Το πρώτο χιόνι στο χωριό

 

Το πρώτο χιόνι του φετινού χειμώνα έπεσε στο Βαλτινό με το λεπτό στρώμα της λευκής σκόνης, να αρχίζει να καλύπτει τις επιφάνειες του χωριού, δημιουργώντας μια εκπληκτική αντίθεση με τα γήινα χειμερινά χρώματα. Η φύση γύρο άσπρισε, καλύπτοντας σκεπές, αυλές, αυτοκίνητα, δρόμους, χωράφια και λιβάδια. Ο αέρας, καθαρός και αναζωογονητικός, έφερε την υπόσχεση των πραγματικών συνθηκών του χειμώνα. Κάποιοι έτρεξαν να απαθανατίσουν το μαγευτικό τοπίο και κάποιοι άλλοι έφτιαξαν τον χιονάνθρωπό τους. Εμάς μας ήρθε στο μυαλό η έκθεση που έγραψε ένας μαθητής για το πρώτο χιόνι, την οποία παραθέτουμε παρακάτω:

Έκθεση 3^η

Εν Λειβαδερώ τη 9-12-1966

«Τα πρώτα χιόνια»

Από βραδύς είχεν ξαστεριάν.

Του προυί σκόνητι η μάνα μ’ να πα να χέσι.

Ανοίγι ν’τπόρτα  Οπ! Χιόνι!

Σκοθήκαμι κι εμείς να κατρήσουμι.

Τι καντς αι ικεί; Δε βλεπς που κατράς; Πάει του χιόνι, είπι η αδερφόζμ.

Ύστερα πήγα στου παραθύρι κι έγλιπα του χιόνι.

Αυτό ήταν του πρώτου χιόνι στου χουριό μ'.

Το φεγγάρι

 

Γνωστή κι αυτή η αλήθεια από πολλούς αρχαίους συγγραφείς: οι Θεσσαλές γυναίκες την τέχνη της μαγείας γνώριζαν και κατεβάζαν το φεγγάρι στην αυλή τους, κάνοντας το υπαίθριο αλωνάκι μυστικό ναό. Έτσι κι απόψε που βλέπω αυτό το υπέρλαμπρο φεγγάρι να θωπεύει το βουνό και ύστερα να κατεβαίνει στα δρομάκια των χωριών, σαν λυπημένο πρόσωπο παιδιού που χάθηκε, ψάχνω να βρω που γίνονται τα μάγια, που δένονται τα ξόρκια, που θα δοθούν της μοίρας μας οι τελικοί χρησμοί.

Του Ηλία Κεφάλα «Λεζάντες για τ’ αόρατα», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

 

Υψισωρείτες στον ουρανό του Βαλτινού

 

Ο ουράνιος θόλος του Βαλτινού απαθανατίστηκε το απόγευμα του Σαββάτου 11-1-2025, από την Χριστίνα – Μαρία Βότσιου, σε ένα παιχνίδισμα του ηλίου με τους υψισωρείτες.  Πρόκειται για σύννεφα με σφαιρικό σχήμα, που το χρώμα τους είναι υπόλευκο ή γκρίζο. Αποτελούνται από υδροσταγονίδια, γι’ αυτό και δεν παρουσιάζουν άλω, δηλαδή κύκλο γύρω από τον Ήλιο ή τη Σελήνη, αλλά μόνο ιριδισμούς, μίγμα δηλαδή από τα χρώματα του «ουράνιου τόξου», που λέγεται ίριδα. Ή μπορεί και να σχηματίσουν στέμμα, φωτεινό κύκλο με χρώματα, μικρότερο από την άλω, αλλά και κοντύτερα στο δίσκο του Ήλιου ή της Σελήνης, λόγω της  περίθλασης που παθαίνει το φως του Ηλίου ή της Σελήνης όταν προσπέσει στα υδροσταγονίδια των Μέσων νεφών.
Το ύψος που βρίσκονται οι υψισωρείτες είναι 2.500 - 6.000 μέτρα. Αν οι παρουσιαζόμενοι υψισωρείτες φέρονται σε διαφορετικά ύψη τότε προβλέπεται βροχή ή καταιγίδα.

«Άσπρος πονηρόγατος» Του Δημήτρη Τσιγάρα

 

Άσπρος πονηρόγατος μες στη νύχτα βγαίνει,

ποντικάκια, αλλοίμονο! τι μας περιμένει…

Βρε τον πονηρόγατο πως τα «μαγειρεύει»

και με τρόπο έξυπνο κόσμο σαγηνεύει.

 

Έβαλε τα ρούχα του, φόρεσε γραβάτα

και γυρεύει θύματα, η πονηρή η γάτα.

Βρε τον πονηρόγατο πως τα καταφέρνει;

αφελείς και έξυπνους απ’ τη μύτη σέρνει.

 

Δεν χρειάστηκε στρατό, ούτε απαγορεύσεις,

τον σκοπό του πέτυχε με υπαγορεύσεις.

Ο γιαλός ήταν στραβός, τ’ άρμενο ήταν ίσιο,

η φάκα του αόρατη και το τυρί περίσσιο.

 

Κοίτα πως κατάντησε τώρα η Κοινωνία,

σ’ έναν γάτο έδωσε της ζωής τα ινία,

στο κυνήγι των σκιών το νόημα γυρεύει,

τα ποντίκια είλωτες κι ο γάτος αφεντεύει.

Όταν παραδινόμαστε άνευ όρων στην ευημερία μας, τότε γινόμαστε θύματα της ευημερίας μας.

Η έξυπνη εξουσία (ο Άσπρος πονηρόγατος), αναγκάζει τρυφερά την ψυχή αντί να την πειθαρχεί και να την υποτάσσει με εξαναγκασμούς ή απαγορεύσεις.

Η έξυπνη εξουσία δεν μας επιβάλει τη σιωπή, αντιθέτως μας προτρέπει διαρκώς να ανακοινώνουμε, να μοιραζόμαστε, να μετέχουμε, να εκφράζουμε τη γνώμη μας, τις ανάγκες μας, τις επιθυμίες μας και τις προτιμήσεις μας. Κι όλα αυτά μέσω των κινητών και της ψηφιακής τεχνολογίας.

Αυτή η καλοσυνάτη, τρόπον τινά, εξουσία είναι ισχυρότερη τελικά από την κατασταλτική εξουσία και διαφεύγει εντελώς της προσοχής μας.

Η κρίση της ελευθερίας κατά τη σύγχρονη εποχή συνίσταται στο ότι έχουμε να κάνουμε με μια τεχνολογία εξουσίας και όχι μια τεχνολογία χρήσης και καλυτέρευσης της ζωής.

Είναι μια τεχνολογία εξουσίας που δεν αναιρεί, ούτε καταστέλλει την ελευθερία, αλλά πολύ απλά την εκμεταλλεύεται.

