρικάλων, με ένα ποίημα του ποιητή Ηλία Κεφάλα, αντί επιλόγου.

Τοπική σημαίνουσα

Τα Τρίκαλα ψελλίζουν τ’ όνομα τους

Θέλοντας να προτάξουν το «τι» της έκπληξης

Αλλά μπερδεύεται το «ρω» ανάμεσα

Σαν σπόρι φθινοπωρινού ροδιού

Και η ερώτηση γίνεται τρίλια

Έτσι κελαηδάει κανείς που απευθύνει

Ρωτήματα στον εαυτό του

Γιατί δεν υπάρχει απάντηση

Στη σκοτεινιά του μέσα κόσμου

Στο βάθος της περισυλλογής

Όσα «καλά» κι αν παραμένουν

Σαν παρακαταθήκη στους νευρώνες

Δεσμευμένα έστω από ανίσχυρα αριθμητικά

Δεν φτάνουν να θερίσεις το παρόν

«Τρι» ψιθυρίζει η τρίλια

Ένα ναυαγισμένο τρία

Μισό στο χάος μισό στο εύδοξο χαμένο

Κι η πόλη εκπέμπει αποσιωπητικά

Κι η πόλη αδειάζει άναυδη τις μέσα τσέπες

Ομίχλες φύλλα κίτρινα φαιά νερά

Άνεμοι σύριζα στη γη

Κυδώνια εύχυμα στην ευωδιά

Του αφανισμένου χρόνου

 

Ηλίας Κεφάλας (1951)

Τα μνήστρα της αβύσσου

(Γαβριηλίδης 2013)

Η φαρμακοποιός του χωριού μας

 

Η φαρμακοποιός του χωριού μας, κα. Ευαγγελία Κουφοχρήστου – Πατσιά,  είναι ένας από τους πιο σεβαστούς ανθρώπους στο Βαλτινό. Η φαρμακευτική της γωνιά είναι γεμάτη με ράφια που περιέχουν θεραπείες για κάθε μικρή ή μεγάλη ανάγκη, αλλά το πιο πολύτιμο «φάρμακο» που προσφέρει δεν είναι πάντα σε χάπι η αλοιφή. Είναι η φροντίδα και η προσοχή της για τον καθένα που μπαίνει στο φαρμακείο της.

Με τη γλυκιά της προσωπικότητα, η φαρμακοποιός είναι πάντοτε πρόθυμη να ακούσει τις ανησυχίες των κατοίκων και να τους δώσει τις καλύτερες συμβουλές, όχι μόνο για την υγεία τους, αλλά και για τη ζωή τους γενικότερα. Κάθε φορά που κάποιος ζητάει κάτι, εκείνη θα αναλύσει τα συμπτώματα με υπομονή και θα προτείνει τη λύση που ταιριάζει καλύτερα, πάντα με υπευθυνότητα και ειλικρίνεια. Στον πάγκο του φαρμακείου δεν υπάρχουν μόνο φάρμακα, αλλά και ένα χαμόγελο που καθησυχάζει και υποστηρίζει τους πελάτες της.

Η Ευαγγελία Κουφοχρήστου –Πατσιά σπούδασε φαρμακευτική στην Μπολόνια της Ιταλίας και επέστρεψε στον γενέθλιο τόπο της το Βαλτινό και άνοιξε το φαρμακείο εδώ και πολλά χρόνια. Συγκεκριμένα το 1985 άνοιξε το πρώτο φαρμακείο της σε ενοικιασμένο κατάστημα και στη συνέχεια μεταφέρθηκε και μέχρι σήμερα στεγάζεται σε ιδιόκτητο χώρο, στο κέντρο του Βαλτινού.

Εκτός από τη δουλειά της ως φαρμακοποιός, είναι συχνά και ο άνθρωπος που γνωρίζει τα πάντα για το χωριό. Στο φαρμακείο της περνούν όλοι για να μάθουν νέα, να συζητήσουν και να ανταλλάξουν σκέψεις. Είναι ο «σύμβουλος υγείας» για όλους, αλλά και ένας φίλος που γνωρίζει τις ιστορίες, τους φόβους και τις χαρές των ανθρώπων γύρω της.

Αυτή η ιδιαίτερη σχέση που έχει αναπτύξει με τους χωριανούς της την κάνει κάτι πολύ περισσότερο από επαγγελματία. Είναι ένα βασικό μέλος της κοινότητας που με τις γνώσεις, τη σοφία της και την ήρεμη παρουσία της, προσφέρει αξία στην καθημερινότητα των ανθρώπων γύρω της, κάνοντάς τους να αισθάνονται ασφαλείς και υποστηριγμένοι σε κάθε περίσταση.

Επίσκεψη του ΕΕΕΕΚ Τρικάλων στο ΓΕΛ Βαλτινού

 

Την Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου το ΕΕΕΕΚ Τρικάλων πραγματοποίησε επίσκεψη στο ΓΕΛ Βαλτινού. Η ομάδα αποτελούνταν από 8 μαθητές, 4 συνοδούς καθηγητές και τον Διευθυντή κ. Μπάνο Δημήτριο.

Ο κος Μπάνος παρουσίασε στους μαθητές τις επαγγελματικές ευκαιρίες στο πλαίσιο της ειδικής αγωγής και δέχθηκε πολλές ερωτήσεις πάνω σε αυτό το θέμα. Ακολούθησε εργαστήριο με αμαξίδιο ώστε να αντιληφθούν οι μαθητές πώς βιώνει ένα άτομο με ειδικές ανάγκες την καθημερινότητα του και τις δυσκολίες.

Στο τέλος μοιράστηκαν εδέσματα και χυμοί στα παιδιά με πρωτοβουλία του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων που ήταν παρών.

Ο Αναπληρωτής Διευθυντής του ΓΕΛ Βαλτινού, Γεώργιος Καραθανάσης, επεσήμανε τα εξής:

«Οφείλουμε να αναδείξουμε την καταπληκτική παρουσία και παρουσίαση από τους εκπαιδευτικούς και τα παιδιά του Ειδικού σχολείου που παρέδωσαν μαθήματα ζωής και ενσυναίσθησης για τα άτομα με ιδιαιτερότητες. Τέλος οφείλουμε να δώσουμε συγχαρητήρια και στα παιδιά του σχολείου μας για την στάση και την συμμετοχή τους».

Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού. «Εορτασμός Παγκόσμιας Ημέρας Ασφαλούς πλοήγησης στο Διαδίκτυο»

Στο πλαίσιο εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Ασφαλούς Πλοήγησης στο Διαδίκτυο (2025), η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Ελληνικής Αστυνομίας και το Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού μέσω του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου, συνδιοργάνωσαν διαδικτυακή ενημέρωση προς μαθητές/μαθήτριες με αντικείμενο την ασφαλή πλοήγηση των παιδιών στο διαδίκτυο και με ειδικότερη θεματολογία:

• Την πρόληψη και την αντιμετώπιση των κινδύνων που σχετίζονται με τις νέες τεχνολογίες
• Τις παγίδες που ελλοχεύουν στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης
• Τον διαδικτυακό σεξουαλικό εξαναγκασμό και εκβιασμό
• Το φαινόμενο του διαδικτυακού εκφοβισμού
• Τα διαδικτυακά παιχνίδια και τον εθισμό σε αυτά.

Οι μαθητές/τριες των Ε΄ και ΣΤ΄ τάξεων συνδέθηκαν και παρακολούθησαν τη διαδικτυακή ενημέρωση την Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου και ώρες 10:00 – 11:30. 

Η ενημερωτική εκδήλωση βρίσκεται αναρτημένη και στο YouTube κανάλι της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Ελληνικής Αστυνομίας προσφέροντας τη δυνατότητα παρακολούθησης σε κάθε ενδιαφερόμενο.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΟΥΝ ΤΑ ΝΕΡΑ

 

Χειμώνας και τα νερά μεταναστεύουν προς άγνωστη κατεύθυνση. Ενώ ο ποταμός είναι χαραγμένος από χρόνια και ξέρει κάθε στροφή και κάθε κλωθογύρισμα της κοίτης του, εν τούτοις τα νερά του δεν ξέρουν τίποτε και πάνε με σπουδή εκεί που τα οδηγεί η κατηφοριά. Η αρχαία μνήμη μιλάει μέσα τους για καταρράχτες και λιβάδια, για πεδιάδες και καλαμιώνες καταπράσινους και τέλος για κάτι απέραντο που το λένε θάλασσα, κάτι που όλα τα καταπίνει και τα ομογενοποιεί. Ας πάμε, λένε με αφρισμένους κοχλασμούς, ας τρέξουμε και ας βγούμε μακριά εκεί στα ξέφωτα της μοίρας. 

Του Ηλία Κεφάλα

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η κοπή της πίτας του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού

 

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 15-2-2025, η εκδήλωση κοπή της πίτας του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού, στη ταβέρνα το «Στέκι της γεύσης».

Οι χωριανοί, τα μέλη, και οι φίλοι του Συλλόγου, συγκεντρώθηκαν και μέσα σε ένα ζεστό και φιλόξενο περιβάλλον, όπου κυριάρχησε η χαρά και ο ενθουσιασμός, οι ευχές και τα γέλια, χάρηκαν και απόλαυσαν μια αξέχαστη βραδιά. Η βραδιά εξελίχθηκε μέσα σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα γεμάτη ζεστασιά και φιλικότητα, που όλοι απόλαυσαν το φαγητό τις συζητήσεις και τις ευχάριστες στιγμές με τους αγαπημένους τους. Στη συνέχεια η εκδήλωση συνδυάστηκε με πολύ κέφι, μουσική, χορό και διασκέδαση, όπου όλοι οι παραβρισκόμενοι το ευχαριστήθηκαν και το απόλαυσαν με την καρδιά τους.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους, ο πρώην Υπουργός Ανάπτυξης κ. Κώστας Σκρέκας η Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Τρικάλων κα. Χρύσα Ντιντή, ο Περιφερειακός Σύμβουλος Σάκης Ξάφος, η Δημοτική Σύμβουλος Τρικκαίων Βούλα Βότσιου – Μακρή, η πρώην Βουλευτής Παναγιώτα Δριτσέλη και ο Πρόεδρος Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού Βάιος Τσιγάρας.

Η πρόεδρος του Συλλόγου κα. Ρίκα Βότσιου – Πλεξίδα στην ομιλία της ανέφερε τα εξής:

«Αγαπητά μέλη και φίλοι του Συλλόγου.

Σήμερα είναι μια ιδιαίτερη μέρα για όλους εμάς, καθώς συγκεντρωνόμαστε για να γιορτάσουμε την παραδοσιακή κοπή της πίτας μας. Μια εκδήλωση που όχι μόνο σηματοδοτεί την αρχή του νέου χρόνου, αλλά μας δίνει την ευκαιρία να ενισχύσουμε τη σχέση μας ως κοινότητα, να μοιραστούμε ευχές και να δημιουργήσουμε νέες αναμνήσεις.

Η κοπή της πίτας είναι μία όμορφη παράδοση που μας ενώνει και μας θυμίζει τη σημασία της αλληλεγγύης και της συνεργασίας. Κάθε χρόνο αυτή η γιορτή είναι για μας μια ευκαιρία να αναλογιστούμε όλα όσα έχουμε πετύχει, αλλά και να οραματιστούμε τα όσα μπορούμε να επιτύχουμε μαζί στο μέλλον. Οι στιγμές που μοιραζόμαστε, οι συζητήσεις, τα γέλια και οι ευχές, είναι αυτές που ενδυναμώνουν το πνεύμα του συλλόγου μας και μας κινητοποιούν για τις νέες προκλήσεις που έρχονται.

Ας αφιερώσουμε αυτή την ημέρα για να αναγνωρίσουμε την αξία του να βρισκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο, να υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον και να εργαζόμαστε όλοι μαζί για τη συνεχιζόμενη πρόοδο του συλλόγου μας.

Το νέο έτος είναι γεμάτο ευκαιρίες και προοπτικές και είμαι βέβαιη πως, με τη συνεργασία και την αφοσίωση μας θα καταφέρουμε να πετύχουμε ακόμα περισσότερα.

Εύχομαι σε όλους υγεία, ευτυχία και επιτυχίες για το νέο έτος. Ας είναι γεμάτο όμορφες στιγμές, πρόοδο και, φυσικά, νέες επιτυχίες για το σύλλογό μας

Χρόνια πολλά σε όλους μας και καλή χρονιά!»

Για να δείτε το βίντεο πατήστε εδώ.

Και εδώ.

