Οι χωματόδρομοι του χωριού

 

Πριν από χρόνια, το Βαλτινό ήταν γεμάτο από άρωμα της γης και την αίσθηση του αυθεντικού. Οι δρόμοι, χωρίς άσφαλτο, ήταν χωματόδρομοι που τυλίγονταν γύρω από τα σπίτια και τις πλατείες, λασπωμένοι τις βροχερές ημέρες και γεμάτοι σκόνη όταν η ζέστη του καλοκαιριού έπιανε ψηλά.

Το πρωινό ξύπνημα άρχιζε με το ξυπνητήρι το πουλιών και το σιγοβόημα του ανέμου που περνούσε μέσα από τα δέντρα, ενώ οι πρώτες γυναίκες άνοιγαν τις πόρτες τους και διάβαιναν το δρόμο για να μαζέψουν νερό από τη βρύση. Τα παιδιά έπαιζαν στους δρόμους, γελώντας και τρέχοντας αθώα, ενώ οι ηλικιωμένοι κάθονταν στην πλατεία ή στο καφενείο και συζητούσαν τα καθέκαστα.

Μόνο τα ζώα, κάποιες φορές, με τους ήχους των τσοπανόσκυλων και των γαϊδουριών διέκοπταν την ηρεμία του τοπίου.

Τα αυτοκίνητα, αν και λιγοστά, ήταν μια μεγάλη υπόθεση όταν έρχονταν στο χωριό. Οι κάτοικοι τα κοιτούσαν με θαυμασμό και περιέργεια, ενώ το θρόισμα των τροχών πάνω στους ανώμαλους δρόμους ήταν ο ήχος του εκσυγχρονισμού που έμπαινε αργά αλλά σταθερά στη ζωή μας. Οι χωματόδρομοι αν και άβολα δύσκολοι για τα μεγάλα οχήματα, διατηρούσαν το χαρακτήρα του χωριού, σαν να ήταν μία άλλη εποχή που έμοιαζε να μην αλλάζει ποτέ.

Η ζωή εκείνη την εποχή είχε μία διαφορετική αίσθηση της κίνησης. Οι δρόμοι, γεμάτοι με αναμνήσεις και σημάδια του χρόνου, αν και δύσκολοι, αποτελούσαν τον ιστό του χωριού, που συνδέει τις ζωές των ανθρώπων με την φύση και τον απλό καθημερινό αγώνα για επιβίωση.

Η χαρά του να δίνεις

 

Η χαρά του να δίνεις είναι μια από τις πιο βαθιές και ουσιαστικές εμπειρίες που μπορεί να βιώσει κανείς. Όταν προσφέρουμε κάτι από καρδιάς, είτε πρόκειται για μια πράξη αγάπης, για ένα μικρό δώρο, είτε για έναν χρόνο που αφιερώνουμε σε κάποιον άλλο, αισθανόμαστε μια μοναδική αίσθηση πληρότητας και σύνδεσης. Δεν χρειάζονται πάντα μεγάλες θυσίες ή υλικά αγαθά για να προσφέρουμε. Μερικές φορές, η μεγαλύτερη χαρά έρχεται από μια καλή λέξη, από μια ζεστή αγκαλιά ή από τη σιωπηλή υποστήριξη που δίνουμε σε κάποιον που το έχει ανάγκη.

Η αληθινή χαρά της προσφοράς δεν έχει να κάνει με το τι παίρνουμε σε αντάλλαγμα, αλλά με το να βλέπουμε τη φωτεινότητα στα μάτια του άλλου ή να αισθανόμαστε την αλλαγή στον κόσμο γύρω μας, έστω και με το πιο μικρό βήμα. Όταν δίνουμε, δημιουργούμε έναν κύκλο αγάπης και θετικής ενέργειας που επηρεάζει όχι μόνο εμάς, αλλά και εκείνους γύρω μας, με τρόπους που συχνά δεν μπορούμε να φανταστούμε.

Στην πραγματικότητα, η χαρά του να δίνεις είναι ατελείωτη, γιατί με κάθε πράξη γενναιοδωρίας μεγαλώνει η καρδιά μας και ανοίγει νέους δρόμους για ανθρώπινες σχέσεις και επικοινωνία. Το δόσιμο είναι μια ενέργεια που πολλαπλασιάζεται και που έχει τη δύναμη να κάνει τον κόσμο καλύτερο, λίγο-λίγο, μέρα με τη μέρα.

