Βαλτσινιώτικο παραμύθι

Κάποτε στο Βαλτινό ένας πατέρας όταν μεγάλωσε ο γιος του του είπε:

-Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεωμένος να πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα φτερά που ο καλός θεός σου έδωσε.

-Μα δεν ξέρω να πετάω απάντησε ο γιος.

-Σωστά είπε ο πατέρας και περπατώντας ανέβηκαν στο βουνό, στον Κόζιακα στο χείλος ενός γκρεμού.

-Βλέπεις γιέ μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ, θα πάρεις βαθειά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις.

Ο γιος αμφέβαλλε.

-Κι αν πέσω;

-Ακόμα κι αν πέσεις, δεν θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό στην επόμενη προσπάθεια αποκρίθηκε ο πατέρας.

Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του.

Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν:

Είσαι τρελός; Για πιο λόγο; Ο πατέρας σου είναι μισότρελος… Για πιο λόγο να πετάξεις; Τι σου χρειάζεται; Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες; Τι νόημα έχει να πετάξεις;

Οι καλύτεροι φίλοι τον συμβούλεψαν:

-Κι αν είναι αλήθεια; Μα σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο; Γιατί δεν αρχίζεις σιγά σιγά; Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά, από γκρεμό, βρε παιδί μου;…

Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη αλλά, δυστυχώς έπεσε στο έδαφος.

Μ΄ ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του.

-Μου είπες ψέματα! Δεν μπορώ να πετάξω. Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν κι εσένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι.

-Παιδί μου είπε ο πατέρας, για να πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: Χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις.

Για να πετάξεις πρέπει ν αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις.

Αν δεν θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα.

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ

Βαλτσινιώτες, στους τόπους εξορίας

Μια ελεγεία για τον πόνο, την καρτερία, την ανάταση και το μεγαλείο του Ανθρώπου.

Για τους ανθρώπους που ασπάστηκαν την αριστερή ιδεολογία και οραματίστηκαν έναν κόσμο διαφορετικό, βασισμένο στα πιστεύω τους και τις αρχές τους.

Βέβαια το θέμα δεν εξαντλείται με ένα άρθρο στην εφημερίδα μας. Απλή αναφορά γίνεται. Αν είναι καλή, μέτρια ή κακή κρίνεται. Είναι όμως, μια αναφορά χωρίς ιδεοληψίες και «πολεμικές» παλαιών εποχών.

Με την λέξη εξορία που σημαίνει «έξω των ορίων», εννοούμε την εκτός των ορίων της χώρας αποπομπή και διαβίωση κάποιου πολίτη.

Τόποι εξορίας ήταν διάφορα νησιά κυρίως μικρά και άγονα, στα οποία οι συνθήκες ζωής και η πρόσβαση ήταν εξαιρετικά δύσκολες. (Γυάρος, Μακρόνησος, Αη Στράτης, Γιούρα, Λέρος κ.α.

Ο χαρακτήρας των εκτοπίσεων στα νησιά του Αιγαίου διαφέρει από περίοδο και περίοδο.

Κατά την προπολεμική περίοδο (1924 – 1940) οι εκτοπίσεις αποσκοπούσαν να απομονώσουν τους σχετικά ευάριθμους ταξικούς εχθρούς του καθεστώτος και να παρεμποδίσουν τις πολιτικές και συνδικαλιστικές δραστηριότητές τους.

 

Κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου και των πέτρινων χρόνων του αυταρχισμού και της μισαλλοδοξίας (1946 – 1962), αποσκοπούσαν στην καθυπόταξη του ρωμαλέου και μαζικού εαμικού κινήματος, που γεννήθηκε από την αντίσταση κατά των κατακτητών και εν συνεχεία στην περιστολή της δύναμης της Αριστεράς, της οποίας το κόμμα (η ΕΔΑ) αναδείχθηκε το 1958 αξιωματική αντιπολίτευση.

Τέλος κατά την περίοδο της χούντας οι εκτοπίσεις αποβλέπανε αφενός μεν στην εξουδετέρωση των γνωστότερων στελεχών της Αριστεράς, με τον εγκλεισμό τους στα στρατόπεδα – φυλακές τις Γυάρου και της Λέρου, αφετέρου δε στη γενικότερη τρομοκράτηση του πολιτικού κόσμου με την εκτόπιση μεμονωμένων, επιφανών κυρίως αντιπάλων της δικτατορίας σε διάφορα νησιά.