Η ελεύθερη εκλογή ακυρώνεται για χάρη της ελεύθερης επιλογής ανάμεσα σε διάφορες προσφορές προϊόντων και υπηρεσιών.

Είμαστε στην εποχή του γενναίου ψηφιακού κόσμου.

Αυτός ο γενναίος ψηφιακός κόσμος, είναι ο σύγχρονος τεχνολογικός διαφωτισμός ή ανοίγει την πόρτα του μεσαίωνα και της δυστοπίας;

ΔΕΝΤΡΟΣΤΟΙΧΙΑ

 

Δέντρα σε πυκνοφυτεμένη παράταξη. Ένα έντονο χάδι του βλέμματος, μια αναδυόμενη ανάμνηση, ένας φιλικός χαιρετισμός. Τα φθάνω και τα προσπερνώ μέσα σ’ ένα θρόισμα κατανόησης, μέσα σε μια ανταπόκριση νοερής συμπόρευσης. Όμως αυτό που με πληγώνει σήμερα δεν είναι το αιχμηρό κίτρινο που τα κατέλαβε. Είναι οι κάτωθεν και οι γύρωθεν άδειοι δρόμοι και η καρτερική ακινησία τους που δείχνουν ότι δεν θέλουν να με οδηγήσουν πουθενά.

Του Ηλία Κεφάλα

Η ομίχλη του Γενάρη

 

Μ’ ένα απόκοσμο σκηνικό ήρθαν αντιμέτωποι οι κάτοικοι του Βαλτινού, αλλά και όλου του νομού Τρικάλων, το βράδυ της Πέμπτης 10-1-2025, καθώς πυκνή ομίχλη σκέπασε τα πάντα, περιορίζοντας αρκετά την ορατότητα.

Η Ομίχλη είναι ένα φυσικό φαινόμενο που συμβαίνει στην ατμόσφαιρα, πολύ κοντά στην επιφάνεια του εδάφους, που αποτελείται από πολύ μικρά υδροσταγονίδια προερχόμενα από την συμπύκνωση των υδρατμών της ατμόσφαιρας.

Πέραν όμως του φυσικού φαινομένου, η ομίχλη δημιουργεί τον δικό της κόσμο, τις δικές της θολωμένες εικόνες και βέβαια λαμπρό πεδίο δράσης για εικαστικές δημιουργίες!

Έτσι καθώς απλώθηκε και πάνω από το Βαλτινό, δημιούργησε απόκοσμες εικόνες που θύμιζαν σκηνικό από κινηματογραφική ταινία. Κάποιες απ’ αυτές τις εικόνες κατέγραψε με το φακό της η Χριστίνα – Μαρία Βότσιου και μας δίνει την ευκαιρία να τις απολαύσουμε.

Και μια ωραία φωτογραφία του Χρήστου Νταούλα από την κεντρική γέφυρα της πόλης των Τρικάλων.

Απεβίωσε ο πρώην Δήμαρχος Τρικκαίων Κωνσταντίνος Παπαστεργίου

 

Έφυγε  από τη ζωή, σε ηλικία 94 ετών ο πρώην Δήμαρχος Τρικκαίων Κωνσταντίνος Παπαστεργίου, πατέρας του υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνυσης Δημήτρη Παπαστεργίου.

Η Εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Παρασκευή 10 -1-2025, στις 3 μ.μ. στον  Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου Τρικάλων.

Ο Κωνσταντίνος Παπαστεργίου γεννήθηκε το 1931 στην Πύλη Τρικάλων, όπου τελείωσε το 4τάξιο Δημ. Σχολείο. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Μουζακίου αρχικά και αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Τρικάλων με το βαθμό "Άριστα". Το 1955 τελείωσε Πολιτικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, πρώτος μεταξύ των συμφοιτητών του. Την ίδια ημέρα της αποφοίτησης του προσλήφθηκε από τον Καθηγητή του Ε.Μ.Π. Περικλή Παρασκευόπουλο και τοποθετήθηκε ως εργοταξιάρχης υπαίθρου στη σεισμόπληκτη περιοχή Μαγνησίας. Το 1957 υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στην αποκατάσταση των σεισμοπλήκτων Σχολών, Εκκλησιών και Δημ. κτιρίων Μαγνησίας. Κατά τα έτη 1959-1960 υπηρέτησε ως Δημομηχανικός Τρικκαίων και από τότε αρχίζει η ενασχόλησή του με τα κοινά, ειδικότερα με την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Το 1964 εκλέγεται Δημοτικός Σύμβουλος του Συνδυασμού, του αείμνηστου Δημάρχου Ιωάννη Μάτη και το 1966 εκλέγεται πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου μέχρι τις αρχές Ιουνίου του 1967, οπότε και παραιτήθηκε. Το φθινόπωρο του 1974 επανήλθε ως πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου, το δε Μάρτιο του 1975 εκλέγεται για πρώτη φορά Δήμαρχος Τρικκαίων επικεφαλής υπερκομματικού συνδυασμού. Το 1978 εκλέγεται δεύτερη φορά Δήμαρχος ενώ το 1987 επανεμφανίστηκε στα Δημοτικά δρώμενα ως αντιπολίτευση. Το 1990, εκλέχθηκε για 3η φορά δήμαρχος και το 1994-1998 υπηρέτησε για 4η φορά την πόλη των Τρικάλων ως δήμαρχος. Θήτευσε επανειλημμένα ως πρόεδρος της ΤΕΔΚ του νομού Τρικάλων. 

Είναι παντρεμένος με την Έφη Βλαχοκώστα και έχουν αποκτήσει τρία παιδιά τη Μαρίνα, διδάσκουσα στο ΤΕΦΑΑ Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Τον Βασίλη, δικηγόρο στην Αθήνα, και το Δημήτρη Ηλεκτρολόγο Μηχανικό του ΕΜΠ, ο οποίος το Μάιο του 2014 εξελέγη Δήμαρχος Τρικκαίων και σήμερα κατέχει τη θέση του υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης.

Ένα βίντεο του Βασίλη Κονταξή (1991), Αφιέρωμα στον Κωνσταντίνο Παπαστεργίου

Ο αποχαιρετισμός της Γιούλας Ζαμπακά

 

Μέσα σε κλίμα οδύνης και σπαραγμού, η οικογένεια, οι συγγενείς, οι συγχωριανοί και οι φίλοι, είπαν σήμερα το στερνό «αντίο» στην Γιούλα Ζαμπακά, που έφυγε στα 63 της χρόνια, για το μεγάλο ταξίδι στο επέκεινα. 

