Η καρυδιά του παππού

 

Η καρυδιά, στο κτήμα της «Ευτέρπης»,  ήταν το πρώτο δέντρο που φύτεψε ο παππούς, ο Σκρέκας, όταν έγινε σούμπασης στο τσιφλίκι του μεγαλοκτηματία Σιμή. Επιστατούσε στο τσιφλίκι και ήταν ο φύλακας του δάσους του Λόγκου και της Παναγίας. Ήταν ακόμα νέος τότε, γεμάτος ελπίδες και όνειρα για το μέλλον.

Θυμάμαι, έλεγε η γιαγιά μου, (η θυγατέρα του), πως κρατούσε το μικρό δεντράκι με τα χέρια του σαν κάτι πολύτιμο, με την προσμονή να δει τη στιγμή που θα μεγαλώσει και θα αρχίσει να προσφέρει τους καρπούς του.

Το φύτεψε στο κέντρο του κτήματος και το δέντρο μεγάλωνε αργά αλλά σταθερά, ρίζωσε βαθιά στο χώμα κι έγινε ένα πανύψηλο δέντρο στο κέντρο του χωριού. Τα φύλλα του κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου έπαιρναν υπέροχες χρυσές και καφέ αποχρώσεις, καλύπτοντας το χώμα με ένα πυκνό χαλί από φύλλα. Κάθε χρόνο, τα καρύδια του παππού γίνονταν πηγή χαράς και περηφάνιας. Τα μάζευε και τα αποθήκευε, τα μοίραζε στους γείτονες, στους συγγενείς, και στους φίλους.

Η καρυδιά αυτή είχε πάντα μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή παρουσία μέσα στο κτήμα. Δεν ήταν μόνο το δέντρο που έδινε τους καρπούς, αλλά και η ίδια η παρουσία του, που συμβόλιζε τη σταθερότητα, τη λεβεντιά, την μπέσα και την υπομονή του παππού.

Το κτήμα της Ευτέρπης, παλαιότερα, εμείς τα παιδιά το είχαμε μετατρέψει σε παιδότοπο. Ήταν το καταφύγιό μας, καθώς η αλάνα και η βλάστησή του, αποτελούσαν τον ιδανικό τόπο για κάθε λογής παιχνίδι. Εκεί συγκεντρωνόμαστε τα παιδιά και παίζαμε από το πρωί μέχρι το βράδυ, και βέβαια «ρημάζαμε» τα καρύδια, παρά τις προτροπές του παππού να τρώμε μόνο όσα είναι πεσμένα κάτω.

Καθώς μεγάλωνε το δέντρο, μεγαλώναμε κι εμείς τα παιδιά γύρω του, και ο παππούς καθόταν κάτω από τη σκιά του και μας έλεγε ιστορίες από τα παλιά, για τη ζωή του, για το χωριό, και για όλα όσα είχε περάσει.

Ο παππούς πια δεν είναι εδώ, αλλά η καρυδιά συνέχισε να είναι εκεί για πολλά χρόνια, να στέκεται σαν φρουρός του χωριού, να θυμίζει τις εποχές που πέρασαν, τις όμορφες στιγμές και την αγάπη των κατοίκων για την γη που έθρεψε τη ζωή τους.

Κάθε φορά που περνάω και κοιτάζω αυτό το κτήμα, στο Βαλτινό, αισθάνομαι την μυρωδιά της καρυδιάς και νοιώθω την παρουσία του παππού, με το τσιμπούκι του και τα μακριά γένια του, και μού ’ρχονται στο νου τα λόγια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη: «Τι έχεις, καρυδιά μου, και παραπονιέσαι; Μη σε πετροβολούνε τα παιδιά; Είναι γιατί έχεις τα καρύδια...»

Δ.Τ.

Το κλάδεμα των δέντρων στην κοινότητα Βαλτινού

 

Από την Κοινότητα Βαλτινού πληροφορούμαστε ότι συνεργείο της ΔΕΔΔΗΕ πραγματοποίησε σε διάφορους κοινοτικούς χώρους, κλάδεμα των δέντρων για την απομάκρυνση των επικίνδυνων κλωναριών. Πρόκειται για μια σημαντική διαδικασία για τη διατήρηση του πρασίνου και την ενίσχυση της δημόσιας ασφάλειας. Είναι μια συντονισμένη προσπάθεια που απαιτεί συνεργασία μεταξύ των τοπικών αρχών και των κατοίκων για να διασφαλιστεί η μακροχρόνια ευημερία των δέντρων και του περιβάλλοντος. Το κλάδεμα των δέντρων επιπλέον, είναι μια πρακτική που αποσκοπεί στη διατήρηση της υγείας, της ασφάλειας και της αισθητικής των δέντρων.

Τα δέντρα είναι ζωτικά για το περιβάλλον προσφέροντας σκιά, οξυγόνο και βιοποικιλότητα, ενώ ταυτόχρονα αναβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων. Ωστόσο η σωστή φροντίδα τους απαιτεί τακτικό και προσεκτικό κλάδεμα, το οποίο πρέπει να γίνεται με συγκεκριμένες προδιαγραφές και σύμφωνα με τις ανάγκες του κάθε δέντρου.

