Ο Ναός της Πόρτας Παναγίας. (Γνωριμία με τον τόπο μας)

Στα ριζά της Πίνδου, στην είσοδο ενός μεγαλόπρεπου φαραγγιού, το οποίο χωρίζει τα βουνά Ίταμο και Κόζιακα, αλλά και ενώνει τη Θεσσαλία με την Ήπειρο, 18 χλμ. δυτικά από τα Τρίκαλα, βρίσκεται η Πύλη.
Σε μικρή απόσταση απέναντι από την Πύλη και δίπλα στον Πορταϊκό ποταμό, στον οικισμό Πόρτα Παναγιά βρίσκεται η εκκλησιά Πόρτα Παναγιά.

Ο ναός Πόρτα Παναγιά, είναι σταυρεπίστεγη τρίκλιτη βασιλική που έχει κτισθεί πάνω σε αρχαίο ναό. Αυτό μαρτυρούν οι κίονες οι οποίοι ευρίσκονται στο χώρο γύρω από το ναό, όπως και η ύπαρξη πολλών αρχιτεκτονικών μελών είτε εντοιχισμένων είτε περισυλλεγέντων κατά καιρούς, που σήμερα φυλάσσονται εκεί.

Στα δυτικά του ναού, υφίσταται ευρύς εξωνάρθηκας που ακολουθεί τον τύπο του εγγεγραμμένου σταυροειδούς με τρούλο και χρονολογείται στα τέλη του 14ου αι. Ο ναός πέραν της ιδιόρρυθμης αρχιτεκτονικής έχει να παρουσιάσει και πλούσιο γλυπτό, ψηφιδωτό και γραπτό διάκοσμο, που δυστυχώς η πυρκαγιά του 1855 τον κατέστρεψε.

Αυτοδιαχειριζόμενος αγρός

Η ελληνική κοινωνία βιώνει το πλέον σκληρό πρόσωπο του καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης. Το οικονομικό και αναπτυξιακό σύστημα καταρρέουν με αποτέλεσμα να τίθεται θέμα επιβίωσης για ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού.
Η παρακμή αυτή πυροδοτεί μεγάλες κοινωνικές ανακατατάξεις και αναζητήσεις. Η κρίση, δηλαδή, οδηγεί στην ανάγκη για αναζήτηση κάτι διαφορετικού, ενός μοντέλου με αξιοβίωτες συνθήκες.
Μια πρόταση και ταυτόχρονα μια απάντηση για τον αυξανόμενο κίνδυνο της επισιτιστικής κρίσης που πλήττει τους φτωχότερους όλου του κόσμου, είναι και ο Αυτοδιαχειριζόμενος αγρός.
Με την λειτουργία του «Αυτοδιαχειριζόμενου αγρού» οι άνθρωποι επιδιώκουν την παραγωγή ειδών πρώτης ανάγκης για την καθημερινή τους διατροφή, ενάντια σε οποιαδήποτε εμπορευματική σχέση και πάντα με γνώμονα τη βιολογική καλλιέργεια.
Η καλλιέργεια γίνεται αποκλειστικά με ντόπιες ποικιλίες σπόρων και όχι υβρίδια ή μεταλλαγμένα.

Μια πρωτοβουλία «Αυτοδιαχειριζόμενου αγρού» επιχειρήθηκε από μια συλλογικότητα «Από κοινού» και στο νομό Τρικάλων το 2012.
Η θέλησή αποδείχθηκε ισχυρότερη της αμφιβολίας και τα αποτελέσματα ήταν απτά, αφήνοντας πολλές ελπίδες για τη συνέχιση της δράσης και την καθιέρωση αντίστοιχων πρωτοβουλιών και σε άλλες περιοχές.

Η Ελλάδα του 1920



Μοναδικές έγχρωμες φωτογραφίες της Ελλάδας του 1920

Μια διαφορετική Ελλάδα πριν περίπου έναν αιώνα από τον φακό των Maynard Owen Williams / Wilhelm Tobien.