Ο Στέφανος Βαγγελός αποχαιρέτησε την εκλιπούσα με τον επικήδειο λόγο του:

Επικήδειος για τη Γιούλα 8.1.2025

Αγαπημένη μας, Γιούλα, πολυαγαπημένη σύζυγε, αδερφή, αξιολάτρευτη μητέρα και γιαγιά, Πριν το τελευταίο ταξίδι σου, στεκόμαστε δίπλα σου για να σε αποχαιρετίσουμε απλά όπως εσύ επέλεξες. Θέλησες να κρατήσουμε την εικόνα σου να φεύγεις με ένα απλό φόρεμα κι έναν μεγάλο σταυρό στο μνήμα σου. Έτσι απλά, όπως απλή ήσουν και στη ζωή σου. Δυο λόγια μόνο, αν και σου αξίζουν πολλά.

Η Γιούλα γεννημένη στο Βαλτινό, μεγάλωσε σε μια φτωχή, τίμια αγροτική οικογένεια. Οι αξιομνημόνευτοι γονείς της, η μητέρα της Ελένη το γένος Αγγελάκη και ο πατέρας της Αθανάσιος Βότσιος φρόντισαν να εμφυσήσουν στα παιδιά τους αρχές, αξίες και ιδανικά τα οποία υπηρέτησε στη ζωή της. Μαθαίνοντας την ιστορία της οικογένειάς της και ζώντας η ίδια στην παιδική της ηλικία τις άδικες διώξεις σε βάρος του στη διάρκεια της δικτατορίας, ποτίστηκε από τα νάματα του πατέρα της και επέλεξε να σταθεί στη ζωή της απέναντι στην αδικία και τη βία υποστηρίζοντας τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων.

Με τον σύντροφό της Θανάση Ζαμπακά ακολούθησε μια πορεία κοινής ζωής 47 ολόκληρων χρόνων. Έστησαν μια ήσυχη, καλή και ιδιαίτερα αγαπητή οικογένεια. Από τον γάμο τους απέκτησαν τα δυο τους παιδιά Γιώργο και Βίκη κι αργότερα μία υπέροχη εγγονή τη μικρή Χαρά, που έδωσε τη μεγαλύτερη χαρά στην οικογένεια. Στάθηκε δίπλα στα παιδιά της άξια μητέρα. Σοβαρός, ακέραιος και αδέκαστος χαρακτήρας. Άνθρωπος με μεγάλη καρδιά που χωρούσε τα προβλήματα όλων. Καλή κι έμπιστη φίλη, πάντα υποστηρικτική δείχνοντας την αλληλεγγύη της. Μπροστά πάντα στα ευχάριστα αλλά και στα δυσάρεστα. Κοινωνική με άποψη σε πολλά θέματα και αγωνίστρια που έβαζε πάνω από το ατομικό και οικογενειακό της συμφέρον το δίκιο και το καλό του συνόλου. Παρούσα στα κοινά. Επί χρόνια ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού και μέλος του χορευτικού τμήματος καθώς και τακτική αιμοδότρια του Συλλόγου. Πρωτοστάτησε σε ότι καλό αφορούσε το χωριό, όπως στις κινητοποιήσεις που εμπόδισαν την εγκατάσταση Μονάδας παραγωγής ενέργειας με ρυπογόνα απόβλητα καταστροφικά για την υγεία μας και το περιβάλλον. Στα τελευταία δύσκολα χρόνια της ασθένειας της πάλεψε με περίσσια δύναμη ψυχής. Αντιμετώπισε τις δύσκολες στιγμές της με αξιοπρέπεια και το τέλος της ζωής της με υπομονή και καρτερικότητα.

Γιούλα, θα σε θυμόμαστε σοβαρή, ήσυχη και ήρεμη να δίνεις χωρίς να παίρνεις. Για το μεγαλείο της ψυχής σου θα σε κρατήσουμε ζωντανή στη σκέψη και στις καρδιές μας.

Στέφανος Βαγγελός

Τα Ρω του Έρωτα

 

Οι άγγελοι τραγουδάνε. Και οι ερωτευμένοι επίσης. Πίσω από κάθε ανάταση, από κάθε μεράκι, μια κιθάρα περιμένει έτοιμη να πάρει τα λόγια και να τα ταξιδέψει από χείλη σε χείλη. Δεν είναι λίγο αυτό. Είναι η χαρά να δίνεις χαρά στους άλλους, είναι αυτό που μας βαστάει στη ζωή. Γι' αυτό, κοντά στα ποιήματά μου, δοκίμασα να γράψω και μερικά τραγούδια, χωρίς να τα υποτιμώ καθόλου. Έτσι ή αλλιώς, μιλά κανείς για τα ίδια πράγματα που αγαπά, και από κει και πέρα το λόγο έχουν αυτοί που θα τ' ακούσουν. Λένε πως το είδος έχει ορισμένους κανόνες. Δεν τους ξέρω και, πάντως, δεν ενδιαφέρθηκα ή δεν μπορούσα ίσως να τους ακολουθήσω. Δουλεύει ο καθένας όπως νιώθει. Και η θάλασσα είναι απέραντη, τα πουλιά μυριάδες, οι ψυχές όσες και οι συνδυασμοί που μπορούν να γεννήσουν οι ήχοι και τα λόγια, όταν ο έρωτας και το όνειρο συμβασιλεύουν.

 Οδυσσέας Ελύτης

Απεβίωσε η Γεωργία Βότσιου - Ζαμπακά

 

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Γεωργία Βότσιου, σύζυγος Αθανασίου Ζαμπακά, την Τρίτη 7 Ιανουαρίου 2025, σε ηλικία 63 ετών. 

Η Γεωργία (Γιούλα) Βότσιου του Αθανασίου και της Ελένης, γεννήθηκε το 1962 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε με τον Αθανάσιο Ζαμπακά και απόχτησαν δυο παιδιά, τον Γεώργιο και την Βασιλική.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Τετάρτη 8-1-2025 στο Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού και ώρα 15:00.

Η σορός θα μεταφερθεί στον ναό στις 14:30.

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να προσέλθουν και να συνοδεύσουν την εκφορά της.

Αφιερωμένο στην μνήμη της Γιούλας

«Ο Γιάννης» παραμύθι από την Σαββούλα Ριζαργιώτη

Η συγχωριανή μας Σαββούλα Ριζαργιώτη αφηγείται με τον δικό της εκφραστικό τρόπο ένα παραμύθι, με τίτλο «Ο Γιάννης». Αφιερωμένο σε όλους τους Γιάννηδες που σήμερα γιορτάζουν.

Προικισμένη με το χάρισμα της αφήγησης η Σαββούλα μας καθηλώνει και δημιουργεί εικόνες και ταξίδια στο μυαλό μας.

Το παραμύθι που αφηγείται, αποτελεί ένα μέρος από το σύνολο πολλών παραμυθιών του κάμπου και του βουνού που ξεδιπλώνονται στο ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ, με τίτλο «Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί». Ένα ντοκιμαντέρ που μας ταξιδεύει στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών.