Εκδόθηκε από τον Φ.Ι.ΛΟ.Σ. ο 14ος τόμος (2024), του επιστημονικού περιοδικού «ΘΕΣΣΑΛΙΚΑ ΜΕΛΕΤΗΜΑΤΑ»

 

Με πλούσια επιστημονική και ενδιαφέρουσα ύλη, που περιέχει σημαντικές μελέτες για τη Θεσσαλία κυκλοφόρησε ο 14ος τόμος (2024) του επιστημονικού περιοδικού «ΘΕΣΣΑΛΙΚΑ ΜΕΛΕΤΗΜΑΤΑ», το οποίο εξέδωσε ο Φιλολογικός, Ιστορικός, Λογοτεχνικός Σύνδεσμος (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) Τρικάλων υπό την Διεύθυνση του προέδρου του Θεοδώρου Νημά. Μέλη της Επιστημονικής Συντακτικής Επιτροπής είναι οι: Βασιλική Αδρύμη, δρ αρχ/γίας - επίτ/ιμη Δ/ντρια ΕΦΑ Μαγνησίας,

Ευάγγελος Αυδίκος, ομότ. καθηγητής Παν/μίου Θεσσαλίας,

Λάμπρος Βαρελάς, καθηγητής Αριστ. Παν/μίου Θεσσαλονίκης,

Γεωργία (Τζίνα) Καλογήρου, καθηγήτρια Παν/μίου Αθηνών,

Βασίλειος Κατσαρός, ομότ. καθηγητής Αρ. Παν/μίου Θεσσαλονίκης,

Ιάκωβος Μιχαηλίδης, καθηγητής Αρ. Παν/μίου Θεσσαλονίκης,

Νίκη Παπατριανταφύλλου-Θεοδωρίδη, ομ. καθηγήτρια Αρ. Παν/μίου Θεσσαλονίκης,

Γρηγόριος Στουρνάρας, δρ χωροταξίας & πολεοδομίας.

Ο εν λόγω τόμος, που αποτελείται από 368 σελίδες, περιλαμβάνει έντεκα (11) ενδιαφέρουσες επιστημονικές μελέτες, καταχωρισμένες κατά θεματικές ενότητες ως εξής:

Το φαινόμενο των νέων που δεν παντρεύονται σήμερα

 

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια ανατρεπτική τάση στην κοινωνία μας, η οποία σχετίζεται με τη μείωση του αριθμού των νέων που επιλέγουν να παντρευτούν. Αν και ο γάμος παραμένει μια θεσμική και πολιτιστική παράδοση σε πολλές χώρες, οι νέοι σήμερα φαίνεται να απομακρύνονται από τη συγκεκριμένη πορεία. Οι αιτίες πίσω από αυτή την τάση είναι πολλές και ποικίλες, περιλαμβάνοντας κοινωνικούς, οικονομικούς, πολιτιστικούς και προσωπικούς παράγοντες. Ας εξετάσουμε μερικούς από αυτούς.

1.      Αναζητώντας προσωπική ελευθερία

Η έννοια της προσωπικής ελευθερίας και αυτονομίας φαίνεται να έχει αναδειχθεί ως πρωταρχικό μέλημα για πολλούς νέους. Ο γάμος, για πολλούς, συνεπάγεται περιορισμός και ευθύνες που δεν επιθυμούν να αναλάβουν. Οι νέοι σήμερα αναγνωρίζουν τη σημασία της ελευθερίας του χρόνου, της κίνησης και των επιλογών τους. Η ιδέα της δέσμευσης σε έναν μόνιμο σύντροφο μπορεί να τους φαίνεται δεσμευτική, ειδικά όταν η κοινωνικές και επαγγελματικές προκλήσεις απαιτούν διαρκή προσαρμογή.

2.      Οικονομικοί παράγοντες

Η οικονομική κατάσταση είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες που επηρεάζει την απόφαση να μην παντρευτούν. Οικονομικές δυσχέρειες, υψηλή ανεργία ή ακόμα και ανασφάλεια για το μέλλον δημιουργούν ανασφάλεια που καθιστά την ιδέα του γάμου -και των παιδιών- λιγότερο ελκυστική. Οι νέοι αναγνωρίζουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι παντρεμένοι, όπως τα έξοδα της καθημερινότητας, οι φορολογικές επιβαρύνσεις και οι ευθύνες που προκύπτουν από τη συντήρηση μιας οικογένειας.

3.      Αλλαγή στις σχέσεις και στην οικογενειακή δομή

Ο παραδοσιακός γάμος δεν θεωρείται πλέον η μοναδική μορφή της σοβαρή σχέσης. Πολλοί νέοι επιλέγουν να ζουν μαζί χωρίς να παντρεύονται, αναγνωρίζοντας ότι η σχέση τους μπορεί να είναι εξίσου ικανοποιητική χωρίς τη θεσμοθέτηση του γάμου. Παράλληλα, οι σχέσεις είναι πιο ρευστές και ανοιχτές, με την ύπαρξη του γάμου να μην αποτελεί απαραίτητη συνθήκη για την προσωπική ολοκλήρωση ή την κοινωνική αποδοχή.

4.      Αντίληψη για την ερωτική σχέση

Η σύγχρονη αντίληψη για τον έρωτα έχει διαφοροποιηθεί. Πολλοί νέοι θεωρούν τον γάμο ως κάτι που περιορίζει τη φυσική εξέλιξη μιας σχέσης, αφού η ανάγκη για εξασφάλιση και συναισθηματική δέσμευση μπορεί να καλύπτεται χωρίς να υπάρχει ένας θεσμικός γάμος. Επίσης, οι ιδέες περί «αληθινής αγάπης» και της αναγκαίας μόνιμης συντροφικότητας αναθεωρούνται, με την έμφαση να μετατοπίζεται σε ατομική ευτυχία και προσωπική ανάπτυξη.