Σταδιακά και επιλεκτικά τα αρματαγωγά μετέφεραν τους πολιτικούς κρατούμενους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων όπου επικρατούσαν άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

Αγρότες, εργάτες, υπάλληλοι αλλά και ολόκληρη η διανόηση της Αριστεράς: ποιητές, αρχιτέκτονες, γιατροί, δημοσιογράφοι, πολιτικά στελέχη, οδηγούνταν στους τόπους της εξορίας.

Από το χωριό Βαλτινό αρκετοί ήταν εκείνοι που εκτοπίστηκαν σε διάφορες φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων, και υπέστησαν τα δεινά.

Αναφορικά επισημαίνουμε: Βαγγελός Χρυσόστομος, Ζαμπακάς Αλκιβιάδης, Μαντέλας Στέφανος, Κόρακας Ευάγγελος, Βότσιος Σωτήριος, Βότσιος Κων/νος, Βότσιος Αθανάσιος, Κουφοχρήστος Αθανάσιος, Σταυρέκας Τρύφωνας, Σταυρέκας Γεώργιος, Μπαρούτας Βασίλειος, Παπακώστας Κων/νος.

Στους τόπους εξορίας, όπως και στις φυλακές, οι εξόριστοι φρόντιζαν να οργανώσουν την ομαδική ζωή τους. Για να αντιμετωπίσουν την πείνα, τις αρρώστιες – τους θέριζε η φυματίωση, η ελονοσία, ο τύφος – την αποθάρρυνση, την κατάθλιψη και τις απαγορεύσεις, οργάνωναν τις «ομάδες συμβίωσης πολιτικών εξόριστων. (ΟΣΠΕ).

Οι ομάδες συμβίωσης βασίζονταν στην αλληλεγγύη και απέβλεπε στη στοιχειώδη κάλυψη των βασικών αναγκών: εξεύρεση τροφής και οργάνωση συσσιτίων, καταμερισμό εργασιών (π.χ. καθαριότητα, μάζεμα ξύλων, ψήσιμο ψωμιού) διαχείριση των οικονομικών της ομάδας, οργάνωση μαθημάτων.

Η επιβίωση των εξόριστων, στους οποίους απαγορευόταν η εργασία, βασίζονταν στο δεκάδραχμο που λάμβανε ο καθένας από το κράτος - όταν δεν καθυστερούσε ή δεν κόβονταν - στις επιταγές και στα τρόφιμα που έστελναν οι οικογένειές τους και στα εφόδια που προσπαθούσε να στέλνει η οργάνωση «Εργατική Βοήθεια».

Ο κάθε εξόριστος έδινε στην ομάδα το 50% των χρημάτων και των τροφίμων που του έστελναν οι δικοί του. Μοιράζονταν τα πάντα, ακόμη και τα τσιγάρα.

Δήλωση μετανοίας

Σε όλους τους τόπους εξορίας υπήρχε συνεχής κίνηση με την άφιξη νέων εξόριστων την αναχώρηση άλλων. Ενώ ένας ζωοκλέφτης απελευθερωνόταν στο τέλος της ποινής του, ο μόνος τρόπος απελευθέρωσης των πολιτικών κρατουμένων ήταν να υπογράψουν «δήλωση μετανοίας».

Αυτές οι δηλώσεις ήταν κατ΄ ουσίαν αποκήρυξη του κομουνισμού.

Κάτω από συνθήκες φυσικής ή και ψυχολογικής βίας, οι περισσότεροι εξόριστοι υπέγραψαν. Οι λίγες εκατοντάδες που αρνήθηκαν να υπογράψουν, απομακρύνθηκαν από τους ανανήψαντες» και μεταφέρθηκαν σε «σύρματα» (καταυλισμοί περιφραγμένοι με συρματόπλεγμα), όπου υποβλήθηκαν συστηματικά σε βασανιστήρια και εξοντωτικές αγγαρείες.

Ασκούσανε ψυχολογικές και σωματικές πιέσεις, που συχνά είχαν τη μορφή βασανιστηρίων, στους κρατούμενους για να υπογράψουν και να δώσουν πληροφορίες για άλλους ύποπτους συμμετοχής σε κομουνιστικές ή αριστερές ενέργειες.

Πάντως, είτε ο υπογράψας ήταν μέλος του Κ.Κ. είτε όχι, η υπογραφή ήταν φοβερή ταπείνωση. Ο δηλωσίας σκιάζονταν από το βάρος της πράξης του για το υπόλοιπο της ζωής του.