Άνοιξε η αυλαία του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου

Ξεκίνησε χθες το Σάββατο 15 – 9 – 2012.το πρωτάθλημα της Α΄ Ερασιτεχνικής κατηγορίας της Ε.Π.Σ.Τ. για την περίοδο 2012 - 2013.
Για την ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού η αυλαία του πρωταθλήματος άνοιξε με ήττα, αφού έχασε στο γήπεδο της Φωτάδας από την ομάδα του Πύργου, με σκορ 2 – 4
Έτσι στην πρεμιέρα του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος, της Α’ Ερασιτεχνικής, αναλυτικά είχαμε τα εξής αποτελέσματα:

Μεγάλα Καλύβια - Μεγαλοχώρι    0-0

Πυργετός- Μεγάρχη                       1-0

Αγ. Απόστολοι - Φλαμούλι            0-5

Δήμητρα - Παραληθαίοι                 3-0

Καστράκι - Κρύα Βρύση                2-4

Πρόδρομος - ΑΕΤ                           0-1

Βαλτινό - Πύργος                           2-4

Φαρκαδόνα - Μπάρα                      1-0

Το Ποδόμακτρο

Με τα πρωτοβρόχια του Φθινοπώρου ήρθαν στη μνήμα μας αλλοτινές συνήθειες και πρακτικές των ανθρώπων της παλιάς εποχής, τότε που οι δρόμοι δεν ήταν ασφαλτοστρωμένοι και η λάσπη κατά τους βροχερούς μήνες κολλούσε στα παπούτσια τους.
Κατά συνέπεια οι άνθρωποι για να αποφύγουν τη μεταφορά της λάσπης στο εσωτερικό των σπιτιών, τοποθετούσαν μπροστά στην είσοδο ένα μεταλλικό ποδόμακτρο, όπου οι εισερχόμενοι καθάριζαν και απομάκρυναν τη λάσπη από τα παπούτσια τους.

Τα ποδόμακτρα ήταν μεταλλικές λάμες που πακτώνονταν κάθετα στο έδαφος. Άλλα ποδόμακτρα ήταν απλά στην κατασκευή τους και άλλα κατασκευασμένα με διάθεση καλλιτεχνικής εμφάνισης. Ήταν σε χρήση ακόμη και μέχρι τη δεκαετία του 1950.
Μέχρι τότε σε κάθε νέα μονοκατοικία το ποδόμακτρο και το ρόπτρο στην είσοδο ήταν απαραίτητα στοιχεία τόσο από λειτουργική όσο και διακοσμητική άποψη.

Η λέξη ποδόμακτρο είναι σύνθετη από τις λέξεις πόδι+μάκτρον, όπου μάκτρον είναι οτιδήποτε χρησιμοποιούμε για να σκουπιστούμε.

Έκθεση ζωγραφικής του Νίκου Γκαμαλέτσου

Εγκαινιάζεται το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου, στις 7μμ στο Μύλο Ματσόπουλου η έκθεση ζωγραφικής του Νίκου Γκαμαλέτσου. Πρόκειται για ένα σημαντικό πολιτιστικό γεγονός της πόλης των Τρικάλων.
Ο Νίκος Γκαμαλέτσος, που κατάγεται από την Αγία Μονή Τρικάλων, θα εκθέσει 45 ελαιογραφίες μικρών και μεγάλων διαστάσεων στο ισόγειο του ιστορικού Μύλου, σε ένα χώρο κατάλληλα διαμορφωμένο ώστε να μπορεί ο θεατής να συμμετάσχει στο εικαστικό δρώμενο. Η θεματογραφία του είναι πλούσια και δεν περιορίζεται σε ένα μόνο θέμα. Το κάνει αυτό γιατί θέλει να αποφύγει την παγίδα που ενδεχομένως θα τον οδηγήσει στην αέναη επανάληψη του ενός και μοναδικού θέματος.
Γι΄ αυτό στις 45 ελαιογραφίες που εκτίθενται θα δείτε τοπία, πορτρέτα και νεκρές φύσεις ζωγραφισμένα εκ του φυσικού, καθώς και ανθρώπινες δραστηριότητες ζωγραφισμένες άλλοτε με εξπρεσιονιστική τεχνική και άλλοτε με τη σουρεαλιστική. Εκτός των άλλων, ενδιαφέρον στα έργα που θα εκτεθούν, παρουσιάζουν και δύο έργα που αναφέρονται στις περιπέτειες του Δον Κιχώτη, που μέσα εκεί κρύβεται και η ιδιοσυγκρασία και το πολιτιστικό-φιλοσοφικό υπόβαθρο του ζωγράφου. Επίσης, αξίζει να δει κανείς και το έργο «Ο μύλος του Ματσόπουλου» που το ζωγράφισε ο Νίκος Γκαμαλέτσος πριν από 23 χρόνια ζωντανά μπροστά στο Μύλο και θα εκτεθεί, τιμής ένεκεν, μαζί με τα άλλα του έργα. Είναι δεύτερη φορά που τιμά την πόλη μας ο Νίκος Γκαμαλέτσος. Προηγήθηκε η έκθεση στο Πολιτιστικό Κέντρο Τρικάλων το 2003 και με την έκθεση αυτή επιστρέφει σε έναν χώρο που του ζωντανεύουν τις παιδικές του αναμνήσεις. Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 15 μέχρι 25 Σεπτεμβρίου.