Επιπτώσεις της μη εμφάνισης του γάμου

1.      Αλλαγή στην οικογενειακή δομή και ρόλοι

Η αργή αλλά σταθερή απομάκρυνση από το γάμο έχει επιπτώσεις στην παραδοσιακή οικογενειακή δομή. Η αύξηση των μονογονεϊκών οικογενειών και των οικογενειακών μοντέλων που δεν περιλαμβάνουν τον γάμο καταδεικνύει μια σημαντική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την οικογένεια. Οι ρόλοι μέσα στην οικογένεια είναι επίσης πιο ευέλικτοι, με τον καθένα να διαδραματίζει τον ρόλο που επιθυμεί.

2.      Επιπτώσεις στην κοινωνική πολιτική

Η κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίσει νέες προκλήσεις όσον αφορά τη στήριξη των ατόμων που επιλέγουν να μην παντρευτούν ιδιαίτερα σε τομείς όπως οι κοινωνικές παροχές και οι φορολογικές ρυθμίσεις. Οι πολιτικές πρέπει να προσαρμοστούν στις νέες πραγματικότητες και να αναγνωρίσουν τις διαφορετικές μορφές σχέσεων των οικογενειών ώστε να διασφαλιστεί η κοινωνική συνοχή.

3.      Μείωση των γεννήσεων

Ένας από τους πιο συζητημένους αντίκτυπους αυτής της τάσης είναι η μείωση των γεννήσεων. Ο γάμος και η οικογένεια θεωρούνται παραδοσιακά οι θεσμοί μέσω των οποίων αναπτύσσεται η κοινωνία και συνεχίζεται η ανθρώπινη κληρονομιά. Η αποφυγή του γάμου συνδέεται με χαμηλότερους δείκτες γεννήσεων, κάτι που μπορεί να έχει μακροπρόθεσμες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες.

Το φαινόμενο λοιπόν, των νέων που δεν παντρεύονται αποτελεί μία ενδιαφέρουσα κοινωνική αλλαγή που αντικατοπτρίζει τις εξελίξεις στην αντίληψη του ατόμου και της σχέσης στην σύγχρονη κοινωνία. Ενώ οι αιτίες ποικίλλουν, από την αναζήτηση προσωπικής ελευθερίας μέχρι τις οικονομικές δυσκολίες και την αλλαγή στην αντίληψη του γάμου, το φαινόμενο αυτό σίγουρα θα συνεχίζει να επηρεάζει τις κοινωνικές δομές και πολιτικές στο μέλλον.

Το γαλήνιο σούρουπο του Βαλτινού

 

Όταν νυχτώνει στο χωριό, ιδιαίτερα όταν τα σύννεφα αποσύρονται κι ο ουρανό γίνεται καθαρός, η ατμόσφαιρα γαληνεύει, δημιουργώντας μια αίσθηση θαυμασμού και ηρεμίας, που κάνει τις νύχτες να μοιάζουν με μαγικές.

Αυτό που κάνει τις νύχτες στο χωριό ακόμη πιο μαγευτικές είναι η σιωπή που τις συνοδεύει. Χωρίς τον θόρυβο της πόλης, χωρίς τα πολλά αυτοκίνητα, τα μηχανάκια ή την ένταση της καθημερινότητας, το βράδυ στο χωριό είναι γεμάτο από την ησυχία, που σε λίγες άλλες περιοχές μπορεί να νιώσεις.

Αυτή η σιωπή, όμως, δεν είναι απόλυτη. Αντίθετα είναι γεμάτη από τους ήχους της φύσης. Οι νυχτερίδες που πετούν αθόρυβα, οι ήχοι των ζώων που κινούνται γύρω από το σπίτι, ή η ανοιξιάτικη δροσιά που αναστενάζει μέσα από τα φύλλα των δέντρων, όλα αυτά συνθέτουν έναν ήχο που ηρεμεί την ψυχή. Ίσως όλα αυτά τα νυχτερινά προσερχόμενα, του γαλήνιου σούρουπο του Βαλτινού, να ένοιωσε και να κατέγραψε με τον φακό της, η Χριστίνα – Μαρία Βότσιου!

Εικόνες του χωριού

 

Τα γαϊδουράκια υπήρξαν πάντα συνώνυμα της ζωής παλιότερα στο Βαλτινό.

Στην καθημερινότητα των ανθρώπων του χωριού, τα μικρά αυτά ζώα είχαν έναν ιδιαίτερο ρόλο ως μέσο μεταφοράς, βοήθεια στο αγροτικό έργο και φυσικά ως αγαπημένα κατοικίδια για τα παιδιά.

Οι εικόνες των γαϊδουριών, περήφανα φορτωμένων με καλάθια γεμάτα φρούτα, ξύλα ή ό,τι άλλο σχετικό με τη σοδειά, συχνά φέρνουν στο μυαλό μας έναν κόσμο πιο αργό, γεμάτο απλότητα και σιωπηλές αξίες. Τα γαϊδουράκια, με την ήρεμη παρουσία τους, περπατούσαν αργά στους δρόμους του χωριού, δίνοντας μια αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης.

Οι εικόνες από εκείνη την εποχή, που σήμερα θυμίζουν πια μακρινές και ξεχασμένες στιγμές, περιλαμβάνουν τα γαϊδουράκια να κινούνται μαζί με τους ηλικιωμένους, να κουβαλούν τα προϊόντα της γης και να περιηγούνται στους χωματένιους και κακοτράχαλους δρόμους του χωριού, όπου δεν υπήρχαν τα αυτοκίνητα ούτε οι μηχανές.

Αυτές οι εικόνες θυμίζουν τη στενή σχέση των ανθρώπων με τα ζώα τους, τη φροντίδα και την αφοσίωση, καθώς το γαϊδουράκι δεν ήταν απλώς ένα εργαλείο εργασίας, αλλά ένας φίλος πιστός και συνεργάτης στη ζωή των κατοίκων του χωριού.