Ο «Πειρατής», ο σκύλος του Στέργιου

 Διήγημα του Δημήτρη Τσιγάρα

Ήταν ένα ήσυχο πρωινό στο χωριό με τον ήλιο να ανατέλλει αργά και τα πουλιά να κελαηδούν στις κορυφές των δέντρων. Στο σπίτι του Στέργιου, στην άκρη του χωριού, όπου ζούσε εκεί για χρόνια, κυριαρχούσε η ηρεμία και η καθημερινότητα. Η αγαπημένη του συντροφιά ήταν ο Πειρατής, ο πιστός σκύλος, ένας μικρόσωμος σκύλος με μαύρες και λευκές κηλίδες που τον ακολουθούσε παντού.

Ο Πειρατής ήταν πάντα εκεί, όταν ο Στέργιος έβγαινε στο κήπο να καλλιεργήσει τα λαχανικά, ή τον ακολουθούσε όταν πήγαινε στο καφενείο. Του είχε γίνει μέλος της οικογένειας και ο Στέργιος δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή του χωρίς εκείνον. Οι δυο τους είχαν αναπτύξει μια σιωπηλή επικοινωνία καταλαβαίνοντας ο ένας τον άλλον χωρίς πολλές λέξεις.

Μια μέρα όμως, το χωριό αναστατώθηκε. Ο Κώστας, ο γείτονας του Στέργιου, βγήκε στην αυλή του για να κόψει ξύλα και ξαφνικά έχασε την ισορροπία του. Το τσεκούρι που κρατούσε γλίστρησε και τον χτύπησε στο πόδι, κόβοντάς το τόσο πολύ, που δεν μπορούσε να το κουνήσει. Όταν ο Κώστας προσπάθησε να σηκωθεί, το πόδι του έσπασε και το αίμα άρχισε να κυλάει στο έδαφος. Ο Στέργιος που ήταν στο σπίτι και δεν είχε καταλάβει τίποτα, άκουσε μόνο το σκύλο του να γαβγίζει ασταμάτητα.

Ο Πειρατής, ανήσυχος και καταλαβαίνοντας ότι κάτι κακό συνέβαινε, έτρεξε έξω και βρήκε τον Κώστα πεσμένο στο έδαφος. Δεν έχασε χρόνο. Ο Πειρατής άρχισε να τρέχει γύρω από το σπίτι του Στέργιου, γαυγίζοντας δυνατά, προσπαθώντας να τραβήξει την προσοχή του. Εκείνος, ακούγοντας τα επιτακτικά γαυγίσματα, βγήκε έξω και είδε τον Πειρατή να τρέχει προς το μέρος του, κοιτώντας τον με μάτια γεμάτα ανησυχία.

«Τι συμβαίνει, Πειρατή;» είπε, και ακολούθησε τον σκύλο. Ο Πειρατής τον οδήγησε γρήγορα στον Κώστα, ο οποίος είχε χάσει τις αισθήσεις του από τον πόνο και την απώλεια αίματος. Ο Στέργιος άρχισε να καλεί για βοήθεια και γρήγορα οι γείτονες ήρθαν να βοηθήσουν, ενώ ο ίδιος πήρε το τηλέφωνο για να καλέσει το ασθενοφόρο. Ευτυχώς, το ασθενοφόρο ήρθε γρήγορα και ο Κώστας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με σταθεροποιημένη κατάσταση.

Όταν ο Κώστας ανάρρωσε, ήταν βαθιά συγκινημένος από την αφοσίωση του Πειρατή. Ήξερε ότι αν ο σκύλος δεν είχε αντιληφθεί τον κίνδυνο και δεν είχε ειδοποιήσει τον Στέργιο, τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν πολύ χειρότερα.

Ο Πειρατής έγινε ήρωας στο χωριό. Η ιστορία του μεταδόθηκε από στόμα σε στόμα, και όλοι μιλούσαν για το πόσο έξυπνος και πιστός ήταν. Ο Πειρατής, όμως, παρέμενε ταπεινός. Συνεχίζει να ζει μαζί με τον Στέργιο, προστατεύοντας τον και προσφέροντας την αμέριστη αγάπη και φιλία του. Ο Πειρατής ήταν πάντα ο αληθινός ήρωας της καρδιάς του.