Αποχαιρετισμός προς τον εκλιπόντα Κώστα Σημίτη

 

Με αφορμή τον θάνατο του Κώστα Σημίτη και μιας φωτογραφίας, που τέθηκε στη διάθεσή μας, η οποία εμφανίζει τον πρώην πρωθυπουργό της Ελλάδας μαζί με τον συγχωριανό μας Χάρη Αγγελή, δίνεται η ευκαιρία για έναν αποχαιρετισμό.

Ο Χάρης Αγγελής είχε μεγάλη πολιτική συμπάθεια για τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, και υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής και οπαδός του Έλληνα πρωθυπουργού, καθώς είχε συνδεθεί και φιλικά μαζί του. Είχε δε εκφραστεί πολλές φορές για τον Κώστα Σημίτη ότι: «δεν είχε συναντήσει ποτέ ξανά τέτοιον άνθρωπο, έξυπνο, ευφυή κι εργατικό», και τον είχε χαρακτηρίσει ως Μέγα εκσυγχρονιστή της χώρας μας.

Δεν γνωρίζουμε αν έχει δίκιο ή άδικο ο Χάρης. Τον λόγο, πλέον, έχει η Ιστορία. Αυτή θα κρίνει δίκαια και αυστηρά τον Κώστα Σημίτη της δημόσιας ζωής.

Τον άνθρωπο Κώστα Σημίτη τον συνοδεύει, ήδη, η θλίψη και ο σεβασμός μας μπροστά στην απώλεια της ίδιας της ζωής. 

Τα ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Ο αγιασμός των υδάτων στα Τρίκαλα

 

Η νίκη του φωτός απέναντι στο σκοτάδι και ένα νέο ξεκίνημα της ανθρωπότητας που σηματοδοτείται από το χριστιανικό βάπτισμα και τον αγιασμό του κόσμου, κυριαρχούν ως συμβολισμοί στη γιορτή των Θεοφανίων και στα έθιμα που τη συνοδεύουν.

Στην πόλη των Τρικάλων η τέλεση του αγιασμού των υδάτων κατά την εορτή των Θεοφανίων τελείται κάθε χρόνο, στην κεντρική γέφυρα της πόλης. Μετά την Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού στον ναό του Αγίου Νικολάου, σχηματίζεται πομπὴ, η οποία κατευθύνεται στην κεντρική πεζογέφυρα για την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού.

Μια παλαιά φωτογραφία από την δεκαετία του 1940, στον Ληθαίο ποταμό, κατά τον εορτασμό των Θεοφανίων, όπου τελείται ο αγιασμός των υδάτων, επιμαρτυρεί την συνέχεια της ελληνικής και χριστιανικής παράδοσης, η οποία φθάνει ως τις μέρες μας και χαρακτηρίζει το νεοελληνικό ήθος της ζωής του σύγχρονου Έλληνα.

Επίσης σε πολλά χωριά της Θεσσαλίας, όπου υπάρχουν ποτάμια, οι κάτοικοι έπαιρναν τα εικονίσματα από την εκκλησία και τα μετέφεραν στο ποτάμι. Εκεί, μέσα στα παγωμένα νερά των ποταμών, έριχναν τον σταυρό και με αυτόν ράντιζαν τα εικονίσματα, τα οποία στη συνέχεια επέστρεφαν στην εκκλησία, ενώ συνήθιζαν να ραντίζουν με το ευλογημένο νερό και τα χωράφια, για να έχουν καλή σοδειά. Σε κάποια άλλα χωριά της Θεσσαλίας, βουτούν ολόκληρη την εικόνα μέσα στο ποτάμι.

Πανάρχαια παγανιστικά έθιμα του χειμερινού ηλιοστασίου, που ενώθηκαν και μπολιάστηκαν με τις χριστιανικές παραδόσεις.

Τα κάστανα

 

Ανάμεσα σε δύο τσιμεντόλιθους στοίβαξε μερικά ξύλα για καύσιμη ύλη, άναψε τη φωτιά, τοποθέτησε ένα στρόγγυλο τσίγκινο έλασμα, κάθισε σε ένα χαμηλό σκαμνάκι, βόλεψε παραμάσχαλα την γκλίτσα του και μέχρι να πυρώσει η φωτιά, χάραξε με ένα μαχαίρι τα κάστανα και τα έριξε επάνω στη φουφού να ψηθούν.

Σε λίγο άρχιζαν να σκάζουν τα κάστανα και με τη ξύλινη λαβίδα του τα γύριζε να ψηθούν κι απ’ την άλλη μεριά.

Δεν πρόκειται για πλανόδιο υπαίθριο καστανά, αλλά για έναν γεωκτηνοτρόφο που τον συνάντησα πριν από κάμποσα χρόνια, κάπου στο χωριό Φιλύρα, Τρικάλων, να ψήνει τα κάστανά του, μια χειμωνιάτικη μέρα και απαθανάτισα το σκηνικό.

Είχε αποκάμει από τις δουλειές του, τάισε τα ζώα του, καθάρισε και φρόντισε τους χώρους μέσα στο μαντρί και βρήκε λίγο χρόνο να ψήσει, έξω στην περιφέρεια, τα κάστανα που είχε μαζέψει και είχε φυλάξει από το Ζάβατο του Οκτώβρη.

Μια συμπαθητική φιγούρα, μια εικόνα του χωριού, σαν αυτές που στη θέασή τους σε ζεσταίνουν στην παγωνιά του χειμώνα.

Είδε που τον φωτογράφισα, με κοίταξε με ένα διαπεραστικό βλέμμα απορίας και ικανοποίησης και σιγοτραγούδησε:

«Το κάστανο θέλει κρασί και το καρύδι μέλι

και το κορίτσι φίλημα πρωί και μεσημέρι».

Του χαμογέλασα, αλλά πριν προλάβω να πω κάτι, άκουσα να συνεχίζει το τραγούδι του:

«Μέσα στη βαρυχειμωνιά τώρα που κάνει κρύο

με την φουφού μου στη γωνιά περνάω μεγαλείο».

Τον πλησίασα, τον χαιρέτισα και θέλοντας να δώσω μια προέκταση στον τρόπο ζωής, σε σχέση με τα κάστανα και με το τραγούδι του, τον ρώτησα:

-«Ναι, αλλά τι έχεις να πεις για εκείνο το… παροιμιώδες ερώτημα «ποιος θα βγάλει τα κάστανα απ’ τη φωτιά»;

-«Α! Θέλει τόλμη και θάρρος να βγάλεις τα κάστανα απ’ τη φωτιά, θέλει τόλμη να ξεσκεπάσεις την αδικία, το ψέμα, την υποκρισία... Χάθηκαν οι αναστενάρηδες, οι γενναίοι άνθρωποι, που σήμερα από κάθε άλλη εποχή, χρειάζονται να βγάλουν απ' τη φωτιά τα κάστανα της συμφοράς…», μου απάντησε με αφοπλιστική θυμοσοφία! Και πιάνοντας δυο κάστανα από τη φωτιά, μου τα πρόσφερε χαμογελώντας!