Όταν κοιτάμε τις φωτογραφίες εκείνων των χρόνων, καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικά ήταν για την καθημερινότητα, αλλά και πόσο γρήγορα οι σύγχρονες αλλαγές τα άφησαν πίσω, ως μία αναμνηστική εικόνα του παρελθόντος.

ΔΙΔΥΜΑ ΚΑΒΑΚΙΑ

 

Η ομίχλη βαραίνει το τοπίο. Ωστόσο το νιώθεις να υπεισέρχεται μέσα σου μαζί με πέρλες υδρατμών και να σου επιβάλει μια αισθησιακή νωθρότητα, υπαγορεύοντας τη χαλάρωση του βλέμματος μέχρι μέσα βαθιά στην αντίληψή σου για τον γύρω σου κόσμο. Μαγνητίζεσαι ξάφνου και από τα δίδυμα καβάκια που ξεπροβάλλουν μπροστά σου και στηρίζουν το χαμηλό βαρομετρικό, εγχάρακτα στην οθόνη των νεφών. Συμπαραστέκουν το ένα το άλλο και, διαπερνώντας το φάσμα της υγρασίας σαν φυσικά αλεξικέραυνα, σε καλούν να προσεταιριστείς τη βεβαιότητα της παρουσίας τους. Προσέρχεσαι, επιβεβαιώνεις το κάλεσμα, προσεταιρίζεσαι την ευρωστία τους και δηλώνεις παρών στην έναρξη της άνοιξης. 

Του Ηλία Κεφάλα

Γιορτάστηκε η «Ημέρα της γυναίκας» στο Βαλτινό

 

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 8 Μαρτίου 2025 στο Café YOLO, η γιορτή της διεθνούς Ημέρας της γυναίκας, από τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Βαλτινού. Μέσα σε μια ευχάριστη και ζεστή ατμόσφαιρα, η οποία συνδυάστηκε με μουσική, κέφι και χορό, οι παραβρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να περάσουν μια αξέχαστη βραδιά, γεμάτη κέφι, τραγούδι και χορό.

Η εκδήλωση είχε στόχο να ευαισθητοποιήσει το κοινό για δικαιώματα της γυναίκας και να προωθήσει δράσεις που θα οδηγήσουν σε ένα πιο δίκαιο και ίσο κόσμο για όλους.

Ήταν μια ευκαιρία να αναδειχθούν τα επιτεύγματα και τα δικαιώματα των γυναικών ενώ ταυτόχρονα υπογραμμίστηκε η ανάγκη για συνεχιζόμενη πρόοδο στην ισότητα των φύλων.  

Η πρόεδρος του Συλλόγου κα. Ρίκα Βότσιου - Πλεξίδα στην ομιλία της επισήμανε τα εξής:

«Αγαπητοί φίλοι και φίλες

Σήμερα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, συγκεντρωνόμαστε για να τιμήσουμε τον σπουδαίο ρόλο που διαδραματίζουν οι γυναίκες στην κοινωνία μας. Είναι μια μέρα αφιερωμένη στην αναγνώριση της προσφοράς τους, της δύναμης τους και του αγώνα τους για ισότητα, δικαιοσύνη και σεβασμό.

Η γιορτή αυτή δεν αφορά μόνο τις γυναίκες που έχουν καταφέρει να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στους χώρους της πολιτικής, της επιστήμης, της τέχνης ή του αθλητισμού. Αφορά όλες τις γυναίκες, ανεξαρτήτου ηλικίας, επαγγελματικής κατάστασης ή κοινωνικής θέσης. Είναι οι μητέρες, οι αδελφές, οι σύζυγοι, οι φίλες, οι εργαζόμενες, οι φοιτήτριες. Κάθε γυναίκα με τον δικό της τρόπο, συνεισφέρει και δημιουργεί τον κόσμο γύρω της.

Είναι επίσης μια μέρα για να σκεφτούμε όλα όσα πρέπει ακόμα να γίνουν. Παρά τις σημαντικές προόδους που έχουν γίνει, ο αγώνας για πλήρη ισότητα δεν έχει τελειώσει. Η βία κατά των γυναικών, οι διακρίσεις στην εργασία και στην εκπαίδευση, και οι ανισότητες στον τομέα της υγείας παραμένουν προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουμε όλοι μας ως κοινωνία.

Ας αφιερώσουμε αυτή την ημέρα για να αναγνωρίσουμε τις θυσίες και τους αγώνες που έχουν καταβληθεί, αλλά και για να σκεφτούμε τα βήματα που μπορούμε να κάνουμε για να χτίσουμε έναν κόσμο όπου κάθε γυναίκα θα μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια, σεβασμό και ίσα δικαιώματα.

Ας δώσουμε όλοι τη δέσμευσή μας για μια πιο δίκαιη κοινωνία, όπου οι γυναίκες θα είναι ελεύθερες να εκφράζουν και να πραγματοποιούν τα όνειρα τους χωρίς περιορισμούς.

Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες του κόσμου!»