Η μπόρα (Με τη γλώσσα του τόπου μας)

Γκλιότι στουν κουρνιαχτό η φουράδα,
γλυστράν τα γουρνουτσάρχα,
γκαρίζουν τα γουμάρια, αράδα,
γαβγάν τα σκλια, τ΄ αλτσιάρκα.
Έρχιτι μπόρα!

Αντάργιασι η Κόζιακας, θεργιό!
θα βρέξει πάλι, θα βγει η Σαλαμπριά
θα πλημμυρίσει του χουργιό
κι στου λιβάδι, ούλα τα μαντριά,
κινδυνεύουν τώρα.

Αντάργιασι η Κόζιακας, μαυρίλα!
Έρχιτι μπόρα δυνατή
θα πλημμυρίσουμι κι ανίλα,
ζώα κι κόσμους θα πνιχτεί.
Έρχιτι μπόρα!

Και πριν προκάνου να του πω,
αρχίντσι τέτχια μπόρα,
απ έγινι στου Βαλτινό... πω! πω!
εδώ και λίγη ώρα,
πέλαγος, βαλτοχώρα!

Πνίτχαν τα πρόβατα, τα αρνιά,
τα γίδια, τα γιλάδια,
όλα γινίκανε με μνια
νεροποντή ρημάδια.
Αχ! με μνια μπόρα!

Γιόμσι απου παν ως κατ λούνι,
όλα πλημμυρισμένα,
λαμανιότι στη λούτσα του γρούνι
κι ου κόσμους τάχει χαμένα
κι κινδυνεύουν τώρα.

Κι όλοι τον ήλιο καρτερούν
να βγει για να στεγνώσουν
κι ότι απόμεινε, αν μπορούν,
απ το χουργιό να σώσουν,
ετούτη εδώ την ώρα!!!

"Το πρόσωπο του τέρατος και ο φόβος μήπως το συνηθίσουμε"

Του Μάνου Χατζιδάκι

Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.
Ο Frankenstein έγινε πόστερ και στολίζει το δωμάτιο ενός όμορφου αγοριού. Το αγόρι ονομάζεται Πινοσέτ ή Βιντέλλα, κι ολομόναχο χορεύει με πάθος ένα tango ελλειπτικό. Δεν υπάρχει μουσική, ούτε τραγουδιστής από κοντά. Μονάχα ένας ρυθμός ατέλειωτος και αριθμοί. Χίλιοι, πεντακόσιοι, πέντε χιλιάδες, δέκα, εκατό χιλιάδες, αριθμοί όχι εντελώς αποσαφηνισμένοι των εξαφανισθέντων, βασανισθέντων και νεκρών. Και το tango να συνεχίζεται, το δε ποδόσφαιρο στις φάσεις του, να κόβει την αναπνοή εκατομμυρίων θεατών επί της γης. Εκατομμύρια περισσότεροι απ’ όσους εννοούνε ν’ αντιδράσουνε στο τέρας, και εξαφανίζονται μες σε χαντάκια, σε ρεματιές ή στις αγροτικές ερημιές.
Από την ώρα που ο Frankenstein γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, o κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται. Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ’ το μυαλό της κότας. Απ’ το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ’ ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ’ ένα ζώο δυνατό πού βρυχάται. Τί να τους πω και πώς να τους το πω; Και μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές και ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει και να μας καθοδηγεί;
Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοήθα να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος, που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά.