Η απόλαυση της κακοκαιρίας

 

Για βαρυχειμωνιά διαρκείας στη χώρα μας κάνουν λόγο οι μετεωρολογικές προβλέψεις, οι οποίες επικαλούνται τα τελευταία δεδομένα από το ευρωπαϊκό μοντέλο πρόγνωσης καιρού. Όμως δεν χρειάζεται στεναχώρια. Η κακοκαιρία μπορεί να φέρει μία αίσθηση αναστάτωσης έξω, αλλά μέσα στο ζεστό σπίτι αποκτά μια άλλη διάσταση: αυτή της απόλαυσης και της ηρεμίας. Όταν οι άνεμοι σφυρίζουν και η βροχή πέφτει δυνατά έξω, το σπίτι προσφέρει ένα καταφύγιο ασφαλείας και ζεστασιάς. Η αίσθηση της προστασίας που παρέχει ο χώρος μας, ενώ η φύση ξεσπά γύρω μας, είναι αξεπέραστη.

Η πυρά της φωτιάς στο τζάκι ή η ζεστασιά από την κεντρική θέρμανση κάνει το χώρο να μοιάζει ακόμα πιο φιλόξενος. Ο ήχος της βροχής που χτυπάει τα παράθυρα δημιουργεί μια ατμόσφαιρα γαλήνης, που σε συνδυασμό με την άνεση του ζεστού σπιτιού, προκαλεί μια αίσθηση πλήρους χαλάρωσης.

Αυτή η στιγμή γίνεται ακόμα πιο απολαυστική όταν απολαμβάνουμε ζεστά ροφήματα, όπως καφέ η τσάι, καθισμένοι στον καναπέ, διαβάζοντας ένα βιβλίο ή βλέποντας μια ταινία. Η έντονη κακοκαιρία που επικρατεί έξω αποκτά έναν διαφορετικό χαρακτήρα όταν το σπίτι μας είναι το μέρος της ξεκούρασης και της συντροφιάς.

Ακόμα και αν η κακοκαιρία σημαίνει ότι οι εξωτερικές δραστηριότητες μειώνονται, η αίσθηση της απόλαυσης του σπιτιού μπορεί να ενισχύσει τους δεσμούς με τα αγαπημένα μας πρόσωπα, καθώς περνάμε περισσότερο χρόνο μαζί, απολαμβάνοντας τη ζεστασιά και την ηρεμία της στιγμής. Οι κακές καιρικές συνθήκες προσφέρουν την ευκαιρία να επανασυνδεθούμε με τον εαυτό μας και με τους άλλους, μέσα από απλές, αλλά τόσο ικανοποιητικές στιγμές.

Καλή Κυριακή!

Η αξέχαστη Ελληνίδα ηθοποιός Ειρήνη Παππά

 

«Διδάχτηκα την ασέβεια από τον πατέρα μου. Με έμαθε πως υπάρχει μόνο μία αριστοκρατία, του πνεύματος. Δεν υπάρχουν κύριοι και επίσημοι, αλλά άνθρωποι. Μ’ έμαθε ότι ο σεβασμός με υποτιμάει, ενώ η αγάπη με εξυψώνει. Με έμαθε πως μια και μόνο αριστοκρατία υπάρχει. Η αριστοκρατία του πνεύματος». Είχε πει η αξέχαστη ελληνίδα ηθοποιός Ειρήνη Παππά.

Παιδικές αναμνήσεις από το χωριό

 

Οι παιδικές αναμνήσεις από το χωριό είναι γεμάτες με εικόνες φυσικής ομορφιάς, απλότητας και ζεστασιάς. Όταν σκεφτόμαστε πως περνούσαμε τα καλοκαίρια στο χωριό μας το Βαλτινό, οι εικόνες έρχονται γεμάτες ήχους, χρώματα και μυρωδιές που φαίνεται σαν να μην ξεθωριάζουν ποτέ. Το χωριό ήταν ένας τόπος μαγείας, γεμάτος ανακαλύψεις και ατέλειωτες ώρες παιχνιδιού με τους φίλους και τα ξαδέλφια.

Η πρώτη εικόνα που έρχεται στο μυαλό είναι η απέραντη φύση του χωριού. Οι αμέτρητες ώρες παιχνιδιού στις αλάνες, στους δρόμους στα λιβάδια στους αγρούς. Η μυρωδιά του χώματος, το γρασίδι, τα λουλούδια, το τραγούδι των πουλιών, οι ήχοι από τα οικόσιτα ζώα και το θρόισμα των φύλλων από τα δέντρα αποτελούσαν το μαγικό σκηνικό για ατελείωτα παιχνίδια και περιπέτειες.

Τα παιχνίδια του χωριού ήταν απλά, αλλά τόσο γεμάτα χαρά και ανεμελιά! Παιδιά κάθε ηλικίας έτρεχαν ξυπόλητα, στις αυλές, στους δρόμους και στα λιβάδια, παίζοντας κρυφτό, κυνηγητό, τα μήλα, ή το γνωστό «σκοινάκι». Για τα αγόρια, το κυνήγι και το ψάρεμα στα ποτάμια ήταν οι αγαπημένοι τους  προορισμοί για το καλοκαίρι καθώς πήγαιναν για ψάρεμα ή για μπάνιο, ενώ τα κορίτσια μάζευαν λουλούδια ή έπαιζαν με τις κούκλες τους φτιάχνοντας μικρές φάρμες ή σπίτια στην αυλή.

Η αυλή του σπιτιού ήταν ένας άλλος κόσμος γεμάτος από τις φωνές των γονιών που μαγείρευαν ή έκαναν δουλειές, και από τις ιστορίες των παππούδων και γιαγιάδων. Οι μεγάλες αυλές, με τις σκαμνιές, τις καρυδιές και τις κερασιές, τα γεωργικά εργαλεία αραδιασμένα εδώ κι εκεί, έδιναν στα παιδιά την αίσθηση ότι ζούσαν σε έναν κόσμο απολύτως φυσικό και αληθινό. Δεν υπήρχαν ούτε περιορισμοί, ούτε φόβοι -οι μικροί μπορούσαν να περνούν ώρες στον κήπο, να μαζεύουν φρούτα ή να βοηθούν στο μάζεμα του καλαμποκιού ή του σταριού.