Η νύχτα μετά τη βροχή στο Βαλτινό

 

Η νύχτα μετά τη βροχή στο Βαλτινό έχει μια μοναδική αίσθηση γαλήνης και ανανέωσης. Ο αέρας είναι δροσερός και φρέσκος, γεμάτος από υγρασία που άφησαν οι σταγόνες  που έπεσαν πάνω στη γη.

Το χωριό ήσυχο και καθαρό φαίνεται να αναστενάζει από ανακούφιση, καθώς οι δρόμοι λάμπουν κάτω από το φως των φώτων. Η μυρωδιά της βρεγμένης γης αναμειγνύεται με τη φρεσκάδα του αέρα, δημιουργώντας μια αίσθηση εκστασιασμού, σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος για να απολαύσουμε την ησυχία της στιγμής.

Τα φύλλα στα δέντρα και τα λουλούδια  στα πεζοδρόμια καθρεφτίζουν την υγρασία τους, και οι τελευταίοι ήχοι της βροχής που χτυπούν απαλά τα παράθυρα δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ονειρική, σχεδόν μαγική.

Την μυστηριακή αυτή ώρα, επέλεξε να απαθανατίσει με τον φακό της, η Χριστίνα – Μαρία Βότσιου, και να μας δώσει απτές αυτές τις πανέμορφες εικόνες του χωριού μας.

Τα αναμμένα φώτα στα κεντρικά σοκάκια του χωριού δημιουργούν απαλές αντανακλάσεις στους δρόμους, καθώς οι σκιές μεγαλώνουν και το τοπίο βυθίζεται σε μία χρυσαφί απόχρωση.

Αυτό το μοναδικό μείγμα των ήχων, φώτων και χρωμάτων προσφέρει μια αναζωογονητική αίσθηση, σαν να κλείνει ο κύκλος της μέρας και η φύση βρίσκει το ρυθμό της για τη νύχτα που ακολουθεί.

Ο κόσμος φαίνεται να έχει ηρεμήσει με την ένταση της ημέρας να έχει δώσει τη θέση της σε μια βαθιά γαλήνη.

Σε αυτή τη νύχτα του χωριού μας, όλα μοιάζουν πιο καθαρά, πιο ήρεμα, σαν να έχει επανέλθει μια φυσική ισορροπία μετά την ταραχή της βροχής.

Οι βιωματικές εμπειρίες των παιδιών με τα οικόσιτα ζώα

Στο παρελθόν, τα μικρά παιδιά στο Βαλτινό είχαν μία ιδιαίτερη σχέση με τα οικόσιτα ζώα. Αυτή η σχέση δεν περιοριζόταν μόνο στη φροντίδα και την αγάπη για τα ζώα, αλλά συνδεόταν και με την καθημερινή τους ζωή, η οποία ήταν γεμάτη από βιωματικές εμπειρίες και αλληλεπιδράσεις με τα ζώα.

Στα παλαιότερα χρόνια, τα παιδιά ήταν από πολύ μικρή ηλικία εξοικειωμένα με τα ζώα. Το πρωί, πριν καν ξεκινήσει η μέρα τους, συνήθιζαν να βοηθούν τους γονείς τους με τις δουλειές σχετικά με τα ζώα. Έβγαζαν τα πρόβατα για βοσκή, τάιζαν τις κότες και έπαιζαν με τα μικρά ζώα, όπως τα κουτάβια ή τα γατάκια. Η επαφή τους με τα ζώα ήταν φυσική και αυθόρμητη, και τα παιδιά μάθαιναν μέσα από τις καθημερινές δραστηριότητες το σεβασμό προς τη ζωή και την ευθύνη.

Αυτός ο στενός δεσμός με τα ζώα συνήθως τους πρόσφερε και πολύτιμα μαθήματα. Από μικρή ηλικία, τα παιδιά συνειδητοποιούσαν τη σημασία της φροντίδας και της υπευθυνότητας, καθώς έπρεπε να εξασφαλίσουν ότι τα ζώα είχαν φαγητό, νερό και ασφάλεια. Παράλληλα, μέσα από την παρατήρηση της συμπεριφοράς των ζώων, τα παιδιά μάθαιναν να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα και τις ανάγκες τους, ενώ τα ζώα τους έδιναν αμέριστη συντροφιά και ενίσχυαν την αίσθηση της συνύπαρξης.