Παρεμβάσεις και βελτιώσεις προσβάσεων στο Βαλτινό

 

Έργα για τη βελτίωση πρόσβασης στο εκκλησάκι της Παναγίας και στο δάσος της περιοχής, αλλά και συνολικότερα στο Βαλτινό, πραγματοποίησε ο Δήμος Τρικκαίων.
Πρόκειται για έργα που εκτελούνται από τη Δευτέρα 10 Μαρτίου 2025 και αφορούν στη βελτίωση της πρόσβασης στο εξωκλήσι της Παναγίας, αλλά και στο δάσος που κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο της φύσης από το 2018, μετά από πρωτοβουλία του Δήμου Τρικκαίων. Παράλληλα, τα έργα περιλαμβάνουν απομακρύνσεις μπάζων και κλαδιών από διάφορα σημεία του χωριού, διευκολύνοντας την κίνηση των οχημάτων. Οι παρεμβάσεις στοχεύουν στη βελτίωση της καθημερινότητας των κατοίκων στα χωριά του Δήμου Τρικκαίων.

Από το γραφείο Τύπου

Το γαϊδούρι, ως μεταφορικό μέσο στο χωριό

 

Το γαϊδούρι, ως μεταφορικό μέσο, είχε σημαντική παρουσία στο χωριό, ιδιαίτερα στο παρελθόν, όταν τα οχήματα και τα σύγχρονα μέσα μεταφοράς δεν ήταν διαθέσιμα ή προσβάσιμα για τους αγρότες και τους κατοίκους της υπαίθρου. Το γαϊδούρι ήταν το πιο αξιόπιστο και εύχρηστο ζώο για τη μεταφορά αγαθών, για τις καθημερινές δουλειές του χωριού, όπως η μεταφορά νερού, ξύλων ή προϊόντων από τη γεωργία.

Τα γαϊδούρια είχαν την ικανότητα να κινούνται σε δύσβατα, ανώμαλα εδάφη, πράγμα που τα καθιστούσε ιδανικά για τις συνθήκες της αγροτικής περιοχής. Το βάρος που μπορούσαν να μεταφέρουν, συνδυασμένο με την υπομονή και την ανθεκτικότητά τους, τα καθιστούσε αναντικατάστατα.

Η χρήση του γαϊδουριού δεν περιοριζόταν μόνο στις μεταφορές. Πολλές φορές το γαϊδούρι ήταν επίσης μέρος της καθημερινής ζωής, χρησιμοποιούμενο για τις γεωργικές εργασίες, όπως το όργωμα των χωραφιών ή τη μεταφορά λιπασμάτων, ή τη μεταφορά προϊόντων προς τα χωριά ή την αγορά των Τρικάλων.

Το γαϊδούρι ήταν επίσης σύμβολο της ταπεινότητας και της σκληρής δουλειάς στο χωριό. Παρά τις δύσκολες συνθήκες, αυτό ήταν αφοσιωμένο τον άνθρωπο και η σχέση αυτή ήταν συχνά πολύ δυνατή. Το γαϊδούρι ως μεταφορικό μέσο, υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του χωριού και η σημασία του παραμένει έντονη στις αναμνήσεις της αγροτικής ζωής.

Ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς στην οικογένεια

 

Ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς στην οικογένεια είναι σημαντικός και πολυδιάστατος. Συχνά, οι παππούδες και οι γιαγιάδες αποτελούν τα θεμέλια της οικογενειακής συνοχής, παρέχοντας συναισθηματική και πρακτική υποστήριξη. Η παρουσία τους μπορεί να προσφέρει στα παιδιά μία αίσθηση ιστορικής συνέχειας και πολιτιστικής κληρονομιάς, ενώ η σοφία και η εμπειρία τους μπορεί να είναι πολύτιμη καθοδήγηση για τις νέες γενιές.

Σε πολλές περιπτώσεις οι παππούδες και οι γιαγιάδες διαδραματίζουν ρόλο εκπαιδευτικού, βοηθώντας τα εγγόνια τους να κατανοήσουν τις παραδόσεις, τα ήθη και τις αξίες της οικογένειας και της κοινωνίας. Η σχέση αυτή μπορεί να είναι γεμάτη τρυφερότητα, με τους παππούδες και τις γιαγιάδες να προσφέρουν ανιδιοτελή αγάπη και να λειτουργούν ως ένα ήρεμο καταφύγιο για τα παιδιά σε στιγμές ανάγκης.

Επιπλέον, η ενεργός συμμετοχή τους στη φροντίδα των εγγονών μπορεί να απαλύνει τις δυσκολίες για τους γονείς, παρέχοντας τους αναγκαία υποστήριξη στον καθημερινό τους προγραμματισμό και τις ευθύνες τους. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες εξαιτίας της μεγαλύτερης ηλικίας τους, συχνά έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο και είναι σε θέση να προσφέρουν περισσότερη προσοχή και φροντίδα στα παιδιά.

Συνολικά, ο ρόλος τους ενισχύει τη σύνδεση των γενεών και δημιουργεί μία αίσθηση ενότητας και συνέχειας στην οικογένεια.

Και βέβαια τα παιδιά λατρεύουν τον παππού και τη γιαγιά, για πολλούς λόγους όπως: γιατί ξέρουν πολλές ιστορίες, γιατί τους διαβάζουν βιβλία και παραμύθια, γιατί δεν βιάζονται, γιατί είναι το καλύτερο κοινό, γιατί μαγειρεύουν άψογα, γιατί ξέρουν πολλά τραγούδια, γιατί χαίρονται πάντα να ακούνε όσα έχουν να τους πουν τα παιδιά, γιατί έχουν παράξενα αντικείμενα στο σπίτι, γιατί κάνουν δώρα, γιατί χαρτζιλικώνουν, γιατί κάνουν την κάθε μέρα ξεχωριστή και γενικά γιατί τα λατρεύουν χωρίς όρους, χωρίς να περιμένουν κάτι από αυτά. 