Και φυσικά κάθε παιδική ανάμνηση από το χωριό συνδέεται με τις γεύσεις των παραδοσιακών φαγητών που έφτιαχναν οι μανάδες και οι γιαγιάδες. Ο ατμός που αναδύονταν από τη σούπα της γιαγιάς, οι τυρόπιτες και οι γαλατόπιτες που μόλις έβγαιναν από το φούρνο, οι φρέσκες ντομάτες, το τυρί, το μέλι από τα μελίσσια του χωριού -όλα αυτά έδιναν μια γεύση της παλιάς καλής ζωής.

Το σημαντικότερο όμως στοιχείο που καθόριζε την παιδική ζωή στο χωριό, ήταν η σύνδεση με την παράδοση και τον τόπο. Οι άνθρωποι στο χωριό ζούσαν πιο αργά, με λιγότερη βιασύνη και περισσότερη ουσία. Η επαφή με την γη και τα ζώα ήταν μια πηγή χαράς και μάθησης, κάτι που δύσκολα μπορούσε να βρει κανείς στην καθημερινότητα της πόλης. Και ενώ οι συνθήκες μπορεί να ήταν πιο δύσκολες, η απλότητα αυτών των στιγμών φάνταζε μαγική στα μάτια ενός παιδιού.

Πόσα πράγματα μπορούμε να μάθουμε από αυτές τις αναμνήσεις του χωριού! Μας διδάσκουν την αξία της απλότητας, της φυσικής ομορφιάς και της αληθινής επικοινωνίας με τους άλλους. Και, καθώς τα χρόνια περνάνε, αυτές οι αναμνήσεις γίνονται ακριβότερες και πιο πολύτιμες, καθώς βλέπουμε ότι στην αμεσότητα του χωριού βρίσκεται η αυθεντικότητα της ζωής.

Αυτές οι παιδικές αναμνήσεις από το χωριό δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Με το πέρασμα των χρόνων, μπορεί να αλλάξουν πολλά, αλλά το συναίσθημα που μας πλημμυρίζει κάθε φορά που θυμόμαστε τα παιδικά μας χρόνια στο χωριό παραμένει ίδιο: μια αίσθηση ζεστασιάς, γαλήνης και αυθεντικότητας, κάτι που όλοι μας προσπαθούμε να βρούμε στην πεζή μας καθημερινότητα, που συχνά είναι γεμάτη ταχύτητα και άγχη.

Η θητεία ενός Στρατονόμου

 

Οι παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες μας μεταφέρουν σε εποχές που δεν έχουμε ζήσει ή μας θυμίζουν στιγμές που έχουν περάσει και που δεν θα επιστρέψουν ποτέ. Κάθε φωτογραφία είναι μια σταγόνα από την ιστορία, μια μαρτυρία του παρελθόντος. Πολλές φορές μέσα από αυτές τις εικόνες, καταλαβαίνουμε τις ιστορίες πίσω από τα πρόσωπα που φαίνονται, ακόμα και αν δεν έχουμε ζήσει εκείνες τις στιγμές.

Τέσσερες φωτογραφίες, ενός φαντάρου, μας μιλούν για το παρελθόν και για αληθινές καταγραφές της ζωής.

Έτος 1962, και ο συγχωριανός μας, Ευάγγελος Κ. Τσιγάρας, υπηρετεί ως φαντάρος την θητεία του στον Ελληνικό στρατό. Μετά τη βασική του εκπαίδευση, και σύμφωνα με τα προσόντα που ταιριάζουν καλύτερα στο έργο της Στρατονομίας, όπως: να διαθέτει ύψος άνω του 1,80, να έχει άριστη όραση, να είναι κάτοχος διπλώματος αυτοκινήτου ή μοτοσυκλέτας, να έχει λευκό ποινικό μητρώο, να είναι απόλυτα υγιής κλπ., επιλέχτηκε και κατατάχθηκε στην Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία.

Ως στρατονόμος είχε κύριο σκοπό τη διασφάλιση της τάξης και της ασφάλειας εντός και εκτός των στρατιωτικών εγκαταστάσεων και των στρατευμένων.

Τα καθήκοντά του περιελάμβαναν διάφορες δραστηριότητες, όπως:

Ήταν υπεύθυνος για την εφαρμογή των στρατιωτικών κανονισμών και των νόμων στους στρατιώτες και το προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων. Πραγματοποιούσε περιπολίες, ελέγχους και επιθεωρήσεις για τη διασφάλιση της πειθαρχίας και της τάξης, στις στρατιωτικές μονάδες και στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Φρόντιζε για την αποτροπή παράνομων ενεργειών και αδικημάτων, που αφορούν το στρατιωτικό προσωπικό. Ήταν υπεύθυνος για την έρευνα και την επιβολή ποινών σε περίπτωση παραβάσεων των στρατιωτικών κανονισμών, όπως η ανυποταξία η παραβίαση στρατιωτικής πειθαρχίας κ.λπ.

Η Στρατονομία γενικότερα αποτελούσε και αποτελεί έναν σημαντικό φορέα της στρατιωτικής πειθαρχίας και ασφάλειας.

Κάθε παλιά, ασπρόμαυρη φωτογραφία λοιπόν, είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά τις αξίες, τις ανθρώπινες σχέσεις και την ιστορία μιας εποχής, και για αυτό παραμένει ανεκτίμητη και σήμερα.

Από το χρονοντούλαπό της ιστορίας

 

Κάποτε, την φωτογραφία που αποτυπώνεται σε καρτ ποστάλ του Νίκου Στουρνάρα της δεκαετίας του ΄50 την είχα χαρακτηρίσει ως «βιτρίνα των Τρικάλων», καθώς επιπλέον ήταν, η πιο διαδεδομένη και γνωστή την εποχή εκείνη της πόλης μας. Τα τρία στην σειρά νεοκλασικά κτίρια της πλατείας Ρήγα Φεραίου δικαιολογούσαν τον χαρακτηρισμό.

Από αριστερά το αρχοντικό της οικογενείας Αβέρωφ που ήταν και το πρώτο που χτίστηκε γύρω στα 1890, στο μέσον το αρχοντικό της οικογενείας Χατζηγάκη και στα δεξιά το κτίριο του ξενοδοχείου «Πανελλήνιον» με τον κινηματογράφο «Ορφέα» τότε στο ισόγειό του.

