ΧΡΥΣΑΦΙ

 

Σαν απλωμένο χρυσάφι λάμπει το αραποσίτι τον Σεπτέμβριο. Μεστό από χρώμα και καρπό φωνάζει πως είναι έτοιμο για θερισμό. Το βλέπει το ήσυχο βουνό πιο πέρα και σκέφτεται πως καλά θα ήταν να κάνει καμιά φορά και λίγες τρέλες, να πέσει και να ξαπλώσει δηλαδή πάνω στο αποκιτρινισμένο χωράφι. Και το στιλβωμένο αραποσίτι προκαλεί το βουνό και το παρακινεί με το τραγούδι που βγαίνει μέσα από τα σείστρα του. Ας παίξουμε και λίγο, σκέφτεται μαζί του όλη η φυσική επικράτεια. Ακούω κι εγώ τα σείστρα των καλαμποκιών, καθώς ελίσσεται ανάμεσά τους ο άνεμος, αλλά ξέρω πως όπου νάναι έρχεται βροχή, ήδη ξεκίνησε, και τρέχω γρήγορα να φύγω. Επειδή δεν είμαι βουνό για να μπορώ να πιω ένα ταψί νερό, ταψί τόσο μεγάλο ίσα με ολόκληρο τον κάμπο. Τρέχω, λοιπόν, και από μέσα μου νιώθω πως όλα γύρω μου γελούν και παίζουν.

Του Ηλία Κεφάλα