Εκδήλωση για την «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας» από τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Βαλτινού

 

Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού διοργανώνει, το Σάββατο 8 Μαρτίου 2025 και ώρα 08:30 μ.μ., στο Cafe Yolo, εκδήλωση για την γιορτή της «Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας».

Η πρωτοβουλία και η δραστηριότητα αυτή, επικεντρώνεται, στην ευαισθητοποίηση για τα δικαιώματά των γυναικών, στην ενδυνάμωση τους, καθώς και τη γιορτή των επιτευγμάτων τους.  Η γενική ατμόσφαιρα αυτής της εκδήλωσης θα είναι γιορτινή αλλά και σοβαρή με στόχο την ευαισθητοποίηση την ενημέρωση και την ενδυνάμωση των γυναικών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Την μουσική της εκδήλωσης επιμελείται ο DJ Σάκης Βαλκανιώτης.

Τιμή εισόδου: 3 ευρώ

Με εκτίμηση,

το ΔΣ του Συλλόγου.

Εξ αφορμής εικόνων «Ο Τροχονόμος»

Οι παλιές φωτογραφίες αποτελούν ένα ισχυρό μέσο ανάγνωσης των γεγονότων και της ιστορίας, καθώς καταγράφουν στιγμές του παρελθόντος που διατηρούν τη μαγεία της αυθεντικότητας και της αναγωγής στο χρόνο. Οι φωτογραφίες λειτουργούν ως μια οπτική αφήγηση, προσφέροντας στον θεατή την ευκαιρία να βιώσει οπτικά τα ιστορικά κοινωνικά ή πολιτικά δρόμενα μιας εποχής.

Οι συγκεκριμένες φωτογραφίες εικονίζουν τον συγχωριανό μας Γεώργιο Πλεξίδα, ως αστυνομικό της Τροχαίας, εν ώρα υπηρεσίας, με την μοτοσυκλέτα του καθώς και να παρελαύνει στη Λάρισα, ως μέλος του τμήματος της Τροχαίας, της Ελληνικής Χωροφυλακής.

Ένας σημαντικός τομέας ευθύνης της Ελληνικής Αστυνομίας, έχει σχέση με την τροχαία κίνηση και ειδικότερα με τη λήψη των αναγκαίων μέτρων τόσο σε προληπτικό, όσο και σε κατασταλτικό επίπεδο για την ασφαλή κίνηση όλων των τροχοφόρων, καθώς και των πεζών.

Ενώ η παρέλαση της Τροχαίας είναι μια εκδήλωση που συνήθως πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια εθνικών εορτών ή σημαντικών εορτών στη χώρα μας, με σκοπό να αναδειχθεί η δουλειά και οι επιτυχίες της Ελληνικής Αστυνομίας και πιο συγκεκριμένα της Τροχαίας. Στην παρέλαση συμμετέχουν οχήματα της Τροχαίας, μοτοσυκλέτες και αστυνομικοί, οι οποίοι παρουσιάζουν τις επιχειρησιακές τους ικανότητες και τη δουλειά τους στον τομέα της αστυνόμευσης και της οδικής ασφάλειας.

Η παρέλαση περιλαμβάνει και την επίδειξη άλλων μονάδων, ειδικών οχημάτων, όπως περιπολικά, φορτηγά με εξοπλισμό που αναλαμβάνουν την εφαρμογή της τάξης στους δρόμους.

Η συμμετοχή της Τροχαίας στην παρέλαση είναι σημαντική καθώς επιτρέπει στους πολίτες να δουν από κοντά τη δουλειά των στελεχών της Τροχαίας και να κατανοήσουν τη σημασία της ασφάλειας στους δρόμους και της οδικής παιδείας.

Οι περίτεχνες μάσκες της Βενετίας

 

Οι περίτεχνες μάσκες της Βενετίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την παγκόσμια φήμη του Βενετσιάνικου καρναβαλιού. Αυτές οι μάσκες φτιαγμένες από γυψομάρμαρο, δέρμα, μετάξι και άλλα πολυτελή υλικά, χαρακτηρίζονται από την εξαιρετική τους λεπτομέρεια και την καλλιτεχνική τους αξία. Η παράδοση της δημιουργίας τους χρονολογείται από το 13ο αιώνα και συνδέεται με την ανάγκη για ανωνυμία και ελευθερία κατά τη διάρκεια του Καρναβαλιού.

Οι μάσκες δεν είναι απλώς διακοσμητικά αντικείμενα, αλλά συμβολίζουν την ισότητα και την αποδέσμευση από κοινωνικούς κανόνες, καθώς κατά τη διάρκεια της γιορτής, οι κάτοχοί τους μπορούσαν να αναμιγνύονται ελεύθερα ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης. Οι πιο γνωστές μάσκες περιλαμβάνουν την «Bauta», που καλύπτει όλο το πρόσωπο, την «Colombina», μια μάσκα μόνο για τα μάτια, και την «Moretta», μια μάσκα χωρίς άνοιγμα στόματος που φοριέται κυρίως από γυναίκες.

Κάθε μάσκα είναι μοναδική, με περίπλοκα σχέδια, έντονα χρώματα, διακοσμητικά στοιχεία όπως φτερά και χρυσά στολίδια, και πολλές φορές αποτελούν έργα τέχνης από εξειδικευμένους τεχνίτες. Η παράδοση αυτή παραμένει ζωντανή, καθώς οι μάσκες της Βενετίας συνεχίζουν να εντυπωσιάζουν και να γοητεύουν τους επισκέπτες του Καρναβαλιού και όχι μόνο.