Δυστυχώς μόνο το τελευταίο κτίριο εξακολουθεί, ανακαινισμένο, να στέκει αλώβητο μέχρι και σήμερα, με το ιστορικό πλέον ξενοδοχείο και τα «Goody’s» στο ισόγειό του όπως βλέπουμε στην δεύτερη πρόσφατη φωτογραφία…

Τα άλλα δύο καλαίσθητα νεοκλασικά κτίρια αντικαταστάθηκαν με άχαρες και μουντές σύγχρονες πολυκατοικίες που συνάδουν μόνο με το χειμερινό κλίμα των ημερών.

Σωτήρης Κύρμπας

Νέο Ρευματολογικό Ιατρείο της κας Ζωής Κ. Τζιωρτζιώτη

 

Με την ολοένα και αυξανόμενη αναγνώριση που γεννά την ανάγκη για ειδική και εξατομικευμένη ιατρική φροντίδα, η έναρξη του νέου Ρευματολογικού ιατρείου, της κας Ζωής Κ. Τζιωρτζιώτη, ανοίγει τις πόρτες του για να παράσχει καινοτόμες υπηρεσίες υγείας σε ασθενείς με ρευματικά νοσήματα.
Σκοπός του νέου ιατρείου είναι να παρέχει διάγνωση, πλήρη ιατρική φροντίδα, θεραπευτική προσέγγιση και μακροχρόνια παρακολούθηση ασθενών με ρευματολογικά νοσήματα.
Μέσα από μια ανθρώπινη και επιστημονική προσέγγιση το ιατρείο επιδιώκει να προσφέρει την κατάλληλη θεραπεία για να αντιμετωπιστούν οι καθημερινές προκλήσεις-απαιτήσεις των ρευματικών παθήσεων.
Στο νέο ιατρείο, οι ασθενείς θα εξετάζονται και θα παρακολουθούνται με τις πλέον σύγχρονες διαγνωστικές μεθόδους (κατευθυντήριες οδηγίες), όπως αυτό συγχρονίζεται από την εξειδικευμένη γνώση και από τα σύγχρονα διαθέσιμα μηχανήματα τα οποία αποσκοπούν και επιτρέπουν την ακριβή διάγνωση και την παρακολούθηση της εξέλιξης της νόσου. Η επιστημονική έρευνα στη Ρευματολογία εξελίσσεται ραγδαία και ανοίγει νέους ορίζοντες στην διάγνωση, πρόοδο και θεραπεία των αυτοάνοσων και φλεγμονωδών νοσημάτων.
Η εξειδικευμένη Ρευματολόγος ιατρός Ζωή Τζιωρτζιώτη ΜD, PhDc, είναι Απόφοιτος Ιατρικής Σχολής Π. Ιωαννίνων / Ειδικευθείσα στο Π.Γ.Ν. Ιωαννίνων, Υπ. Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και Επιστημονικός συνεργάτης της Ρευματολογικής κλινικής Π.Γ.Ν. Ιωαννίνων καθώς και του Ρευματολογικού τμήματος του Γ.Ν.Ι. Χατζηκώστα.
Είναι ειδικός στη χρήση σύγχρονων βιολογικών θεραπειών, ενδοαρθρικών εγχύσεων - παρακεντήσεων προσφέροντας έτσι πλήρη ιατρική προσέγγιση και εξατομικευμένη θεραπεία.
Εκτός από την ιατρική φροντίδα, το νέο ιατρείο δύναται και παρέχει πλήρη υποστήριξη και ενημέρωση στους ασθενείς. Παρέχοντας χρήσιμες συμβουλές αναφορικά με την διαχείριση της πάθησης, οδηγίες άσκησης και διατροφής και πρόληψη των επιπλοκών.

Το ιατρείο σχεδιάστηκε με γνώμονα την άνεση και την ευκολία των ασθενών. Ο χώρος είναι σύγχρονα εξοπλισμένος και φιλόξενος, με εύκολη πρόσβαση, προσφέροντας έτσι ολιστική φροντίδα.
Κατόπιν τούτων γίνεται σαφές ότι το ιατρείο διαθέτει όλα τα σύγχρονα τεχνολογικά και ανθρωπιστικά μέσα για πλήρη και εξατομικευμένη κάλυψη των αναγκών για την εξυπηρέτηση των ρευματολογικών ασθενών.

Το νέο ρευματολογικό ιατρείο της κας Ζωής Κ. Τζιωρτζιώτη, που βρίσκεται στην οδό Χατζηγάκη 12, Τρίκαλα, (Τηλ.: 24310 26262    Κιν.: 6974 352 372), έρχεται να υποστηρίξει καθημερινές και σε ορισμένες περιπτώσεις δύσκολες και ακάλυπτες ρευματολογικές ανάγκες και αποτελεί μια ελπιδοφόρα επιλογή για όσους αναζητούν την βέλτιστη φροντίδα στον τομέα της Ρευματολογίας.

Ενθυμήματα από το παλιό Βαλτινό (Ν. 3)

 

Από το Ημερολόγιο τοίχου, με τίτλο «Ενθυμήματα από το παλιό Βαλτινό», έκδοση 1998, του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού, με τοπικές εμβληματικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες και με σχετικό εμπλουτισμένο κείμενο από τον Δημήτρη Τσιγάρα, δημοσιεύουμε σήμερα ένα ενθύμημα του χωριού μας, με τίτλο «Το ψάρεμα».

Το ψάρεμα

Παλαιότερα, οι άνθρωποι στο χωριό ζούσαν πιο ήρεμα, με λιγότερη βιασύνη και περισσότερη ουσία. Η επαφή με την γη και τα ζώα ήταν μια πηγή χαράς και μάθησης, κάτι που δύσκολα μπορούσε να βρει κανείς στην καθημερινότητα της πόλης. Και ενώ οι συνθήκες μπορεί να ήταν πιο δύσκολες, η απλότητα αυτών των στιγμών δεν συγκρίνονταν με κανέναν νεοτερισμό.

Η παραπάνω εικόνα, με το κάρο και την παρέα που πηγαίνει για ψάρεμα στον ποτάμι, παραπέμπει και καταμαρτυρεί τις αμέτρητες ώρες ενασχόλησης των ανθρώπων στην απέραντη φύση του χωριού, στους δρόμους, στο δάσος της Παναγίας, στους αγρούς, και στα ποτάμια της περιοχής, με τον ήλιο να ζεσταίνει και τον αέρα να είναι πάντα καθαρός και φρέσκος.