Η φροντίδα των ζώων δεν ήταν μόνο μία πρακτική ανάγκη, αλλά και μία πηγή χαράς και παιχνιδιού για τα παιδιά. Με την καθοδήγηση του παππού και της γιαγιάς τα κοτόπουλα, οι πάπιες, τα πρόβατα, τα γουρουνάκια και τα άλογα γίνονταν συχνά οι φίλοι τους, με τους οποίους περνούσαν ατέλειωτες ώρες στον κήπο ή στο λιβάδι, αναπτύσσοντας μία βαθιά σύνδεση.

Η καθημερινή αυτή αλληλεπίδραση με τα ζώα βοηθούσε τα παιδιά να κατανοήσουν την αξία της ζωής και τη σύνδεση του ανθρώπου με τη φύση. Τα παιχνίδια τους, αν και απλά, ενσωμάτωναν την πραγματικότητα της ζωής στο χωριό και τους δίδασκαν την ισχυρή αξία της αλληλεγγύης, του σεβασμού και της υπευθυνότητας. Μέσα από αυτές τις εμπειρίες, τα παιδιά μεγάλωναν κοντά στη φύση, και ανέπτυσσαν ένα βαθύ σεβασμό προς τα ζώα, που τους συντρόφευαν στην καθημερινότητά τους.

Τα κορίτσια στο χιλιάρικο

 

Δύο κορίτσια από τη Σκοπιά Φλώρινας φωτογραφήθηκαν το 1937 στην Αθήνα, με τις παραδοσιακές φορεσιές τους από τη φωτογράφο Nelly (Σεραϊδάρη Έλλη).

Το 1941 κυκλοφόρησε χιλιάρικο με τη φωτογραφία αυτών των κοριτσιών.

Η κοπέλα, αριστερά με την στάμνα ήταν η Πασχαλινή Ζώλη, και δεξιά η εξαδέλφη της, Μελπομένη Ζώλη. Στην περιοχή της Φλώρινας, όπως ήταν φυσικό, οι άνθρωποι ένιωθαν πολύ υπερήφανοι για αυτά τα κορίτσια και μάλιστα, είχε επικρατήσει να λένε αντί για «χιλιάρικο»: «μία Σκοπιώτισσα, δύο Σκοπιώτισσες» κλπ.

 

Της Κατερίνας Σταματίου

Η 25η Μαρτίου 1821, στο Δενδροχώρι και στη Φωτάδα

 

Η 25η Μαρτίου στον τόπο μας είναι μια ημέρα όπου οι πολίτες τιμούν την ιστορία και το παρελθόν τους, ενώ συνάμα ανανεώνουν τους δεσμούς τους με την παράδοση και τη συλλογική τους ταυτότητα.

Οι εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο της 25^ης Μαρτίου, πραγματοποιήθηκαν και στα διπλανά χωριά του Βαλτινού, όπως στην Φωτάδα και στο Δενδροχώρι. Σ’ αυτά τα χωριά οι εκδηλώσεις περιλάμβαναν μια σειρά από παραδοσιακές και θρησκευτικές δραστηριότητες.

Η μέρα ξεκίνησε με την λειτουργία στις τοπικές εκκλησίες, όπου οι πιστοί συγκεντρώθηκαν για να γιορτάσουν την μνήμη του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, η οποία συνδυάζεται με την εθνική εορτή. Στην εκκλησία οι ιερείς τέλεσαν τη θεία λειτουργία, κατά τη διάρκεια της οποίας έγινε και μνημόσυνο για τους ήρωες της επανάστασης.

Μετά την λειτουργία ακολούθησαν οι καταθέσεις στεφάνων στα μνημεία των ηρώων, και η μαθητική παρέλαση. Οι μαθητές ντυμένοι με παραδοσιακές στολές ή σχολικές στολές βάδισαν με υπερηφάνεια, στους κεντρικούς δρόμους. Στο Δενδροχώρι, υπήρχε τμήμα γυναικών με παραδοσιακές στολές, ενώ στη Φωτάδα, εκτός από το γυναικείο παραδοσιακό τμήμα, υπήρχε και μικρό σχήμα ντυμένων πολεμιστών της εποχής του 1821, που έδωσαν μια ξεχωριστή νότα στις εκδηλώσεις.