 

Η ακαταμάχητη δυναμική της ποιότητας

Tου Χρηστου Γιανναρα

Υπάρχει ενδεχόμενο να βγούμε από την κρίση; Η λογική λέει όχι. Οταν κάποιος χρωστάει ολόκληρο το ετήσιο εισόδημά του και μισό παραπάνω (το 150% των εισοδημάτων κάθε χρόνου) επί τρία, δεν υπάρχει λογική ή τέχνασμα που να του εξασφαλίζει την αποπληρωμή του χρέους του συν τη συντήρησή του.

Αυτό λένε η λογική και τα νούμερα. Ομως ο πολιτικός λόγος δεν μιλάει για αδιέξοδο, η αναφορά στο αδιέξοδο απουσιάζει εντελώς, και το «εντελώς» στην περίπτωση αυτή γεννάει φόβο. Ο πρωθυπουργός περίπου βεβαιώνει ότι σε δύο χρόνια θα έχουμε ξελασπώσει. Η αξιωματική αντιπολίτευση φέρεται να είπε ότι χωρίς «μνημόνιο» έφτανε ένας χρόνος για την ανάκαμψη. Οι υπόλοιποι (παλαιοημερολογίτες και ρετάλια) ρητορεύουν μόνο για δικαιώματα των «εργαζομένων», ακόμα και των χρυσαμειβόμενων «ρετιρέ» της ευνοιοκρατίας.

Η επαγγελματική ενασχόληση με την πολιτική, είναι κλινικά βεβαιωμένο, συνεπάγεται την απώλεια επαφής με την πραγματικότητα – ψυχιατρικό, όχι συμπεριφορικό σύμπτωμα. Εξαιρούνται οι περιπτώσεις ακραίου συνειδητού αμοραλισμού, όπως η προεκλογική (το 2009) διαβεβαίωση ότι «λεφτά υπάρχουν». Συνεχίζουν σήμερα την εγκληματική εξαπάτηση των πολιτών τα κυβερνητικά κανάλια πρακτορεύοντας πληθωρικά επαίνους και συγχαρητήρια των επιτηρητών της οικονομίας μας για τις επιτυχίες του πρωθυπουργού και των αυλικών του. Ωσάν να απέχουμε πλέον ελάχιστα από την έξοδο στη σωτηρία.

Η ελλαδική κοινωνία έχει τραγικά χαμηλό δείκτη κατά κεφαλήν καλλιέργειας...

Ακονίζοντας το μυαλό μας

Τρισδιάστατο

 

Διπλό στη Χρυσαυγή το Βαλτινό

Μια ακόμα νίκη στο φετινό πρωτάθλημα πρόσθεσε στη συλλογή της η ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού η οποία επικράτησε εκτός έδρας με 0 – 3 επί του Ασκληπιού στο γήπεδο της Χρυσαυγής.

Το Βαλτινό προηγήθηκε στο 25 λεπτό με γκολ του Ρίζου ενώ ο Ξαγάρας στο 30 λεπτό με απευθείας φάουλ διπλασίασε τα τέρματα. Η χαριστική βολή έγινε στο δεύτερο ημίχρονο, πάλι με σουτ του Ξαγάρα διαμορφώνοντας έτσι το τελικό σκορ Ασκληπιός – Βαλτινό 0 – 3.

Η βαθμολογία

1.Καστράκι ...................27

2.Δήμητρα ....................22

3.Παραληθαίοι ..............22

4.Φλαμούλι ...................21

5.Βαλτινό ......................21

6.Γενέσι ........................20

7.Φήκη ..........................18

8.Λογγάκι .....................15

9.ΑΕΤ ...........................15

10.Νεοχώρι ...................14

11.Μπάρα .....................14

12.Κρύα Βρύση ............13

13.Καλύβια ...................11

14.Φαρκαδόνα ..............10

15.Ασκληπιός .................6

16.Ένωση Δ/Μ ...............3

17.Μεγαλοχώρι ...............1

18.Ελευθεροχώρι ............0

Σοφίες διατυπωμένες από τον ΒΟΛΤΑΙΡΟ

"Διαφωνώ με ό,τι λες, αλλά θα υπερασπισθώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες."


"Αυτοί που μπορούν να σε κάνουν να πιστέψεις απιθανότητες, είναι ικανοί να σε κάνουν να διαπράξεις φρικαλεότητες."