Η μυρωδιά του χώματος και των λουλουδιών, το τραγούδι των πουλιών, οι ήχοι από τα ζώα και το θρόισμα των φύλλων από τα δέντρα, αποτελούσαν το τέλειο σκηνικό για ατελείωτες περιπέτειες.

Ένα μεσημέρι του καλοκαιριού, μια παρέα νέων, κανόνισαν να πάνε για ψάρεμα στο ποτάμι της περιοχής. Έζεψαν το κάρο, ανέβηκαν στην καρότσα και διάβηκαν για τη Σαλαμπριά με μοναδικά σύνεργα ψαρέματος, τα χέρια τους. Το ψάρεμα με τα χέρια είναι ένας ιδιότυπος τρόπος ψαρέματος που γίνεται μόνο στα ποτάμια της περιοχής της Θεσσαλίας.

Κολυμπούσαν κατά μήκος του ποταμού και ψάρευαν δεξιά κι αριστερά στις όχθες με τις χούφτες τους. Με επιδεξιότητα οι ψαράδες πιάνανε, με τα χέρια τους τα ποταμόψαρα και τις καραβίδες, μέσα στις γρούσπες (τρύπες), στα ραγάζια, στις ρίζες, στους βάτους και σε ότι άλλο φυσικό ή τεχνητό στοιχείο, βρίσκονταν στο ποτάμι που εκεί σύχναζαν τα ψάρια.

Με την αίσθηση της αφής αντιλαμβάνονταν τα ψάρια και με γρήγορες και επιδέξιες κινήσεις τα έπιαναν με τα χέρια τους. Στη συνέχεια τα πετούσαν έξω στην όχθη, όπου κάποιος από την παρέα κρατούσε το καλάθι με τα ψάρια ή την βέργα λυγαριάς και τα κρεμούσε εκεί. Στο τέλος γίνονταν η μοιρασιά της «ψαριάς» και  ο καθένας έπαιρνε το μερίδιό του.

Πρόσωπα και πράγματα λησμονημένα, από μία φωτεινή εποχή, που έφυγε ανεπιστρεπτί. Έμειναν όμως οι φωτογραφίες σαν μια παρακαταθήκη για την καινούργια γενιά. Κοιτάζοντάς τες θα ξαναζωντανεύει μια περασμένη εποχή, που όσο απομακρύνεται θα παίρνει την εικόνα ενός παραμυθιού.

Οικογενειακές στιγμές

 

Οι οικογενειακές στιγμές αποτελούν τις πιο πολύτιμες αναμνήσεις στη ζωή μας, γεμάτες συναισθήματα, αγάπης, χαράς, πόνου και ενίοτε δυσκολίες, οι οποίες μας διδάσκουν την αξία της αλληλοϋποστήριξης και της ενότητας.

Οι οικογενειακές στιγμές δημιουργούν μια αίσθηση σταθερότητας και ασφάλειας. Είτε πρόκειται για μια απλή συνάντηση στο τραπέζι για φαγητό, είτε για μία εκδρομή στη φύση, οι οικογενειακές δραστηριότητες ενισχύουν τη σύνδεση και την επικοινωνία. Αυτές οι στιγμές προσφέρουν την ευκαιρία να ξεχαστούν οι έγνοιες της καθημερινότητας και το ενδιαφέρον να εστιαστεί στις αληθινές αξίες της ζωής: την αγάπη, τη φροντίδα και την υποστήριξη.

Η επικοινωνία είναι το κλειδί για την ανάπτυξη και την διατήρηση υγιών σχέσεων εντός της οικογένειας. Οι οικογενειακές στιγμές παρέχουν την ευκαιρία να εκφραστούν συναισθήματα και σκέψεις, να λύνονται προβλήματα και να ενισχύεται η συναισθηματική σύνδεση. Ένα κοινό γεύμα ή μια βραδινή συνάντηση για να συζητήσουν τα μέλη της οικογένειας τα νέα της ημέρας τους, συμβάλλει στην ενίσχυση αυτής της σχέσης.

Τις στιγμές χαράς ή πόνου, η οικογένεια παραμένει ένα σταθερό καταφύγιο. Στις δύσκολες στιγμές, οι οικογενειακοί δεσμοί προσφέρουν την αγάπη και την υποστήριξη που χρειάζεται κάποιος για να ξεπεράσει τις προκλήσεις. Αυτή η αίσθηση αλληλοβοήθειας και εμπιστοσύνης είναι ανεκτίμητη.

Οι γονείς είναι τα πρώτα πρότυπα των παιδιών τους, και μέσα από τις κοινές στιγμές διαπαιδαγώγησης και ψυχαγωγίας, δημιουργούνται οι ισχυροί δεσμοί.

Ένα παιχνίδι, μια βόλτα ή απλά η ανάγνωση ενός παραμυθιού το βράδυ πριν τον ύπνο είναι στιγμές που εδραιώνουν έναν συναισθηματικό κόσμο και χτίζουν μνήμες για μια ζωή. Τα παιδιά μαθαίνουν από τους γονείς τους όχι μόνο την καθημερινότητα, αλλά και τις αξίες της ζωής και τη σημασία της οικογένειας ως υποστηρικτικού πυλώνα.

Οι οικογενειακές στιγμές λοιπόν, είναι το θεμέλιο των πιο σημαντικών αναμνήσεων που έχουμε στη ζωή μας. Αντιπροσωπεύουν την αγάπη, τη φροντίδα, τη στήριξη και τη χαρά που μπορούμε να βιώσουμε όταν βρισκόμαστε κοντά σε εκείνους που αγαπάμε. Ανεξάρτητα από το πόσο ταχείς γίνονται οι ρυθμοί της ζωής, οι οικογενειακές στιγμές μας υπενθυμίζουν την αξία της συντροφικότητας και την ανάγκη να απολαμβάνουμε το χρόνο με τους αγαπημένους μας.