Παλιά επαγγέλματα του Βαλτινού. 2΄ μέρος

Παλιά επαγγέλματα της αγροτικής υπαίθρου.
Σκηνές της καθημερινής ζωής του παλιού Βαλτινού. Πλανόδια και στεγασμένα επαγγέλματα, ξεθωριασμένες φιγούρες, που πάλευαν για το μεροκάματο.
Μικροεπαγγελματίες, υπάλληλοι, αγρότες, δουλευτάδες, βιοπαλαιστές έρχονται να μας θυμίσουν την αξία που είχαν τα επαγγέλματα τα παλιά.

Με τον καθημερινό τους μόχθο χρωμάτιζαν τη ζωή τους και με τη στάση τους τροφοδοτούν σήμερα τη μνήμη μας και μας προσφέρουν τα μηνύματα του τότε…

Με το 2΄ μέρος της συλλογής παλιών φωτογραφιών από επαγγελματίες του Βαλτινού, συνεχίζουμε το ταξίδι γνωριμίας και επαφής με το παρελθόν μας.
Καλή περιπλάνηση!!!

Ο μισεμός



Ο μισεμός είναι καημός

το έχε γεια είναι ζάλη

και το καλώς ορίσατε

είναι χαρά μεγάλη.

Λουκέτο σήμερα και αύριο το Δημαρχείο Τρικκαίων.

Με τα πιο μελανά χρώματα περιέγραψε την οικονομική κατάσταση του δήμου Τρικκαίων ο δήμαρχος Χρήστος Λάππας στην χθεσινή ευρεία ενημερωτική σύσκεψη. Το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε πρόσφατα να ενημερώσει τους βουλευτές και τους εκπροσώπους φορέων του νομού μας για το διήμερο κλείσιμο των δημαρχείων στις 12 και 13 Σεπτεμβρίου 2012.
Οι συνεχιζόμενες περικοπές πόρων στο χώρο της αυτοδιοίκησης έχει επιδεινώσει την ήδη άσχημη κατάσταση με τους ΟΤΑ να έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο δήμαρχος «ο κόμπος έφτασε στο χτένι για την Τ.Α. η οποία καλείται να δοκιμάσει τις δυνάμεις της αν θα σπάσει εις βάρος της ή θα καταφέρει να αντιπαλέψει την κατάσταση».
Μιλώντας με αριθμούς τόνισε ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν σε καμία περίπτωση και «αν συνεχιστεί η κατάσταση γρήγορα θα κληθούμε να παραδώσουμε τα κλειδιά σε άλλους».
Συμπλήρωσε μάλιστα ότι αν η κυβέρνηση επιμείνει στην τακτική της θα πάμε σε επ' αόριστον κλείσιμο των δημαρχείων και ομαδικές παραιτήσεις δημάρχων.
Καταθέτοντας μάλιστα τις προτάσεις του για το τι θα μπορούσε να συμβεί, απευθυνόμενος κυρίως στους βουλευτές, σημείωσε ότι «θα μπορούσε να υπάρξει επιμήκυνση των δανείων και για τις δημοτικές επιχειρήσεις, μείωση του επιτοκίου και περίοδο χάριτος».