Η προσωπιδα

 

Λασπωμένες μπότες, φθαρμένα ρούχα της εποχής, τσαλακωμένο φούτερ παντελόνι, μάλλινο πουλόβερ, σακάκι και αυτοσχέδια χάρτινη αποκριάτικη προσωπίδα, που κρύβει το πρόσωπο, αλλά μαρτυράει την χρονολογία του Διονυσιακού έτους 1970. Είναι η εικόνα του μικρού μασκαρά, ο οποίος μετέχει με ευχαρίστηση στο παιχνίδι της ανωνυμίας. Φωτογραφίζεται και απαθανατίζει την μεταμφίεσή του και ένα κομμάτι από την παραδοσιακή τελετουργική διαδικασία των Αποκριών στο χωριό.

Απόκριες, που εδράζονται στις αρχαιότερες «Διονυσιακές γιορτές» των Ελλήνων, όπου οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν, χόρευαν, τραγουδούσαν και διασκέδαζαν μέχρι που το κέφι τους, έφτανε στο κατακόρυφο προς τιμή του Διόνυσου.

Η αποκριάτικη μάσκα ή προσωπίδα είναι ένα βασικό στοιχείο της Αποκριάς, με ιστορική και πολιτιστική σημασία για τον τόπο μας. Η μάσκα αυτή χρησιμοποιείται για να καλύψει το πρόσωπο του ατόμου και συχνά συνδέεται με τη μεταμφίεση, την αποκριάτικη εορτή, και τις διάφορες παραδόσεις που αναβιώνουν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Οι αποκριάτικες μάσκες συνήθως φτιάχνονταν από υλικά όπως το χαρτί, το ξύλο, το πλαστικό ή το ύφασμα και διακοσμούνταν με χρώματα, φτερά και άλλα στολίδια. Η χρήση τους συνδέεται με την ιδέα της «αποκάλυψης» ή της «απόκρυψης» της ταυτότητας του ατόμου, επιτρέποντας τους ανθρώπους να υιοθετήσουν διαφορετικούς ρόλους ή να εκφραστούν χωρίς περιορισμούς.

Η προσωπίδα στις Αποκριές παίζει σημαντικό ρόλο στην έννοια της ελευθερίας, της αλλαγής και της ανατροπής των κοινωνικών κανόνων, αφού οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να ξεφύγουν από την καθημερινότητα και να γιορτάσουν μέσω του παιχνιδιού, της σάτιρας και της μεταμφίεσης.

Σε κάποιες περιπτώσεις οι μάσκες είναι πιο αναγνωρίσιμες με συγκεκριμένους χαρακτήρες, όπως οι καουμπόηδες, οι σαλτιμπάγκοι, οι μάγισσες, τα διαβολάκια, ενώ άλλες φορές συνδέονται με τοπικούς μύθους, ιστορίες και τελετές που αναβιώνουν κατά την περίοδο των Αποκριών.

Η πρώτη μέρα της άνοιξης

 

Η πρώτη μέρα της άνοιξης είναι μια από τις πιο όμορφες και αναμενόμενες στιγμές του χρόνου. Ο ήλιος αρχίζει να ζεσταίνει τον αέρα, τα δέντρα ανθίζουν και η φύση ξυπνάει μετά από τον ψυχρό χειμώνα. Τα λουλούδια αρχίζουν να βγαίνουν σε χρώματα έντονα και ζωντανά και οι μέρες μεγαλώνουν δίνοντας μια αίσθηση ανανέωσης και ελπίδας. Η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη με το άρωμα του χώματος και της ανθισμένης φύσης, και πολλές φορές ο αέρας φέρνει τη γλυκιά δροσιά της εποχής.

Η πρώτη μέρα της άνοιξης μας προσκαλεί να βγούμε έξω, να απολαύσουμε τη φυσική ομορφιά γύρω μας και να νιώσουμε τη νέα ενέργεια που φέρνει η αλλαγή της εποχής. Είναι μια μέρα γεμάτη υποσχέσεις για ανανέωση, ανάπτυξη και νέα ξεκινήματα.

Τιμούμε τη μνήμη των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών

 

Με αφορμή την επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών, τιμούμε τη μνήμη των θυμάτων που χάθηκαν και εκφράζουμε την βαθιά μας συγκίνηση και αλληλεγγύη στις οικογένειες και στους συγγενείς τους. Η μνήμη τους παραμένει ζωντανή και αποτελεί υπενθύμιση για την ανάγκη ενίσχυσης της ασφάλειας και της ευθύνης σε κάθε πτυχή της κοινωνίας μας. Ας ενώσουμε όλοι τις φωνές μας για έναν κόσμο πιο ασφαλή και δικαιότερο, δίνοντας ελπίδα και δύναμη στους πληγέντες να συνεχίσουν τον αγώνα για δικαίωση και αλήθεια.

Δικαιοσύνη

 

Κατά την ταπεινή μου γνώμη ως πολίτη θα πρέπει εδώ και τώρα να αλλάξει ο νόμος για την επιλογή της ανώτατης δικαστικής εξουσίας.