ΑΓΡΟΤΙΚΑ ΝΕΡΑ

 

Μικρές φλέβες νερών απέμειναν από το απόβροχο και τη ροή αδύναμων πηγών εκεί έξω στα νωθρά αγροτικά τοπία. Σχεδόν λιμνάζουν στο πλάι των χωματόδρομων παρά την ανεπαίσθητη μικρή τους κίνηση, καθρεφτίζοντας μικρά δέντρα και πυκνούς θάμνους και κοιμίζοντας τον ουρανό. Αυτό είναι το πλεονέκτημα της ανοιχτής πεδιάδας: αντιδρά πολύ αργά κι έχει τον χρόνο έτσι να καλοσκεφτεί την κάθε δράση της. Ταυτόχρονα είναι και το μειονέκτημά της, επειδή πολύ συχνά όλα τα κακά την πιάνουν στον ύπνο. Ω αγαπημένες εξορμήσεις στους ορίζοντες της μεγίστης ηρεμίας. Ξεχύνεσαι και κουβαλάς έναν απέραντο πλούτο μαζί σου και κανένας δεν σου τον διεκδικεί: τον ουρανό. Κι όμως, παρ’ όλο το πλάτος του δεν μπορεί να σκεπάσει ποτέ τους κρυφούς θρήνους που μεταφέρει η καρδιά σου.

Του Ηλία Κεφάλα

Στο ποδόσφαιρο: Φωτεινό - Βαλτινό 1-8

 

Στον ποδοσφαιρικό αγώνα του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος, του Β΄ ομίλου, της Β΄ κατηγορίας ΕΠΣ Τρικάλων της Κυριακής 9-2-2025, στο γήπεδο Φωτεινού,  η ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού κέρδισε το Φωτεινό με σκορ 8-1.

Ο αγώνας διεξήχθη στο γήπεδο του Φωτεινού, κάτω από συνθήκες κρύου και παγωνιάς. Η ομάδα του Βαλτινού υπερτερούσε έναντι της ομάδας του Φωτεινού και πήρε με άνεση την νίκη, με τέσσερα γκολ που σημείωσε ο Δημήτρης Κοθράς, τρία ο Αλέξανδρος Κερασιώτης και ένα ο Ανδρέας Σταμούλης.

Οι ποδοσφαιριστές του Α.Ο.Β. που αγωνίστηκαν στο παιχνίδι: Δ. Σφυρλίδας, Γιώτας, Περνέζα, Ζησόπουλος, Α. Σταμούλης, Ν. Σταμούλης, Καμέας, Κερασιώτης, Πατσιάς, Μάμαλης, Δ. Κοθράς.

Έτσι η ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού παραμένει στην κορυφή της βαθμολογίας η οποία έχει ως εξής:

Η Βαθμολογία

ΑΟ. Βαλτινό                           36

Άθλος Καλαμπάκας                33

Καστράκι                                33

Παλαιομονάστηρο                  30

Α.Ο. Γοργογυρίου                   28

Πιαλεία                                    23

Ασπρόβατος                            22

Ασπροκλησιά                          18

Χρυσομηλιά                            16

Α.Ο Φωτεινού                         12

Α.Ο. Πηγής                               0

Ελευθεροχώρι                           0

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

 

Αφήνομαι στην ευρυγώνια θέα του παλιού σπιτιού, που το βλέπω να στέκει ανάπηρο και αόμματο πάνω στο γυμνό καταράχι. Φαντάζομαι τα μικρά παιδιά που γέμιζαν κάποτε την κατηφορική πλαγιά. Όλο το πράσινο λιβάδι έπαιζε τον ρόλο μιας απεριόριστης αυλής, που εκτεινόταν μαλακά αμέσως μπροστά από την εξώθυρα κι έπιανε σχεδόν όλο το βουνό. Ελευθερία επώδυνη λόγω της φτώχιας στο εσωτερικό του σπιτιού. Ξανακοιτάζω αχόρταγα.

Ω ετοιμόρροπο, μην πέσεις ακόμα, για μένα είσαι μια ατέρμονη και θεραπευτική μελαγχολία.

Του Ηλία Κεφάλα

Μνήμες από τη ζωή στο χωριό «Η πρώτη μέρα στο σχολείο» Αφήγημα του Χάρη Αγγελή

 

Οι μνήμες από τη ζωή στο χωριό, με πήγαν στην πρώτη μέρα της σχολικής μου εμπειρίας. Θυμάμαι με νοσταλγία το πατρικό μου σπίτι. Εκεί ζούσα κι εγώ. Ήμουν το πρώτο παιδί της οικογένειας με τα πέντε παιδιά. Κοιμόμουν στην άκρη της στρωματσάδας και πρόσεχα να μην ξεσκεπαστούν τη νύχτα τα μικρά μου αδέρφια. Κουβάλαγα νερό και πήγαινα στο χωράφι. Ήμουν έτοιμος για να πάω στην πρώτη δημοτικού και ήμουν το καμάρι της οικογένειας.

Πολύ χαίρονταν οι μεγάλοι, οι γονείς, που θα μάθαινε γράμματα το πρώτο τους παιδί. Εγώ όμως τα έβλεπα και τα άκουγα αυτά και σφίγγονταν η καρδιά μου, γιατί κανένα από τα μεγαλύτερα παιδιά της γειτονιάς δεν ήθελε να πάει σχολείο. 

Ο δάσκαλος ήταν πολύ αυστηρός, είχε μια βίτσα από κρανιά και χτυπούσε τα παιδιά στις παλάμες. Η σάκα μου όμως ήταν έτοιμη από ένα χρόνο πριν. Την είχε φτιάξει η μάνα μου στον αργαλειό. Πώς να πω τώρα «φοβάμαι το δάσκαλο και δεν θέλω να πάω σχολείο» εγώ που ήμουν «μεγάλος» και με καμάρωνε η οικογένεια.

Εκείνη τη μέρα μόλις χάραξε, πήγα στο παράθυρο, τράβηξα λοξά το κουρτινάκι, έκατσα στα γόνατα, δάγκωνα το μανίκι από το πουκάμισο και κοίταζα το δρόμο σκεφτικός. Περίμενα να φανούν τα άλλα παιδιά για να πάω μαζί τους. Όλα γύρω μου φαίνονταν θολωμένα. Οι κότες τσιμπούσαν τα χορτάρια με το ζόρι, το σκυλί κουλουριασμένο κοιμότανε στο δρόμο, το γκάρισμα του γαιδάρου ήταν βραχνιασμένο, τα φύλλα στα δέντρα ασάλευτα και τα σύννεφα στην ανατολή δεν άφηναν τον ήλιο να φανεί.