Μια σάκα σε μια πλάτη

Κατάθεση ψυχής της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Τα βιβλία ατσαλάκωτα, τα τετράδια ανέγγιχτα, τα μολύβια, οι χάρακες, στυλό, γόμες, ψαλίδι, μαρκαδόροι. Και υποσχέσεις. Πάντα τα άγραφα τετράδια σαγηνεύουν υποσχέσεις και στόχους. Κάθε χρόνο η ίδια διαδικασία. Τα καινούργια βιβλία! Μάλλον όχι…Κάποτε έπρεπε να ντύνουμε τα βιβλία των παιδιών με μπλε κόλες. Έκανα μεγάλο αγώνα για την Ελισάβετ και τον Αρίστο. Όσος αγώνας απαιτείται από ανυπόμονο άνθρωπο! Μετά το άτεχνον (να το πω κομψά) της προσπάθειας μου, αναλάμβανε ο Γιάννης και ξένοιαζα. Αλίμονο στις μονογονείκες οικογένειες! Με τον Κώστα τα πράγματα είναι αλλιώς. Νέα ήθη. Πλέον αναλαμβάνουν τα βιβλιοπωλεία το ντύσιμο.
Κατά τα λοιπά… «Βαρετό, βαρετό» χαρακτηρίζει το σχολείο. Δεν τον αδικώ, αν και προσπαθώ να του εμπνεύσω το αντίθετο. Φιλότιμα προσπαθώ. Ωστόσο γυρίζω την ταινία της ζωής μου πίσω…

Θάθελα να θυμάμαι εμπνευσμένους δάσκαλους και καθηγητές. Μετά δυσκολίας έναν, άντε δυο. Θάθελα να θυμάμαι μονοπάτια γνώσης που μου υπέδειξαν και γενεές εμπνευσμένων μυαλών που έκανα κτήμα. Θάθελα…Κύκλους χαμένων ποιητών. Ώρες και ώρες χαραμισμένες σε ανούσιες διδασκαλίες. Η ανατομία του βατράχου! Πόσες ώρες η γενιά μου ασχολήθηκε με την ανατομία του βάτραχου…Και δεν συνάντησα έναν πούστη βάτραχο στη ζωή μου (δεν πιάνεται αυτός που σερβίρεται στο L’Abreuvoir ). Οικοκυρικά (τα θυμάστε;), Θρησκευτικά, Χημεία, Φυσική, Μαθηματικά, Νέα, Ιστορία. Το αγαπημένο μου μάθημα. Έπρεπε να τελειώσω το σχολείο για να μάθω… Κι ακόμα την παλεύω. Τι άλματα άτσαλα! Από την αρχαιότητα της μιας χρονιάς, στην γαλλική επανάσταση την επόμενη. Αμόρφωτα βγήκαμε. Κι πείτε όσα αντίθετα επιχειρήματα θέλετε.

Μνήμες και σκέψεις σχολικές

Με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, οι μνήμες, οι σκέψεις και η συγκίνηση ξετυλίχθηκαν αυθόρμητα και ως εκ τούτου μια μικρή αναπόληση στα παλιά ήταν αναπόφευκτη.

Εδώ λοιπόν σ’ αυτό το σχολείο, γενεές και γενεές συναντήσαμε, μαζί την ανάγνωση τη γραφή, τη σκέψη, τη γνώση, την κοινωνική διάσταση του κόσμου...
Εδώ γράψαμε με το κονδύλι πάνω στην μαύρη πλάκα, και με την κιμωλία στον πίνακα τα πρώτα μας γράμματα α, β, γ, δ…
Σ’ αυτή την αυλή, αγόρια και κορίτσια, σαν πολύβουα μελίσσια, παίξαμε, γελάσαμε, κλάψαμε και ματώσαμε τα γυμνά γόνατά μας.

Εδώ σ’ αυτό το σχολείο νοιώσαμε την καλοδιαλεγμένη, για να αντέχει στη συχνή χρήση, βέργα του δασκάλου, και το επίπονο τράβηγμα του αυτιού «για να γίνουμε άνθρωποι», όπως λέει ο Καζαντζάκης...
Εδώ, μέσα στη βαρυχειμωνιά, κουβαλήσαμε στα παγωμένα χέρια μας, μαζί με τη φορτωμένη με βιβλία και τετράδια σάκα, ξύλα για τη σόμπα.