"Θ' αφήσουμε αυτόν τον κόσμο ακριβώς έτσι όπως τον βρήκαμε: ανόητο, άδικο και κακό."


"Σύμπτωση είναι το γνωστό αποτέλεσμα αγνώστων αιτιών."


"Οι πολλοί νόμοι σε μια χώρα είναι, όπως οι πολλοί γιατροί, σημείο αδυναμίας κι αρρώστιας."

Ο Άρης Βελουχιώτης

Γεννήθηκε και πέθανε επαναστάτης! O λόγος για τον Θανάση Κλάρα, που άφησε την άνετη ζωή του στη Λαμία και πήρε τα βουνά, γράφοντας το όνομα του, ή μάλλον το ψευδώνυμο του «Άρης Βελουχιώτης» στην ιστορία, σαν ίσως την πιο εμβληματική φιγούρα της Αντίστασης. Σήμερα Ιδρυτής του ΕΛΑΣ και ηγετική μορφή του αντάρτικου σώματος του ΕΑΜ, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του ΚΚΕ. Ο Βελουχιώτης έρχεται σε ρήξη με το ΚΚΕ μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, καθώς αρνείται να παραδώσει τα όπλα και επιλέγει τον δρόμο της ένοπλης δράσης.

Ο δρόμος που διαλέγει τον οδηγεί τελικά στον θάνατο. Ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ, την ίδια μέρα που το ΚΚΕ τον διαγράφει από τις τάξεις του, βάζει τέλος στη ζωή του στις 16 Ιουνίου του 1945, καθώς είχε περικυκλωθεί από ομάδες της Εθνοφυλακής που είχαν σταλεί για να τον συλλάβουν, στη Μεσούντα του Αχελώου. Το πτώμα του αποκεφαλίζεται και την επόμενη κρεμάται στην κεντρική πλατεία των Τρικάλων.

Οι τελευταίες στιγμές του Άρη Βελουχιώτη

Μια συγκλονιστική μαρτυρία για τις τελευταίες ώρες του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη.

Του Άγγελου Λύκκα, μαχητή του ΕΔΕΣ από την Ελάτη Άρτας αυτόπτη μάρτυρα του τραγικού τέλους του Άρη.

Η μαρτυρία καταγράφηκε από τον ορθοπεδικό χειρουργό Χαράλαμπου Γκούβα. Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα «Το ποντίκι».

Α. Λύκκας: Μάθαμε ότι ο Άρης με το τμήμα του είχε αρχίσει να κινείται στην περιοχή του Τετράκωμου και της Μεσούντας. Ταυτόχρονα, ένα ένοπλο τμήμα του ΕΔΕΣ από την Άρτα, με επικεφαλής το πρωτοπαλίκαρο του Ζέρβα, τον Κώστα Βοιδάρο, που κατάγεται από το Ζυγό, μετακινήθηκε προς τις Πηγές.

Χ. Γκούβας: Ποιοι ήταν στο τμήμα του ΕΔΕΣ;

Α. Λύκκας: Εκτός από τη δική μου συμμετοχή, θυμάμαι τον Λάμπρο Κουρκούτα του Ευαγγέλου, τον Λουκά Μαργώνη, τον Κωνσταντίνο Μπαλάσκα. Συνολικά θα ήμασταν 70 ένοπλοι άντρες.

Χ. Γκούβας: Πως κινηθήκατε;

Α. Λύκκας: Αρχικά κινηθήκαμε από Ελάτη προς Μεσούντα μέσω του όρους Κοκκινόλακκας. Υπήρχαν πληροφορίες ότι και άλλο ένοπλο τμήμα του Εθνικού Στρατού κυνηγούσε τον Άρη από τη μεριά της Θεσσαλίας (σ.σ.: αναφέρεται στο περιβόητο 118ο τάγμα Εθνοφυλακής).

Χ. Γκούβας: Είχε συνοχή το τμήμα του Άρη;

Α. Λύκκας: Ορισμένοι αντάρτες του Άρη έφυγαν μόνοι τους σε διάφορα σημεία της πορείας. Άλλοι, πάλι, εγκατέλειψαν το τμήμα, αφού πρώτα τους παρότρυνε ο αρχηγός τους, όταν άρχισε ν’ απελπίζεται από τη δύσκολη περιπλάνησή του στη Δυτική Θεσσαλία. Κάποιοι από αυτούς που έφυγαν ή αυτομόλησαν, έδωσαν πληροφορίες για τη θέση του Άρη όταν βρίσκονταν στην κλειστή και απόκρημνη χαράδρα του Φάγκου, μεταξύ Ελάτης και Μεσούντας.