Δημήτρης Τσιγάρας.

Οι γιορτινές ημέρες στο χωριό

 

Η περίοδος των εορτών των Χριστουγέννων είναι η ωραιότερη του χρόνου, συνηθίζουν να λένε οι κάτοικοι στο Βαλτινό και μάλλον έχουν δίκιο. 

Οι άνθρωποι προετοιμάζονται πυρετωδώς για τον Χειμώνα, που είναι γι’ αυτούς δύσκολος, κάποιες φορές βαρύς, αλλά σίγουρα γεμάτος με γιορτές, ιστορίες, μαγειρέματα, τσίπουρο, κρασί και καλή καρδιά. Έχουν μάθει να συμβιώνουν με τη φύση και να διαχειρίζονται τις συμπεριφορές της, ακόμα και τις πιο ακραίες. Όσο για τον καθημερινό τους βίο: δύσκολος έως αβίωτος, αλλά πάντα θα υπάρχει ο τρόπος για την απόλαυση των καλών στιγμών, αναμένοντας τον χειμώνα, το ίδιο αισιόδοξα, όπως και κάθε άλλη εποχή του χρόνου.

Την περίοδο των Χριστουγέννων όμως στο χωριό, όταν έρχονται οι ξενιτεμένοι και οι επισκέπτες, ο αέρας γεμίζει με άρωμα κανέλας και πορτοκαλιού. Η οικογένεια ανταμώνει, ο ενθουσιασμός, το χαμόγελο και η χαρά απλώνονται διάχυτα παντού. Από τα παράθυρα των σπιτιών διακρίνονται τα πολύχρωμα λαμπιόνια να αναβοσβήνουν, γύρω από τα στολισμένα δέντρα. Τα παιδιά μεταφέρουν τη μαγεία των ημερών, μέσα από τα παιχνίδια, τα τραγούδια και τις φωνές τους. Οι φροντίδες και οι ετοιμασίες των μεγάλων, για το γιορτινό τραπέζι, γίνονται με διάθεση φιλοξενίας. Κάποιοι θα ψήσουν το γουρουνόπουλο και θα ετοιμάσουν τα απαραίτητα γιορτινά εδέσματα. Οι μαγείρισσες  θα σιροπιάσουν τα τελευταία μελομακάρονα, ενώ  στη φωτιά του τζακιού θα σιγοψήνονται τα κάστανα περιμένοντας ανυπόμονα να τα δοκιμάσουν όλοι και να τα απολαύσουν.

Τα αναμμένα αρωματικά κεριά συγχρονίζονται, στη γιορτινή ατμόσφαιρα, με τον ρυθμό της βροχής ή του χιονιού. Μια κούπα με καφέ, ή τσάι, ή ζεστής σοκολάτας, διατηρεί τη ζεστασιά στα χέρια που την αγκαλιάζουν.

 «Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη πρέπει να παράπεσε η αληθινή μας μέρα». Τα κινητά κι η τηλεόραση κλείνουν. Ο κόσμος μοιάζει να ησυχάζει και να γλυκαίνει. Τα βλέμματα συναντιούνται με τρυφερότητα. Δυο γλυκά φιλιά και μια ζεστή αγκαλιά αποφορτίζουν την ψυχή από τις έγνοιες και τα προβλήματα του βίου.

Ότι αγαπάμε γεννιέται αδιάκοπα…

Χρόνια πολλά να ’μαστε καλά και του χρόνου με υγεία!

«ΜΙΣΟΦΕΓΓΑΡΑ επιγράμματα» του Ηλία Κεφάλα

 

Δημοσιεύουμε σήμερα μια επιλογή επιγραμμάτων, από το νέο βιβλίο «ΜΙΣΟΦΕΓΓΑΡΑ επιγράμματα» του Ηλία Κεφάλα, εκδόσεις «ΘΡΑΚΑ». 

Ποιήματα, σύμφωνα με τον ποιητή,  ρυθμού και άποψης επί των θεωμένων που προβάλλονται ως ασκήσεις του συμπεπυκνωμένου λόγου. Πρόκειται για τον λόγο που θέλει να πει από λίγα έως πολλά πάνω στις πολλαπλές αισθήσεις μας, ήτοι στις μυστικές μεταμορφώσεις του καθ’ ημέραν βίου μας.

Χαράς δεν θέλεις κάποιο αίτιον

ζήσε απλά και κοίτα το Κερκέτιον

v   

Αν είχε στόμα η σκιά μου θα ’λεγε

«εύγε» που ξεχάστηκα στον ήλιο

v   

Αθέατο τ’ αηδόνι κελαηδά – λίγο

να μη ντρεπόταν θα το βλέπαμε

v   

όλοι ξεχνούν – ούτε ένας πρόγονος

δεν γύρισε να με πληροφορήσει

v   

Μη μου φύγεις – μη – δεν εξάντλησα

ακόμα τους τρόπους να σ’ αγαπώ

v   

Άνοιξη – και όλα τα δέντρα ζεύτηκαν

για να τραβήξουν το βουνό στον κάμπο

v   

Κοίτα να δεις εδώ στο τίποτα

το αιώνιο συνάντησε τη στιγμή μας

v   

Μετάφραση: να που το ποίημα χάνει

τις πηγές του κι ατακτεί σαν παιδί

v   

Καμιά μαγεία δεν έρχεται αλώβητη

από τον νου στο χαρτί

v   

Κάποτε σήκωνα γιγάντιο δέντρο

λέει μια πεταμένη ρίζα

v   

Από ένα θήτα κρέμονται Θεός και θάνατος

Παλιές εικόνες του χωριού «Το κούρεμα»

 

Οι παλαιότεροι του Βαλτινού θα θυμούνται εκείνους που εξασκούσαν κατά καιρούς την τέχνη του κουρέα, όπως ο Αντώνιος Βότσιος, ο Κών/νος Μαγκάτος, ο Στέφανος Μαντέλας και μεταξύ αυτών και ο περί ου ο λόγος Απόστολος Σχολής.

Ο φωτογραφικός φακός διέσωσε κάποιες εικόνες που μαρτυρούν την δραστηριότητα του Αποστόλη Σχολή ως κουρέα, την ώρα της ιεροτελεστίας της τέχνης του.

Έμαθε να κουρεύει εμπειρικά, παρακολουθώντας έναν παλιό κουρέα να εργάζεται και όταν του δίνονταν η ευκαιρία εξασκούσε την τέχνη του, πρώτα σε συγγενείς και φίλους, μέχρι να τελειοποιηθεί και στη συνέχεια δούλευε επαγγελματικά.