Πρώτη ημέρα στο σχολείο

Πρώτη ημέρα στο σχολείο… Δειλά δειλά, με επιφυλακτικά βήματα οι καινούργιοι μαθητές, τα πρωτάκια, πλησιάζουν στο σχολικό κτίριο κρατημένοι γερά από τα χέρια των γονιών.
Στα ματάκια τους μέσα στο θάμβος της πρώτης εμπειρίας, τρεμοπαίζουν όνειρα, απορίες, αμφιβολίες.
Ήδη εδώ και μέρες έγινε η προπαρασκευή για την σχολική εξόρμηση.
Μια προπαρασκευή υλική και ψυχική.
Τσάντες τετράδια μολύβια και σήμερα να, περιμένουν με χτυποκάρδι να γνωρίσουν αυτό το μυστήριο που λέγεται σχολείο!
Οι παλιοί ετοιμάζονται να δοκιμάσουν το μυστήριο της ανώτερης τάξης, αλλά έρχονται και με σκοπό να συναντήσουν τους παλιόφιλους και να διηγηθούν τις καλοκαιρινές στιγμές τους.
Θα πραγματοποιηθεί ο Αγιασμός και μετά, καλή αρχή...
Καλή σχολική χρονιά!!!

Το ψάρεμα... (Για επίδοξους ψαράδες)

Δείτε την αλιευτική τεχνική ενός πουλιού που, με δόλωμα, ένα κομμάτι ψωμί, και πολύ εξυπνάδα εξασφάλισε την τροφή του. Αλιευτική τεχνική που θα τη ζήλευε και ο καλύτερος ψαράς.

Τα νέα του Ε. Συλλόγου Βαλτινού

Με τη συμμετοχή ενός χορευτικού τμήματος ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού παραβρέθηκε στη γιορτή «κοπή της πίτας» του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Γοργογυρίου, την Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2012 στο Γοργογύρι.

Οι χορευτές του Συλλόγου Βαλτινού, υπό την καθοδήγηση της χοροδιδασκάλου κα. Μαίρη Γιαννακάκη, χόρεψαν παραδοσιακούς χορούς και ομόρφυναν την εκδήλωση με το πρόγραμμά τους.

Στην εκδήλωση παρέστησαν μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος.κ. Χρήστος Ιωάννου και μέλη του Δ.Σ .

Παλιά επαγγέλματα του Βαλτινού

Παλιά επαγγέλματα της αγροτικής υπαίθρου που, άλλα έφυγαν και χάθηκαν οριστικά, και άλλα συνεχίζουν να υπάρχουν και σήμερα, με μικρές ή μεγάλες παραλλαγές.
Σκηνές της καθημερινής ζωής του παλιού Βαλτινού, πλανόδια και στεγασμένα επαγγέλματα, ξεθωριασμένες φιγούρες, που πάλευαν για το μεροκάματο.

Μικροεπαγγελματίες, βιοπαλαιστές, δουλευτάδες έρχονται να μας θυμίσουν την αξία που είχαν τα επαγγέλματα τα παλιά.
Με τον καθημερινό τους μόχθο χρωμάτιζαν τη ζωή τους και με τη στάση τους τροφοδοτούν σήμερα τη μνήμη μας και μας προσφέρουν τα μηνύματα του τότε…
Πιο απλή η ζωή παλιότερα και πιο εύκολη.
Τώρα την έχουμε δυσκολέψει πολύ…

Γι' αυτό, μια νοσταλγική εξόρμηση στο παρελθόν, (όταν μας δίνεται η δυνατότητα) γίνεται για τον καθένα μας τόσο θαλπερή και τόσο ευφραντική, που ανακτά και ανατροφοδοτεί μέσα μας, ατελεύτητες ψυχικές δυνάμεις.
Έτσι, με αφορμή μια συλλογή παλιών φωτογραφιών από επαγγελματίες του Βαλτινού, δράττουμε την ευκαιρία για μια εξόρμηση κι ένα ταξίδι στο παρελθόν.
Καλή περιπλάνηση!