Χ. Γκούβας: Αυτές είναι και οι τελευταίες στιγμές του Άρη. Τι ακριβώς θυμάσαι;

Α. Λύκκας: Δεν θα ήθελα να τα θυμάμαι και δεν θα ήθελα να ξανασυμβούν αυτά…

Χ. Γκούβας: Ναι, αλλά υπήρξες αυτόπτης μάρτυρας και η μαρτυρία σου πρέπει να καταγραφεί.

Α. Λύκκας: Έπεφταν σποραδικοί πυροβολισμοί και ξαφνικά ακούστηκε έκρηξη χειρομομβίδας.

Χ. Γκούβας: Μετά τους πυροβολισμούς πλησιάσατε το τμήμα του Άρη;

Α. Λύκκας: Περικυκλώσαμε το τμήμα και όταν φτάσαμε κοντά ακούστηκε ο Δράκος, ένα από τα παλικάρια του Άρη, να λέει: «μην πυροβολάτε ορέ παιδιά». Λίγο παραπέρα, με το κεφάλι προς την κατηφόρα, ήταν ο Άρης. Ήταν βουτηγμένος μέσα στα αίματα και τα έντερά του έξω από την κοιλιά.

Χ. Γκούβας: Τι ακριβώς είχε συμβεί;

Α. Λύκκας: Ο Άρης είχε τραβήξει χειροβομβίδα ακουμπισμένη με δύναμη στην κοιλιά. Έγινε κομμάτια.

Χ. Γκούβας: Φύγατε μετά από αυτό;

Α. Λύκκας: Όχι δεν φύγαμε. Ο Βόιδαρος (σ.σ.: μικροκαπετάνιος του ΕΔΕΣ, επικεφαλής των «εθνικοφρόνων» που περικύκλωσαν τον Άρη στο φαράγγι της Μεσούντας με τη συμμετοχή της ομάδας του Μόκκα) ήταν όλο χαρά και την ίδια στιγμή διέταξε τον Σωτήρη Δράκο να κόψει το κεφάλι του Άρη με το σουγιά. Ήθελε το κεφάλι του Άρη για αποδεικτικό στοιχείο. Ότι Άρης δεν υπήρχε πια.

Το κεφάλι του Άρη

Χ. Γκούβας: Δεν αντέδρασε ο Δράκος;

Α. Λύκκας: Δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. Ούτε ανάσα να πάρει. Οπότε ο Δράκος έβγαλε ένα σουγιά. Απ΄ αυτά που διπλώνουν στα δύο και πήγε κοντά να κόψει το κεφάλι του Άρη. Έλα όμως που ο σουγιάς δεν έκοβε και ταλαιπωρήθηκε ο έρμος. Πρέπει να έκανε περισσότερα από δεκαπέντε λεπτά ν’ αποκόψει το κεφάλι. Δυσκολεύτηκε εκεί που είναι τα νεύρα.

Χ. Γκούβας: Προφανώς δυσκολεύτηκε να κόψει αυτό που εμείς οι γιατροί ονομάζουμε παρασπονδυλικούς τένοντες και μεσοσπονδύλιους συνδέσμους. Τα σημεία αυτά απαιτούν κοφτερό εργαλείο. Τι έγινε μετά;

Α. Λύκκας: Ο Βόιδαρος έπιασε το κεφάλι από τα μαλλιά και το σήκωσε ψηλά να το δουν όλοι όσοι ήταν εκεί τριγύρω. Καθώς έσταζε ακόμα αίματα, το έβαλαν στον τουρβά και τράβηξαν για το Βουργαρέλι, να το παραδώσουν στη Διοίκηση του ΕΔΕΣ. Για να μη μυρίσει στη διαδρομή, το παραφούσκωσαν με αλάτι.