Πόσο ήθελα να φύγω στα χωράφια, αλλά τι θα λέγανε οι μεγάλοι, τι θα πούνε οι μικροί… Έπιασα τη σάκα την πέρασα στο κεφάλι μου και στο δεξί μου χέρι από το σχοινί και αυτή κρέμονταν ως το κώλο. Στα βλέμματα των μικρών  αδερφών μου έβλεπα την περηφάνια τους και ένοιωθα τη συμπαράσταση, καταλαβαίνοντας  ότι κάτι μεγάλο θα κάνω, χωρίς να το θέλω, αλλά δεν μπορούσαν να βοηθήσουν.

Οι φωνές των παιδιών από τη γειτονιά με έβγαλαν στο μπαλκόνι.

Ξυπόλυτος, με γαλάζιο βρακί, σκούρο γκρι πουκάμισο με μαύρο κολάρο, κουρεμένος από την προηγούμενη Κυριακή, με το ψαλίδι που κούρευε ο πατέρας το Πάσχα τα αρνιά, ακολούθησα την παρέα φοβισμένος κι άκουγα τη μάνα που έβγαινε λαχανιασμένη από το στάβλο με το καρδάρι στα χέρια, να φωνάζει στους μεγάλους «Προσέξτε και το Χάρη».

Τον κουρνιαχτό στο δρόμο τον ένοιωθα κρύο στις πατούσες. Η σκρόφα της Γιάννους δεμένη κάτω από τη συκιά τραβούσε την αλυσίδα και έσκουζε γιατί ήθελε να φάει. Ο τσούπος πετούσε από παλούκι σε παλούκι, κάθονταν για λίγο έκανε τσούπ- τσουπ και μόλις πλησιάζαμε εμείς τα παιδιά έφευγε παραπέρα.  Ήξερα καλά που ακριβώς έχει το λημέρι του. Δυο μέρες τώρα έστηνα την παγίδα μου στα παλούκια που είχαν τις περισσότερες κουτσιλιές, αλλά ο τσούπος δύσκολα πιάνεται.

«Σφηνώνει ο σκάνταλος» μου έλεγε ο φίλος μου ο Νάσιος, που την έφτιαξε, «και όταν κάθεται επάνω ο τσούπος δεν πιάνεται στην παγίδα».

Μούρχονταν να σκύψω να πάρω μια πέτρα και να τον σημαδέψω, αλλά ήξερα από τους μεγαλύτερους ότι ο δάσκαλος δεν επέτρεπε να σκοτώνουν τα πουλιά.

Ο δρόμος κόντυνε και το σχολείο φάνηκε. Η αγωνία μου μεγάλωνε.

Τα παιδιά λέγανε καλημέρα σ’ όσους συναντούσαν στο δρόμο και κουβέντιαζαν για τη σκύλα του Καραθάνου, που όταν ήταν λυμένη χιμούσε πάνω στον κόσμο και τους δάγκωνε.

Έξω από το σχολείο ήταν πολλά παιδιά μαζεμένα. Λέγανε για το αναγνωστικό, για την αριθμητική, για το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου, για τα φίδια που είδαν το καλοκαίρι, για τα πουλιά που έπιασαν, για τα ξενύχτια στα πρόβατα, για τα καρπούζια που έκλεψαν, για τα σταφύλια που θα τρυγήσουν, για το που θα ψαρέψουν μετά το σχολείο, πως θα αγοράσουν μπάλα…

Ξαφνικά άκουσα να φωνάζει ένα παιδί «Έρχεται ο δάσκαλος».

Στο βάθος της δημοσιάς φαίνονταν ένας άντρας με τραγιάσκα, καβάλα στο ποδήλατο. Όταν έφτασε κοντά χαμογέλασε. Ήταν μεγάλος σαν τον πατέρα μου. Κατέβηκε από το ποδήλατο έβγαλε το πιαστράκι που είχε χαμηλά στο παντελόνι για να μην λερώνεται από την αλυσίδα και είπε και αυτός «καλημέρα».

Άνοιξε την καγκελόπορτα και έπιασε κουβέντα με τα παιδιά. Βέργα δεν είχε που έλεγαν οι μεγάλοι και φαίνονταν καλός.

Το σχολείο ήταν γεμάτο παράθυρα και τα πεύκα μύριζαν όπως και στην εκκλησία. Η αυλή είχε πολλές πετρούλες κι από κάτω έβγαιναν μικρές αγριάδες. Το κουδούνι χτύπησε και όλα τα παιδιά έτρεξαν προς την πόρτα. Εγώ πήγαινα πίσω από τον Νάσιο που ήταν Τετάρτη τάξη.

Η πρώτη τάξη από εδώ φώναξε ο δάσκαλος. Μετά την προσευχή τα παιδιά όρμησαν με φωνές και σπρωξίματα στην αίθουσα. Η αίθουσα είχε πολλά πράσινα ξύλινα θρανία στη γραμμή, έναν μαύρο πίνακα  κι από πάνω του κρέμονταν ένας χάρτης της Ελλάδος, που τον έλεγαν γεωφυσικό. Απέναντι κρέμονταν ένας άλλος που έδειχνε λουλούδια κεράσια, σταφύλια, καρπούζια, χιόνια, λαμπάδες, ένα κουτσό άνθρωπο και έναν ήλιο που γελούσε με δάκρυα. Τα παιδιά φώναζαν πολύ, μάλωναν για τα θρανία, τραγουδούσαν και μόλις μπήκε ο δάσκαλος σώπασαν και σηκώθηκαν όρθια. Πάλι ο δάσκαλος ήταν γελαστός και κουβέντιαζε με τους μεγαλύτερους και είπε στα μικρά παιδιά να αγοράσουν ένα τετράδιο και ένα μολύβι.

Στο γυρισμό πάλι τα παιδιά έλεγαν καλημέρα σε όσους συναντούσαν στο δρόμο και αυτοί τους απαντούσαν. Μερικοί έλεγαν και καλή πρόοδο.

Ο παππούς ο Παντελής από τη γειτονιά μας είχε ριγμένο το σακάκι του στους ώμους, τα χέρια πίσω, έπαιζε το κομπολόι με τις μεγάλες πορτοκαλιές χάντρες και περπατούσε αργά αργά στο δρόμο. 

«Καλημέρα», απαντάει στα παιδιά και μετά σταματάει και λέει, «Βρε κι ο Χάρης εδώ. Που είναι η καλημέρα βρε, Χάρη, πείνασες και την έφαγες. Αχ βρε κερατένιε χα, χα, χα».