Μετά την τραγωδία των Τεμπών και την πρωτοφανή καθυστέρηση διερεύνησης των αιτίων του πρωτοφανούς δυστυχήματος που στοίχισε τη ζωή τόσων ανθρώπων, ανάμεσά τους πολλών στο άνθος της ηλικίας τους, ο λαός μίλησε με έντονη διαμαρτυρία σε εντυπωσιακά συλλαλητήρια για την ανάγκη απόδοσης δικαιοσύνης. Από πρωίας μέχρι νυκτός τα κανάλια ασχολούνται με τα Τέμπη, ενώ εναλλάσσονται αποκαλύψεις για τα αίτια της τραγωδίας, που διχάζονται, αμφισβητούνται και εμφανίζουν ένα σκηνικό διαμάχης των κομμάτων της αντιπολίτευσης με στόχο την πιο αποτελεσματική διαλεύκανση της εγκληματικής, ως φαίνεται τραγωδίας, χωρίς τελικά ουσιαστικό αποτέλεσμα. Για «εργαλειοποίηση» καταγγέλλει η κυβέρνηση την αντιπολίτευση και τούμπαλιν, η εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στην κυβέρνηση κλονίζεται επικίνδυνα, στην αντιπολίτευση αλληλοσυγκρούονται, η δικαιοσύνη αμφισβητείται, και οι εξελίξεις είναι απρόβλεπτες. Η κοινωνία βοά και δεν ξεχνά, ο πόνος της μάνας δεν ξεπερνιέται, και η ανάληψη των ευθυνών και η τιμωρία των ενόχων δεν δίνει άλλα χρονικά περιθώρια.

Τα Τέμπη δεν προσφέρονται για πολιτική αντιπαλότητα, η δικαιοσύνη σίγουρα θα κάνει το έργο της, αλλά και η κυβέρνηση θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της άμεσα και ουσιαστικά προκειμένου να μην προκαλεί τον λαό να υποψιάζεται ότι οι καθυστερήσεις των ερευνών, η εμφάνιση των βίντεο της αμαξοστοιχίας δύο περίπου χρόνια μετά το δυστύχημα, και τα αντικρουόμενα στοιχεία, που σταδιακά αποκαλύπτονται, οδηγούν στην εκτίμηση πολιτικής συγκάλυψης, με ολέθριο αποτέλεσμα τον κλονισμό της εμπιστοσύνης του λαού αυτού στη δικαιοσύνη.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσον η εκάστοτε κυβέρνηση μπορεί να επηρεάζει τη δικαιοσύνη. Σύμφωνα με το άρθρο 90 του Συντάγματος οι δικαστές που προάγονται στις ηγετικές θέσεις των ανώτατων δικαστηρίων επιλέγονται από το υπουργικό συμβούλιο και η προαγωγή τους γίνεται με προεδρικό διάταγμα. Στη διάταξη δεν αναφέρεται τίποτε άλλο για τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί, επισημαίνεται όμως ότι η διαδικασία γίνεται «όπως ο νόμος ορίζει».

Κατά την ταπεινή μου γνώμη ως πολίτη θα πρέπει εδώ και τώρα να αλλάξει ο νόμος για την επιλογή της ανώτατης δικαστικής εξουσίας. Είναι καθήκον κυβέρνησης – αντιπολίτευσης να συζητήσουν κατά προτεραιότητα για το θέμα αυτό. Είναι αδιανόητο σε μια ευνομούμενη δημοκρατική πολιτεία, η εκάστοτε κυβέρνηση να διορίζει τους ανώτατους δικαστές και ο λαός μοιραία να υποψιάζεται ότι η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα παρέμβασης!

Ο νομοθέτης της αρχαίας Ελλάδας, ο Σόλων, διακήρυσσε: «Το θείον και οι νόμοι, ευ μεν αγόντων, εισίν ωφέλιμοι, κακώς δε αγόντων, ουδέν ωφελούσιν», δηλαδή, όταν η θρησκεία και οι νόμοι εφαρμόζονται σωστά, είναι ωφέλιμοι, αλλά όταν εφαρμόζονται λάθος, δεν είναι διόλου ωφέλιμοι.

Επομένως, ο νόμος για την επιλογή δικαστών για ηγετικές θέσεις των ανώτατων δικαστηρίων θα πρέπει να αποδεσμευθεί από τη σύνδεσή του με την εκάστοτε κυβέρνηση και να είναι σαφής προκειμένου να τηρηθεί σωστά και να είναι ωφέλιμος. Ο ισχύων νόμος πάσχει και δεν ωφελεί, με αποτέλεσμα να ελλοχεύει και στο μέλλον ο κίνδυνος αμφισβήτησης του θεσμού της Δικαιοσύνης με ολέθριες συνέπειες!

 

Άρθρο από την εφημερίδα «TO BHMA» (19/02/2025), κα Στέλλα Πριόβολου, ομότιμη καθηγήτρια, πρόεδρος Σώματος Ομοτίμων Καθηγητών ΕΚΠΑ, έφορος Σχολών.

ΣΙΩΠΗΛΟ ΠΟΤΑΜΙ

 

Το μικρό ποτάμι εντελώς σιωπηλό και ακύμαντο μέσα στην κοίτη του ρουφά κάθε υδρατμό του απόβροχου και προσπαθεί να αυξήσει τη ροή του με ψιχία και σταλαγμούς δροσιάς. Η άνοιξη καραδοκεί πλάι στις όχθες του και όλο αναρωτιέται: «μήπως ήρθε η ώρα να φανερωθώ;» Όμως ο γυμνός πλάτανος που παραστέκει δίπλα με όλο το βάρος του κισσού επάνω του εξισορροπεί τα ανυπόμονα αισθήματα, φωνάζοντας και διδάσκοντας «υπομονή». Όμως αισθήματα είναι αυτά, δεν καταπιέζονται για πολύ, δεν υπακούουν σε εξωτερικά συνθήματα και γι’ αυτό, ακούγοντας την εσώτερη φωνή, μεταλλάσσονται σε χρώματα, διακηρύσσοντας τις πιο δυνατές τους αρετές και πράξεις: «έξοδος και κατάληψη των πάντων. Ο κόσμος είναι δικός μας». Εξ αυτού ας ταχθούμε κι εμείς υπέρ των αισθημάτων.

Του Ηλία Κεφάλα