Τα υλικά και τα εργαλεία που χρησιμοποιούσε συνήθως χώραγαν μέσα σε ένα κασελάκι: Άσπρο πανί, ψαλίδι, χτένα και χειροκίνητη κουρευτική μηχανή με χοντρή ή ψιλή σχάρα, για το κούρεμα. Νερό, σαπούνι, ξυραφάκια μιας χρήσεως και οινόπνευμα, για το ξύρισμα. Πετσέτα, κολόνια, καθαρό οινόπνευμα, για την περιποίηση προσώπου, και μπριγιόλ (αρωματισμένο παραφινέλαιο) για την περιποίηση των μαλλιών.

Τους καλοκαιρινούς μήνες το κούρεμα γίνονταν υπαίθρια. Κάθονταν ο πελάτης σε μια καρέκλα και το κούρεμα, ή το ξύρισμα ήταν υπόθεση ρουτίνας για τους άνδρες, καθώς ο Αποστόλης, ήταν πρόσχαρος, χαμογελαστός, ομιλητικός και πάντα ενημερωμένος για τις εξελίξεις και τα καθέκαστα του χωριού. Έπιανε χαλαρή συζήτηση με τον πελάτη, για διάφορα θέματα και το κούρεμα γίνονταν μια ευχάριστη διαδικασία. Πολλές φορές παροτρύνοντας τους πελάτες του, συνήθιζε να λέει: «Να κουρεύεστε τακτικά γιατί όσο πιο λίγα μαλλιά έχουμε να χτενίζουμε, τόσο πιο πολύ πρόσωπο έχουμε να πλύνουμε».

2025

 

Κομήτης

 

«Θα πεθάνουμε όλοι. Το έγραψε η εφημερίδα. Το απόγευμα θα χτυπήσει η ουρά του κομήτη τη Γη…». Η τρομαγμένη φωνή του νεαρού παρέα με την άγνοια έσπειραν τον πανικό στο χωριό. Παράτησαν τις δουλειές τους και μαζεύτηκαν στο προαύλιο της εκκλησίας. Λίγο πριν την ώρα της επερχόμενης καταστροφής γονάτισαν. Ο παππάς, για να μην πάνε «αδιάβαστοι», έψαλε τη νεκρώσιμη ακολουθία. Περίμεναν τον θάνατο καρτερικά. Τους παρηγορούσε λίγο που θα πέθαιναν όλοι μαζί και ταυτόχρονα. Πέρασε το απόγευμα με ησυχία αλλά παρέμειναν ο ένας δίπλα στον άλλον. Το γκάρισμα ενός γαϊδουριού τούς έκανε να πεταχτούν επάνω. Σαστισμένοι, μην μπορώντας να επεξεργαστούν τα συναισθήματα τους, χωρίς να κοιταχτούν, έφυγαν βιαστικά. Μπήκαν στα σπίτια τους και διπλοκλείδωσαν! Την επόμενη μέρα, στις 29 Μαΐου 1910, οι πρώτες αχτίδες του ήλιου γέμισαν τις καρδιές τους αγαλλίαση. Έτρεξαν έξω να δουν, να συναντηθούν, να μοιραστούν. Είχαν αποκτήσει πνευματική διαύγεια και διευρυμένες αισθήσεις. Παρατηρούσαν λεπτομέρειες που πριν τους ξέφευγαν. Ο καφές είχε υπέροχο άρωμα, η κάθε μπουκιά του φαγητού πλημμύριζε με γεύσεις το στόμα τους, τα κελαηδίσματα έφταναν στα αυτιά τους ως υπέρτατη μουσική, τα χρώματα τα ένιωθαν ζωντανά! Κοίταζαν ο ένας τον άλλον με αγάπη. Πνοή συμφιλίωσης έπνευσε στην ατμόσφαιρα του χωριού. Συγχωριανοί, που είχαν χρόνια να μιλήσουν, αγκαλιάστηκαν. Είχαν διάθεση για δουλειά, για δημιουργία. Συνεργάστηκαν να καθαρίσουν το χωριό, ξεκίνησαν έργα κοινής ωφέλειας. Όλα τα εποικοδομητικά συναισθήματα, ο αλτρουισμός, η ανιδιοτέλεια, η αγαθή και φιλάνθρωπη προαίρεση, η γενναιοδωρία, η διάκριση του αληθινού, η ενσυναίσθηση, η αγάπη είχαν εγκατασταθεί στις ψυχές τους. Ήταν, άραγε, τα αέρια της ουράς του κομήτη που τους επηρέασαν; Οι άνθρωποι αυτοί πήραν μία γεύση από παράδεισο. Ίσως και ο κόσμος να γινόταν παραδεισένιος, αν προλάβαινε αυτή να μεταλαμπαδευτεί. Δυστυχώς κράτησε μόνο μία μέρα. Πέρασε από πάνω τους, την επόμενη του υποτιθέμενου επικείμενου θανάτου τους, σαν κομήτης.

 

Της Σπυριδούλας Μεταξά

Οι χωριανοί

 

Τελειώνοντας το 2024, ο καθένας μας χωριστά νοιώθει την ανάγκη για έναν απολογισμό της χρονιάς που φεύγει. Ανάλογα με την αυτοκριτική διάθεση, αισιόδοξη, ψύχραιμη, χαλαρή, δεσμευτική, τραυματική, εξισορροπητική, ο καθένας συνομιλεί με τον εαυτό του, φέρνοντας στο νου του διάφορα ενθυμήματα, εικόνες, γεγονότα, που σημάδεψαν τη χρονιά και κάνοντας διάφορες σκέψεις, συνθέτει τον απολογισμό του έτους. 

 Όλοι μαζί όμως, ως κοινωνία, ως χωριανοί απαρτίζουμε τον συλλογικό μας βίο και συνθέτουμε την αυτοβιογραφία μιας ομάδας ανθρώπων, που ζούμε σε ένα κοινό περιβάλλον, με συνεχή αλληλεπίδραση μεταξύ μας, καθώς:

Όλοι μας γνωριζόμαστε από ανήλικα παιδιά,

με το μικρό του τ’ όνομα ο ένας τον άλλον κράζει.

Στα μυστικά μας δεν μπορεί να βάλουμε κλειδιά,

ξέρει ο καθένας στ’ αλλουνού τα μάτια να διαβάζει.

 

Σαν όπως τα τρεχούμενα μοιράζουμε νερά

και τα σπαρτά ποτίζουμε καθείς με την αράδα,

έτσι τις μοιραζόμαστε και θλίψη και χαρά,

για βρέχει σε όλο το χωριό, για σ’ όλο είναι λιακάδα!

 

Καλή Πρωτοχρονιά!