Μια όμορφη και τρυφερή εικόνα του χωριού

 

Την ημέρα της 25ης Μαρτίου μετά την επιμνημόσυνη δέηση και την κατάθεση στεφάνων, στο μνημείο του Άγνωστου στρατιώτη, οι μικροί μαθητές του χωριού, άλλοι με τα γιορτινά τους ρούχα, και άλλοι με τις παραδοσιακές στολές, πήγαν και κάθισαν στα σκαλιά του μνημείου των ηρώων. Το μνημείο αυτό τιμά τους αγώνες του έθνους και όλους εκείνους που πολέμησαν και θυσιάστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας μας.

Τα παιδιά αγαπούν τους ήρωες γιατί τους βλέπουν ως πρότυπα δύναμης, γενναιότητας και καλοσύνης. Οι ήρωες τους παρέχουν μια αίσθηση ασφάλειας, καθώς είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν κινδύνους και να ξεπεράσουν εμπόδια. Επιπλέον, οι ήρωες συχνά αντιπροσωπεύουν την ιδέα του καλού που νικάει το κακό, κάτι που δίνει στα παιδιά ελπίδα και πίστη στη δικαιοσύνη. Οι ιστορίες με ήρωες τους επιτρέπουν να ταξιδεύουν σε φανταστικούς κόσμους, όπου μπορούν να ζήσουν συναρπαστικές περιπέτειες και να φανταστούν τον εαυτό τους σε ρόλους δύναμης και ηρωισμού.

Η παρουσία των μικρών μαθητών στα σκαλιά του μνημείου, ήταν μια όμορφη και τρυφερή σκηνή, καθώς φάνταζε να ενώνει τη νέα γενιά με την ιστορία του τόπου, θυμίζοντάς μας, πόσο σημαντικό είναι να διατηρείται η μνήμη των ηρώων και να τιμούνται οι παραδόσεις.

Ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου 1821 στο Βαλτινό

 

Η 25η Μαρτίου αποτελεί σύμβολο του αγώνα για ελευθερία και δικαιοσύνη και είναι εθνική εορτή στην Ελλάδα, τιμώντας τους ήρωες του 1821 και την αναγέννηση της χώρας. Η επέτειος αυτή ενσαρκώνει την πίστη στον αγώνα για την ελευθερία και την επιμονή του ελληνικού λαού στην υπεράσπιση της ταυτότητάς του και της εθνικής του ανεξαρτησίας.

Έτσι με μεγάλη λαμπρότητα γιορτάστηκε και φέτος το 2025 στο Βαλτινό, η εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821, προκειμένου να τονιστεί η μεγάλη σημασία της ιστορικής πορείας του έθνους μας.

Ο εορτασμός άρχισε με τη δοξολογία στον ιερό ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού. Στη συνέχεια έγινε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, στην κεντρική πλατεία του χωριού, από τους εκπροσώπους των φορέων. Ακολούθησαν δημοτικοί παραδοσιακοί χοροί από μαθητές του Γυμνασίου και Λυκείου Βαλτινού, και οι εκδηλώσεις, έκλεισαν με την καθιερωμένη μαθητική παρέλαση των τμημάτων του Νηπιαγωγείου, του Δημοτικού Σχολείου, του Γυμνασίου και του Λυκείου Βαλτινού.

Χρόνια πολλά Ελλάδα

 

Αγαπητοί συγχωριανοί

Η εθνική επέτειος είναι μία μέρα που γεμίζει την καρδιά μας με υπερηφάνεια και σεβασμό για την ιστορία και την κληρονομιά της πατρίδας μας. Στην αναφορά των ηρώων και των αγώνων που έδωσαν για την ελευθερία, νιώθουμε την ευθύνη να συνεχίσουμε το έργο τους, διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη τους και υπερασπίζοντας τις αξίες για τις οποίες πολέμησαν. Η υπερηφάνεια για την εθνική μας ταυτότητα δεν πρέπει να είναι μόνο μια συναισθηματική εκδήλωση, αλλά να συνδέεται με τις καθημερινές μας πράξεις ως ενεργοί πολίτες.