Βιβλιοπαρουσίαση: «Ιστορίες με λυπημένη αρχή» της Γεωργίας Κολοβελώνη

Παρουσιάζει ο Λευτέρης Αθ. Αναστασίου

Ερχόμαστε σε γνωριμία για πρώτη φορά με την ποίηση της Γεωργίας Κολοβελώνη. Όμως αυτό λίγη σημασία έχει, γιατί από τις πρώτες σελίδες διακρίναμε μια υπολογίσιμη ποίηση, σε σωστούς τρίβους και στίχο δυνατό. Άλλωστε αφήνει το στίγμα της από την αρχή:

«Μόνο για μένα!
θα γράφω στίχους
με μολύβια λυπημένα
σε λευκά χαρτιά απουσίας
(Αυθαίρετες Συναρμογές)
Η ποιήτρια λειτουργεί με δυναμική γλωσσική αρτίωση, καταφέρνει να επικοινωνεί με πολλαπλούς τρόπους γραφής, προσπαθεί να προσεγγίσει την αισθητική ολοκλήρωση, διατηρώντας το όραμα μιας αναλλοτρίωτης ποιητικής μνήμης.
«Οι λέξεις μου τις νύχτες ξαγρυπνούνε
Υπνοβατώντας κατεβαίνουν τη μεγάλη ξύλινη σκάλα
Φορώντας λευκό σεντόνι όνειρα
Βαδίζουν σιωπηλές αναζητώντας ‘ένα ίχνος ζωής
Στην ακύμαντη καθημερινότητα των γκρίζων ημερών μου»
(Η μυστική ζωή των λέξεων).
Δοξασμός – αποθέωση του έρωτα στη σκιά μιας ιδιότυπης μοναξιάς, σε χρόνους αισθηματικών μεταφορών της κυριολεξίας. Βουβή στέκεται η αναπνοή και ψιθυρίζει την απόγνωσή της από άδειο μπαλκόνι… Έτσι απλώνεται η σιωπή όταν η Σελήνη φανερώνει την κλιτική της σε διπλανό αστεράκι.
«Κι εσύ ούτε λέξη στο σκοτάδι του έρωτά σου
βυθίζομαι στο μαύρο του
Κι εσύ ούτε μια λέξη…» (Σιωπή)
Μονόλογος λυρικού δοξαστικού με υπογραμμισμένες ψυχικές απεικονίσεις, με έξοχη την μεταμορφωτική ανάπλαση ερωτικής πληρότητας… Λυρική κράση με τολμηρή φαντασία και ανοιχτές αντένες. Ποιήτρια με ανοιχτή όραση, με προσωπική έκφραση – παρά τις αχνές απομιμήσεις των… «μεγάλων» με φανερή εκφραστική ένδεια – η οποία δικαιώνει την υποδοχή της πρωτοεμφανιζόμενης στο χώρο.

Η Γεωργία Κολοβελώνη σελαγίζει την τόλμη της νέας πνευματικής γενιάς. Κάποιοι ίσως πουν: Ποίηση απλώς λυρική;
Ναι! Μα ψηλοθώρητη από την πρώτη έκδοση. Σε κάθε έρημο δισταγμού ανθοβολεί πάντα κάποια ελπίδα.

Κάθε κλικ κι ένα έργο τέχνης

Μια φωτογραφική περιπλάνηση μέσα στο δάσος.
Το παιχνίδισμα του ηλίου σε διάφορες ώρες της ημέρας με τους κορμούς και τα κλαδιά των δένδρων, σχηματίζουν ανάλογους χρωματισμούς και δημιουργούν ένα μαγευτικό περιβάλλον.
Το θέαμα είναι συναρπαστικό!
Κάθε κλικ κι ένα έργο τέχνης.
Κάθε κλικ και μια εικόνα παραδείσου.
Κάθε κλικ κι ένα αντίγραφο από τα δημιουργήματα της φύσεως.

Το μνημείο των ηρώων

Μια αρχιτεκτονική κατασκευή, μια επιτύμβια μαρμάρινη στήλη, με χαραγμένα τα ονόματα των πεσόντων στους πολέμους του 1912 -1922, βρίσκεται στον προαύλιο χώρο του ιερού ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, εδώ και πολλά χρόνια.