Οι συγχωριανοί που έφυγαν από τη ζωή, το 2024

Το αναπότρεπτο του θανάτου αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης και ύπαρξης.

Άλλη μία χρονιά φθάνει στο τέλος της.  Το 2024 σε λίγο θα είναι πλέον παρελθόν και μαζί με τις όμορφες στιγμές που έφερε για το χωριό μας, επέφερε και σημαντικές απώλειες που σημάδεψαν τη χρονιά.

Στο Βαλτινό, 14 αγαπημένοι άνθρωποι με τους οποίους συμπορευτήκαμε, ζήσαμε και αγαπήσαμε, «έφυγαν» από τη ζωή, αφήνοντας πίσω τους, δυσαναπλήρωτο κενό, πόνο και αναμνήσεις. Κατά χρονολογική σειρά πρόκειται για τους εξής:

 Αθανάσιος Μιχ. Αγγελόπουλος. 87 ετών, απεβίωσε  20 Φεβρουαρίου 2024. (Κηδεύτηκε στα Τρίκαλα).

Ευαγγελία Α. Βαγγελού συζ. Θωμά Μεγαρχιώτη. 83 ετών, απεβίωσε 17 Μαρτίου 2024. (Κηδεύτηκε στο Δενδροχώρι).

Ελευθερία Δ. Πέτρου συζ. Γραβάνη. 84 ετών, απεβίωσε 18 Μαρτίου 2024. (Κηδεύτηκε στα Τρίκαλα).

Γεώργιος Δ. Ψύχος. 94 ετών, απεβίωσε  23 Απριλίου 2024.

Νικόλαος Ηλ. Καραθανάσης. 69 ετών, απεβίωσε  29 Απριλίου 2024. 

Δημήτριος Κων. Καλυβιώτης. 63 ετών, απεβίωσε  2 Μαΐου 2024. 

Γεωργία Βότσιου συζ. Ιωάν. 80 ετών, απεβίωσε 3 Ιουνίου 2024. (Κηδεύτηκε στο Παλαιομονάστηρο).

Βασιλική Πράτα συζ. Αθαν. 83 ετών, απεβίωσε 12 Ιουλίου 2024.

Γεώργιος Π. Τσιγάρας. 26 ετών, απεβίωσε  1 Αυγούστου 2024.

Αθανάσιος Χρ. Πράτας. 86 ετών, απεβίωσε  7 Αυγούστου 2024.

Θωμάς Στυλ Ζαμπακάς. 85 ετών, απεβίωσε  10 Αυγούστου 2024.

Αγγελική Πέτρου συζ. Αθανασίου. 86 ετών, απεβίωσε  1 Νοεμβρίου 2024.

Περσεφόνη Πέτρου συζ. Ευαγγέλου. 91 ετών, απεβίωσε 4 Δεκεμβρίου 2024.

Ελένη Τσιγάρα συζ. Ανδρέα. 90 ετών, απεβίωσε  14 Δεκεμβρίου 2024.

Η εφημερίδα του Βαλτινού γιορτάζει τα 30 χρόνια λειτουργίας της

Μια ιστορική αναδρομή στην 30χρονη ιστορία της εφημερίδας «ΤΟ ΒΑΛΤΙΝΟ».

Η  τοπική εφημερίδα με τον τίτλο «Το Βαλτινό» ξεκίνησε να εκδίδεται για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1995, στην αρχή ως έντυπη εφημερίδα και στη συνέχεια ως ψηφιακή.  Κυκλοφορούσε κάθε δίμηνο και το τελευταίο φύλλο σε έντυπη μορφή, εκδόθηκε το 2007.

Από το 2010 η εφημερίδα «Το Βαλτινό» εκδίδεται καθημερινά μέχρι σήμερα σε ηλεκτρονική - ψηφιακή μορφή, στη διεύθυνση: http://tovaltino.blogspot.gr/.

Η ιστορία της έντυπης εφημερίδας «Το Βαλτινό»

Η εφημερίδα «Το Βαλτινό» ήταν μία νεανική προσπάθεια της δημιουργικής ανησυχίας και της ανάγκης έκφρασης και επικοινωνίας σε μία εποχή πολύ διαφορετική από τη σημερινή. Ο σκοπός της Εφημερίδας του Βαλτινού ήταν να αποτελέσει ένα μέσον επικοινωνίας, ενημέρωσης, ανταλλαγής ιδεών και απόψεων και να συντονίσει τα κοινά μας ενδιαφέροντα στη βάση του τόπου καταγωγής μας. Έτσι λοιπόν το 1994 αποφασίστηκε να εκδίδεται η έντυπη εφημερίδα με τον τίτλο «Το Βαλτινό», διαστάσεων 42 εκ. ύψος Χ 30 εκ. πλάτος, μονόχρωμη, στην αρχή και έγχρωμη κατά περιόδους, διμηνιαία, με 8 σελίδες στην αρχή, στη συνέχεια 12, 16 και 20 σελίδες.

Ανέλαβα την ευθύνη της έκδοσης και την επιμέλεια της ύλης, γράφοντας και συγκεντρώνοντας τα κείμενα τις φωτογραφίες, τις διαφημίσεις και τις διάφορες χορηγίες. Τη στοιχειοθεσία πραγματοποιούσε ο Χρήστος Χαμπέρης και η εκτύπωση γίνονταν στο τυπογραφείο του Θρασύβουλου Βογιαντζόγλου.

Στο πρώτο φύλλο αναγράφονται οι σκοποί, οι επιδιώξεις, οι στόχοι και οι καταστατικές αρχές.

Σκοποί - επιδιώξεις - στόχοι

Η εφημερίδα αυτή, απόσταγμα αγάπης και προσφοράς για τον τόπο μας, που για να προκόψει έχει την ανάγκη όλων μας, ξεκινάει με τους παρακάτω στόχους και σκοπούς:

1) Να προβάλλει τις ανάγκες του χωριού, να τις αξιολογήσει, να βοηθήσει με κάθε τρόπο για να βρουν τη λύση τους.

 2) Να περισώσει και να καταγράψει ιστορικά στοιχεία, λαογραφικά, ήθη, έθιμα, ιστορίες, γεγονότα, ανέκδοτα που κινδυνεύουν να χαθούν.

3) Να καταγράψει τη ζωή του χωριού.

4) Να παρέχει χρήσιμες πληροφορίες σε θέματα υγείας.

5) Να προβάλει και να ευαισθητοποιήσει με θέματα γύρω από σύγχρονα προβλήματα περιβάλλοντος (οικολογικά).

6) Να δώσει τη δυνατότητα επικοινωνίας στα ξενιτεμένα μας αδέλφια.

7) Να γίνει μέσο έκφρασης ιδεών, προτάσεων, λογοτεχνικών κειμένων, ποίησης κλπ.