Τα κεφάλια του Άρη και του Τζαβέλα κρεμασμένα στην πλατεία των Τρικάλων

Χ. Γκούβας: Τι άνθρωπος ήταν ο Δράκος;

Α. Λύκκας: Ηλικιωμένος, γεροντάκι μου φάνηκε. Ήταν πεινασμένος, βρόμικος, όλο λάσπες και χώματα…

Χ. Γκούβας: Τι απέγινε ο Δράκος;

Α. Λύκκας: Τον πήγαν στο Βουργαρέλι μαζί με άλλους αντάρτες από το τμήμα του Άρη. Αργότερα τον φυλάκισαν. Όσο για τα κεφάλια του Άρη και του συντρόφου του Τζαβέλα είναι γνωστά τα γλέντια με τα νταούλια γύρω από τον φανοστάτη της πλατείας Τρικάλων, εκεί που τα κρέμασαν.

Χ. Γκούβας: Είχε καμιά ιδεολογία ο Βόιδαρος;

Α. Λύκκας: Ανοησίες. Αγράμματος ήταν. Τυχοδιώκτης και πλιατσικολόγος. Του άρεσε να δείχνει ότι έχει εξουσία…

Οι συναγωνιστές του Άρη Βελουχιώτη από το Βαλτινό

Οι περισσότεροι συναγωνιστές του πολέμαρχου της Εθνικής Αντίστασης προέρχονται από την ύπαιθρο του Ν. Τρικάλων.

Στη δύναμη του Άρη περιλαμβάνονταν 100 περίπου άνδρες μεταξύ των οποίων 12 ήταν από το χωριό Βαλτινό.

1) Μαγκάτος Χαράλαμπος του Ιωάννου

2) Απόχας Ιωάννης του Ευαγγέλου

3) Βότσιος Αθανάσιος του Βασιλείου

4) Βότσιος Κωνσταντίνος του Δημητρίου

 

5) Ζαμπακάς Αλκιβιάδης του Γεωργίου

6) Κόρακας Ευάγγελος του Δημητρίου

7) Κόρακας Μιχάλης

8) Σταυρέκας Γεώργιος του Ευαγγέλου

9) Σταυρέκας Τρύφωνας του Γεωργίου

10) Μαντέλας Στέφανος του Ηλία

11) Κουφοχρήστος Αθανάσιος του Αναστασίου

12) Παπαναστασίου Νικόλαος.

Ο ΘΕΣΣΑΛΙΚΟΣ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΣ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Με όχημα τον «Καρβουνιάρη» και με μηχανοδηγό την «Εφημερίδα μας» επιχειρούμε ένα ταξίδι στον Θεσσαλικό σιδηρόδρομο μέσα στο χωροχρόνο, για να γνωρίσουμε τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, τον κόσμο και την ιστορία ενός μέσου μεταφορών, που η ζωή του αρχίζει λίγο μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στο Ελληνικό κράτος.

Τρία χρόνια, λοιπόν, μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στο Ελληνικό κράτος, μπαίνει σε ενέργεια το σχέδιο που οραματίστηκε ο Χαρίλαος Τρικούπης και αρχίζει η κατασκευή του Θεσσαλικού σιδηρόδρομου.

Ο σιδηρόδρομος στοχεύει να βγάλει τη Θεσσαλία από την απομόνωσή της και να δώσει στους κατοίκους της την ευκαιρία να αναπτύξουν την οικονομία της η οποία, κατά τα πρώτα χρόνια της προσάρτησης, κάθε άλλο παρά ανθηρή ήταν.

Η Θεσσαλία χρειάζεται ένα γρήγορο μεταφορικό μέσο, που θα μεταφέρει την παραγωγή του εύπορου κάμπου της στις μακρινές αγορές.

Επισκεφτείτε τη Συλλογή «Εικόνες σιδηροδρόμου»

Η Συλλογή, «Εικόνες σιδηροδρόμου», μια σειρά από διάφορες εικόνες σε σκίτσα και σχόλια, του Δημήτρη Τσιγάρα, αποτυπώνουν, από μια διαφορετική ματιά, τον κόσμο του σιδηροδρόμου.

Η συλλογή του αυτή είναι μια συναισθηματική προσωπική οπτική, εκφρασμένη με εικόνες και σκέψεις για τα τρένα, που επιθυμεί να τις κοινοποιήσει και να τις μοιραστεί μαζί σας.

Με μηχανοδηγό τη συλλογή αυτή, σας δίνεται η δυνατότητα να κάνετε ένα φανταστικό ταξίδι στο σιδηρόδρομο, με όχημα, όχι το τρένο, αλλά τις 120 περίπου εικόνες για το τρένο.

Εικόνες φιλοτεχνημένες με πενάκι και κάρβουνο σε λευκό χαρτί.