Αυτό το μνημείο ηρώων δημιουργήθηκε προς τιμή και ανάμνηση των συγχωριανών πεσόντων πολεμιστών, της παραπάνω περιόδου και παλαιότερα, σε κάθε εθνική γιορτή γίνονταν κατάθεση στεφάνων από τις αρχές, τους φορείς και τους μαθητές του χωριού. Παράλληλα αποτέλεσε για πολλά χρόνια ντεκόρ για τις φωτογραφίσεις διαφόρων συγχωριανών. Πάρα πολλοί ήταν αυτοί που ποζάρισαν και φωτογραφήθηκαν πλάι στο Ηρώο, περιστοιχίζοντάς το με καμάρι και υπερηφάνεια.

Μια ενδιαφέρουσα συλλογή τέτοιων φωτογραφιών παρουσιάζουμε παρακάτω.

Δέκα λογικές ερωτήσεις που δεν έχουν απαντήσεις:

Ερώτηση 1.
Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2.
Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να ” ξετινάξει” μία χώρα;

Ερώτηση 3.
Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4.
Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Το συρτάκι στο Βόλο

Σε μια υπέροχη βραδιά, υπό τους ήχους του "Ζορμπά" του Μίκη Θεοδωράκη και υπό το φως της αυγουστιάτικης πανσέληνου, συμμετείχαν και χόρεψαν συρτάκι μεταξύ 5.614 χορευτών και μια ομάδα 12 χορευτών του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού.
Ο στόχος ήταν να χορέψουν το μεγαλύτερο συρτάκι που έγινε μέχρι τώρα στην Ελλάδα, και να κερδίσουν μια θέση στο βιβλίο ρεκόρ "Γκίνες", αλλά και να προβάλουν την Ελλάδα με το δικό τους τρόπο.

Την εκδήλωση παρακολούθησαν και κριτές από το "Γκίνες", οι οποίοι δεν μπορούσαν παρά να επικυρώσουν την κατάκτηση του ρεκόρ.

 

Στη συνέχεια η ομάδα του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού διασκέδασαν υπό τους ήχους της δημοτικής ορχήστρας του Πέτρου Λούκα Χαλκιά.
Ακολουθεί φωτορεπορτάζ.

Ο γάμος της Κωνσταντίνας Αντ. Ψαρρά

Παντρεύτηκε το Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου 2012 στον ιερό ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού η Κωνσταντίνα Αντωνίου Ψαρρά με τον Γιώργο Ευαγγέλου Ναστογιάννη.
Κουμπάρος ήταν ο Θεόδωρος Χαρίσης.

Ξυλόγλυπτα έργα τέχνης

Η μεταφορά, του ζωικού βασιλείου του δάσους, επάνω στο ξύλο, είναι τα προσφιλή θέματα των έργων, που φιλοτέχνησε με την τέχνη της ξυλογλυπτικής, η καλλιτέχνης Petr Nikolaevich.

Παρουσιάζουμε παρακάτω ένα σύνολο ξυλόγλυπτων έργων που εντυπωσιάζουν και εμπνέουν κάθε φιλότεχνο!

H πανσέληνος του Αυγούστου

Η τελευταία μέρα του καλοκαιριού μας αποχαιρετάει με πανσέληνο. Είναι η δεύτερη πανσέληνος που γίνετε μέσα στον ίδιο μήνα. Η πρώτη έγινε στις 2 Αυγούστου και η δεύτερη, και πιο «σπάνια», σήμερα 31 Αυγούστου 2012.
Δεν είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο φαινόμενο να παρατηρούνται δύο πανσέληνοι μέσα στον ίδιο μήνα, πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για το αυγουστιάτικο φεγγάρι. Η δεύτερη πανσέληνος τον ίδιο μήνα αποκαλείται μπλε, όχι μόνο επειδή είναι ασυνήθιστη, αλλά επειδή κάποτε ήταν πραγματικά μπλε. Και όχι για μια νύχτα, αλλά για χρόνια...
Γι αυτό, αυτή την πανσέληνο την τιμούμε με ένα τραγούδι του Δημήτρη Τσιγάρα με τίτλο «Αχ φεγγάρι μου γεμάτο», που ερμηνεύει η Μαριαλένα Γιάνναρου.