Καταστατικές αρχές

1) Η εφημερίδα του χωριού μας ανήκει σε όλους μας και η πεμπτουσία αυτής είναι: «Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει ο τόπος σου για σένα, σκέψου εσύ τι μπορεί να προσφέρει σε αυτόν».

 2) Είναι ακομμάτιστη. Απαγορεύεται να γραφεί σ’ αυτήν οτιδήποτε έχει σχέση με την πολιτική, Τυχόν γεγονότα θα δημοσιεύονται απλά σαν ιστορικά γεγονότα χωρίς κομματική κριτική.

 3) Είναι αφιλοκερδής.

4) Μπορεί να γράψει σ’ αυτή κάθε χωριανός τις ιδέες του, τις γνώμες του, για ζητήματα του χωριού μας, αρκεί το κείμενο να είναι γραμμένο σε κόσμιο ύφος, ενυπόγραφο και θα φέρει την ευθύνη των γραφομένων ο ίδιος.

5) Η εφημερίδα θα εκδίδεται κάθε δίμηνο.

Με αυτούς τους σκοπούς και με αυτές τις αρχές ξεκινάμε και ευχόμαστε «Καλή επιτυχία στην εφημερίδα μας».

Συγκεκριμένα τυπώθηκαν τα παρακάτω 13 φύλλα:

Έντυπη διμηνιαία εφημερίδα με τίτλο «ΤΟ ΒΑΛΤΙΝΟ» Διαστάσεων 42 εκ. ύψος Χ 30 εκ. πλάτος, μονόχρωμη και μερικώς έγχρωμη.

Εκδότης -Υπεύθυνος ύλης: Δημήτρης Τσιγάρας

-Έτος 1995, Ιανουάριος – Φεβρουάριος, Σελίδες 8

-Έτος 1995, Μάρτιος – Απρίλιος, Σελίδες 8

-Έτος 1995, Μάιος – Ιούνιος, Σελίδες 12

-Έτος 1995, Ιούλιος – Αύγουστος, Σελίδες 12

-Έτος 1995, Σεπτέμβριος – Οκτώβριος, Σελίδες 12

-Έτος 1995, Νοέμβριος – Δεκέμβριος, Σελίδες 12

 -Έτος 1996, Ιανουάριος – Δεκέμβριος, Σελίδες 12

-Έτος 1997, Ιανουάριος – Φεβρουάριος, Σελίδες 20

-Έτος 1997, Δεκέμβριος, Σελίδες 16 Διμηνιαία έντυπη εφημερίδα του Δήμου Καλλιδένδρου με τίτλο «ΤΟ ΚΑΛΛΙΔΕΝΔΡΟ» Διαστάσεις 42 εκ. ύψος Χ 30 εκ. πλάτος, Έγχρωμη τα μισά φύλλα και μονόχρωμη τα άλλα μισά. Εκδότης υπεύθυνος ύλης: Δημήτρης Τσιγάρας

-Έτος 2000, Μάρτιος - Απρίλιος, Σελίδες 16

-Έτος 2000, Ιούλιος- Αύγουστος, Σελίδες 16

Έντυπη εφημερίδα με τίτλο «ΤΟ ΒΑΛΤΙΝΟ» Εορταστική έκδοση. Διαστάσεις 42 εκ. ύψος Χ 30 εκ. πλάτος, μονόχρωμη και έγχρωμη. Εκδότης -Υπεύθυνος ύλης: Δημήτρης Τσιγάρας

-Έτος 2005, Αύγουστος, Σελίδες 16 -Έτος 2007 Οκτώβριος, Σελίδες 24

Η έντυπη εφημερίδα διήρκησε από το 1995 έως το 2007.

 

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΙΝΟΥ

Με την είσοδο της ψηφιακής τεχνολογίας και τη διάδοση του διαδικτύου στη ζωή μας, η εφημερίδα προσαρμόστηκε στο νέο περιβάλλον και έτσι, από τις 9 Φεβρουαρίου 2010, έγινε διαδικτυακή, και εκδίδεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση: tovaltino.blogspot.com με τον τίτλο: «ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΙΝΟΥ».

Στο μόνιμο σημείωμα του εκδότη αναφέρονται τα εξής:

"Αγαπητοί φίλοι της Ηλεκτρονικής Εφημερίδας του Βαλτινού, γεια σας.
Ο σκοπός της διαδικτυακής Εφημερίδας του Βαλτινού είναι να αποτελέσει ένα μέσον επικοινωνίας, ενημέρωσης, ανταλλαγής ιδεών και απόψεων και να συντονίσει τα κοινά μας ενδιαφέροντα στη βάση του τόπου καταγωγής μας.
Γι’ αυτό όσοι επιθυμείτε μπορείτε να στέλνετε τα δικά σας μηνύματα, τα νέα σας, τα σχόλιά σας, τις απόψεις σας και γενικότερα ότι υλικό νομίζετε ότι έχει ενδιαφέρον και θα φανεί χρήσιμο για τους συγχωριανούς μας.
Με την δική σας συμμετοχή η εφημερίδα μας θα εμπλουτίζεται, θα δυναμώνει και θα γίνει ένα πολύτιμο και χρηστικό εργαλείο στην υπηρεσία όλων των συγχωριανών.
Παράλληλα με την συχνή ενημέρωση και την ποιότητα του περιεχομένου της εφημερίδας, θα μας κάνει να αισθανόμαστε όλοι χαρούμενοι και υπερήφανοι για τον τόπο μας.
Για κάθε απορία σχετικά με την εφημερίδα επικοινωνήστε μαζί μου για να ενημερωθείτε Email:tsigarasdim@gmail.com ή στο τηλέφωνο: 6932754954
Με φιλικούς χαιρετισμούς"

Απευθυνόμενος στους αναγνώστες ως ταπεινός διαχειριστής του δημόσιου λόγου, νομίζω ότι ταιριάζει να κλείσω αυτή την παρουσίαση ως εξής:

«Κύριοι, σαν ήρθε η βραδιά σας λέω την προσευχή μου:

Τσέπη δεν έβλαψα καμία εκτός από τη δική μου.

 Σ’ όλο το βίο μου έγγραφα για να πλουτίζουν άλλοι

και με χαμόγελο έκρυβα το βιοτικό μου χάλι. …

 Για ξένες έγνοιες κούρασα το νου μου και τα χέρια. …

κι απέφευγα σχολαστικά την κάθε μια μιζέρια

Σας χαιρετώ αναγνώστες μου και δεν παραπονιέμαι.

Καμιά φορά γκρινιάζουμε για κείνα που τα θέμε.

Ευχαριστώ για τα βουνά, τους κάμπους που δεν είδα

 Κι έμαθα πως υπάρχουνε απ’ την εφημερίδα».

Δημήτρης Τσιγάρας