Αποτυπώσεις παραστάσεων με σκίτσα από τον κόσμο του σιδηροδρόμου.

Είναι ένα ταξίδι γνωριμίας με το πρώτο μηχανοκίνητο μέσο χερσαίας μεταφοράς.

Από τις παλιές ατμομηχανές μέχρι τους υπερσύγχρονους ηλεκτροκίνητους συρμούς μεγάλων ταχυτήτων.

Κάντε κλικ στο εικονίδιο δεξιά για να επισκεφτείτε ολόκληρη την συλλογή.

Καλή Περιπλάνηση!

H επέτειος του Πολυτεχνείου

Κορυφώνονται σήμερα Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου οι εκδηλώσεις του εορτασμού της 37ης επετείου της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο, με την πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία.

«Η εξέγερση του Πολυτεχνείου μας θυμίζει ότι στην πρωτοπορία των κοινωνικών ανατροπών βρίσκεται πάντα η νέα γενιά», τονίζει το μήνυμά του για την επέτειο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, ο οποίος απέτισε φόρο τιμής στο μνημείο του Πολυτεχνείου.

Οι ράφτες του Βαλτινού

Το επάγγελμα του ράφτη, παλιό και μισοξεχασμένο, δεν έχει βέβαια εκλείψει εντελώς όμως δεν γνωρίζει πια και τις μεγαλύτερες δόξες του.

Παλιότερα ο ράφτης βρισκόταν σε καλή οικονομική κατάσταση σε σχέση με άλλους τεχνίτες.

Με το πέρασμα όμως των χρόνων και την εκβιομηχάνιση η κατάσταση άλλαξε γιατί ο κόσμος άρχισε να προμηθεύεται έτοιμα ενδύματα που βελτιώθηκαν σε ποιότητα.

Στο Βαλτινό παραδοσιακοί ραφτάδες, οι οποίοι έμαθαν κάπου την τέχνη, στην αρχή ως μαθητευόμενοι και μετά ως επιδέξιοι επαγγελματίες ήταν ο Ηλίας Κουφοχρήστος, ο Γιάννης Κουφοχρήστος, ο Νικόλαος Καλούσιος και ο γιος του Παντελής Καλούσιος.

Στα ραφεία τους, που στεγάζονταν στα ίδια τα σπίτια τους υπήρχαν ραπτομηχανές, ψαλίδια, δαχτυλήθρες, βελόνες, κλωστές, καρφίτσες, κουμπιά, φερμουάρ και μεζούρες.

 

Επίσης τα διάφορα πατρόν, ο πήχης σε διάφορα σχήματα, σαπουνάκια για το σημάδι, σίδερα με κάρβουνα ή τα πρώτα ηλεκτρικά, ραδιόφωνο άλλης εποχής για να περνά κάπως η ώρα ενώ παίζει μουσική στα ”μεσαία” μπορεί και στα ”βραχέα”, συνέθεταν την μακρινή εικόνα από το ”ραφείον”.

Εκεί οι ράφτες ασχολούνταν με το ράψιμο ή την επιδιόρθωση των ρούχων.

Το ράψιμο γίνονταν κατά παραγγελία και έφτιαχναν όλων των ειδών τα ρούχα, για άνδρες ή για γυναίκες.

Μετρούσαν και κατέγραφαν τις αναλογίες του πελάτη, σχεδίαζαν το ρούχο πάνω στο ύφασμα, έκοβαν, έραβαν το ύφασμα, έκαναν την πρόβα, στένευαν, κόντυναν, μοντάριζαν, και γενικά έκαναν ότι χρειάζεται για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις του πελάτη.

Το σιδέρωμα γινόταν με σίδερο που έπαιρνε μέσα κάρβουνο. Όταν έπρεπε να μειωθεί η θερμοκρασία έκλειναν κάποιες "πορτίτσες" ώστε το κάρβουνο να μην παίρνει αέρα.

Αν ήθελαν να ανεβάσουν τη θερμοκρασία άνοιγαν τις "πορτίτσες" ή πρόσθεταν κάρβουνο. Οι μηχανές που χρησιμοποιούσαν ήταν ποδοκίνητες ως το 1962. Στη συνέχεια οι μηχανές είχαν μοτέρ.

Είναι ατέλειωτη η περιγραφή αυτού του επαγγέλματος και ατέλειωτες οι αναμνήσεις των ραφτάδων.

Δείτε και το σχετικό βίντεο.