Η υποχρέωσή μας, λοιπόν, είναι να τιμούμε την κληρονομιά μας, να σεβόμαστε τις ελευθερίες που μας δόθηκαν και να προσπαθούμε για την πρόοδο και την ευημερία της κοινωνίας. Κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία να συμβάλλουμε θετικά στην κοινότητά μας, να υπερασπιστούμε την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, και να προάγουμε την αλληλεγγύη και την ειρηνική συνύπαρξη. Είμαστε οι φύλακες της εθνικής μας κληρονομιάς, και μέσα από την υπευθυνότητα και την δράση μας, μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι οι αγώνες του παρελθόντος δεν θα πάνε χαμένοι.

Το λάθος είναι μόνο η αρχή

 

Ο Δημήτρης ήταν ένα ήσυχο παιδί, με μάτια γεμάτα περιέργεια και μία καρδιά που πάντα χτυπούσε δυνατά όταν ερχόταν η ώρα να πάει στο σχολείο. Κάθε πρωί, με την τσάντα του γεμάτη βιβλία και όνειρα για την καινούργια μέρα, διάβαινε την αυλή του σχολείου με ένα ελαφρύ βήμα. Αλλά υπήρχε κάτι που πάντα τον έκανε να νιώθει άβολα: το μάθημα των μαθηματικών.

Η δασκάλα, η κυρία Αλίκη, ήταν αυστηρή και απαιτητική. Δεν είχε καμιά ανοχή για λάθη και συχνά μιλούσε με αυστηρό τόνο όταν κάποιος δεν καταλάβαινε κάτι αμέσως. Ο Δημήτρης, παρόλο που προσπαθούσε, δεν μπορούσε να καταφέρει με την ίδια ευκολία τις μαθηματικές πράξεις όπως οι άλλοι μαθητές. Τα νούμερα και οι πράξεις του φαινόταν να χορεύουν μπροστά του, σαν να μην είχαν καμιά λογική σειρά.

Ένα πρωί κατά τη διάρκεια ενός τεστ, ο Δημήτρης βίωσε την πιο οδυνηρή εμπειρία του στο σχολείο. Η κυρία Αλίκη γύρισε την κόλλα του τεστ και του έδειξε το ρολόι της. «Έκανες τόσα λάθη, Δημήτρη. Είσαι σίγουρος ότι προσπάθησες;» του είπε με σφιγμένα χείλη. Η φωνή της ήταν ήρεμη, αλλά η απογοήτευση που ένιωσε ήταν έντονη. Ο Δημήτρης κοίταξε την κόλλα του, γεμάτη λάθη, και ένιωσε το βάρος της αποτυχίας να τον καταπλακώνει.

Καθώς το μάθημα προχωρούσε, ένιωθε τα βλέμματα των συμμαθητών του να τον παρακολουθούν. Κάποιοι γελούσαν σιγανά, άλλοι τον κοίταζαν με λύπηση. Όλα αυτά τον έκαναν να αισθάνεται μικρός και αδύναμος. Είχε προσπαθήσει, αλλά το αποτέλεσμα δεν ήταν αρκετό. Η καρδιά του χτυπούσε πιο δυνατά καθώς τα δάκρυα συγκρατούνταν στα μάτια του.

Η ώρα του διαλείμματος ήρθε και όλοι τρέξανε στην αυλή, αλλά ο Δημήτρης έμεινε πίσω. Καθόταν μόνος του σε μια γωνιά της τάξης, προσπαθώντας να καταλάβει γιατί όλα ήταν τόσο δύσκολα για αυτόν. Η δασκάλα μπήκε στην αίθουσα και βλέποντάς τον μόνο του, πλησίασε αργά.

«Δημήτρη, γιατί δεν βγήκες με τα άλλα παιδιά;» τον ρώτησε ήρεμα, χωρίς καμιά απολύτως απογοήτευση στη φωνή της.

«Δεν τα κατάφερα, κυρία Αλίκη,» ψιθύρισε, «και αυτό με πονάει.»

Η κυρία Αλίκη κάθισε δίπλα του και για πρώτη φορά του μίλησε με μια ζεστασιά που δεν είχε ξαναδεί. «Ξέρεις, Δημήτρη το λάθος δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή για κάτι καλύτερο. Όλοι κάνουν λάθη και αυτό είναι φυσικό. Δεν θα σταματήσουμε να προσπαθούμε, ακόμα κι αν δεν καταφέρουμε κάτι με την πρώτη.»

Ο Δημήτρης την κοίταξε με μάτια γεμάτα αμφιβολία, αλλά κάτι στη φωνή της του έδωσε ελπίδα. «Αλήθεια;» ρώτησε με μικρή δόση αμφιβολίας.

«Αλήθεια,» απάντησε η κυρία Αλίκη με ένα ζεστό χαμόγελο. «Κι αν χρειαστεί να προσπαθήσουμε ξανά και ξανά, τότε ας το κάνουμε. Δεν πειράζει αν είναι δύσκολο. Η πρόοδος έρχεται με τον χρόνο και τη συνέχεια.»

Αυτή η απλή κουβέντα, εκείνη τη στιγμή, έκανε τον Δημήτρη να νιώσει ότι δεν ήταν μόνος στον αγώνα του. Δεν ήταν η αποτυχία του που τον καθόριζε, αλλά η αποφασιστικότητα του να μην τα παρατήσει. Από εκείνη τη μέρα, τα μαθηματικά έγιναν λιγότερο τρομακτικά. Έμαθε να βλέπει τα λάθη ως ευκαιρίες και όχι ως αποτυχίες. Και κάθε φορά που έκανε ένα λάθος θυμόταν τα λόγια της κυρίας Αλίκης: «Το λάθος είναι μόνο η αρχή».

Δ.Τ.

Ορφέας Ασπροβάλτου - Α.Ο. Βαλτινού 1-6

 

Με σχετική άνεση, ο Α.Ο. Βαλτινού νίκησε τον Ορφέα Ασπροβάλτου, με σκορ 6 -1, στον ποδοσφαιρικό αγώνα της Κυριακής 23-3-2025.

Με αυτή τη νίκη που απέσπασε η ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού, τρείς αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος, παραμένει στη δεύτερη θέση του βαθμολογικού πίνακα.

Η ομάδα του ΑΟΒ μπήκε με αυτοπεποίθηση στο παιχνίδι, και μόλις στο 4ο λεπτό προηγήθηκε στο σκορ, με γκολ του Δημήτρη Κοθρά, και ακολούθησε το δεύτερο γκολ στο 44΄ λεπτό, από τον ίδιο ποδοσφαιριστή. Στο δεύτερο ημίχρονο και συγκεκριμένα στο 52΄ λεπτό, πάλι ο Δημήτρης Κοθράς έκανε το 0-3, στο 55΄ λεπτό ο Δημήτρης Τάτσιος έκανε το 0-4, στο 58΄ λεπτό ο Δημήτρης Κοθράς και πάλι έκανε το 0-5, στο 73΄ λεπτό ο Σπύρος Αρμάγος έκανε το 0-6,  και ο Ορφέας, το μόνο που κατάφερε ήταν να μειώσει στα τελευταία λεπτά και να κάνει το τελικό 1-6

Οι ποδοσφαιριστές του Α.Ο. Βαλτινού που αγωνίστηκαν στο παιχνίδι ήταν: Δ. Σφυρλίδας, Γ. Σφυρλίδας, Περνέζα, Γιώτας, Περιστέρης (Α. Σταμούλης), Δ. Κοθράς, Κ. Κοθράς, Ζησόπουλος (Τσιγάρας), Μάμαλης (Πατσιάς), Τάτσιος (Αρμάγος), Καμέας.

Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

ΒΡΑΧΟΣ ΚΑΣΤΡΑΚΙΟΥ                             48

Α.Ο. ΒΑΛΤΙΝΟΥ                                          45

ΑΘΛΟΣ ΣΧΟΛΗ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ              45

Π.Ο. ΠΑΛΑΙΟΜΟΝΑΣΤΗΡΟΥ                  42

Α.Ο. ΓΟΡΓΟΓΥΡΙΟΥ ΚΟΖΙΑΚΑΣ              37

ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ ΠΙΑΛΕΙΑΣ                           32

ΟΡΦΕΑΣ ΑΣΠΡΟΒΑΛΤΟΥ                         22

ΔΟΞΑ ΧΡΥΣΟΜΗΛΙΑΣ                              22

ΑΓΙΑΞ ΑΣΠΡΟΚΚΛΗΣΙΑΣ                         21

Α.Ο. ΦΩΤΕΙΝΟΥ                                          14

Α.Ο. ΠΗΓΗΣ                                                    0

ΜΑΥΡΟΙ ΑΕΤΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΧΩΡΙΟΥ          0